De gewone dingen in het leven
laten geen verlangen achter
Alleen pijnlijke herinneringen
of herinneringen die je doen glimlachen
Er zijn mensen die in de geschiedenis blijven voortleven
in onze geschiedenis of die van anderen
van wie we de namen niet eens meer kennen
Dit zijn emoties die leven geven aan het verlangen dat ik met me meedraag
Het verlangen dat ik met jou had en uiteindelijk verloor
Er zijn dagen die de ziel tekenen, ons leven
De dag dat je me verliet die kan ik niet vergeten
De regen maakte mijn gezicht nat, koud en moe
De straten van de stad waar ik al eens had gelopen
Oh... mijn kreet van een verloren meisje die schreeuwde naar de stad
dat het vuur van de liefde onder de regen even geleden was gedoofd
De regen hoorde het en bracht het tot zwijgen, mijn geheim voor de stad
En zie, het slaat tegen het raam en brengt het verlangen terug
Ik ben Jan
