Inhoud blog
  • 6 Augustus 2018
  • 9 Februari 2018.
  • 20 juni 2015
  • Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Dwarslaesie.
    Enkel in mijn dromen stap ik nog rond.
    15-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat vooraf ging.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hallo allemaal,
    Op 20 juni 2009 werd mijn leven en het leven van mijn naasten volledig overhoop gehaald
    door een stom ongeval. Bij herstellingen aan het dak van mijn garage verloor ik mijn evenwicht
    en zakte door het dak. Gevolg: een complete dwarslaesie op Th3.
    Elke dag vanaf mijn ongeval tot op vandaag de dag heb ik een dagboek bijgehouden.
    Uit al deze fragmenten heb ik een boek geschreven dat ik met U wil delen via dit blog.
    Het verhaal start enkele weken voor het ongeval, eindigen zal het nooit omdat ik nu nog
    steeds elke dag nieuwe dingen te ontdekken heb en met jullie wil delen.
    Voor wie doe ik dit:
    -Voor mezelf (leg ik later nog wel uit)
    -Voor mijn ex-vrouw, kinderen en kleinkinderen.
    -Voor Jacqueline, mijn nieuwe, grote liefde in mijn leven
    -Voor mijn familie, die ik heel dankbaar ben.
    -Voor vrienden, collega's van mijn (vroegere) werk, enz.....
    -Voor medepatiënten en andere rolstoel gebruikers,.....
    -Voor ieder die het lezen wil.
    Op regelmatige tijdstippen zal dit verhaal groeien.
    Veel leesplezier.
    Karl

    15-08-2011 om 00:00 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (20 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat voorafging.
    Dwarslaesie, alleen in mijn dromen stap ik nog rond.
     
    Het is onheilspellend rustig in de nacht van 26 op 27 mei 
    van het jaar 2009. 
    Na een periode van lange voorjaarswarmte heeft het KMI 
    voor deze nacht zwaar onweer met kans op 
    hevige rukwinden en hagel voorspeld. 
    Om half twaalf, als wij het bed induiken, 
    niets daarvan, geen vuiltje aan de lucht. 
    De vliegenhor staat nog in het raam. 
    Bij de overburen hoor ik de kikkers 
    heftig kwaken in de grote vijver.

    Net als het licht op de slaapkamer uit is, 
    begint er een mug langs mijn oren te zoemen. 
    Mijn echtgenote van weleer, heeft er ook last van. 
    Goed, dan het licht maar weer aan.
    Geen mug meer te bespeuren natuurlijk. 
    Bed uit, met een sok in de hand op jacht naar de ten dode opgeschreven mug. Een uithaal met mijn sok en als 
    enige getuige van een stille dood, 
    een kleine bloedveeg op het behang. 
    Rond 3.00 uur word ik plots gewekt van iets, 
    maar weet niet direct thuis te brengen wat ik gehoord heb. 
    Het vrouwtje slaapt nog, dus het zal wel niets ernstig zijn geweest . 
    Ik ga even op de rand van het bed zitten, maar hoor niets meer abnormaal. 
    Wel zie ik in de verte het regelmatige flitsen van een naderend onweer. 
    Ik geraak niet meer in slaap, en lig te luisteren of het onweer dichterbij komt. 
    Het lijkt er lange tijd op, dat het onweer voorlangs gaat over Nederland. 
    Ik bedenk nog dat het boven Bergen Op Zoom wel eens heel heftig te keer gaat. 
    Om twintig minuten over drie wordt het even heel stil, 
    zelfs de kikkers houden op met kwaken. 
    Deze stilte trekt werkelijk mijn aandacht naar het venster toe. 
    Ik ga terug rechtop zitten en zie in de verte 
    een rolwolk aanstormen. 
    Bij elke bliksemflits achter deze wolk 
    zie ik hem dichterbij komen, 
    en schat in dat hij recht over ons huis gaat. 
    Ik spring uit het bed om de vliegenhor 
    uit het raam te halen, 
    als er plots een wind opsteekt 
    waardoor ik nog maar amper en 
    met veel moeite het raam kan sluiten. 
    Een hels lawaai van ritselende bladeren 
    en krakende takken overstemt de aankomende donder, 
    die steeds luider en heviger wordt. 
    Mijn zoon wordt eveneens wakker. 
    Ik hoor hem naar beneden gaan en ga hem achterna. 
    Als ik halfweg de trap ben, 
    tikken de eerste hagelstenen al tegen de voordeur. 
    In de keuken kunnen we het buitenlicht aansteken. 
    Eerst hagelstenen ter grootte van knikkers 
    die plots uitgroeien tot duiveneieren. 
    Zo nu en dan zit er zelfs een kleine tennisbal tussen. 
    Halleluja, zegt mijn zoon, dat kan niet goed gaan. 
    Zo�n twintig minuten gaat de bliksem 
    en donder tekeer alsof de wereld gaat vergaan, 
    maar plots verdwijnt het onweer zoals het gekomen is. 
    We kijken samen even of alles buiten in orde is. 
    Enkele emmers die buiten stonden 
    zijn de tuin in gerold en 
    het tuinstel is omver gewaaid, 
    maar verder blijkt alles in orde te zijn, 
    zelfs onze autos aan de straatkant 
    hebben op het eerste zicht geen schade van de hagel. 
    Het is de nacht van maandag op dinsdag 
    en vermits we allemaal moeten gaan werken 
    op dinsdag kruipen we vlug het bed weer in. 
    Wordt vervolgd.

    15-08-2011 om 00:00 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het vervolg.
    Mijn echtgenote, Marie-claire, is blijkbaar niet echt wakker geworden van het noodweer. 
    Half slaapdronken vraagt ze wat er eigenlijk allemaal aan de hand was. 
    Ik stel haar gerust dat het ergste voorbij is en kruip vlug naast haar en val redelijk snel terug in slaap. 
    Dit is het nieuws van Dinsdag 27 Mei , met als enige hoofdpunt het noodweer van afgelopen nacht. 
    Zo wekt de radiowekker ons . 
    Volgens het radionieuws heeft het onweer 
    vooral huisgehouden boven de streek 
    van Zandvliet en Berendrecht. 
    Hier zijn ontelbare wagens zwaar beschadigd, 
    bomen op de daken van de huizen terecht gekomen, 
    rolluiken doorzeeft van de hagel en serres en 
    verandas volledig vernield. 
    Ik drink een tas koffie en ga buiten mijn ronde doen 
    in het daglicht, zodat ik een beter overzicht krijg 
    van de aangerichte schade. 
    Opgelucht haal ik adem als ik zie dat het bij ons 
    allemaal nogal meevalt, 
    nog niet wetende dat de afgelopen nacht later zou leiden 
    tot een verschrikkelijk gebeuren. 
    Na het ontbijt trek ik mijn werkkleding aan, 
    ik moet verder doen met de verbouwingen aan het huis. 
    Ik ben volop bezig met het renoveren 
    van de keuken en de badkamer. 
    Mijn zoon jurgen, die installateur is van sanitair 
    en centrale verwarming, heeft afgelopen week 
    heel hard gewerkt om de oude mazout gestookte ketel 
    en brander te vervangen door een moderne 
    en zuinige gasketel. 
    De nieuwe ketel hangt in de garage achter het huis, 
    nou garage is een groot woord, 
    het is eigenlijk een grote berging. 
    In een garage hoort een auto te staan en dat is bij ons 
    niet het geval omdat we doodeenvoudig met de auto 
    niet achteraan kunnen komen. 
    Het is een kleine woning in de rij, 
    doch, het staat volledig vrij van de andere huizen ernaast. 
    Als je ervoor staat is er rechts een klein gezamenlijk 
    gangpad dat uitkomt op het terras . 
    Het terras gaat via twee opstapjes over in de tuin. 
    Het is een kleine volkstuin met een mooi tuinhuis achterin. 
    Voor het tuinhuis ligt een gazon met in het midden 
    een waterpartij. Deze laatste bestaat uit een 
    bronsgekleurd beeldje van een jongetje met een pet op. 
    In zijn hand draagt hij een kruik waaruit het water stroomt. 
    Dit watervalletje komt uit op een kiezelbed, 
    omzoomd met buxus, en loopt vervolgens in een 
    bassin van waaruit het weer naar boven wordt gepompt . 
    De hoeken van het gazon zijn schuin afgesneden, 
    waardoor er op elke hoek ervan een klein minituintje ontstaat 
    waarop struikjes en boompjes staan. 
    Een klein vijvertje maakt de scheiding tussen 
    het terras en de tuin. 
    Midden in het vijvertje staat op zijn beurt 
    een ander beeldje van twee kinderen 
    die onder een paraplu op een bankje zitten. 
    Op het topje van de paraplu is er een tuitje 
    waaruit het water stroomt en dat druppelsgewijs 
    terug in de vijver valt. 
    Enkele veelkleurige kois en drie shubinkins hebben er 
    hun onderkomen. De randen van de vijver 
    zijn beplant met allerlei soorten plantjes en struikjes 
    die in de lente en zomer een prachtig landschap vormen. 
    Achter de vijver tegen het laatste stuk van de garage 
    staat een klimnet waartegen een climatus groeit. 
    Deze maakt in het voorjaar van de saaie muur een bloementapijt, gewoon prachtig om zien, 
    zeker als je dan vanuit het tuinstel, 
    vlakbij de vijver, ligt te peinzen over de nakende zomer. 
    Nadenken over wat ik allemaal met het gezinnetje 
    ga doen de komende zomer. 
    Vooral veel fietsuitstapjes net over de grens naar Nederland 
    met zijn veilige fietspaden waarop je ongestoord 
    kan genieten van de mooie landschappen. 
    En deze zomer zou het allemaal anders zijn, 
    want mijn dochter An is met haar man Tom 
    afgelopen winter vanuit Westmalle naar Essen komen wonen. 
    Het zou dan de bedoeling zijn om samen met hen 
    die fietstochten te gaan maken die ik en Marie-claire 
    zo leuk vinden. 
    Hier zouden we dan eindelijk een beetje ontspanning 
    krijgen na het afgelopen jaar van hard zwoegen en werken. 
    Het huis dan An en Tom gekocht hebben, 
    was het ouderlijk huis van mijn moeder. 
    Mijn moeder leed al enkele jaren aan dementie en 
    begin 2009 konden we haar niet meer alleen 
    in haar woning laten. 
    Ze was op korte tijd zodanig achteruit gegaan dat 
    ze niet meer wist waar ze was. 
    Ze begon ook gekke en gevaarlijke dingen te doen, 
    waardoor ze geplaatst moest worden in een rusthuis voor dementerenden. 
    Ze heeft zich gelukkig snel aan haar nieuwe woonomgeving 
    aangepast en voelt zich goed tussen de andere bewoners. 
    Daarom was ik ook blij te horen dat An en Tom 
    het ouderlijk huis gingen kopen. 
    Zo blijf er toch nog een stukje van je leven behouden 
    waar ik als kind opgegroeid was en waar je zoveel 
    herinneringen aan overgehouden hebt. 
    Het zou voor mezelf heel raar geweest zijn 
    moest ik er passeren en wildvreemde mensen zien 
    binnen en buitengaan in het huis waar eens 
    mijn vader en moeder gewoond hadden. 
    In september 2008 waren An en Tom officieel 
    de trotse bezitters van het typisch witgeschilderde huis 
    van de kleine landeigendom. 
    Voor september had ik samen met mijn zusters 
    al veel werk gehad om het huis leeg te maken. 
    Mijn vader was al veertien jaar geleden gestorven 
    en mijn moeder kon nooit iets weggooien. 
    Hierdoor zaten alle schuurtjes en garage vol met spullen 
    waar al jaren geen mens naar had omgezien. 
    In de woonvertrekken was het al niet beter. 
    Alle kasten puilden uit van nutteloze dingen. 
    Moeder kon een heel leger voorzien van handdoeken, 
    beddengoed en noem maar op. 
    Heel veel spullen zijn naar de kringloop gegaan, 
    enkel de fotos en enkele mooie stukken hebben 
    een nieuw onderkomen gekregen bij de kinderen. 
    De rest is allemaal naar het containerpark gegaan. 
    Zoals gezegd zijn we dan in september aan de verbouwingen begonnen. 
    Er moest heel wat gebeuren vooraleer An en Tom 
    er hun intrek zouden nemen. 
    Het was een solide woning maar heel veel 
    dingen moesten vernieuwd worden. 
    Er zijn nieuwe ramen in geplaatst, 
    de elektriciteit is compleet vernieuwd, 
    net zoals het sanitair en verwarming. 
    Van de gesloten keuken moest een open keuken 
    gemaakt worden die uitzicht gaf op de eetkamer en salon. 
    Op de slaapkamers moesten verlaagde plafonds komen, 
    de vloeren voorzien van laminaat en de muren 
    opnieuw geschilderd worden. 
    De zolder had nog niets van isolatie en de roostering 
    moest nog een plankenvloer krijgen 
    zodat men eindelijk gebruik kon maken 
    van de zolder als extra berging. 
    De vloeren beneden waren niet voorzien van een stevige 
    fundering. De huidige tegels lagen nog in de zavel 
    zoals men dat zegt. 
    Kortom, een hele hoop werk in het vooruitzicht 
    maar gelukkig hadden we een voortreffelijke nazomer 
    waardoor we met volle moed aan de werken begonnen. 
    Gelukkig is Tom en An van geen kleintje vervaardigd en 
    konden we rekenen op heel veel hulp van enkele 
    familieleden en vrienden langs beide kanten 
    die de handen uit de mouwen staken. 
    Eerst werd er enkele uren in het huis gewerkt en 
    later op de middag begaven we ons naar de tuin 
    om daar wat orde te scheppen. 
    Er moesten enkele stevige coniferen uitgegraven worden en 
    dat gaf, na het stof binnenshuis, een welkome 
    afwisseling om even in het najaarszonnetje 
    van de buitenlucht te genieten. 
    Tot eind oktober konden we zelfs op de middag 
    buiten eten wat altijd gezellige momenten opleverde. 
    Er was altijd wel iemand die iets leuks te vertellen had. 
    Na oktober had Tom van de garage een leuk eetplaatsje gemaakt. 
    Hij had de oude keuken tegen de wand geplaatst, 
    inclusief de ijskast en de microgolfoven. 
    In het midden van de garage stond de tuintafel 
    met twee zitbanken. 
    Als verwarming stond er een Zibro vuurtje te branden. 
    Zodra het te koud werd, nuttigden we hier 
    onze maaltijden, dikwijls een broodje van de 
    broodjeszaak net om de hoek, 
    of er werd een grote pot soep meegebracht die 
    dan warm gemaakt werd in de microgolfoven. 
    Met een boterham erbij smaakte dit geweldig, 
    nog niet te spreken over de sterke verhalen die 
    men vertelde tijdens de pauzes. Kortom, iedereen 
    vermaakte iedereen, ondanks het zware werk dat 
    op heel korte tijd geleverd werd. 
    Dit moest ook wel, want in december liep het 
    huurcontract van hun vorige appartement af. 
    Niet dat alles dan al klaar kon zijn, maar toch het voornaamste. 
    Er was tegen die tijd nieuw sanitair, de slaapkamers 
    waren klaar en de chape lag te drogen op de benedenverdieping. 
    Enkel de badkamer moest nog betegeld worden, 
    de binnendeuren ontbraken nog en de vloeren 
    moesten nog gelegd worden op het gelijkvloers. 
    Vermits ze nu in dezelfde straat woonden als wijzelf, 
    was het geen enkel probleem om bij ons te komen douchen. 
    Elke avond maakte Marie-claire een lekkere maaltijd voor 
    ons klaar zodat wij nergens, buiten de verbouwingen, 
    naar om moesten zien. 
    Ondertussen was het volop gaan winteren. 
    Regelmatig kwam er stevige vorst voor die 
    op hun beurt afgewisseld werden met mildere perioden van 
    sneeuw, maar het werk ging gewoon verder. 
    Zelf viel ik er op een bepaald moment uit met een 
    barst in mijn pols. Er was niemand anders in de 
    bouw aanwezig toen ik bezig was met twee openingen in 
    de keuken toe te metselen. Hier hadden vroeger 
    twee deuren gestaan die enerzijds toegang gaven tot 
    de kelder en anderzijds een tweede toegang verschafte naar 
    de gang. Gelukkig konden we langs de gangkant een 
    nieuwe toegang maken naar de kelder. Hierdoor 
    kwam een hele muur vrij om meer kastwerk te 
    kunnen plaatsen in de nieuwe keuken. 
    Ik was aan de laatste rij stenen bezig van de eerste deur toen 
    het misging. Je moet weten dat de ondervloer van de 
    oude keuken al verwijderd was, waardoor de ondergrond 
    heel oneffen was. De ruimte was ook te klein om een 
    volledige stelling te plaatsen, zodat ik me moest 
    behelpen met een laddertje van vijf treden. 
    Het was misschien al de honderdste keer die dag dat 
    ik van dat trapje afkwam, maar de laatste keer zette ik 
    linkervoet op de grond, recht op een stuk baksteen dat 
    ik even voordien daar zelf had weggelegd . 
    Je weet wel, ik stapte net op de rand ervan en 
    verloor mijn evenwicht. Ik viel opzij en plaatste mijn 
    linkerhand om de val op te vangen. Maar doordat 
    mijn hand op het beton kwam voelde ik onmiddellijk 
    een fel stekende pijn in mijn pols. Je moet weten 
    dat ik vijf jaar voordien ook al geopereerd was van een 
    volledige heupprothese en zeven jaar geleden van een 
    nekprothese. Daarom bleef ik even liggen om te voelen of 
    alles in orde was met mijn reserveonderdelen, 
    maar dat viel allemaal wel mee. Ondanks mijn jonge 
    leeftijd van zesenveertig had ik al vanaf mijn tienertijd 
    te kampen gehad met gewricht- en rugproblemen. 
    Op mijn negentiende verjaardag zat ik al met mijn eerste hernia in 
    de rug. Op mijn zevenentwintigste hebben ze de eerste 
    operatie uitgevoerd en me verlost van vier hernias. 
    Toch ben ik altijd bedrijvig gebleven in het bouwklussen. 
    Als ik langere tijd niets omhanden had werd mijn rug 
    verschrikkelijk stijf en had ik overal pijn. Toen ik 
    merkte dat ik buiten de stekende pijn in mijn pols 
    verder geen letsel had, heb ik de andere deur ook 
    nog dicht gemetseld. Alhoewel ik op dezelfde tijd een 
    hele muur had kunnen bouwen. Zo moeizaam ging 
    het verdere werk. Tegen de tijd dat ik naar huis ging, 
    was mijn pols zo gezwollen dat ik hem nog 
    nauwelijks kon bewegen. Na de douche bracht ik een 
    knelverband aan met wat pijnstillende zalf, 
    hopende dat het de volgende dag een stuk beter zou zijn. 
    Niet dus. De volgende morgen stond ik op met 
    het gevoel dat ik die nacht geen oog dicht had gedaan. 
    Het voelde net of dat er een gewicht van vijftig kilogram aan 
    mijn hand hing en als ik mijn hand ergens tegenaan stootte, 
    deed ik het bijna in mijn broek van de pijn. 
    Er zat maar 1 ding op. Een bezoek aan de huisarts met een doorverwijzing naar de spoed in Brasschaat. 
    Gevolg, mijn pols in een ��breeze�� en zes weken geen 
    gebruik maken van mijn linkerhand! Gelukkig kon ik , 
    al was het dan met een �breeze� aan, 
    toch mijn vaste job op de trein als conducteur 
    verder uitvoeren. Welgeteld vier weken heb ik me 
    rustig gehouden, mede dankzij mijn vrouw die 
    erop toezag dat ik zeker niet eerder terug in 
    het huis van An en Tom ging werken. 
    Gelukkig hadden ondertussen de stukadoors hun 
    werk kunnen doen zodat alle muren bijgewerkt waren.
    Op een gegeven moment was Tom met de laminaat in 
    de woonkamer bezig en daar ben ik terug opnieuw gaan klussen . 
    Af en toe moest ik een laminaatplaat vasthouden, 
    zodat Tom ze van lengte kon zagen. 
    Godzijdank voelde ik me eindelijk weer een beetje nuttig. 
    Helemaal in het begin van de werken was ik er ook al 
    enkele dagen tussenuit gevallen. Het was op 
    de dag dat de betonboer het beton voor de woonkamer en 
    keuken kwam brengen. Ik had voordien al regelmatig met 
    beton gewerkt en wist verdomd goed dat dit bij 
    aanraking met de huid stevige brandwonden kon veroorzaken. 
    Mark, de stiefvader van Tom, en hijzelf stonden in 
    voor het kruien en storten van het beton. 
    Ikzelf werkte het beton af, zodat er een mooie, 
    bijna vlakke ondergrond ontstond om later de leidingen op te leggen. Bij 1 van de laatste vierkante meters verloor ik toch 
    even mijn evenwicht verloor en in het zachte beton terecht kwam. 
    Nog geen vijf minuten later voelde ik mijn knieën 
    beginnen branden. Nog eens vijf minuten later was 
    het werk klaar en ben ik gelijk naar huis gelopen om 
    onder de douche te kruipen. Ondanks het snelle 
    reageren heb ik toch veertien dagen met verbrandde knieën rondgelopen en met de nodige pijn tot gevolg. 
    Hele potten flamazine hebben we eraan gesmeerd, 
    maar elke keer dat ik mijn benen plooide was het net of 
    alles weer openscheurde. Misschien was dit alles al 
    wel een voorteken dat ik toch niet zo goed meer uit 
    de voeten kon met al mijn gebreken? Gelukkig kon ik 
    altijd rekenen op de goede verzorging van mijn vrouw en dochter. 
    Ons An werkte al enige tijd als verpleegkundige op de 
    spoed in Malle, en kon ik altijd beroep doen op 
    goede en acute verpleging in noodgevallen. 
    Als mijn echtgenote dan gezien had hoe het moest, 
    nam zij de verdere verzorging over van mijn dochter. 
    Dit zou, zoals later zal blijken, nog heel goed van pas komen. 
    Ik had altijd gezegd dat de verbouwingswerken bij ons 
    An klaar moesten zijn tegen het eind van februari 2009. 
    Natuurlijk was niet alles helemaal afgewerkt, 
    maar de grootste werken waren toch achter de rug. 
    Tom kon op een rustige manier de laatste karweien 
    afwerken tijdens de weekends. Per slot van rekening 
    hadden zij ook veel en zware arbeid in het huis gestoken 
    en werd het hoog tijd dat we het allemaal wat rustiger aan 
    gingen doen. Ikzelf moest nu de planning gaan maken om
     in mijn eigen huis te gaan renoveren. Dat jaar waren 
    Marie-claire en ik vijfentwintig jaar gehuwd en 
    zoals iedereen moesten ook wij weer eens aan een 
    nieuwe badkamer en keuken gaan denken. 
    Typisch, maar na vijfentwintig jaar lijkt alles opeens 
    versleten of valt stuk. Onze installatie voor de 
    verwarming had ook zijn beste tijd gehad en was aan 
    vernieuwing toe. En als er daarna nog tijd over was, 
    zouden we ook nog het plafond in de woonkamer 
    verlagen en een nieuwe tegelvloer leggen. 
    Liefst zo snel mogelijk, zodat we ook nog konden 
    profiteren van de nakende zomer, denkende aan 
    onze fietstochtjes. Geen probleem, zeiden de kinderen, 
    we laten bij ons alles even rusten en komen eerst 
    bij jullie helpen. Half april zijn we dan gestart. 
    Alles moest zowat tegelijkertijd gebeuren omdat de nieuwe aardgasleiding via de kelder langs de achterkant van 
    het keukenblok en de badkamer verder naar de 
    garage moest lopen. Eerst de oude badkamer 
    gesloopt zodat An en Marie-claire de oude tegels 
    konden verwijderen. Ondertussen ging ik verder met 
    het grootste gedeelte van de keukenkasten weg 
    te nemen, zodat Jurgen in het weekend kon starten met 
    het leggen van de nieuwe leidingen. Toen de losse 
    keukenkastjes veilig weggeborgen waren in de garage kon 
    ik beginnen met het afbreken van het vroegere plafond in de badkamer. Daar ontdekten we de eerste tegenslag. 
    Toen we ons huis voor de eerste maal verbouwd hadden, 
    was er op de achterbouw van de keuken en badkamer een 
    nieuw plat dak geplaatst. Natuurlijk hadden we toen 
    niet veel geld op onze spaarboek en moest alles 
    zo goedkoop mogelijk gemaakt worden. 
    Het gevolg was nu, vijfentwintig jaar later, 
    dat verschillende balken zodanig aangevreten 
    waren door schimmels en vocht dat er niets anders 
    opzat dan het volledige dak te vernieuwen. 
    Dus in plaats van leidingen te leggen, werd het weekend 
    ingeruild om een nieuw dak te plaatsen. 
    Gelukkig konden we weer rekenen op veel hulp van 
    de kinderen en familie. Niet te geloven, maar op zondagavond 
    was het nieuwe dak geplaatst, inclusief de roofing en 
    afwerking aan de randen. Zelf heb ik aan het dak niet 
    zoveel meegewerkt. Met de heupprothese is het niet zo 
    eenvoudig om het evenwicht te bewaren op de balken en muren. 
    Het op maat zagen van de balken en platen was mijn job.
     Her en der moest er een steen bij gemetst worden zodat 
    de steunbalken weer stevig op hun plaats kwamen. 
    Dankzij de goede samenwerking met de familie was 
    dit werk op korte tijd geklaard en dit zonder noemenswaardige tegenslagen. Nu het dak opnieuw gedicht was, 
    kon ik verder met het overige werk. Gelukkig had ik 
    nog veel achterstallige verlof, zodat ik bijna heel de 
    maand april thuis was van het werk. 
    Met achterstallige verlof bedoel ik verlof van het jaar daarvoor. 
    Deze verlofdagen kon men dan meenemen naar 
    het volgende jaar en moest men opnemen voor einde april. 
    De rest van de werken binnenshuis gingen heel vlot. 
    De elektriciteitsleidingen werden allemaal vervangen waarna 
    het nieuwe plafond kon geplaatst worden. 
    In de badkamer werden de tegels geplaatst en de 
    nieuwe sanitaire toestellen werden uitgetest. 
    Alles bleek goed te werken. Nu nog even de vloeren 
    egaliseren en de nieuwe tegelvloer plaatsen. Eenmaal 
    dat de vloeren gedroogd waren, konden de oude keukenkasten 
    terug op hun plaats gezet worden. 
    Enfin, de laatste week van april was de keuken en de 
    badkamer klaar en was het weer leuk om op een deftige 
    manier te kunnen koken, eten en douchen. 
    Helaas was er mede door het rotte dak en nog andere 
    onvoorziene omstandigheden geen tijd meer over om 
    nog de nieuwe vloer en plafond in de woonkamer te plaatsen. 
    Ergens in mijn achterhoofd was ik hier ook niet rouwig om, 
    vermits ik de zware inspanningen van de afgelopen maanden 
    toch wel begon te voelen. Mijn lijf deed overal pijn en de 
    gewrichten wilden niet meer mee. 
    Ook Marie-claire was het moe om toch weeral een 
    hele maand in het stof en vuil te zitten van de verbouwingen. 
    Daarom namen we de beslissing om de rest van de 
    werken volgend jaar te doen. Begin Mei moest ik 
    dan weer gaan werken bij de spoorwegen, mijn verlof zat 
    erop en de rest van de verlofdagen wilde ik pas nemen 
    in de zomer om te kunnen gaan fietsen en andere 
    leuke dingen te doen. Op vakantie naar het buitenland 
    zouden we dit jaar niet gaan. Door al de werken hadden we 
    geen tijd gehad om iets te plannen. Het vorige jaar 
    waren we naar Turkije geweest. Het zou een 
    heel mooie vakantie geworden zijn, maar helaas, 
    op de tweede dag dat we in Antalya waren, 
    kregen we via de MSN van ons An het trieste bericht dat 
    de broer van Marie-Claire plots overleden was. 
    Nou, ik kan je vertellen dat de wereld dan eventjes stilstaat als 
    je zo een bericht op je vakantieadres krijgt. Hoe kon nu 
    een jongeman van zesenveertig zomaar plots sterven? 
    Marc, zo heette hij, was even oud als ik. We zaten 
    vroeger in dezelfde klas en we kenden mekaar dus al 
    heel lang. Het is ook via hem dat ik mijn vrouw leren 
    kennen heb. Twee weken ervoor had Marc een 
    ongeval gehad met zijn wagen. Eigenlijk was hij 
    maar licht gekwetst, maar werd toch voor alle 
    zekerheid naar de spoedafdeling gebracht. 
    Buiten een lichte shock werd er niets vastgesteld. 
    Enkele dagen na het ongeval bleef hij toch overal 
    pijn houden maar de huisarts zei dat er verder 
    niets aan de hand was. Waarschijnlijk zou het gaan om 
    een griepje of iets dergelijks. Een griepje???? Me hoela ja. 
    Een week later kon hij het niet meer houden van de pijn en 
    werd hij met spoed naar de kliniek gevoerd. 
    Opnieuw werden er scans en fotos gemaakt en op 1 van 
    die behandeltafels is hij ineen gezakt en 
    is niet meer bijgekomen met de dood tot gevolg. 
    Helaas is er geen autopsie gepleegd op het lichaam 
    van Marc. Zijn kersverse echtgenote wilde dit niet, 
    hij was amper enkele weken voordien terug 
    hertrouwd met een vrouw die wij als familie totaal 
    niet kenden. Tot op de dag van vandaag weten we dus 
    nog altijd niet waaraan Marc is gestorven. 
    Voor zijn moeder, mijn schoonmoeder, was zijn dood 
    onaanvaardbaar. Zij kon en kan er nog steeds niet over. 
    Het was dan ook haar oogappel, ondanks het feit dat 
    ze in zijn puberjaren veel afgezien hebben met hem. 
    Wij zaten dus in Turkye als we dit verschrikkelijke 
    nieuws vernamen. We zaten daar niet alleen. 
    Het was op aanraden van mijn zus Sabine dat we 
    naar daar op verlof gegaan zijn. Zij was er al enkele 
    keren geweest en vond het een geweldig hotel. 
    Vijf sterren all inclusive. Daarom beslisten we dat 
    we samen met haar op reis gingen en dat zij onze 
    gids zou zijn in Antalya. Als we daar alleen zouden 
    geweest zijn, zouden we onmiddellijk het eerste 
    vliegtuig terug naar Belgie genomen hebben, 
    maar nu ging dat een stuk moeilijker vermits 
    we niet alleen waren. Twee dagen later kregen we 
    het bericht vanuit Essen dat Marc pas de dag na 
    onze voorziene terugkeer zou begraven worden. 
    Zodoende konden we ons verblijf in turkeye toch 
    afmaken. Helaas, echt veel plezier hebben we na 
    het droevige nieuws niet meer gehad. Je zit vanaf 
    dat moment toch met je gedachten thuis. 
    Mei, 2009. Veel zouden we niet meer ondernemen dit 
    jaar op het vlak van verbouwingen. Doch, de ergste 
    vermoeidheid was ondertussen weeral verdwenen en 
    iets hield me toch nog heel de tijd bezig. 
    Het golfplatendak van de garage bleef maar lekken. 
    En eigenaardig genoeg was er van op de ladder 
    niks te zien van buitenaf. Langs de binnenkant zat 
    isolatie in de vorm van schuimplaten, zodat je langs 
    de binnenkant sowieso niet kon zien of er scheuren inzaten. 
    Na enig zelfberaad heb ik dan de slechtste beslissing in 
    mijn leven genomen. De golfplaten waren helemaal bedekt met
     een laag mos en de enige mogelijkheid om dit eraf te krijgen, 
    was deze af te spuiten met de hogedrukreiniger. 
    Het dak steunde volledig op drie houten langsbalken en 
    vermits ik nogal een zwaarwichtig persoon ben, 
    nam ik de wijze raad om een stuk van mijn aluminium 
    ladder langs op de gehavende golfplaten te leggen zodat 
    mijn gewicht zo breed mogelijk op de platen gedragen werd. 
    Nadat ik de hogedrukreiniger naar boven had gesjouwd en 
    de kraan opengedraaid had, kon ik aan de gang gaan. 
    Het mos ging er vanzelf af. Ik schaamde me wel een 
    beetje voor de buren. Het losgekomen mos vloog langs 
    alle kanten weg en kwam natuurlijk ook tegen de gevel van 
    de buren terecht. De buurvrouw en haar dochter zaten op 
    dat moment te genieten in hun tuin van het mooie 
    voorjaarszonnetje. Het was ook een lekker temperatuurtje met 
    zowat 21graden. Dus geen greintje last van het 
    opspattende water. Gelukkig maakte de buurvrouw er 
    helemaal geen probleem van en op een mum van tijd was 
    dan ook het hele dak ontdaan van vuil en mos. 
    Raar maar waar, ik zag geen enkele scheur of barst in 
    het nog natte dak. Voor mij bleef er dan maar 1 verklaring over 
    voor het lekken van het dak. Namelijk: het dak bestond uit 
    twee dakplaten helften, dus twee rijen golfplaten die 
    halverwege het dak over mekaar lagen. 
    Op die scheidingslijn zat het meeste mos en 
    vermits de hellingsgraad nogal aan de lage kant was, 
    moest het wel zo zijn dat heet regenwater langs die naad 
    naar binnen sijpelde. Dus het probleem zou nu opgelost 
    moeten zijn nu het mos op de naad verdwenen was. 
    Om deze stelling te kunnen bevestigen moesten we 
    wachten tot de eerstvolgende regenbui. Eigenaardig genoeg 
    hadden we een lange droogteperiode en was het 
    enkele weken wachten om te controleren of er nog 
    andere lekken waren. Wordt vervolgd:

    15-08-2011 om 00:00 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En toen sloeg het noodlot toe.
    Tweede week van Juni 2009. We waren 
    al heel goed gewoon aan het droge en 
    zonnige weer van de afgelopen weken. 
    Elke dag vrij waren we samen gaan fietsen. 
    Soms een ritje van enkele kilometers, 
    maar ook hele toeren van meer dan zestig 
    kilometer langs het Schelde Rijn kanaal op de 
    scheiding van Brabant en Zeeland. 
    Op de terugkomst van 1 van onze laatste fietstochten 
    pakte de wolken helemaal samen tot 1 zwart 
    wolkendek. Hier moest regen en onweer van komen. 
    Daarom namen we vlug een binnenweg zodat 
    we op een halfuurtje thuis waren. We hadden nog 
    maar net onze fietsen in de garage gezet toen 
    de eerste regendruppels naar beneden kwamen. 
    Gelukkig viel het nogal mee. Er zat ook helemaal 
    geen onweer bij, maar er was toch net genoeg 
    hemelwater naar beneden gekomen om mijn 
    garage na te zien hoe het met de lekken gesteld was. 
    Ik opende de deur zag tot mijn grote ontsteltenis dat 
    het dak nog steeds lekte. Dus er moest meer aan de 
    hand zijn met het dak. De volgende dag was het 
    gelukkig weer stralend weer en de golfplaten waren 
    door de zon opgedroogd. Vanaf de ladder ontdekte ik 
    eindelijk wat de oorzaak was van de lekken. 
    Nu het enkele weken droog weer was geweest en 
    het mos met de hogedrukreiniger verwijderd was, 
    zag ik dat er enkele golfplaten bedekt waren met 
    allemaal fijne scheurtjes. Deze waren voorheen niet 
    te zien door het overvloedige mos. Zolang het dak nat was, 
    waren deze ook niet te onderscheiden. 
    Herinnert U zich nog het beginverhaal in dit 
    boek over het zware nachtelijk onweer met 
    hagelstenen als duiveneieren? Deze hagel had 
    ontegensprekelijk het dak beschadigd zodat 
    de golfplaten gescheurd waren op verschillende plaatsen. 
    Er zat maar ��n ding op, en dat was het hele dak te 
    vernieuwen. De volgende dag stond ik al met de 
    aanhanger bij een doe-het-zelf zaak om nieuwe 
    golfplaten op te laden. Op Zaterdag 21 Juni 2009 was ik 
    afgesproken met Tom, Jurgen en Jean-Pierre om vanaf 
    08.00 uur te starten met de vernieuwing van het garage dak. 
    We gingen de isolatie laten zitten en zouden vanaf de 
    bovenkant de oude platen verwijderen om daarna de 
    nieuwe te kunnen plaatsen. Ik was al om zeven uur 
    wakker die ochtend en na een boterham en een kop 
    koffie begon ik al om de meeste schroeven van het 
    dak los te maken. Ik had wederom de ladder languit op 
    het dak gelegd, zodat dit de meeste ondersteuning gaf. 
    Rond acht uur had ik de meeste platen van de 
    bovenste rij al naar beneden geschoven. Er restte 
    nog twee platen. Helaas kon ik nu de ladder niet meer 
    laten liggen en moest ik deze verwijderen. Ondertussen 
    was Tom en Jean-Pierre al aangekomen en begonnen 
    direct aan de onderste rij platen. Voor de twee laatste 
    platen van de bovenste rij los te maken moest ik met 
    mijn volle gewicht op de muur steunen terwijl ik bovenop
     de laatste golfplaat zat. Om aan de verste schroef te 
    geraken, moest ik me nogal ver uitstrekken en op dat 
    ogenblik gebeurde het onvermijdelijke. Plots voelde ik 
    de golfplaat onder mijn achterste breken . Ik greep nog 
    alle kanten uit om een houvast te vinden maar die was er niet. 
    Als een baksteen zakte ik door het dak en bleef even met 
    mijn heup op een muurhaak hangen. Deze haak diende voor 
    de ladder aan te hangen als deze niet gebruikt werd. 
    Natuurlijk gebeurde dit allemaal in een flits van een seconde. 
    Door de muurhaak draaide ik 180graden en stortte recht 
    met mijn hoofd en lichaam naar beneden. Ik plaatste nog 
    mijn handen om de val te breken maar veel soelaas bracht 
    dit niet. Ik hoorde mijn polsen breken. Met mijn achterhoofd 
    raakte ik het beton. Het was net alsof mijn hoofd in mijn 
    lichaam werd gedrukt doordat de rest van mijn gewicht 
    achterop kwam. Een stekende pijn ging door mijn schouders 
    en de eerste bloeddruppels die van mijn hoofd rolden, 
    vertroebelden mijn zicht. Nog geen seconde later kwam Tom 
    en Jean-Pierre de garage binnengelopen. Tom ontfermde zich onmiddellijk over mij en zei dat ik een grote gapende 
    wonde aan mijn hoofd had. Jean-Pierre liep naar binnen en 
    vroeg mijn echtgenote om direct de ambulance te bellen. 
    Ondertussen was onze Jurgen door de klap van 
    mijn val wakker geworden en kwam de garage binnengelopen. 
    Tom nam een propere handdoek en depte hier het bloed 
    van mijn hoofd mee op. Vervolgens drukte hij met beide 
    handen de handdoek op mijn hoofd om het bloeden enigszins 
    te stelpen. Ik keek naar mijn polsen, die stonden helemaal 
    in een onnatuurlijke vorm en werden in mum van tijd 
    dubbel zo dik. Vervolgens realiseerde ik me dat ik geen 
    gevoel meer had in mijn benen en buik. Een heel raar 
    gevoel dat ik niet zo snel een bestemming kon geven. 
    Tom, zei ik, ik voel mijn benen en buik niet meer, 
    is dat wel normaal. Ik zag hem heel bedenkelijk kijken. 
    Hij bleef maar tegen mij inpraten zodat ik niet weg 
    zou vallen. Aan de blikken van de anderen zag ik wel 
    dat mijn toestand niet zo rooskleurig was. 
    An is spoedverpleegkundige en zag natuurlijk direct 
    wat er aan de hand was. Binnen de twaalf minuten was 
    de ambulance er. De MUG nog geen tien minuten later. 
    Meer dan twintig minuten hebben deze mensen er 
    alles aan gedaan om mijn gehavende lichaam te stabiliseren. 
    Veel plaats hadden ze niet in de garage daar ik tussen 
    de diepvriezer en een tafel in lag met allemaal stukken 
    van golfplaten en isolatie rondom mij. Ze deden een 
    soort van verband rond de gapende wonde op mijn hoofd. 
    Ze plaatsten zo�n vervelende plastieken steunkraag rond 
    mijn hals en schoven een draagplaat onder mijn rug. 
    Ondertussen werd ik door de MUG-arts voorzien van 
    allerlei apparatuur en baxters. Ik hoorde hen van alles 
    vertellen, maar echt doordringen wat er allemaal 
    gebeurde rondom mij deed het niet. Het was net alsof ze 
    niet aan mijn lichaam bezig waren maar aan dat van 
    iemand anders. Vervolgens werd ik door de smalle 
    deur van de garage gedragen richting de brancard die 
    op het terras op mij stond te wachten. Door het shock effect 
    bevond ik mij in een soort van roes. Ik beleefde alles in 
    realtime maar het drong niet tot me door. Eenmaal in de 
    ambulance hoorde ik de deur achter mij sluiten en de 
    spoedarts nam plaats naast mij. Marie-Claire, mijn echtgenote, 
    mocht plaats nemen naast de ambulance bestuurder en op 
    een slakkengangetje reden we richting Klina. 
    Normaal gezien rijdt een ziekenwagen altijd heel snel, 
    maar de mijne ging echt traag. Er moest iets ernstig mijn 
    rug aan de hand zijn anders zouden ze niet voor elke drempel vertragen. Stapvoets reden ze over elk bultje in de weg. 
    De weg van Essen naar Brasschaat leek eindeloos lang te duren. 
    De enige doffe pijn die ik voelde, situeerde zich in mijn polsen en bovenrug. Na een halfuurtje kwamen we aan op de 
    spoeddienst van Klina. Ik werd gelijk naar een 
    behandelkamer gereden en heb daar blijkbaar enkele 
    uren doorgebracht terwijl er van alle onderzoeken werden gedaan. Raar maar waar, ondanks dat ik altijd bij bewustzijn bleef, 
    weet ik van deze uren maar weinig meer te vertellen. 
    Waarschijnlijk had ik het gedacht dat ik daar wel in 
    goede handen was en dat ik het allemaal maar liet gebeuren. 
    Er werden verschillende scans gemaakt en ontelbare 
    fotos genomen. Uiteindelijk kreeg ik 1 van de kamertjes 
    op de intensive care toegewezen. Daar hoorde ik voor het 
    eerst van de neurochirurg dat mijn rug gebroken was op 
    het niveau Th3. Het drong op dat moment nog niet tot mij door, 
    maar voor de vrouw en de kinderen moeten dit 
    verschrikkelijke uren geweest zijn. Ik had nog zoiets van, 
    binnen een paar dagen ben ik hier weer weg nadat ze 
    me opgelapt hebben en dan kan ik weer verder doen 
    aan de garage. Op de intensive care kreeg ik van alle 
    toeters en bellen aangemeten. Draden links van me en 
    rechts van me. Slangetjes met alle soorten vloeistof, 
    zuurstofmasker, een knijper op mijn vinger, een constante bloeddrukmeter rond mijn bovenarm, enz. 
    Hier begint mijn eigenlijke dagboek, ik ga vechten om 
    te overleven. Ik ga moeten leren leven met een handicap. 
    Heel mijn leven zal vanaf deze dag veranderen. 
    Mijn vaste maatje zal mijn rolstoel worden. 
    Maar eerst staat er nog een lange revalidatie te wachten. 
    Wordt vervolgd.

    15-08-2011 om 00:00 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Intensive care.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Vier maal per dag, gedurende 15minuten mag het naaste bezoek langskomen op de intensive care. Erg lang is dit niet, en toch leek het voor mij dat er constant iemand bij me was. Waarschijnlijk ben ik de uren tussendoor in een soort van coma gegaan of gebracht. Voor mij leek het in ieder geval, dat Marie-claire of ons An de hele tijd aan mijn bed stonden. De verpleging kwam elk kwartier langs om te zien of alles ok was. Zo nu en dan herkende ik andere gezichten bij het bezoek. Maar steeds had ik nog niet het gevoel dat ik erg ver heen was, en dat ik aan het vechten was voor mijn leven. De eerste fantoom pijn stak de kop op. Het voelde net of mijn onderbenen hingen van mijn bed af. Deze voelden erg zwaar aan. Ik vroeg geregeld om mijn benen terug op het bed te leggen en elke keer opnieuw probeerden ze me bij te brengen dat mijn benen wel degelijk op het bed lagen en niet ernaast. Door de enorme hoeveelheid cortisone die in mijn lichaam gepompt werd, kreeg ik ook nog eens acute diabetes. Links en rechts van me lagen kussens om mijn gebroken polsen op te laten steunen. Op mijn hoofd zat een soort van muts om het ergste zicht een beetje weg te moffelen. Marie-Claire vroeg op een gegeven moment aan de verpleging om eens te mogen kijken naar mijn hoofdwonde. De verpleging gaf zelf aan om dit best niet te doen, daar het helemaal geen fraai aanzicht gaf. Gelukkig werd ik de tweede dag naar de operatiekamer gebracht om mijn hoofdhuid dicht te nieten. 48 nieten hadden ze nodig om de hoofdwonde dicht te krijgen. De derde dag achtte de artsen me sterk genoeg om mijn polsen te opereren en gelijktijdig een soort van stelling rond mijn gebroken rugwervel te plaatsen, zodat de dwarslaesie zeker niet meer naar boven zou kruipen. Toen ik wakker werd, had ik verschrikkelijke pijnen in mijn bovenrug. Het was net alsof ze mijn rugwervels in een onmogelijke positie geplaatst hadden. Deze, bijna ondraaglijke, pijn bleek normaal te zijn. Hiervoor kreeg ik nog eens een enorme dosis pijnstilling onder de vorm van een morfinederivaat. Dit resulteerde al snel in waanvoorstellingen. In mijn gezichtsveld hing een ronde klok. Een witte wijzerplaat met zwarte cijfers en wijzers. Een klok die je kan vergelijken met een stationsklok, maar dan een maatje kleiner. Eigenaardig genoeg ging voor mij de wijzer van de minuten even snel als de secondewijzer. Soms draaiden de wijzers zelfs achteruit in plaats van vooruit. Naar mijn gevoel stond er ook een computer onder mijn bed, waar steeds maar weer, heel veel e-mails binnenkwamen. Ik weet nog dat ik hierover tegen een verpleger een opmerking over maakte, dat het hoog tijd werd om de mailbox na te kijken, want dat de computer zoveel lawaai maakte omdat er geen enkele mail meer bij kon. Eigenaardig genoeg zei hij me dat hij dat onmiddellijk na ging zien. Hij prutste wat aan de achterkant van mijn bed en zei dat ie de mailbox had leeggemaakt en dat de computer nu wel een stuk minder luidruchtig zou zijn. Achteraf hebben we hier nog goed mee gelachen. Die befaamde computer bleek het apparaat van mijn alternerende matras te zijn, een soort van luchtpomp zeg maar. Marie-Claire vroeg aan de verpleging of dit wel normaal was, gezien ik toch een ferme klap op mijn hoofd had gehad, en of er toch niets aan mankeerde, zeg maar, een beetje gek geworden of iets dergelijks. Het geruststellende antwoord was dat alle patinten op de intensieve dit meemaakten. Door alle toeters en bellen en de regelmatige check-ups van de verpleging, en natuurlijk ook door al het vergif dat in mijn aderen gespoten werd, herleidde men deze geestelijke toestand als heel normaal. Buiten was het volop zomer. Temperaturen van 3o en meer waren de dagelijkse kost. Om het half uur koelden ze mijn mond met een ijslollie gemaakt van fruitsap of appelsap. Het enige dat ik gedurende vijf dagen kreeg. Ik zou ook niets anders weg kunnen slikken hebben. Mijn vocht kreeg ik via het infuus en eten was niet aan de orde. Mijn enige afleiding was het raam waardoor ik naar buiten kon kijken. Ik keek recht op de kindercrche van het ziekenhuis. De kindjes van het personeel konden daar terecht, terwijl hun ouders in de kliniek werkten. Als het te warm werd, vulde de kinderjuffrouw een opblaasbaar zwembadje met wat water. Dit zwembadje stond dan op het gazonnetje naast de crche met een parasol erboven zodat de stekende zon geen kwaad kon voor de kindjes. Zo bracht ik mijn eerste dagen door op de intensieve. Gelukkig heb ik hier maar vijf dagen moeten doorbrengen. De zesde dag was ik voldoende aangesterkt en mocht ik naar een gewone kamer op de gang. Ondanks mijn toestand viel het me toch zwaar om afscheid te nemen van het verplegend personeel van de intensif- care. Ze waren zo goed, zo lief voor mij geweest, zo meelevend met mijn echtgenote en kinderen. Zij hebben ervoor gezorgd dat we die moeilijke eerste week een beetje doorgekomen zijn. Ik begin voor het eerst de ernst van de situatie te beseffen. Ik ga nooit meer lopen. Ik ga geen conducteurtje meer spelen op de trein. Ik ga geen huizen meer kunnen verbouwen. Raar h!!!!

    15-08-2011 om 09:49 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Naar de afdeling Inwendige 3.
    Verhuis naar de kamer.
    Vorige keer, met mijn heupoperatie, had ik nog het genoegen om een hospitalisatieverzekering te hebben, waarbij ik van een npersoons kamer kon genieten zonder een dure opleg te moeten bijbetalen. Helaas werd dit in 2008 aangepast door de NMBS, waardoor onze, nu gratis, groepsverzekering enkel nog volledige dekking geeft voor een tweepersoonkamer . Niet dat ik ertegen opzie om met meerdere mensen op een kamer te liggen, maar in mijn geval toch moeilijk omdat je jezelf door een aanvaardingsproces moet worstelen. Enfin, ik heb twee weken op deze kamer gelegen en ik denk dat ik zowat vier verschillende kamergenoten gehad heb. Erik uit Brasschaat was de eerste, een man van mijn eigen leeftijd die mede door het warme weer, onwel geworden was op straat. Vervolgens een jongen uit mijn eigen gemeente, ik kom nu even niet op zijn naam, die opgenomen werd met een verschrikkelijke keelontsteking die acute verzorging nodig had. De derde was Lowie uit Kapellen. De onfortuinlijke man was in de tuin gevallen en had zijn schouder uit de kom. Met hem heb ik de laatste week de kamer gedeeld. De laatste dag kwam er nog een jongen van een jaar of 17, die een dringende operatie nodig had, maar hem heb ik niet echt leren kennen. Op deze gewone kamer ben ik zowat aan mijn eerste revalidatie begonnen. Vanaf de eerste dag moest ik leren omgaan met het feit dat ik toch wel getoucheerd moest worden om van mijn ontlasting af te geraken. Ludo, een verpleger in hart en nieren, kwam om de drie dagen langs. Hij draaide me op mijn linkerzijde en deed zijn werk. Voor de ontlasting van mijn urine lag ik met een bestendige urinesonde die ze om de vijf uur leeg kwamen maken en waarvan nauwkeurig de hoeveelheden werden genoteerd in verband met de vochtbalans. Al wat erin ging moest er ook weer uitkomen. Ik lag nog altijd met een infuus waarlangs ik vocht en antibiotica kreeg toegediend. Tevens fungeerde deze ook om de rest van de medicijnen in te spuiten. Toen ik twee dagen op de inwendige afdeling lag, had ik regelmatig last van hoge koorts die de artsen niet onmiddellijk ergens aan toe konden wijzen. Dan maar een nieuwe scan, en gelijk een scan van de longen met contrast vloeistof. Wat bleek, ik had het begin van longembolie, opnieuw een enorme opdoffer. Gelijk starten met bloedverdunners die ik nog een half jaar lang zou moeten blijven innemen. Door deze embolie zit ik nu bijna twee jaar later ook nog steeds opgescheept met, op maat gemaakte, ted kousen. Niet dat ik daar veel van voel, maar het is toch een bijkomstigheid. Bijna 40 koorts en buitentemperatuur nog steeds 38, hittegolf dus. Hadden we nog de pech dat onze kamer net op een hoek lag op de derde verdieping in de richting van het zuiden. Gelukkig had de nachtverpleegster nog ergens een ventilator gevonden op de afdeling. Deze heeft, zeg maar, twee weken constant gedraaid om toch maar een beetje afkoeling te krijgen. Net zoals op de intensieve waren de verplegers en verpleegsters zo vriendelijk en hulpvaardig dat je er een echte band mee kreeg. Zo was er Rudi, een jongen uit de duizend. Nu was mijn kapsel van nature niet zo weelderig, maar het was toch al enkele weken geleden dat ik voor mijn ongeval nog naar de kapper geweest was met gevolg dat mijn haar aan mijn oren alle kanten opstak. Geen probleem, zei Rudi, zodra de nietjes uit Uw hoofd zijn verwijderd, zorg ik ervoor dat je haar met de tondeuse geschoren wordt. En zo geschiedde het, n van de laatste dagen in de Klina, werd mijn kapsel terug in model gebracht. Nooit was er iets teveel als je iets vroeg, altijd probeerde men in de mate van het mogelijke een oplossing te zoeken. Op al die tijd daar, heb ik maar n keer een probleem gehad met een iets oudere nachtzuster. Tante Terry, noemde ik haar. Het was een dame die net tegen haar pensioen aanliep, je weet wel, zon mevrouwtje met een brilletje op die dacht dat de kliniek op haar draaide en nmaal dat zij op pensioen zou zijn dat alles daar in duigen zou vallen. s Nachts kwam zij dan een nieuw infuus hangen en door haar kleine gestalte kon ze niet zo goed bij de staander waar het infuus aanhing. Hierdoor moest ze altijd een beetje omhoog springen en dan kon ze de zak net achter het haakje van de staander mikken. Meestal lukte dit haar wel, maar op een nacht sprong ze op en nam in het neerkomen mijn slangetje mee onder haar voet. Resultaat: infuusnaald afgebroken in mijn bovenhand. Gelukkig bleef er nog een stukje uitsteken, waardoor ze nog vrij eenvoudig de afgebroken naald kon verwijderen. Ik heb ze na die nacht niet meer teruggezien, waarschijnlijk is ze toen juist met verlof gegaan. De anderen konden hun oren niet geloven, maar zeiden er ook gelijktijdig bij dat dit niet het enigste was wat ze met tante terry meegemaakt hadden.
    Wordt vervolgd:

    15-08-2011 om 09:49 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    01-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Laatste dagen in het ziekenhuis.

    Mijn dagindeling zag er op inwendige 3 als volgt uit:

    - 07.00uur wakker worden en temperaturen.

    - Daarna een bedbadje waarbij ze me met drie helpers      moesten keren en draaien. Je moet weten dat mijn geopereerde polsen uitwendige fixatoren hadden waardoor ik overal aan bleef haperen.

    - Toediening van medicijnen en nakijken van alle apperatuur.

    - Ontbijt (alhoewel dat dit niet gemakkelijk ging, maar dat leg ik later nog wel uit.)

    - Drie maal per dag airosol  en de nodige onderzoeken.

    - Beetje TV kijken tot het middagmaal en fysio en kin aan bed.

    - Na de middag opnieuw verzorging .

    - Vanaf 14.00uur bezoek. Gelukkig. Dadelijk ging mijn vrouwke weer langskomen. Je moet weten dat zij van het volledig half jaar, kliniek en revalidatie samen, geen enkele dag overgeslagen heeft om op bezoek te komen. Tussen het middag en avondbezoek ging ze zelf vlug iets eten in de cafetaria en kwam dan vlug weer naar de kamer voor het avondbezoek. Ik vraag mij nu nog steeds af of ik het in de omgekeerde situatie voor mekaar zou krijgen?

    - Net na het middagbezoekuur was er wederom verzorging voorzien en aansluitend hierop het avondeten.

    Als Marie-Claire rond 20.00 uur naar huis vertrok, gebeurde het dat ik nog even naar de televisie keek, maar meestal was ik dan zo moe dat ik gelijk ging slapen. Je moet weten dat ik in het begin heel veel problemen had met ademhalen. Als dwarslaesie patint werkt het middenrif niet meer mee. Daarbij kwam nog het probleem met de longembolie en het feit dat ik mijn longslijm niet zelf kon ophoesten. Gelukkig kwam ook dagelijks de fysiotherapeut hiervoor langs. Niet enkel voor het afkloppen van de longen maar ook voor het mobiliseren van mijn onderste ledematen. Ik was ook verschrikkelijk bang om mij te verslikken en te moeten niezen en die angst heeft toch wel een jaar in beslag genomen.

    Nu wil ik eventjes terugkomen op het feit dat de maaltijden in het begin niet van een leien dakje liepen. Hoe het juist komt, weet ik niet maar bij mijn ongeval was er n van mijn kiezen los komen te zitten. Het leek wel of deze gedraaid in mijn onderkaak zat. Op de intensieve had ik daar al melding aan de urgentie arts van gemaakt maar had er niet zon last van omdat ik daar toch niets te eten kreeg. Op de afdeling was dit andere koek. Nu kreeg ik wel eten, maar kon het maar amper gekauwd krijgen door die gedraaide kies. Vanaf de eerste dag daar ben ik opnieuw navraag gaan doen voor een bezoek van de tandarts aan bed, maar om de n of andere reden daagde hij niet op. De vijfde dag stond hij ineens naast mijn bed zonder materiaal bij zich. Hij keek ongewild naar mijn hoofdwonde en sloeg bleek uit. Ik heb nooit iemand zo snel de kamer weten uitvluchten en heb hem persoonlijk ook nooit meer teruggezien. Ik heb tot de laatste dag moeten wachten vooraleer er iets aan mijn kies gedaan werd. Mits het gebruik van een tillift en een hangnet  kon ik plaats nemen in een duwrolstoel. Zo ben ik dan de laatste dag naar het kabinet van de tandarts kunnen gaan en werd ik eindelijk verlost van mijn kies. Gelukkig was de dienstdoende tandarts een andere dan diegene die naast mijn bed had gestaan.

    Op regelmatige tijdstippen kwam er ook een psychologe van de kliniek op bezoek. Standaardprocedure bij iemand die een ernstig trauma had opgelopen. In het begin had ik zoiets van:

    Heh, waarom heb ik in godsnaam een psycholoog nodig, wat moet die zielenknijper van mij weten. Waarom stelt ze allemaal van die gekke vragen. Maar naarmate de sessies volgden, voelde ik me beter en beter met haar uitleg. Nu was en ben ik van nature een vrij positief en nuchter ingesteld persoon, maar in de eerste afspraken met haar kreeg ik de indruk dat ik mij psychisch heel slecht moest voelen en dat ik er verplicht helemaal onderdoor moest gaan met mijn handicap en hetgeen mij overkomen was. Met alle respect natuurlijk voor de mensen bij wie dit wel het geval is, maar gelukkig heb ik dit gevoel nooit voor mezelf gehad of toch in veel mindere mate. Ik had zoiets van: Ok, dit is mij overkomen en we kunnen het niet ongedaan maken, maar vanaf nu zullen we met vallen en opstaan er het beste van moeten maken. Het grootste probleem had ik met het onbekende.

    Het is allemaal nieuw, je weet niet wat er gaat komen, wat zal het volgende zijn? Hoe gaan we dit aanpakken. Natuurlijk heb ik nog wel eens teruggekeken in mijn leven en in de toekomst. Er zijn sowieso dingen waar je spijt van hebt dat je ze niet meer kan doen, maar er zijn ook zoveel nieuwe zaken die ik zie als een uitdaging; en ik zeg het nogmaals, ik ben ontzettend goed omringd en opgevangen geworden door mijn familie en vrienden. Wij hebben met de nieuwe situatie samen geweend maar ook gelachen en gediscussieerd. Dat hoort er nu eenmaal bij. En geloof me, nu bijna twee jaar later, zijn we er nog bijlange niet doorheen. Er zullen nog veel moeilijke momenten volgen maar ook vele mooie, daar ben ik van overtuigd.

    Ook de sociale dienst kwam enkele keren aan mijn bed. Er moest toch ook gezorgd worden dat ik na mijn ontslag ergens terecht kon voor mijn revalidatie. Ik moest alles opnieuw terug aanleren met de mogelijkheden die ik nog had. Er waren drie keuzes. Drie revalidatiecentra, ofwel Gent, Leuven of Antwerpen-Linkeroever. Mijn echtgenote en kinderen hadden het liefst gezien dat ik naar Gent ging, maar dat zag ik zelf niet zo goed zitten. Op papier had Gent de beste reputatie, maar de afstand Essen-Gent dat was gewoon niet haalbaar  voor hen. Ze zouden langer onderweg zijn dan dat het bezoek duurde. In overleg kozen we dan voor Antwerpen Linkeroever. Hof Ter Schelde had een befaamde reputatie en ik had er al veel over horen vertellen maar had echt geen notie van wat er me te wachten stond. Ik kon me er op dat moment ook echt geen idee van vormen wat ze daar allemaal met me gingen doen. Ik had zoiets van, ik ga daar een maandje mijn uiterste best doen en dan ben ik weer thuis, terwijl ik met moeite een boterham naar mijn mond kreeg. Een mens zijn gedachtegang kan soms rare vormen aannemen, zeker voor het ongewisse. Enfin, mijn laatste dag in de kliniek in Brasschaat was aangebroken. Om tien uur zouden ze me met een ambulance overbrengen naar Hof Ter Schelde. Marie-Claire en ons An waren ondertussen al naar daar gereden om wat spulletjes te verhuizen van Klina naar Linkeroever. Gelukkig kreeg ik door de ernst van mijn toestand daar een npersoons kamer, maar ondanks dat, was mijn eerste indruk toch vrij negatief. Nu moet je weten dat deze locatie van Hof Ter Schelde binnen de twee jaar overgebracht zou worden naar Wilrijk in een splinternieuwe instelling ; met gevolg dat er aan dit gebouw al enige tijd niets meer werd vernieuwd. Maar wederom, het personeel van Hof Ter Schelde maakte deze teleurstelling al vrij vlug tot een positieve ombuiging. Al was het gebouw en de infrastructuur oud en versleten, toch voelde ik me er al snel in een veilige en geborgen situatie. Ik was nog geen uur binnen of de hoofdtherapeut stond al naast mijn bed om me een elektrische rolstoel aan te meten. Geen nieuwe natuurlijk, maar wel eentje uit de eigen stock uit de kelder. Eerst even de nieuwe apparatuur uittesten, andere tillift, andere draagdoek ander personeel. Zonder al te veel moeite zat ik dan al snel in mijn rolls royce, zo noemden we de nieuwe rolstoel. Toen ik nog een valide man was, leek het me altijd eens leuk om met zon ding te rijden. Joystick bewegen en crossen maar.. Viel dat tegen. Het was al een geluk bij een ongeluk dat het gebouw afgeschreven was. Door mijn fantastische rijkunsten zijn er nu veel stukken pleister uit de muren van het oude Hof Ter Schelde verdwenen. Fietsen leer je ook niet op n dag en had ik er alle hoop in dat het manoeuvreren snel zou beteren; wat ook het geval was.

    Het was op een vrijdag dat ik mijn verhuis maakte naar linkeroever, zodoende stond het weekend voor de deur en had ik tijd om me aan te passen aan de nieuwe situatie. Vanaf maandag zou het bittere ernst worden en moest er gewerkt worden volont.

    01-12-2012 om 20:35 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Revalidatie kliniek.

    Maandagmorgen:

    Opstaan om zeven uur, temperaturen en medicijnronde, wachten tot het Uw beurt was om gewassen te worden. Gelukkig waren het allemaal vrij jonge verpleegsters die van enige ambiance hielden. Aan de muur stond een ingebouwde radio met vijf knoppen. Als er geen enkele knop ingeduwd was, stond de radio af. Vijf knoppen, elke knop was een andere zender. Als er dan zon jonge freule binnenkwam, was haar eerste werk om n van die knoppen in te drukken, en jawel, daar was radio2 omroep Antwerpen. Ikzelf kon natuurlijk niet bij de radio en was maar al te blij met deze welgekomen afleiding.  Zodra je gewassen was, brachten ze het ontbijt binnen. Het mag gezegd zijn, het gebouw was niet meer van deze tijd, maar de maaltijden daarentegen waren voortreffelijk. De keuken zorgde voor heel veel variatie in het eten. Het ontbijt was nooit hetzelfde. Standaard was een kannetje koffie en brood, maar het beleg bestond elke dag uit iets anders. Op dinsdag kregen we zelfs een licht gekookt eitje en elke woensdag stonden er frieten op het middagmenu. Ik was in Klina bijna tien kilo afgevallen op drie weken tijd, in Hof Ter Schelde waren ze er net zo vlug terug aan.

    Na het ontbijt werd ik mijn rolstoel in getild en kwam er de eerste dagen een logistieke medewerker me ophalen om me naar de kinesitherapie zaal te begeleiden. Ik kon mijn ogen niet geloven. En grote ruimte waar wel vijftig mensen tegelijk hun oefeningen deden onder de deskundige leiding van tien kinesitherapeuten. Mijn toegewezen therapeute noemde Ingrid een slanke jongedame afkomstig uit Hasselt, maar woonachtig in Kontich. Het klikte gelukkig meteen tussen ons. Vanuit mijn rolstoel werd ik met de tillift op een behandeltafel gelegd en kreeg eerst de nodige mobilisatie van de onderste ledematen. Daarna kreeg ik een voorzichtige massage van mijn gecompliceerd gebroken polsen en vervolgens een warm kompress om in mijn nek en schouders te leggen. Zo moest ik een half uurtje stil blijven liggen terwijl Ingrid een andere patint verder hielp. Geloof het of niet, maar tijdens dit half uurtje ben ik dikwijls in slaap gesukkeld, zo fijn was dat. Na het kompress kwam dan nog de statafel.

    Dit hield in dat ik maximaal een half uur rechtopgezet zou worden om de bloedsomloop terug op gang te brengen. De eerste weken duurde dit rechtopzetten maar enkele seconden. Ik voelde me ijl worden in mijn hoofd, het zweet brak langs alle kanten uit en dacht dat ik het bewustzijn zou verliezen maar naarmate de sessies volgden, kon ik dit langer en langer volhouden. Ik was nog zo snel vermoeid, dat ik de eerste weken na een uurtje al terug naar de afdeling mocht. Daar aangekomen kon ik op mijn bed rusten tot aan het middageten dat ik vooralsnog aan bed geserveerd kreeg. Om 13.00 uur keek ik dan naar het middagjournaal  en om 14.00 uur werd ik met de rolstoel naar de afdeling ergotherapie gebracht. In tegenstelling met de kinesitherapie zaal was dit een kleine ruimte waar je maar met vijf patinten tegelijk behandeld werd. (later bleek er ook nog een grote ergo zaal te zijn, maar dat wist ik toen nog niet). Mijn ergotherapeut was Herman, en tot mijn blijdschap was Herman een dorpsgenoot uit Essen. Ik kende hem niet persoonlijk maar wel van ziens en dat schepte vanaf de eerste kennismaking toch al snel een vertrouwensband. Herman wond er geen doekjes om. Zo staan de zaken erbij, dit wordt er van je verwacht, en dat moet je kunnen alvorens je terug naar huis kan! Daar moest ik het mee doen, eventjes met beide voeten (figuurlijk) terug op de grond geplaatst. Ondertussen was het de tweede week van Juli en ik probeerde nog door aan Herman te vertellen dat ik voor de kerstdagen toch wel zeker definitief naar huis kon maar dat wimpelde hij af met een antwoord van dat zullen we dan nog wel zien, maar ik denk van niet. Vergeet niet dat je met die polsen zit en dat we maar met de eigenlijke revalidatie kunnen starten van zodra je van die gips en fiksatoren verlost bent. Ik voelde het koud en warm tegelijk worden, maar voor het eerst had ik tenminste een eerlijke opinie gekregen hoe het ervoor stond. Veel tijd om erover na te denken kreeg ik niet, want ik mocht gelijk aan mijn eerste oefeningen beginnen. Ik werd met mijn rolstoel voor een tafel geplaatst en kreeg oefeningen om mijn vingers die uit het gips staken weer soepel te maken. Om kwart voor vier werd ik gered door Marie-Claire die op bezoek kwam. Na een kort overleg met Herman en haar werd ik voor mijn eerste dag ergo ontheven van mijn verdere oefeningen en mochten we beschikken. Marie-Claire nam me mee naar de cafetaria beneden waar we een drankje nuttigden. Het was nog altijd vrij warm buiten. Geen hittegolf meer, maar warm genoeg om voor de eerste maal met de rolstoel even door de tuin te wandelen. Een prachtige tuin met veel bloemperken en prilen wat in groot contrast stond met het gebouw. Gedurende gans de rest van de zomer hebben we in deze tuin vele uurtjes doorgebracht hetgeen een welkome afwisseling was met de vier muren van de kamer. De volgende dag werden we na de kin en de ergo verwacht om langs te komen op het bureau van de sociale dienst. Er moest natuurlijk nog van alles geregeld worden naar de toekomst toe. Is ons huis groot genoeg om met een invalide in te leven? Kan ik met mijn rolstoel binnen ? Welke aanpassingen moeten er gebeuren? Het dossier voor het Vlaams Fonds moet opgestart worden! Dekt de hospitalisatieverzekering ook de revalidatie????????????

    Van alles kwam er op ons af, zoals een bliksemschicht bij heldere hemel.

    Neen, natuurlijk is onze rijtjeswoning niet groot genoeg om op een aanvaardbare manier met een rolstoel te manoeuvreren. Het Vlaams Fonds, wat is dat? Gelukkig legde Bea, de maatschappelijk werkster van de sociale dienst, ons alles met hand en tand uit. Toen we terug buiten kwamen was een groot deel van de papierwinkel al ingevuld, waardoor wij ons bezig konden houden met het woon probleem. De dag daarop is Marie-Claire al naar het gemeentehuis en het OCMW van Essen gegaan om de nodig inlichtingen in te winnen. Wat wisten wij af van de gehandicapten zorg in Essen en omstreken? Enige jaren geleden waren in een zijstraat van onze eigen straat enkele woningen gebouwd,  aangepast voor gehandicapten. Vier stuks in totaal en voorzien van aangepaste keuken en inloopdouche . Maar dat was dan ook het enige dat wij weten. Natuurlijk waren deze allemaal bezet en vooruitzichten om er nog meer neer te zetten, waren er wel op de gemeente, maar dit kon nog jaren duren. Verder waren er nog wel enkele mogelijkheden via het OCMW, maar uiteindelijk bleken deze onderkomens kleiner uit te vallen dan ons eigen huis. En om verder over dit onderwerp niet op iemands zere tenen te trappen, ga ik hierover ook niet verder uitweiden. Kortom, er was niets beschikbaar en zou dit de eerste jaren ook niet zijn. Vermits ik toch nog minstens een half jaar in Hof Ter Schelde zou verblijven, hadden we nog wat ademruimte om te zien hoe we ons eigen huisje moesten aanpassen. De volgende dag spraken we met Herman, de ergotherapeut, af dat hij na het werk eens langs zou komen om ons huis te bekijken. De uitslag hiervan was nog minder hoopgevend dan gedacht. Herman was van mening dat het veel te klein was om nog een min of meer normaal leven te hebben als rolstoelgebruiker in zon klein huis. We hadden dus geen uitweg voor het ogenblik, probleem nummer 1.

    Na vier weken op linkeroever moest ik terug naar Klina overgebracht worden om mijn polsen eindelijk te verlossen van de gips en de fixators, waardoor ik definitief aan mijn revalidatie kon beginnen. Maria, de hoofdverpleegster van het vijfde, dat was de gang waar ik lag in Hof Ter Schelde, regelde voor mij een ziekenvervoer. Vermits het terug een kleine operatie betrof, moest ik al s morgens vroeg in Klina zijn, waar onder algehele narcose mijn attributen van mijn polsen werden verwijderd. Mijn opluchting was groot toen ik wakker werd en zag dat ik van alles verlost was, maar tot mijn ontsteltenis deed nu ook de minste beweging verschrikkelijk pijn. Weken aan een stuk heb ik mijn polsen terug geoefend op de ergo en fysio vooraleer er terug een beetje kracht in mijn polsen kwam. Op de ergo had ik een A4tje voor mij liggen waar speciale oefeningen op gedrukt waren. Deze oefeningen moest ik dan gedurende vijftien minuten met elke pols doen. Na deze oefeningen moest ik dan schroefjes en moertjes van het ene potje naar een ander potje overbrengen.

    Ondertussen had ik natuurlijk ook al nieuwe vrienden gemaakt in Hof Ter Schelde. De Frans bijvoorbeeld, een man afkomstig van Hoogstraten, en op verlof in Spanje geveld door  het syndroom van Guillain-Barr. Een ongelooflijke  aandoening van de spieren en die je op enkele uren tijd kan doen aftakelen zodat je niet meer kan lopen en ook voor lange tijd aan de rolstoel doet kluisteren. Frans is getrouwd met Magda en vormen samen een ongelooflijk tof stel. Vele uren hebben we met hen doorgebracht in de tuin. Het is zelfs zo dat we nu bijna twee jaar later nog regelmatig contact met hen hebben. Dan was er nog den Danny en de Peter en zeker niet te vergeten Renate. Renate was steeds het zonnetje in huis. Zij had een verlamming opgelopen bij de bevalling van haar kindje. Na de toediening van een epidurale  bleef ze met een verlamming van de onderste ledematen achter. Danny en Peter waren ook slachtoffer geworden van het Guillain-Barr virus en moesten ook alles opnieuw terug aanleren.            Met deze vier mensen en ikzelf vormden we het vaste patinten team van Herman. Om half twee in de namiddag hadden we dagelijks onze afspraak bij Herman. Steevast kwam Renate enkel minuten te laat. Wij waren dan al stilletjes aan onze oefeningen begonnen als zij door de gang kwam aangelopen. Al zingend kon je ze al van ver horen aankomen. Ik zeg het, ze was het zonnetje achter de wolken. Hoe verder de sessies volgden, hoe meer geintjes we samen uithaalden. Gewoonlijk was Herman dan de kop van jut, maar kon er wel hartelijk om lachen. We moesten ook regelmatig iets klaarmaken in de keuken, kwestie van onze motoriek te trainen. De ene keer bakte er iemand koekjes, de andere keer worstenbroodjes of er werd een lekker soepje klaar gemaakt. Als er koekjes of iets dergelijks werden gebakken, was het natuurlijk feest. We moesten ze per slot van rekening toch zelf opeten.

    Ondertussen waren mijn polsen al zover hersteld dat ik mijn elektrische rolstoel moest inruilen voor een gewone rolstoel. Niet eenvoudig in het begin, maar na enkele dagen oefenen kon ik me al snel uit de voeten maken. Ook moest ik mijn eenpersoons kamer inruilen voor een twee persoonskamer. Mijn nieuwe maat op de kamer noemde Jos. Jos was al niet meer van de jongste en zat hier zon beetje in afwachting van een overplaatsing naar een rusthuis. Het enige probleem was dat Jos overdag veel sliep, maar s nachts begon te leven. Ik had mijn nachtrust heel hard nodig om te recupereren voor de volgende dag. Resultaat: Als ik op de fysio mijn warm kompres kreeg, was ik gelijk vertrokken en moest Ingrid mij wakker maken om aan de volgende oefening te beginnen. Het gebeurde dat zij zon compassie met me had, dat ze me gewoon de hele tijd liet slapen.

    Twee weken na de operatie van mijn polsen werd er voor mij een afspraak gemaakt bij de uroloog in het UZA in Wilrijk. Zoals gezegd in het begin had ik geen contole meer over de blaas, maar ik zat nog steeds opgezadeld met een vaste urinesonde. Bij dit onderzoek ging men nagaan of er nog enige blaasfunctie was en gelukkig viel dit goed mee. De afsluitklep werkt nog, zelfs bij een grote vulling van de blaas. Dit zou later de mogelijkheid geven om aan auto sondage  te doen, zodat ik niet constant een urine opvangzak bij me moest dragen. De vaste sonde werd vervangen door een suprapubische sonde met een flip-flow aftapkraantje. Dit bestond uit een sonde die in via een opening in het schaambeen rechtstreeks in de blaas werd ingebracht en aan het uiteinde van een kraantje voorzien was dat ikzelf kon opendraaien teneinde mijn urine te lozen in een urinefles. Weeral verlost van een lastig iets en meer vrijheid bij de revalidatie.

    Toen ik terugkwam van het UZA stond er mij op de Linkeroever een heel leuke verrassing te wachten. Marie-Claire had Tom een splinternieuwe laptop mee laten brengen van de Makro. Mijn oude laptop had geen draadloos internet. Met de nieuwe laptop kon ik moeiteloos communiceren met familie en vrienden en niet te vergeten met de collegas van het werk. Eveneens kon ik nu zelf op zoek gaan naar allerhande informatie over dwarslaesies op het internet. Wat zou ik nog wel kunnen, wat niet meer. Zo heb ik later via filmpjes van YouTube geleerd om een transfer te maken naar de auto. Ik kende de handelingen al nog voordat Herman me het aan kon leren. Nu was ook het moment aangebroken om plannen te maken om de eerste maal terug naar huis te gaan. We waren immers de tweede week van september en binnenkort zou ik jarig zijn. De week voor mijn verjaardag had Marie-Claire het geregeld dat de handicar van Essen me s morgens zou komen ophalen. Om tien uur die dag zat ik gereed om terug een stapje in de wereld te zetten. Mijn schat was meegekomen met de handicar en mijn eerste rit naar Essen sinds maanden werd dan ook een heel emotionele rit. Emotioneel van blijdschap, wel te verstaan. Ik zou mijn hondjes terugzien, het huis, de tuin enz. Zou ik wel door de deur kunnen met mijn rolstoel of door het paadje naast het huis? En als ik dan al binnen kon, zou ik me dan ook kunnen bewegen? Tot onze grote opluchting viel dit allemaal heel goed mee. Ik kon door het paadje, door de achterdeur en ik kon me zelfs vrij bewegen in huis. Enkel de badkamer bleef een obstakel vormen. Daar moesten we later maar een oplossing voor zoeken. Het was een prachtige dag met heel mooi nazomerweer. Mooi genoeg om een lekkere barbecue te organiseren bij ons An en Tom in de tuin, samen met Jurgen en Aniek. Helaas werd het heel vlug avond. Ik moest om 20.00 uur terug in Hof Ter Schelde zijn. Maar niet getreurd, het volgende weekend mocht ik voor twee dagen naar huis, dus voor de eerste maal thuis terug overnachten plus op zaterdag een familie feestje voor mijn verjaardag.

    01-12-2012 om 20:37 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.6 lange maanden. Terug naar huis.

    Met dit vooruitzicht gingen die week de oefeningen vanzelf en was de week zo om.

    Ondertussen had mijn vrouw niet stilgezeten, er moest immers nog zoveel gebeuren voor het volgende weekend.   Bij de thuiszorgwinkel werd er een hooglaag bed en een til lift besteld. Een tempuur matras hebben we gelijk aangekocht, deze zou later beslist verder kunnen dienen. In de huiskamer werd alles aangepast, de tafel en stoelen verhuisden naar het tuinhuis en Jrgen maakte een voorlopige oprij helling om de overgang naar de tuin te maken. Zo, alles stond klaar en ik kon me opmaken om mijn eerste weekend opnieuw thuis te overnachten. Om elf uur die zaterdag kwam ik in Essen aan. Ik kon mijn ogen niet geloven. Alles stond klaar en het fijne weer maakte het mogelijk dat ik met enige hulp naar de tuin kon. Daar het vorige week nog een heel emotionele bedoening was om voor de eerste maal thuis te komen, gaf het nu een gevoel van genieten en berusten. Trouwens, vandaag is het mijn verjaardag en deze avond gaan we met de ganse familie uit eten. Mijn moeder zal deze avond ook aanwezig zijn op het feest. Door haar dementie kan ze er niet goed bij waarom ik in die rolstoel zit. Hij doet ook niet veel moeite om eruit te komen: zei ze dan, niet beseffende dat dit niet meer kon. Ze heeft er wel van genoten die avond, net zoals alle anderen en ikzelf. Het was weer razendsnel zondagavond. Met lood in de rolstoelbanden vertrok ik terug naar Linkeroever. Gelukkig kon ik nu elke week uitkijken naar het weekend. Elk weekend naar huis. In het begin van zaterdagmiddag tot zondagavond. Later van vrijdagavond tot zondag. Een beetje een bevoorrechte situatie tegenover de andere patinten maar wel een hele leuke. Ondertussen was het al oktober geworden en werden de dagen al een heel stuk korter. Ook het weer verslechterde heel snel. Toen nog niet wetende dat ons de strengste winter in jaren te wachten stond. De revalidatie kwam nu in een stroomversnelling. Door de suprapubische  sonde had ik veel meer bewegingsvrijheid en lukten de transfers via een plankje veel makkelijker. De til lift werd aan de kant geschoven en op de ergo en fysio kon ik al gemakkelijk een half uur rechtop staan. Daar we de afgelopen weken altijd met het bezoek in de mooie tuin hadden gezeten, moesten we nu onze toevlucht zoeken in de cafetaria. Aan bezoek heb ik geen gebrek gehad. Soms zaten we met wel tien man aan tafel. Heel veel van mijn collegas kwamen op visite. De sterkste verhalen werden bovengehaald bij een pintje of een tas koffie. Aan mijn collegas van het werk heb ik veel te danken. Zij hebben ermee voor gezorgd dat ik die eerste moeilijke maanden toch vrij goed doorgekomen ben. Ze luisterden met belangstelling naar mijn verhaal en het leek wel dat, hoe meer ik het kon vertellen, hoe meer ik het van me af kon zetten. Zij hebben ook van alles georganiseerd om het financile plaatje een beetje draaglijker te maken. Het treindepot van Sint Niklaas nam het voortouw met een fuif waarvan de opbrengst integraal naar ons werd gedoneerd. Antwerpen-Centraal volgde enkele weken later. In depot Essen werd de koffie 10 cent duurder. Die tien cent werd op jaarbasis omgezet in een jaarlijkse cheque. Mijn treincoach ging op pensioen en schonk mij een niet onaardig bedrag. Normaal gezien gaf iemand die op pensioen ging een afscheidsfeestje, maar hij wilde dit niet. In plaats daarvan gaf hij mij het voorziene geld voor dit feestje. Ook een collega, die ik helemaal nog niet kende en gestart was met de opleiding nadat ik mijn ongeval kreeg, schonk mij zijn dotatie van dat jaar, een dotatie voor zijn zitpenningen die hij kreeg voor zijn aandeel in de plaatselijke politiek. Gewoonweg niet te geloven. Al deze bijdragen maakte het ons mogelijk om de opleg van de eerste voorzieningen te bekostigen zonder een al te grote aanslag te doen op ons spaargeld. Gelukkig hadden we in ons valide leven wel wat geld opzij kunnen zetten want ondanks alle voorzieningen en tegemoetkomingen blijft een zware handicap een dure onderneming. Aanpassingen aan het huis, dure verzorging van doorligwonden en medicijnen, incontinentie materiaal en een verlaging van je maandelijkse inkomen zorgen ervoor dat je al snel aan je reserve moet knabbelen.

    Begin november leerde ze me in het revalidatiecentrum om mezelf 5 maal daags te sonderen. Tot ieders verbazing had ik deze techniek zeer snel onder controle. Bij veel andere patinten traden hier regelmatig blaasontstekingen op, bij mij bleven ze gelukkig uit. Door de snelle aanleer van de auto-sondage kon ik een maand eerder dan voozien voorgoed de deur van het revalidatiecentrum achter mij sluiten. De voorspelling was na kerstmis, nu was het nog net voor sint niklaas. Op vier december verliet ik Hof Ter Schelde. We waren het zat. Niet het personeel ofzo, maar gewoon het niet thuis kunnen zijn, het over en weer gerij, enz  Ik heb alleen maar de volle bewondering van datgene dat die mensen daar allemaal voor mekaar krijgen op zon korte tijd.

     

    Om 16.00 uur op die mooie vierde december van het jaar 2009 stond mijn schoonbroer Jean-Pierre en mijn vrouwke met onze eigen auto voor de deur in Hof Ter Schelde. Het merendeel van al mijn spullen die ik in dat half jaar vergaard had, waren de dagen voordien al mee naar Essen gegaan. Ik moest enkel nog mijn splinternieuwe transferplank en een tas met de laatste kledingstukken meenemen. Nog vlug even langs het bureautje van de verpleging om nog een reserve van sondes en medicijnen mee te nemen en voor een laatste keer afscheid te nemen. Zo net voor het feest van sintnikolaas was het niet moeilijk om een gepast afscheidscadeautje voor het personeel af te geven. Marie-Claire had enkele manden met lekkers gevuld. Chocolade ventjes, snoepgoed, mandarijntjes en marsepeinen figuurtjes.

    Ondertussen waren de meeste van mijn medepatinten ook al voor goed naar huis vertrokken. Enkel Danny en Peter moest ik achterlaten. Danny is een maand na mij vertrokken, Peter was er een half jaar later nog. Toen ik vertrok kon hij nog niet lopen, bij mijn volgende bezoek in maart kwam hij me al stappend tegemoet. Mijn laatste kamergenoot was Eddy uit Kapellen. Hij had last van verlammingsverschijnselen aan zijn onderbenen. Vroeger was hij vliegenier geweest bij de luchtmacht van het Belgische leger. Verhalen dat die man kon vertellen, uren aan n stuk.

    Eddy kon vooralsnog niet naar huis. Zijn appartement in Kapellen had wel een lift, maar was te klein om er met een rolstoel in te kunnen, dus Eddy moest nog blijven tot er een oplossing voor gevonden was en die lag niet zo dadelijk voor de hand.

    Met dubbele gevoelens liet ik iedereen achter op Linkeroever. Mijn nieuwe leven als gehandicapte ging nu pas echt beginnen. Iedereen zei dat als je voorgoed thuis zou zijn, de echte revalidatie pas zou starten. Eigenlijk is dat ook wel zo, maar ben toch heel blij met alles dat ik geleerd heb in het revalidatiecentrum. Ik zou bij God niet weten hoe ik er anders aan zou moeten beginnen hebben. Nu op dit eigenste moment, nu dat ik al bijna anderhalf jaar thuis ben, kijk ik er op terug en lijkt het wel of het maar een momentopname was. Dit in tegenstelling met het gevoel toen ik daar aankwam, toen leek het een eeuwigheid, vijf maanden voor de boeg, nu lijkt het maar enkele weken geweest te zijn.

    Natuurlijk moest ik nog drie maal per week op revalidatie. Gelukkig vonden we dicht bij huis een dagrevalidatie. Nottebohm in Brecht op 18Km van Essen. Een geweldig centrum met fijn personeel en goed uitgeruste infrastructuur, maar ondanks dat gooide de strenge winter veel roet in het eten. Net voor Kerstmis begon het me daar te winteren. Nooit voorheen geziene hoeveelheden sneeuw vielen uit de hemel. Er waren dagen bij dat er geen doorkomen aan was. Verschillende keren hebben we onze afspraak moeten annuleren. Gelukkig was het voor iedereen hetzelfde, zodat we niet de enigen waren. De hoeveelheden sneeuw waren niet enkel een probleem om in Brecht te geraken. Al snel geraakte ik echt gemmobiliseerd . Het was gewoon niet te doen om met mijn rolstoel buiten te komen en dan krijg je toch al snel een benauwd gevoel doordat je dagen aan een stuk binnen moet blijven. Die weken heb ik heel veel achter de PC en de televisie gezeten om toch maar enig verzet te hebben.

    Na de verschillende benefieten van de collegas, vond ons Valerie het hoog tijd dat ze als familie ook iets moesten ondernemen voor nonkel Karl. Nonkel Karl had altijd voor hen klaar gestaan als er weer eens iets verbouwd moest worden. Ze mobiliseerde de ganse familie om op een avond de koppen eens bijeen te steken en een vergadering te beleggen om de plannen kenbaar te maken. En vergadering werden er al snel een stuk of zes, en het resultaat mocht gezien worden.

    Er werd een benefiet georganiseerd waarover de mensen nu nog spreken. De doelstelling was om het geld bijeen te krijgen voor de definitieve aankoop van een splinternieuwe handbike. De slogan van de benefiet luidde als volgt:

    Fietsen voor een fiets voor Karl. . s Morgens konden alle fietsploegen inschrijven voor verschillende fietstochten. Gezinnen met kindjes konden een kleine eenvoudige tocht maken, de geoefende kon kiezen voor 40 of 60 Km. Onze Luc had ervoor gezorgd dat alles netjes bewegwijzerd was, dat het in de krant verschenen was en dat er zelfs twee kampioenen truitjes aanwezig waren, eentje van Zdenek Stybar en een trui van Bartje Arnouts. Deze truitjes zouden dan tegen opbod verkocht worden. Door hun drukke training schema konden ze helaas zelf niet aanwezig zijn, maar Kris Boeckmans van Topsport Vlaanderen was er wel.

    24 April was de geplande datum van het hele gebeuren. De weergoden waren met ons. Dit zou namelijk de eerste lentedag worden met temperaturen boven de twintig graden.

    Programma:

    Voormiddag: Fietstochten voor jong en oud.

                            Terras voor een drankje en een hapje

    Namiddag:     Springkasteel, goochelaar, schmink en grime voor de kinderen. Animatie voor de volwassenen. Drank, frietjes, hamburgers, lootkraam, enz.

    Avond:           Verschillende  muzikale groepjes voor alle leeftijden. De Happy Swingers, Verniet Steendood en als afsluiter DeWit&Co met tussendoor optredens van een groep rock&roll danskampioenen.

    Het werd die dag maar liefst 24 graden, te mooi om waar te zijn. Iedereen had na de lange strenge winter behoefte om eens buiten te komen en dat hebben we geweten. Een drukte vanjewelste en een heel aangename sfeer. Dankzij de enorme inzet van alle familieleden en vrienden werd deze dag een geweldig succes. Allemaal nogmaals bedankt.

    Tijdens de voorbereiding van deze benefiet en de vermelding van het hele gebeuren en het waarom daarvan in de krant kreeg ik op een gegeven moment een telefoontje van een dame die anoniem wenst te blijven. Deze dame had mijn verhaal gelezen en stond erop om mij de voorzet handbike te schenken. Niet het hele bedrag natuurlijk, maar wel de opleg die ik nog moest betalen. Zoiets had ik in heel mijn leven nog niet meegemaakt. Ik stond werkelijk als aan de grond genageld. Dit doet iets met een mens, dit is een onbeschrijfelijk gevoel. Telkens als ik mijn handbike aan mijn rolstoel koppel, moet ik aan haar denken, ook al ken ik de dame in kwestie helemaal niet. Regelmatig krijg ik nog een kaartje van haar, zonder afzender, zonder naam of adres.

    Mevrouw, misschien lees je ooit wel dit verslag en volgt U een beetje mijn levensverhaal. Dit is n van de weinige mogelijkheden dat ik U kan benaderen. Dank U wel uit het diepst van ons hart.

    Nu de opbrengst van de benefiet een andere wending moest krijgen werd er gekozen voor de plaatsing van een blokhut, waarin mijn sanitaire gedeelte zou komen. Deze blokhut zou eveneens het sluitstuk worden van alle verbouwingen aan en rond het huis en is gepland in het voorjaar van 2011, op dit eigenste ogenblik dus.

    Met de zomer voor de deur werd het hoog tijd om onze fietstochtjes van weleer terug in het schema op te nemen. Eerst stukken van enkele kilometer, daarna al eens naar Roosendaal op en neer. Aan mijn handbike zit een hulpmotortje en twee batterijen. Zodra ik enige vermoeidheid gewaar wordt in mijn schouders kan ik overschakelen op gedeeltelijke motorkracht. Vergelijk het maar met een elektrische fiets. Het geeft me een geweldige bewegingsvrijheid. Van zodra het weer beter is, trekken we erop uit. Deze beweging doet me ook enorm goed en ik kan er mijn gewicht deels mee onder controle houden.

    Al vanaf mijn tienerjaren heb ik altijd op mijn voeding moeten letten daar ik nogal snel aanleiding had om dik te worden.  Frietjes met mayonaise met een lekkere curryworst stonden bovenaan op mijn geliefde menukaart. Na onze trouwdag bestempelde de vrienden mij als een echte Bourgondir . Een lekkere maaltijd, bestaande uit een aperitiefje, een voorgerechtje en een lekkere hoofdschotel bestaande uit vis of vlees ging er altijd gretig in. Door dit luilekker leven ging de wijzer van de weegschaal regelmatig naar boven. Veel lichamelijke beweging op gebied van sport had ik niet. Mijn energieverbruik putte ik vooral uit mijn dagelijks werk op de trein en het bezig zijn in en om het huis. ( en de fietstochtjes) Met een lengte van 1,80m en een gewicht dat altijd rond de 100 kg schommelde, zat ik toch altijd in de categorie overgewicht. Tot mijn twintigste gingen we heel veel zwemmen en beoefende ik ook de jujutsu in teamverband. Op mijn nentwintigste levensjaar begon ik dan te sukkelen met de hernias en was het gedaan met intensief sporten. De eerste vier weken van mijn dwarslaesie bestaan was ik tien kilo afgevallen maar kwamen er ook even vlug weer terug aan. Als rolstoelgebruiker eet ik nu nog maar twee maaltijden per dag, zonder succes, de kilos komen er nog steeds aan. Ik heb ook de hele dag het gevoel dat ik steeds honger heb. Het lijkt wel of mijn maag niet meer gevuld raakt. Hoort dit bij de dwarslaesie? Ik kan er geen antwoord op vinden in de verschillende forums. Iedereen spreekt hier wel over een uitzakkend buikje dat moeilijk weg te krijgen is, maar echt een constant hongergevoel vind ik niet terug. Enfin, we blijven eraan werken hetgeen ook absoluut noodzakelijk is om mijn transfers op een aangename manier te kunnen blijven uitvoeren.

    01-12-2012 om 20:39 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reeds een half jaar terug thuis.

    Mei 2010.                                                                 

    Ik ben nu bijna zes maanden thuis na de revalidatie. Het drie maal per week over en weer rijden naar het dagrevalidatiecentrum in Brecht loopt op zijn einde. Vorige week is mijn elektrische sta tafel geleverd waardoor ik de noodzakelijke sta sessies thuis kan afwerken. Mijn eigen fysiotherapeut zal drie maal per week aan huis komen voor mijn mobilisatie van de onderste ledematen. Je kan niet geloven hoe geweldig dit aanvoelt. Geen verplichtingen meer op afgesproken tijdstippen om te revalideren. Terug zelf een planning maken om je dag door te komen, niet meer afhankelijk van schemas en agendas. Heel veel vrije tijd door het wegvallen van verplaatsingen. Echt een opgelucht gevoel.

    Dagindeling :

    Opstaan rond negen uur met aansluitend verzorging door de thuisverpleging. Daarna ontbijten, de post doornemen en samen met het vrouwke de dag verder indelen. Dat indelen kan van alles zijn. Familiebezoek, winkelen,(nog steeds) documenten in orde brengen, hobby, enz.

    De zomer staat voor de deur en ik ben een heel grote fan van het wielrennen. Ik volg dan ook zowat elke wedstrijd op de televisie. Nu ik niet meer dagdagelijks moet gaan werken, kan ik dan ook alle grote rondes van begin tot einde live bekijken. De Giro, ronde van Frankrijk en de Vuelta volgen mekaar zeer snel op. Ik kan vooral genieten van de bergritten. De prachtige uitzichten op de bergen doen me denken aan onze vroegere reizen naar  Oostenrijk. Geweldig!

    De zomer was prachtig in Mei, de andere maanden waren nat en winderig waardoor we niet zo veel met de handbike op pad konden.

    In het begin van mijn dwarslaesie heb ik beide boeken gelezen van Marc Herremans. In zijn eerste boek beschrijft hij zijn ongeval en wat er aan vooraf ging. In zijn tweede boek komt vooral het verhaal over zijn handicap en hoe hij ermee omgaat. Hij was voordien een sportman in hart en nieren, waardoor het voor hem heel moeilijk was te aanvaarden zoals het is. Hij heeft ook nog altijd de gedachte dat hij vroeg of laat weer zal kunnen lopen zoals ieder ander mens. Wat ik wel zeer erg in hem moet bewonderen is zijn doorzettingsvermogen. Daardoor heeft hij in zijn sport onnoemelijke dingen bereikt waar een ander het al lang opgegeven had. Met zijn foundation had hij natuurlijk mogelijkheden die een gewone sterveling niet heeft en dan bedoel ik vooral het financile plaatje. Toch heb ik me aan zijn boeken opgetrokken. Als hij dat allemaal kon, moest ik daar  toch ook iets aan hebben, al was het maar n honderdste. Op de benefiet hadden we hem uitgenodigd voor een presentatie, maar helaas hierop heeft hij nooit gereageerd. Ook wel aan te nemen natuurlijk, hij heeft waarschijnlijk heel veel verplichtingen en dergelijke. Ondertussen, naar ik vernomen heb, is hij de coach en trainer geworden van Kevin Pauwels , de veldrijder uit Kalmthout. Dit zou ik mezelf nooit zien doen. Daarom, Marc, veel respect voor U hoor.

    Een probleem dat ons in de toekomst nog stond te wachten was een voorziening voor mijn sanitair. Voorlopig kon ik nog altijd terecht in een bejaardeninstelling om te gaan douchen, maar dat kon niet eeuwig blijven doorgaan, we moesten zelf een oplossing vinden. Onze eigenste badkamer was veel te klein om er met een rolstoel in te manouvreren. Aanbouwen was geen optie, daar de garage vlak achter de badkamer stond en een niveauverschil van 25 centimeter had. De enige mogelijkheid bestond uit een soort van aanbouw achter de garage te maken. Tevens kon deze aanbouw ook mijn werkbureau en een verzorgingstafel plus wc en lavabo huisvesten. Ook mijn sta tafel zou hier een vaste plaats kunnen krijgen, zodat ik niet meer over en weer naar ons An moest om een sta sessie af te werken.

    Vandaag, einde zomer 2010, de eerste planning opgemaakt voor de blokhut in de tuin. Te plaatsen in het voorjaar 2011. Als eerste werk eens bekijken hoeveel plaats we in de tuin hebben. Mijn totale breedte is maar zes meter en te bedenken dat je aan de zijkanten toch wat plaats over moet houden om de blokhut te kunnen schilderen plus het feit dat ik met mijn rolstoel nog moet kunnen passeren naar het andere deel van de tuin, blijft er al niet veel plaats meer over. De blokhut zou een afmeting moeten krijgen van zes meter op drie en een halve meter. Ok, met dat gegeven kunnen we op weg. Eerst het internet eens afschuimen om bedrijven te zoeken die blokhutten op maat maken. Het mag natuurlijk niet zomaar de eerste de beste hut zijn. We moeten denken aan goede isolatie voor wintergebruik, er moet gesoleerd glas inkomen, alle nutsvoorzieningen moeten ingecalculeerd worden. Het moet makkelijk toegankelijk zijn voor een rolstoelgebruiker, enz..

    Onze zoektocht op het wereldwijde web heeft niet veel tijd in beslag genomen. Eerst op google ingetikt: Blokhutten op maat. Al vanaf de eerste hit kwam ik terecht op de website van de familie Van Kooten uit Numansdorp in Nederland. Op hun website staan vele voorbeelden van tuinhuizen en hutten, zowel kant en klaar , als op maat te bestellen. Bij de rubriek maatwerk , sprong er gelijk eentje uit die mijn volle aandacht vroeg. Maatwerk Bunnik, dat was het en dat zou het worden. Maar de prijs, die stond er niet bij. Men kon de prijs wel aanvragen door een mail naar het bedrijf te sturen, maar ik had zoiets van: Dit kunnen wij niet betalen, dat gaat veel te duur zijn.! Toch maar een mail gestuurd en nog geen half uur later kreeg ik een heel lieve mail terug van Hanneke Van Kooten. Het kostenplaatje bleek heel goed mee te vallen en alles was bespreekbaar. Uiteindelijk werd het een blokhut van zes op drie  en een halve meter, voorzien van een brede toegangsdeur en twee grote ramen. Gelijk verzwaarde balken in de offerte laten opnemen met het oog voor later. Moest ik op later leeftijd mijn transfers niet meer zelf kunnen maken, dan was het altijd mogelijk om aan de verzwaarde balken een railsysteem te voorzien. Enkele weken later kreeg ik de offerte thuis en we hebben gelijk de blokhut in productie laten gaan.

    Ondertussen oktober 2010. Deze maand werd de volledige benedenverdieping voorzien van een nieuwe vloer en plafond. De wanden worden opnieuw bepleisterd. En passant nog wat oude elektra vervangen. Gelukkig konden wij deze maand logeren bij ons An en Tom. Thuis blijven in deze situatie zou niet doenbaar zijn. De werken duurden iets langer dan voorzien, maar uiteindelijk konden we half december terug naar onze eigen woning. Daar het voorheen een beetje een afgeleefd huis was, oogde het nu verblindend mooi met heel veel lichtinval binnen. Het was ook veel moderner nu en van drempels had ik geen last meer. Gelijk opgaand met deze werken hebben de jongens ook de slaapkamer deur breder gemaakt zodat het geen probleem meer was om met de rolstoel door de deur te kunnen.

    Nu was het moment aangebroken om de traplift te bestellen. Hiervoor kwam een vertegenwoordiger van Thyssen-Krupp langs en begin maart 2011 was de traplift geplaatst. Weeral een zorg minder, nu nog een beveiliging maken aan het einde van de ballustrade en zorgen dat er een hoog-laag bed bij San-lift werd aangekocht. We zijn nu 26 Mei 2011 en sinds twee nachten terug kan ik weer naast mijn echtgenote slapen. 23 maanden na het ongeval, eindelijk.

    Even terug naar winter 2010. Gelijk na de werken in ons huis viel de winter in. Niet zo erg als in 2009 maar toch weer een pak sneeuw waar men U tegen kan zeggen. Potverdorie, gaan nu alle winters weer zo streng als vroeger worden of wat? Voor mijn handicap kon ik genieten van de winter maar nu hoeft het voor mij niet meer. Geef mij maar het voorjaar en de zomer dan kan ik er lekker met mijn bike op uit trekken. Gelukkig hebben we deze winter iets om naar uit te kijken. Ons eerste kleinkind zou half februari geboren worden. Ons An en Tom hadden al een kinderwens toen ik gevallen ben, maar het lukte maar niet om in verwachting te geraken. Vlak na mijn ongeval hadden ze alle pogingen stopgezet, er was nu wel wat anders om over na te denken. Toen ze het ingezien hadden dat alles wel in orde ging komen met mezelf hebben ze alles op alles gezet en wonderwel binnen enkele maanden was ons An in blijde verwachting. Ik zelf zou nu heel veel tijd hebben voor ons eerste kleinkind. Ik moest nu immers niet meer gaan werken. Bij de geboorte en eerste levensjaren van onze eigen kinderen zat ikzelf in een periode van mijn leven dat er veel gewerkt moest worden, zowel thuis als bij mijn schoonbroers en schoonzussen. Zij of hun mannen hadden immers bij ons ook komen helpen met bouwen en verbouwen, dus was het niet meer dan mijn plicht om op mijn beurt ook bij hen de handen uit de mouwen te steken. Hierdoor heb ik vele leuke momenten met het opgroeien van onze kinderen moeten missen maar ik denk dat dit bij veel jonge koppels het geval is. Maar nee, van de kleinkinderen ga ik dubbel genieten en mijn achterstand inhalen. Op 18 februari was het zover, om iets over zevenen, net na het avondeten, kregen we het verlossende telefoontje. Ons Floortje had het levenslicht gezien. Een klein wonderdje van 48 cm en 2,850 kg. maakte nu deel uit van het gezinnetje. Vanaf nu zouden we verder leven als bompa en bonnie.

    Heel even vergat ik mijn handicap en alles wat ermee te maken had. Dit was en is een keerpunt in mijn leven, en of het geluk nog niet helemaal aan onze zijde was, vonden Aniek en Jurgen ook nog eens een huis op de koop toe. Allemaal in de maand februari 2011. Zo zouden zij ook binnenkort terug in Essen wonen, ver weg van hun appartement in Wuustwezel waar ik niet binnen kon met de rolstoel.

    In hun nieuwe huis zou dit wel kunnen. Voorlopig nog met wat hulp van anderen, maar Jrgen zal nog naar een oplossing zoeken dat ik zelfstandig naar binnen kan. Wat een luxe.

    Begin maart werd dan de traplift geplaatst en kreeg ik een telefoontje van Van Kooten dat de blokhut de laatste week van april zou geplaatst worden. Nu moesten we nog vlug zijn met de bekisting voor de fundering te maken. Zoals vanouds staken de kinderen de koppen bij elkaar en dankzij de hulp van een paar vrienden ( erik, Neel, Niels, Rik Jeannine, Ludo en Carl) stond de bekisting op enkele uurtjes in elkaar. Gelijk getelefoneerd voor de levering van het beton waardoor de zaterdag erop de fundering klaar lag voor de blokhut. De winter heeft gelukkig niet zo lang geduurd. Hij maakte al snel plaats voor een voortreffelijk en extreem droog voorjaar. Maanden aan n stuk heeft het niet of nauwelijks geregend. Vanaf het moment dat de fundering gestort was tot en met de buitenafwerking van de blokhut is er geen druppel gevallen. De blokhut moest immers zo snel als mogelijk vier lagen impregneer verf krijgen zodat hij beschermt was voor het nat. Op 21 april, al heel vroeg in de morgen, waren de mensen van VanKooten daar om er gelijk in te vliegen. Tegen drie uur in de namiddag was de blokhut een feit. Nog diezelfde dag zorgde Jrgen en Carl voor de isolatie op het dak en de uiteindelijke dakbedekking. Er had zich nog niemand aangeboden om de blokhut te schilderen en we waren er nog niet uit wie dat werk op zich zou nemen. Tegen een uur of zes kwam Hans een hechte vriend van ons, eens kijken naar het resultaat van de blokhut. Zonder ook maar enige vraag van iemand van ons bood hij zich spontaan aan om de schilderwerken op zich te nemen. Hij zou daar op zijn gemakske voor zorgen en wij moesten ons daar helemaal geen zorgen over maken. s Anderendaags, al vroeg in de morgen was hij present en in de namiddag stond de eerste laag impregneer verf erop. Ik hield me ondertussen bezig met al het papierwerk ivm het overlijden van mijn moeder. Zij was eind december stilletjes van ons heengegaan op een respectabele leeftijd van 86 jaar. Ondanks dat kwam het toch nog heel hard aan. Zij was niet ziek vooraf en op mum van tijd ging ze zo snel achteruit dat het voor ons als een donderslag bij heldere hemel kwam. Enkele dagen hebben we om beurten bij haar gewaakt in het rusthuis waar ze verbleef en net voor kerstmis is ze heengegaan. We hadden als kinderen eigenlijk al afscheid van haar genomen toen ze drie jaar geleden naar de RVT-instelling ging. Ze was toen al zover heen in haar dementie dat het niet meer ons moeder van weleer was. Het enige waar ik nu regelmatig aan denk is het feit dat ze ons Floortje niet meer heeft kunnen zien. Dat zou nog tof geweest zijn. Al enkele maanden voor haar dood kreeg je niet veel interactie meer van haar. Enkel als er kleine kinderen op bezoek kwamen zag je een lag op haar gezicht verschijnen, maar helaas het mocht niet zijn. Enfin, ze zeggen altijd: voor een gegeven leven komt nieuw leven, en dat was bij ons dus niet anders. Moeder had haar huis bij leven geschonken aan haar  kinderen en als zij het drie jaar overleeft had, moesten er geen successierechten betaald worden. Het waren maar twee en een half jaar dus moesten alle papieren nu in orde gemaakt worden om de successierechten te vereffenen met vadertje staat en daar hield ik me dus nu mee bezig. Gelukkig kreeg ik een enorme vermindering voor mijn handicap waardoor het voor ons allemaal meeviel.

    Vanaf nu komen we met mijn verhaal in het heden. We zijn nu bijna half Juni 2011. De blokhut staat, de nuts leidingen zijn geplaatst. De ondervloer is geplaatst en de tegels voor de vloer en de douche zijn besteld. Volgende week gaat onze Jrgen de volledige riolering vernieuwen en worden de klinkers van het terras terug herlegt. Daarmee zal een einde komen aan alle grote werken die moesten gerealiseerd worden om in ons eigen huisje te kunnen blijven wonen. Het waren twee lange jaren maar door de inzet van familie en vrienden mag het eindresultaat meer dan gezien worden. Ik zal hen voor deze enorme inzet mijn hele verdere leven ontzettend dankbaar voor zijn. Dank U wel allemaal...

     

    Het verdere verhaal zal zich van week tot week vervolmaken. Ik hoop dat iedereen niet afgehaakt is van het lezen daar ik van april tot nu weinig tijd had om dit boek te vervolledigen.

    01-12-2012 om 20:40 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kijk en vergelijk.

    Vanaf nu is het de bedoeling dat ik meer ga schrijven over de handicap zelf in het algemeen en hoe ik en mijn naasten ermee omgaan. Kort na mijn revalidatie heb ik ooit eens wat losse krabbels op papier gezet. Het luidde als volgt:

     

    Dwarslaesie op hoog niveau Th3.

    -----------------------------------------------

     

    Probeer je in te beelden dat je gedurende 1 week zou moeten kiezen voor n van de volgende opties, welke zou je dan nemen?

     

    - Of niet meer kunnen lopen

    - Of continu pijn in bijna je hele lichaam

    - Of niet meer zonder hulp kunnen plassen en ontlasten

    - Of een hele dag oncontroleerbare spasmen van je buik en benen hebben

    - Of continu het gevoel hebben van een blaasontsteking

    - Of het gevoel hebben dat je enkel nog maar bezig bent met het voorkomen

          van decubitus, opgezwollen benen en voeten en ademhaling controleren

    - Of het gevoel hebben dat je de partner bijna met niets kan helpen en de hele

         dag en nacht van hem of haar afhankelijk bent

    - Of wetende dat je nooit meer een orgasme zal beleven of samen van sex

        zal kunnen genieten

     

    Welke van deze, zou je wel een week kunnen verdragen

     

    Bij een hoge dwarslaesie zijn al deze opgesomde opties samen een deel

    van een nog veel langere lijst van ellende, die je elke dag moet ondergaan.

    En dit voor de rest van je leven.

     

    Voor een buitenstaander komt een dwarslaesie over als zijnde dat je nooit

    meer zal kunnen lopen. Maar dat is nu juist het onderdeel waar je als

    dwarslaesie patint wel mee kan leven. Maar al de andere dingen vragen

    heel veel levenskracht en vechtlust om ermee door te gaan.

     

    Relatief:

     

    Hoe gaat het met je? Een vraag die ik dagdagelijks te horen krijg.

    Slecht natuurlijk. Maar meestal zeg ik dan toch " goed " naar omstandigheden.

    Maar die "omstandigheden" zijn voor de meeste tijd altijd slecht.

    Je probeert het altijd een beetje te relativeren, maar ik denk niet dat er ooit

    een dag zal komen dat ik het wel goed vind zo.

     

    Toch wel teleurstelling.

     

    Vlak na het ongeval, trauma kom je eerst in een kliniek terecht, meestal op intensieve

    zorgen. Dagen en nachten vechten medici en verpleging om je in leven te houden ( met

    alle respect hoor) maar vanaf dit ogenblik moet je al je zelfstandigheid uit handen geven.

    Daarna volgen weken op een kamer, waar je kan beginnen nadenken over je toekomst.

    Een toekomst met vele onbekende terreinen en vraagtekens hoe het verder zal verlopen.

     

    Na enkele weken ga je dan naar het revalidatie centrum alwaar je te horen krijgt dat het

    volledige revalidatie proces toch wel een half jaar tot een jaar in beslag zal nemen en zeker

    de eerste drie maanden niet op weekend naar huis kan.

    Gelukkig leer je daar al snel medepatinten kennen waar het onmiddellijk mee klikt. Je zit nu

    eenmaal allemaal in hetzelfde schuitje. En gelukkig komen elke dag je dierbaren en vrienden

    op bezoek, wat toch voor de nodige afwisseling zorgt en moed geeft.

    In het revalidatie centrum krijg je een hele schare mensen tot je beschikking: n of meerder

    revalidatie artsen, natuurlijk het verplegende personeel, een fysio en ergo therapeut, een

    maatschappelijk werkster en niet te vergeten een psychologe. Alle lof voor deze mensen, die

    uiteindelijk van een zich ellendig voelend hoopje mens, met veel wilskracht en doorzettingsvermogen toch een mens van je kunnen maken die tot dingen in staat is

    die je kort na de laesie voor onmogelijk hield.

    Het rare van de zaak is dat de meeste dwarslaesie patinten tijdens deze periode weinig of

    geen last hebben van alle nare bijkomstigheden zoals zenuwpijnen en spasmen. Deze beginnen

    meestal na het eerste jaar, net nadat je het revalidatie centrum verlaten hebt.

    Mijn eerste teleurstelling is dat er dan juist weinig of geen opvolging meer is over je verdere gezondheid.

    Ok, mijn huisarts komt welk elke maand langs, maar die is natuurlijk ook niet gespecialiseerd in

    dwarslaesies.

    Mijn tweede teleurstelling komt uit de hoek van het maatschappelijke. In het begin van het

    revalidatie proces worden je allerlei dingen aangepraat over tegemoetkomingen, hulpmiddelen

    enz. Alsof dit allemaal vanzelf in orde komt en helemaal niks kost. Nou, me hoela. Onze spaarcenten, waar we zolang voor gewerkt hebben, gaan er stilaan allemaal aan. Een gewone

    transferplank (gemaakt van afvalplastiek) kost al snel 200 tot 400 euro. Een rolstoel krijg je van

    de mutualiteit, maar ze waren wel vergeten te zeggen dat er nog een persoonlijke opleg was van

    1750 euro. Omdat ik voor de simpelste sta tafel gekozen had, kreeg ik deze voor 0 euro, maar de

    opleg voor de twee extra handvaten leverde een eigen bijdrage op van 200 euro. Een handbike om aan je rolstoel te koppelen (kwestie van toch nog een beetje zelfstandigheid en beweging over te

    houden) kostprijs 5000 euro. Ok, het VAPH komt hier in tussen, maar eigen opleg toch weeral

    2500 euro en als je het ding eens goed bekijkt is er voor nog geen 1000 euro materiaalkost aan.

    En zo kan ik nog een lange lijst maken, maar dit zou eentonig overkomen. Je zou de indruk krijgen dat sommige bedrijven profiteren van andermans handicap, maar zeg dit niet hardop.

     

    Voorlopig moet ik alles nog uit eigen zak betalen, nog steeds geen tussenkomst van het VAPH, voorheen Vlaams Fonds Voor Gehandicapten, ondanks dat we nu meer dan n jaar zijn na het

    ongeval. Het was voorzien dat dit allemaal tussen de drie en zes maanden zou duren, maar helaas, de bureaucratie werkt toch langzamer, of zou het iets met de financile crisis te maken hebben.......Gevolg is dat we geen kant op kunnen, geen traplift, geen aanpassingen aan het huis, geen aangepaste douche, geen doucherolstoel, een tempur matras (1000 euro) uit eigen zak betaald, een huurbed van de mutualiteit dat nog steeds in de eetkamer staat, enz.

    Aangepaste woning???? resultaat na n jaar.... NIHIL. en geen vooruitzichten binnen de drie jaar. Dus we roeien met de riemen die we ter beschikking hebben en blijven (voorlopig) en misschien wel definitief in ons eigen kleine huisje wonen.

     

    Na n jaar ziekenkas, overgang op invaliditeitspensioen. De spoorwegen waar ik bijna 30 jaar met heel veel inzet en overtuiging voor gewerkt heb, kan mij niet meer gebruiken. Volgende week

    zal ik mijn eerste uitkering van invaliditeitspensioen ontvangen. Helaas ken ik het bedrag nog niet, en vonden de spoorwegen het ook niet nodig om mij dit bedrag mede te delen. Wel had ik de mogelijkheid om binnen de 30 dagen in beroep te gaan. Begrijpe wie kan.....

    Het uiteindelijke bedrag zal ik pas kennen bij de eerste storting. Het zal natuurlijk een heel stuk minder zijn dan mijn vroegere loon, maar met zekerheid net te veel om van andere vergoedingen te kunnen genieten.

     

     

    Vrij Positief.

     

     

    Gelukkig heb ik op heel veel steun van echtgenote en kinderen kunnen rekenen.

    Familie, collegas en vrienden hebben via een benefiet toch nog kunnen zorgen voor

    een financieel steuntje achter de hand, waarvoor ik hen allemaal eeuwig dankbaar zal zijn.

    Zelfs een anonieme weldoenster heeft na een artikel in de krant mij de helft van het geld voor de handbike geschonken. Dit zijn de momenten waarvoor je door moet gaan.

     

    Ondanks de pijn, fluiten de vogeltjes nu veel mooier dan vroeger. Je gaat het leven anders bekijken. Een uitstapje lijkt plots een wereldreis. Een bloem lijkt een wonder der natuur.

    De vissen in de vijver te eten geven is een onderdeel van een dagtaak geworden, voorheen moest dit vlug even tussendoor.

     

    Een leuke babbel met de thuisverpleegkundigen of met de fysiotherapeut aan huis.

    Zien dat het je kinderen het goed gaat...... weldra kleinkinderen op komst.

    Het geeft je de kracht om verder te leven.

     

     

    Zin en Kracht

     

    Goed dat ik de kracht heb om verder te leven? De zin om door te gaan haal ik :

    uit de spaarzame uitstapjes, contact met familie, zorgmensen en vrienden, maar ook uit de hobby's die ik nog aankan, en uit de angst voor de dood. Zolang ik leef maak ik er het beste van.

    Ik hoop nog altijd dat de zenuwpijn en spasmen dragelijker zullen worden. Zolang ik leef maak ik

    er het beste van. Ik hoop nog vele jaren "gezond" te leven en heel veel mooie dingen te doen, maar ik zie er ook elke dag naar uit om geen dwarslaesie meer te hebben, dat zou een grote opluchting zijn!

     

     

    Gelukkig zijn we nu nog eens een jaar verder en kijk hier al heel anders tegen aan. Ok, veel zaken zijn nog steeds van toepassing, maar veel dingen hebben we toch al kunnen relativeren en een plaats kunnen geven in ons leven.

     

     

    01-12-2012 om 20:41 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het vervolg.

    Vandaag, 18 Juli 2011.

    Zowat iedereen is het trieste weer in de lage landen ontvlucht.  Al dagen aan n stuk slecht weer. Hout en bouw is in verlof maar zij die geen vakantie aan de costas geboekt hebben zijn eraan voor de moeite. Gisteren, zondag, hadden wij onze jaarlijkse fietstocht met de collegas van de spoorwegen. Deze keer zou ik voor de eerste maal na mijn ongeval terug meefietsen met de bike.

    Gelukkig zag ik bij het ontwaken een zonnestraal de kamer binnenkomen. Na de dagelijkse verzorging nog vlug een boterham gegeten en de banden van de rolstoel en de bike wat bij gepompt. Om twintig minuten over tien hadden we een afspraak met de andere fietsers aan het station van Essen. Wij hebben de eerste etappe van ongeveer 12 Km meegefietst tot aan het eerste pauze punt. Mijn ideale snelheid met de handbike is zon 16Km/uur. In het begin ging het iets te snel voor mij, maar na een paar kilometer begonnen mijn armen te wennen aan het iets snellere tempo van de anderen. Ondanks het vroege uur (11u45) smaakte de kriek st.louis toch voortreffelijk onder een waterzonnetje op het terras van taverne Jagersrust op het Schijf.

    De anderen zouden nu verder fietsen via de Buissche Heide, om zo rond 13.00u aan te komen aan het restaurant waar we het middagmaal zouden nuttigen. Daar het smalle fietspad op de heide niet zo geschikt was voor mijn brede rolstoel reden ik en Marie-Claire op een slakkengangetje rechtstreeks naar onze eetplaats . We waren nog maar net binnen, of de eerste regenbuien kondigden zich aan. Na een lekkere drie gangen maaltijd hebben we dan de rest van het parcours met de anderen meegefietst. Kortom, in totaal een 25 kilometer en regelmatig serieus tegen de wind in moeten beuken. Ik moet er geen tekeningetje bijmaken dat ik deze nacht voortreffelijk geslapen heb. Ik voel vandaag wel aan mijn armspieren dat ik gisteren iets verder dan anders gegaan ben, maar al bij al valt het heel goed mee.

    Vandaag nog slechter weer dan gisteren. Veel wind, regen en donkere hemel. Als we de weerman mogen geloven, zit er voor Juli geen zomer meer in. Tijd dus om achter de pc te kruipen en nog een stukje voor het blog te schrijven. De werken in de blokhut zijn bij het ingaan van de hout en bouw vakantie dan ook stilgevallen. Hoever staan we: Alle betegeling is gebeurt en alles staat klaar om de rest van het sanitair  en verwarming aan te brengen. Dan nog de elektra afwerken en het meubilair plaatsen en ik kan gaan douchen in mijn splinternieuwe blokhut in de tuin. Met het warme weer van eind juni hebben we helaas nog een tegenslag ontdekt in de blokhut. Bij het aanbrengen van de dakisolatie is er gebruik gemaakt van koudlijm om de isolatieplaten in te kleven. Als het nu heel warm is en de zon schijnt uren aan een stuk op het dak, dan wordt de koudlijm terug vloeibaar en zoekt zich een weg door het mooie houten dak. Tom gaat proberen om zoveel mogelijk van het zwarte goedje te verwijderen om vervolgens de naden op te spuiten met transparante siliconen. We zijn benieuwd of dit gaat lukken, anders zullen we genoodzaakt zijn om op de n of andere manier een nieuw onderdak te maken.

    Vorige week heb ik, na bijna een jaar, mijn toekenning gekregen van mijn uiteindelijke invaliditeits pensioen van de spoorwegen. Na bijna dertig jaar dienst zit ik toch nog een kleine dertig euro onder het minimum pensioen waardoor ik een bijpassing krijg. We zijn nu erg benieuwd of ik hierdoor in aanmerking zal komen voor een integratietegemoetkoming. Zodra we de uitslag van de belastingsdocumenten van afgelopen jaar hebben, kunnen we hiermee aan de slag. Zo niet dan zal het touwtjes aan mekaar knopen worden voor de rest van ons leven. Een integratie tegemoetkoming betekent ook dat we kunnen genieten van vermindering van gas, water en elektriciteit facturen. Zo niet dan niks, nada noppes en vrees dan ook dat de opleg van dure rekeningen van kin en dergelijke gaan leiden tot het stopzetten hiervan. Voorlopig gaan we nog positief blijven denken en hopen dat we, dankzij dertig jaar afdragen aan vadertje staat, evenwaardig zijn als alle andere rassen en behoeftige mensen die in ons landje terecht komen zonder enige bijdrage. ( mijn gedachtegang zal wel aan het sombere weer liggen zeker????)  

    Al enkele dagen zit er een poes bij ons aan de achterdeur te miauwen. Eerst dachten we nog dat het de poes van n van de buren was maar niemand blijkt de eigenaar van het onfortuinlijke diertje te zijn. Blijkbaar is deze kat het slachtoffer geworden van mensen die ze ooit wel liefgehad hebben, maar doordat ze op verlof moesten vertrekken en voor het beestje geen onderkomen hadden als enige optie zagen om ze uit de wagen te smijten. Voor mijn part mogen ze zulke mensen zelf aan een boom hangen. Moesten we zelf geen hondje hebben zou ik het mormeltje zelf in huis nemen maar mijn gezond verstand zegt om dit niet te doen. We kijken nog even aan en dan maar het plaatselijke asiel hier bellen denk ik.

    Vandaag rustdag in de ronde van Frankrijk en vanaf morgen de bergritten in de Alpen en dat gaan we volgen van begin tot het einde. Ben benieuwd of de Shlecks  Basso of Evans toch nog iets kunnen forceren? Misschien kan Jelle Vanendert nog eens voor een stunt zorgen op Alpe dHuez? Tot binnenkort.

     

    21 Juli, Nationale feestdag.

    De weerman had een nationale drasch in de aanbieding voor vandaag, maar daar is tot op dit moment weinig van te merken. Voorlopig nog een stralend zonnetje en een temperatuurtje van een goede 19c. Eerder zelfs tegen het benauwde af. De verpleging was er om tien uur deze morgen. Karen, zo noemt mijn verpleegster van dienst, maakt zich wat zorgen over mijn rechter hiel. Deze heeft reeds zon vier maanden een iets donkerdere kleur dan de linker. Eerst dachten we dat er een decubitus wonde zou ontstaan maar het duurt te lang om hier echt van te spreken. Doordat mijn fysio therapeut al de hele week in verlof is naar Barcelona, en geen vervanger kon vinden, heb ik al de hele week veel last van spasmen. Hierdoor trekken heel de nacht mijn benen omhoog in het bed, waardoor mijn hielen constant over de lakens liggen te schuren. We hebben al geprobeerd om er een speciaal kussen onder te leggen, maar dit helpt niet. De spasmen zijn zo krachtig dat mijn voeten het kussen wegstampen. Door deze schuifkrachten zijn er nu wat losse huiddelen aan mijn hielen ontstaan. We houden het verder in het oog.

    Om elf uur zijn Tom en ons Floortje gearriveerd. Tom gaat vandaag iets aan het plafond van de blokhut proberen te doen. Hij gaat eerst de doorgesijpelde koudlijm zo goed als mogelijk verwijderen met een plamuurmes om vervolgens de restanten te deppen met whitespirit. Alle naden spuit hij daarna op met siliconen waardoor de koudlijm niet meer door de naden kan komen bij warm weer. We zijn benieuwd of dit gaat lukken.

    Toch raar dat de spasmen vermeerderen naargelang er minder kin aan te pas komt. Dit had ik eigenlijk niet zo snel verwacht. Ik ken andere dwarslaesie patinten die nooit kin volgen en die niet meer of minder spasmen hebben. Maar ja, geen enkele persoon is hetzelfde. De n heeft baat bij dit, de ander weer bij iets anders. Gelukkig zijn er goede Nederlandse sites waar je veel informatie en uitwisseling onder dwarslaesie patinten kan vinden. Op de Belgische sites is dit een ramp. Er zijn er wel in Belgie, maar of ze zijn al lange tijd niet meer bijgewerkt of de informatie is zeer oppervlakkig. Ik moet toegeven dat ik toch zon 80% van alle informatie waarover ik beschik, teruggevonden heb op het wereldwijde internet. Ik kan me voorstellen dat het voor iets oudere mensen, die niet zo thuis zijn op computergebied, dat het een hele opgave is om aan juiste informatie te geraken. Zo, bijna halftwee, de tour de France gaat zo weer van start met de uitzending op televisie. Het belooft weer een spannende bergetappe te worden met aankomst op de Galibier. Tot later.

    We hebben dan toch nog onze drasch nationale gekregen. Het heeft hier heel de namiddag geregend en de nodige bliksem en donder hebben we er als dessert gratis en voor niks bij gehad. Gelukkig zat er in de ronde meer vertier. Spanning van begin tot het einde. Als ik dan naar die helikopter beelden kijk op tv met die mooie Alpen op de achtergrond, krijg ik toch een wee gevoel in mijn buik. God, wat zou ik daar nog eens graag vertoeven. Ons Floortje zat naast mijn rolstoel in haar relax stoeltje de koers mee te volgen. Veel kleurtjes van de verschillende koerstruitjes die de renners dragen. Daar kan ze uren naar kijken. Als het maar felle kleuren zijn en als het beeld maar beweegt. Ik betrapte er mezelf op dat ik op een gegeven moment tegen haar zei: Floortje, als jij later wat groter bent, dan gaan we die bergen nog wel eens bewonderen samen. Ach, een mens moet toch blijven dromen h. Tom heeft al meer dan de helft van het plafond van de blokhut in orde gekregen. Morgen nog twee tubes siliconen bijhalen in de plaatselijke doe het zelf zaak en dan hoopt hij het morgen af te krijgen. Als klap op de vuurpijl regent het weer binnen in de garage. Bij hevige buien loopt het water langs de muur aan de schoorsteen van de gasinstallatie. Dat was dus twee jaar geleden de oorzaak waardoor ik door het dak gezakt ben. Nu alles vernieuwd is, blijkt dat ik mijn dwarslaesie voor niets heb opgelopen. Verdomme toch, blijven de tegenslagen zich nu opstapelen? Het wordt hoog tijd dat de zeven vette jaren eraan komen. Vandaag heeft de Leo, mijn zwager, de leefkamer bij onze Jurgen volledig geschilderd. Nu nog de inkomhal afwerken en dan is, op de badkamer na, de volledige benedenverdieping afgewerkt. Voor de badkamer moet er een muur verzet worden wat toch wel enige tijd en geld in beslag gaat nemen. Dus dat zal iets voor het najaar worden. Het lijkt wel of heel de familie is aan het verbouwen. Wij met de aanpassingen in en rond het huis inclusief de blokhut. Jurgen en Aniek met hun nieuwe huis. An en Tom die plannen aan het maken zijn voor hun nieuwe veranda. Jean-Pierre zijn huis wordt in september beschreven bij de notaris en het ouderlijke huis van Marie Claire staat al een maand te koop. Iedereen gaat dan ook bij iedereen helpen, dus ieder op zijn toer.

    Voil, de Tour is gedaan, we hebben een winnaar. Voor mijn part mag de zomer nu echt beginnen. Als het weer slecht blijft, ga ik het hele koersgebeuren nog missen. Het was echt een welkome afwisseling tijdens deze miezerige dagen. Zoals ik eerder al zei, dit was de eerste maal dat ik de Tour van begin tot het einde op televisie heb kunnen volgen. Zeker voor herhaling vatbaar volgend jaar. Op 20 augustus start de Vuelta ( ronde van Spanje) maar blijf hier niet voor thuis als het weer goed is. Ik heb nog steeds verschrikkelijk last van spasticiteit en weet totaal niet waardoor dit zou kunnen komen. Normaal gezien zou een dwarslaesiepatint jaarlijks eens door de scan moeten om te zien of alles nog in orde is. Soms denk ik daar wel eens aan. Stel je nu voor dat er ergens in je lichaam iets niet pluis is, ik denk bijvoorbeeld aan kanker, tumor, iets met de darmen of lever of gal, gebroken bottenIk voel het niet en kan het dus ook niet aangeven. Er moeten al uitwendige symptomen van koorts of hevig transpireren of iets dergelijks zijn vooraleer je aan de bel kan trekken. Of het kan zijn dat de verhoogde spasticiteit door iets dergelijks komt of mijn baclofen gebruik moet opgeschroefd worden? Momenteel zit ik nog aan een zeer lage doses. 30mg op 24 uur tijd, dus drie doses van 10mg. Ik mag dit nog optrekken tot 70mg maar ben hier echt geen voorstander van. Volgens mij loop ik (figuurlijk dan) de hele dag als een zombie rond. Een blaasontsteking is het ook niet. Hier controleren we zelf elke week op door middel van zon combur stickje. Ik heb trouwens zeer weinig last van blaasontstekingen. Sinds mijn dwarslaesie heb ik er maar drie gehad en dit telkens na een urodynamisch onderzoek in de kliniek. In november zou ik weer zon onderzoek moeten krijgen, maar ik denk dat ik er deze maal voor ga bedanken. Ik heb me laten wijs maken dat dit onderzoek jaarlijks moet gebeuren om de toelating te krijgen voor de autosondage. Volgens mij moet dit ook kunnen zonder zon onderzoek. Het voorschrift moet wel voorgeschreven worden door een uroloog maar dat moet zo ook kunnen. Ben benieuwd. Bij ons laatste bezoek bij hem hebben we ook naar de mogelijkheden gevraagd in verband met ons verdere seksleven. Het zal nooit meer worden als voorheen, maar er moesten toch nog mogelijkheden zijn. Een orgasme of ejaculatie is sowieso uitgesloten, maar zo af en toe nog eens een erectie opwekken, blijkt voor een man toch iets belangrijks te zijn. Ik moest van de uroloog eerst de viagra en calis uitproberen. Het enige dat ik hier mee opwekte was hoofdpijn. Drie dagen aan n stuk zelfs. Uiteindelijk bleek enkel de caverject voor mij te werken. Ik moest drie maal terug komen naar zijn praktijk voor een inspuiting. Aan de hand hiervan kon hij dan de hoeveelheid vaststellen die ik nodig had om een fatsoenlijke erectie te krijgen en gedurende enige tijd te behouden. Na de tweede consultatie wist hij al genoeg en moesten we niet meer terug komen. Hij heeft vier doseringen voorgeschreven maar hebben er tot op heden nog geen enkele van gebruikt. Voor Marie Claire hoeft dit allemaal zo nodig niet, wat ik ook wel begrijp. We kunnen ook geweldig genieten van andere dingen zonder dat dit erbij komt. We zien wel in de toekomst, ooit zal het wel eens in het plaatje passen. Ik begrijp nu wel beter dan ooit dat gehandicapte mensen ook nood aan seks en romantiek hebben. Per slot van rekening blijft je gedachten gang hetzelfde, enkel je lichaam verandert. De fantasie blijft, de behoefte blijft, je kan het alleen niet afmaken. Vergelijk het maar met een alcohol of nicotine verslaving. Je kan stoppen met sigaretten roken, maar de drang ernaar blijft je heel je leven achtervolgen. Na verloop van tijd ga je er wel minder en minder aan denken. Doch, regelmatig zal de drang de kop opsteken en wordt je er weer aan herinnerd als iets dat je mist. Vandaag ook het droevige nieuws vernomen over Oslo. Mensen, waar moet het naartoe met deze wereld. Gaat er nog een toekomst overblijven voor onze kleinkinderen? Als Herman, de fysio therapeut, langskomt hebben wij telkens een halfuurtje de tijd om diepzinnige gesprekken te voeren. Vandaag ging het dus over de onzinnige slachtpartij in Noorwegen. Net zoals zo velen zijn wij er ook niet uitgeraakt wat zon man ertoe aanzet. Als je al een manifest maakt van 1500 bladzijden, dan moet je hier al jaren mee in je kop rondlopen en ben je geen alleenstaand geval. Ik zal deze wereld nooit begrijpen.

    01-12-2012 om 20:42 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Doorbewegen van de benen.

    Doorbewegen van de benen.

    Vanaf dat ik het revalidatiecentrum verlaten heb, ben ik al op zoek naar een hulpmiddel dat mijn benen en voeten elektrisch kan laten bewegen. Met een motomed zou dit moeten lukken, maar die dingen zijn toch zo ontzettend duur. Zelfs tweedehands vraagt men hier onnoemelijk veel geld voor. Ik heb het al eens eerder vermeld, waarom moeten al deze hulpmiddelen zo duur zijn. Voor de prijs van een nieuwe motomed kan je al een mooie tweedehands wagen kopen. Ik begrijp niet dat de mutualiteit hier niet in tussen komt. Het doorbewegen van de onderste ledematen zou het kostenplaatje van de fysio geweldig drukken. Nu moet de fysio drie maal per week langs komen in plaats van n maal bij tussentijds gebruik van een doorbeweger. Op de reva stonden zo drie van die toestellen. Het was altijd aanschuiven om er gebruik van te kunnen maken. Ik hoop er toch nog op om er ooit n in mijn bezit te kunnen krijgen. Daarstraks, tijdens het eten, waren wij nog anekdotes aan het ophalen over het revalidatiecentrum. Zo was er een nacht zuster die iets had met oosterse geneeswijzen. Ze was ook altijd genteresseerd in onze dromen. Aan de hand van een beleefde droom probeerde ze dan een uitleg te geven aan die droom. Ze had maar n nadeel. s Nachts werd er met de verzorgingskar op de gang gereden. Bij alle andere verpleegsters hoorde je dat nog niet eens. Maar als zij van dienst was, dan was het net of er een goederentrein door de gang reed. En keer ben ik er toch eens een beetje kwaad op geworden. Zo presteerde ze het eens om midden in de nacht bloed te komen afnemen. Zowel ik als mijn kamergenoot kregen bloedverdunners als medicijn en daarom moesten regelmatig onze bloedwaarden gecontroleerd worden. Om vier uur in de nacht kwam ze onze kamer binnen. Gelukkig ging ze eerst naar mijn overbuur met haar vampier handeltje. Ik hoorde haar een verhaal ophangen dat er overdag een deel van de verpleging weggevallen was wegens ziekte en dat men daarom overdag geen tijd zou hebben om een bloedstaal af te nemen. Mijn kamergenoot trapte in dit verhaal. Ik had zo iets van: kom nu alstublieft niet naar mij om op dit uur bloed af te nemen. En, ja hoor, daar kwam ze met haar spuitjes en tubes. In eerste instantie deed ik of dat ik sliep maar dat hielp me niet. Mijnheer Crevecoeur, zei ze, ik kom alvast een bloedafname doen want morgen hebben ze daar geen tijd voor! Ik antwoordde: Sabina, dan zal je mij een keertje over moeten slaan, want om vier uur s nachts moet een mens slapen en zeker geen bloed afgeven; dat doen alleen de vampiers om dat uur. Ik kreeg nog een hele tirade dat ze dit in het orderboek moest vermelden en dat ik hier nog van zou horen. De volgende morgen kwam de ochtendverpleger al lachend de kamer binnen. Dus, zei hij, mijnheer Crevecoeur wil geen bloedtest doen. Oh, jawel zei ik, waarom zou ik dat op deze mooie ochtend niet willen. We hebben er samen eens goed om gelachen en klaar was kees. Ik was blij dat ik Sabina eens van antwoord gediend had, want vanaf die nacht heeft ze ons nooit meer wakker gemaakt en kon ik mijn dromen voor mezelf houden.

    Het is goed dat we het thuis nog regelmatig over de tijd hebben vlak na het ongeval en de revalidatie daarop. Waarom zal U zich afvragen? Weet je nog dat ik in de inleiding van dit dagboek aangaf dat ik dit ook voor mezelf schrijf en dat ik dit later in het boek nog wel uit zou leggen.

    Omdat ik snel vergeet na het ongeval! Er zijn twee mogelijke verklaringen hiervoor. Ofwel wil ik die periode in mijn leven snel achter mij laten of het komt door het medicijn voor de spasticiteit. Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit, maar n ding is zeker: ik vergeet veel sneller dan vroeger. Om een voorbeeld te geven. Van de intensieve week blijven enkel de herinneringen hangen die in dit boek beschreven staan. Van de reva periode ken ik al 75% van de namen van het verplegend personeel niet meer. Ondanks het feit dat ik de eerste week daar ter plekke alle namen al kende. Ik sprak hen dan ook altijd bij hun voornaam aan. Zelf zij waren daar heel eerlijk in dat dit uitzonderlijk was, daar de andere patinten, zelfs na een half jaar, hen nog steeds met zuster aanspraken. Dus de vraag blijft: wat is de oorzaak van dit snel vergeten? Of zou het zo kunnen zijn dat de dikwijls helse neurotische pijn en spasmen zoveel van je lichaam vergt dat dit ertoe bijdraagt? Lotgenoten zullen dit kunnen beamen, je bent daar de godganse dag mee bezig. Ik vraag me zelfs af wat het ergste is. De handicap op zichzelf of de pijn die eruit voorkomt. Als ik met iets bezig ben, een hobby of iets dergelijks, dan lijkt de pijn naar de achtergrond geschoven te worden. Zodra je hiermee stopt is ze er weer. Het is nog net vol te houden zo, maar veel erger mag de pijn niet worden.

    01-12-2012 om 20:43 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hobby's.

    Hobbys.

    Het woord is daarnet uit de lucht komen gevallen. Heb ik het eigenlijk al over mijn ontspannende bezigheden in mijn vorige en huidige leven gehad? Toch wel voor een groot deel denk ik. Dat mijn valide hobbys vooral uit klussen in en rond het huis bestonden en dit zowat in de ganse familie, dat wisten jullie al. Vergeet vooral ook niet het toeristen fietsen en tot in 2008 eveneens het herstellen van computers.

    Het doe het zelve is zo goed als volledig weggevallen. Nu helemaal afhankelijk van de goedwil van anderen. Ik ben al blij dat ik mij eens nuttig kan maken bij het vasthouden van een plank die gezaagd moet worden en dan nog met heel veel inspanning. Fietsen? Ja, met kleine afstanden en met behulp van de elektromotor geen probleem. Desktops en laptops herstellen. Zolang ik op de hulp van mijn echtgenote kan rekenen, ook geen probleem. Wel vraag ik aan de mensen zelf om de nodige vervangstukken naar de computerboer te gaan halen, vermits ik dit ook niet allemaal op Marie Claire haar schouders kan laden. Zie het louter ook als een tijdverdrijf en bezigheid. Geld en schatten heeft het mij nog niet opgebracht; buiten een fles wijn en een doos pralines. Toch doe ik herstellingen en aanpassingen waar de erkende zaken al snel tussen de 100 en 200 euro voor vragen, of waar ze zelfs gewoon niet aan beginnen omdat het de moeite niet loont om nog een dure herstelling uit te voeren. Geloof me gerust, de computerwereld is big business, net hetzelfde als het autowereldje. Je weet wel, je doet je auto naar de garage en de onkosten vallen altijd tegen. Het liefst houd ik me bezig om van twee oude (defecte) laptops terug n goede te maken. Daar maak ik dan wederom iemand van de neefjes of nichtjes blij mee. Het liefst zou ik mijn dag door willen brengen op het containerpark. Daar zou ik dan alle defecte laptops uitzoeken en mee naar huis nemen. Ik ben er zeker van dat ik me geen seconde zou vervelen. Soms krijg ik van iemand wel eens zon exemplaar en dan ben ik daar even blij mee als een kind dat voor de eerste maal zijn kerst of sint-nikolaas geschenken krijgt. Mijn nieuwe hobby is tekenen en schilderen. Vroeger lukte het mij niet om iets herkenbaar op papier te zetten. Ik dacht altijd dat ik daar gewoon geen aanleg voor had. Ik zei altijd : Als ik later op pensioen ben, ga ik hier nog eens een cursus voor volgen. Dat pensioen was er dus sneller dan voorzien. Ik heb mijn woord dan ook gehouden en ben vorig najaar gestart met mijn eerste twintig lessen. Ondanks het prille begin heb ik toch al enkele mooie werkjes kunnen maken. Als binnenkort de blokhut helemaal af is, komt daar ook een speciaal hoekje voor mijn nieuwe hobby. Als ik aan zon schilderijtje bezig ben is het net of ik in een soort van trance geraak. Je vergeet alles wat er rondom je gebeurt en te horen of te voelen is. Kortom, een heel aparte bezigheid.

    01-12-2012 om 20:43 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eerste 1000 bezoekers op de Belgische blog site van seniorenblog.

    1000.

    Vandaag reden om iets te vieren. Mijn eerste 1000 bezoekers staan op de counter van mijn blog. Ok, toegegeven, het zijn maar 650 unieke bezoekers maar toch. U moet weten dat ik voor dit blog nog geen enkele ruchtbaarheid of reclame gemaakt heb. Buiten mijn vrouw en mijn kinderen weet vooralsnog niemand iets van dit blog af. Hier wacht ik nog liever eventjes mee totdat het echt de moeite is om even door te lezen. Dus, die 650 unieke bezoekers zijn echt mensen die bij seniorennet.be actief zijn, of die op google iets ingegeven hebben met dwarslaesie of effectief op mijn naam gaan zoeken zijn. Toch best een fijn gevoel.

     

     

     

    Zeven vette jaren?

    Zo somber dat ik me vorige maand voelde, zo goed voel ik me nu. t Is te zeggen, het gaat elke dag beter en beter en dat ligt zeker niet aan het weer van de afgelopen dagen. Weet U nog dat ik enkele dagen terug een stukje geschreven heb over het Motomed toestel. Begin deze week kreeg ik een mail uit onverwachte hoek van iemand die mijn blog op de voet volgt. Hij had een advertentie tegengekomen op een website waar zon beenbeweger te koop stond voor een heel aantrekkelijke prijs. De enige voorwaarde was dat we het zelf ter plekke gingen ophalen. Na herhaaldelijk over en weer gaande mails is het gelukt. Volgende zaterdag ga ik samen met mijn zus en schoonbroer het motomed beweging toestel ophalen in Aalter. Het is wel zon 240 Km heen en terug, maar dat hebben we er graag voor over. Hopelijk zal het toestel bijdragen in het verminderen van de spasticiteit.

    Nog meer goednieuws. Sinds vorige zondag stroomt het koude en warme water in de blokhut. Jurgen heeft alle aansluitingen gemaakt en al het sanitair aangesloten. Gisteren heeft Neel en Tom al een deel van de elektriciteit aangesloten. De stopcontacten zijn allemaal geplaatst en maandag 15 augustus komen ze het overige deel afwerken. Morgenavond moeten we dan nog de twee verwarmings radiatoren gaan halen en de damp afzuiging van de douche. Dus als alles meezit, kunnen we volgende week naar de IKEA in Breda om het bureau en de kastjes voor het interieur. Bijgevolg kan dan het bed uit de woonkamer naar de blokhut verhuizen en kunnen de tafel en stoelen terug in de eetkamer. En dan is er een heel lange periode van verbouwingen in en om het huis afgesloten. Het normale leven van elke dag zal dan terug vorm krijgen. Zouden de zeven vette jaren nu aangebroken zijn? We hopen van wel.

     

    Uitstap naar Aalter.

    Ik had Vrijdag aan Karen van de thuisverpleging gevraagd of ze het kon regelen om op Zaterdag iets vroeger langs te komen vermits we tegen 11.30 uur een afspraak hadden om de beenbeweger op te halen in Aalter. Geen probleem, om twintig voor tien was Karen op de afspraak. Na een darmspoeling, zonder resultaat trouwens, en een vlugge kattewas; stonden we om tien uur klaar om onze reis aan te vangen. Het was nog even passen en meten om op een gemakkelijke manier te transfereren naar de auto van mijn schoonbroer wat geen noemenswaardige problemen opleverde. We vertrokken met een heerlijk ochtend zonnetje maar hoe dichter we bij Antwerpen kwamen, hoe meer de wolken samenpakte. Toen we de Kennedy tunnel uit reden, vielen de eerste regendruppels naar beneden. Tegen Gent werden de ruitenwissers op de hoogste stand gezet en stond er een file van zeven kilometer. We zouden nooit op tijd in Aalter geraken, dus dan maar even een sms-je naar onze verkoper. Om 11.55 uur reden stonden we voor het huis waar onze transactie zou plaatsvinden. De regen viel nog steeds met bakken uit de hemel zodat ik genoodzaakt was om in de auto te blijven zitten. De heer des huizes kwam me vriendelijk een hand schudden en toonde het toestel aan mijn echtgenote, zus en schoonbroer. Het ergste wat je kan overkomen als verkoper is dat bij een demonstratie van de koopwaar het ding niet werkt. En zo geschiedde het. Het toestel wilde niet starten. Bleek er een los contact in de afstandsbediening te zitten. Telkens als hij aan de draad trok, startte het toestel toch op. Vermits de prijs belachelijk laag lag, 50 Euro, en we toch dat hele eind naar hier gereden waren, wilden we niet onverrichter zake terugkeren en namen het toestel mee. Voor de tijd dat ik aan de spoorwegen ging werken heb ik een elektronica studie afgewerkt waardoor het geen probleem kon zijn om zelf het kastje te fiksen. We namen vriendelijk afscheid van de man en reden terug via een andere weg dan dat we gekomen waren. Mijn schoonbroer reed liever terug via de express weg in plaats van de snelweg. Door de opspattende regen was de zichtbaarheid op de snelweg verschrikkelijk slecht. We passeerden sfeervolle dorpjes zoals Zomergem, Eeklo en Kaprijke, plaatsen waar ik van mijn leven nog niet was geweest. Gelukkig hield het op met regenen en kon ik genieten van een mooie terugrit. Ondertussen kregen we dorst en honger en werd het hoog tijd dat we ergens een plaats konden vinden waar ik rustig zou kunnen sonderen. Even verderop hielden we halt aan een fast food restaurant met de hoop dat daar een gehandicapte toilet zou zijn vermits er ook een invalide parking voorhanden was. Mijn zus ging vlug even voorop kijken maar kwam al snel terug met de mededeling dat er geen aangepast toilet was en dat de gewone wcs enkel bereikbaar waren via een vaste trap naar de kelder van het complex. Gelukkig was het vrij rustig op de parking en heb ik mezelf heel onopvallend gesondeerd in de auto. Moeilijk gaat ook, je moet in zon omstandigheden je plan trekken. Als we met de auto uitrijden, zorgen we er steeds voor dat we een gesloten tas bij hebben waar al het nodige inzit. Inhoud: enkele reserve sondes, ontsmetting, steriel verbandgaas, een opvangfles, inleggers en onderleggers en een stel reserve kleding voor als het eens echt misgaat. Enfin, de hamburger met frietjes smaakte best lekker. Het was immers al meer dan twee jaar geleden dat ik nog eens een hamburger restaurant aan de binnenkant gezien had. Kort samengevat: Het was een heel aangename dag en even voor vijf uur in de namiddag waren we weer thuis. Ik kon het niet nalaten om onmiddellijk het toestel na te kijken en tot mijn grote geruststelling was het euvel  in een handomdraai verholpen. Nog even met een poetsdoek over het apparaat en het werkte en zag eruit als nieuw. Na een korte test bleek het dat mijn kniegewrichten zo verstijfd waren dat ik het toestel wegduwde in plaats dat de pedalen mijn voeten ronddraaiden. Ik zal het heel geleidelijk moeten aanpakken om mijn benen weer soepel te maken maar ben er zeker van dat dit gaat lukken van zodra de motomed op een vaste plaats in de blokhut staat.

    We zegge en schrijve vandaag: 18-08-2011. Twee jaar, een maand en dertig dagen na mijn ongeval. Vandaag gaat ons leventje weer bijna normaal lijken. Deze namiddag gaat mijn ziektebed verhuizen van de woonkamer naar de blokhut en wordt vervangen door een tafel en vier stoelen. Dadelijk, rond tien uur, komt Karen me voor de laatste maal wassen en verzorgen in huis. Vanaf morgen zal dit dagelijks terugkerende evenement plaatsvinden in de blokhut, net zoals de mobilisatie door de kinesist. Gisteren heeft ons An en Marie-Claire de tegelvloer een laatste beurt gegeven met een speciaal product om de cementsluier te verwijderen van de tegels. Helaas zal het deze voormiddag nog een keertje moeten gebeuren omdat er hier en daar toch nog restjes te zien zijn. Als alles opgedroogd is, kan het bed, de sta tafel en het motomed fietsje naar mijn nieuwe onderkomen. Tegen de avond krijg ik dan mijn eerste douche van de dochter en mijn vrouw. Ze staan erop dat ze dit voor de eerste maal zelf doen. Emotioneel gaat dit toch wel iets teweeg brengen. Als je weet hoeveel planning hieraan vooraf gegaan is, hoeveel beslissingen we moeten nemen hebben en vooral hoeveel mensen hieraan hun steentje bijgedragen hebben om dit project tot een goed einde te brengen, dan pas besef je de inpakt hiervan. Vanaf nu gaat het leven verder, zij het in een rolstoel, maar herinner U, dit is het minste van mijn handicap.

    Gisteren is de huisdokter langs geweest voor mijn maandelijkse check up. De baclofen hebben we in samenspraak opgevoerd tot 40mg hopende dat dit de spasmen een ietwat onder controle zullen houden. Ben benieuwd. De donkere plek onder mijn hiel is gelukkig geen sluipende decubitus maar zou te wijten zijn aan de hoge druk op die plaats van de steun kousen. Het gaat allemaal nog goed komen.

    01-12-2012 om 20:44 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Na lange afwezigheid, terug online.

    Maanden hebben jullie niets van mij gehoord. Wat zou hier de reden van kunnen zijn. Wel, het ging me volledig voor de wind. Alle puzzelstukjes leken op zijn plaats te vallen. Ik kon gedurende maanden mijn plan trekken in mijn blokhut, waarvan zowel de kinderen, mijn vrouw als ikzelf enorm van konden genieten. Gewoon de gedachte dat niet op elk moment van de dag ook maar iemand voor mij moest klaarstaan om me met wat dan ook te helpen. s Morgens kwam ik uit mijn bed, maakte mijn transfer naar de traplift, daalde af naar het gelijkvloers en at een boterham. Tegen tien  uur ging ik naar mijn blokhut en poetste mijn tanden en scheerde mijn baardharen. Vervolgens kwam de thuisverpleging langs die me elke dinsdag en zaterdag onder de douche zetten in mijn splinternieuwe inrij douche. Ondertussen wisten mijn vaste klanten dat ik terug in staat was om de laptops en desktops te herstellen en bij te werken. Zodoende verveelde ik mij geen seconde en was altijd bezig in mijn paleisje met het n of het ander. Ondanks de slechte zomer die we achter de rug hadden, kregen we half oktober toch nog enkele mooie nazomerse dagen. Hier hebben we dan ook ten volle gebruik van gemaakt om op vier dagen tijd toch nog zon honderd kilometer bijeen te fietsen. Op 28 oktober sloeg het nieuwe noodlot toe. Het was nog een heel fijne zonovergoten dag. Bij het ontbijt beslisten we om na het wassen even op bezoek te gaan bij mijn schoonouders. Op een gegeven ogenblik kwam de hond des huizes binnen met zijn half lege tennisbal. Je weet wel, zo ntje a la Kim Clijsters, zon grote groene tennisbal, maar dan in lege toestand. Dit was zijn moment om me mee naar buiten te lokken om met hem een potje te ravotten. Het liefst van al deed ie het volgende spelletje. Ik moest dan vanuit mijn rolstoel de bal vasthouden terwijl hij dan schuddebekkend aan het andere eind van de bal trok. Van zodra hij dan te hard trok en mijn rolstoel dreigde voort te trekken liet ik de bal los en begon het spelletje van voor af aan. Dit hadden we al honderden keren gedaan en nog nooit was er iets fout gelopen. Deze keer liep het fataal af. Opeens kwam er een nogal laag vliegende helikopter overgevlogen en de hond was n en al belangstelling voor dit laagvliegende wezen. Ikzelf keek er ook naar en naar de hond zijn goesting net iets te lang. Zonder dat ik het goed en wel besefte trok hij me los uit de rolstoel. Ik probeerde nog mijn evenwicht terug naar achter te gooien maar bleef toch naar voor schuiven waardoor ik met mijn volle gewicht op mijn eigen dubbel geplooide onderbenen terecht kwam. Ik hoorde wel iets van een geluid dat te vergelijken valt met een elastiek die ze kapot trekken maar verder niets. Ik gooide me gelijk op mijn zijkant op het gazon en bleef zo enkele seconden liggen om even van de eerste schrik te bekomen. De hond, een chocolate labrador, wist niet waar hij het had. Hij leek zich af te vragen: Heb ik dat gedaan???? Door het goede weer stond gelukkig de achterdeur open van het woonhuis en kon ik Marie-Claire roepen. Ik lag namelijk net om de hoek en zij hadden van het hele gebeuren niets gemerkt. Mijn vrouw en schoonvader zetten me terug in mijn rolstoel en vroegen of ik me niet bezeerd had. Op het eerste zicht bleek dit allemaal nogal mee te vallen maar ik had toch wel een beetje de daver op mijn lijf van het vallen. Ik heb nog een tas koffie gedronken en een sigaret gerookt en nog wat over koetjes en kalfjes gepraat. Plots kreeg ik het warm en koud tegelijk, het overbekende teken voor dwarslaesie patinten dat er wel degelijk iets aan de hand is.  We zijn de auto ingestapt en bij die transfer werd ik al gewaar dat mijn linkse knie nogal soepel meewerkte, wat ik niet gewend was. Eenmaal thuis aangekomen, ben ik onmiddellijk op mijn bed in de blokhut gaan liggen. Marie-Claire stroopte mijn bovenbroek naar beneden om mijn knien te bekijken. We schrokken om het hardst wat we toen te zien kregen. Mijn linker knie was zo dik als de tennisbal in kwestie, maar dan opgeblazen. De rechterknie was minstens zo dik als anders en mijn rechterenkel was niet meer te bespeuren. Ons An kwam net op dat moment de blokhut binnen en raadde aan om zo snel mogelijk naar de spoedafdeling te rijden waar zij werkte in Malle. Zij zou ondertussen haar collegas telefonisch verwittigen evenals de orthopedie arts van dienst. Een half uurtje later lag ik al op de spoedafdeling en werden er fotos van mijn benen genomen met een verschrikkelijke diagnose tot gevolg. Mijn beide fmur koppen van mijn knien waren afgebroken en mijn rechter scheenbeen was met een spiraalbreuk losgekomen van mijn enkelgewricht. De opgeroepen orthopedie specialist bekeek de fotos en zei dat dit een lange operatie zou worden en vermits het al rond zes uur s avonds was en ik niet nuchter was, werd de operatie uitgesteld tot s anderendaags in de voormiddag. Op de spoedafdeling kreeg ik twee voorlopige gipsgoten omgemeten en kreeg dan een bed op de orthopedie afdeling van het ziekenhuis. Vermits er geen enkele twee persoon kamer ter beschikking was, kwam ik terecht op een vier persoon kamer waar maar n andere patint lag. Die andere man was een Pool van origine, maar sprak toch al een aardig mondje Nederlands. De onfortuinlijke man was er niet veel beter aan toe dan mezelf. Hij was enkele dagen voordien terecht gekomen in een cutter machine om veevoeder te malen. Hierdoor was zijn linkervoet verschrikkelijk beschadigd en had hij de dag voordien een zware transplantatie operatie gehad. Er werden nog enkele tubes bloed bij mij afgenomen en een infuus aangelegd. Daarna kreeg ik nog enkele boterhammen en wat water om mijn honger en dorst te lessen. Ondanks mijn gehavende onderlichaam had ik toch een vrij goede nachtrust gehad. Om negen uur op zaterdagmorgen kreeg ik mijn inleidende drankje en om half tien werd ik naar de operatiekamer gereden. Ik mocht nog even alle voorbereidingen meemaken in de operatie kamer en werd dan vlug onder zeil gemaakt.

    Om kwart voor vier werd ik terug bijgebracht op de operatiekamer zelf, dus de ingreep had in totaal zon zes uur geduurd. De linkerknie had veel problemen opgeleverd. Tot drie maal toe hadden ze op verschillende manieren geprobeerd om het hele zaakje terug vast te zetten. Deze lange narcose had me toch wel verschrikkelijk uitgeput en daarbij kwam nog het feit dat ik toch wel veel bloed verloren had tijdens de lange operatie. Gelukkig, in de zin van het woord, was ik dwarslaesie patint en voelde verder niets van al het bijtel en metselwerk in mijn onderlijf. Op dinsdag kwam de orthopeed terug langs op de kamer. Het verdict was verschrikkelijk voor ons. Het zou terug een revalidatie worden van zon drie maanden. Toen werd het me even heel donker voor de ogen. Het leek wel of mijn hele wereldje terug instortte. Dit zag ik echt niet zitten. Weer drie maanden van huis weg met alles erop en eraan. Hier moest iets niet kloppen, dit kon gewoonweg niet. Even later kwam ons An op bezoek en die zag terstond dat er iets aan de hand was. We legden uit wat de arts ons verteld had en dat we daar geweldig tegen op zagen. An, die dus zelf spoedverpleegkundige is in dezelfde kliniek, wendde zich tot de zaalverantwoordelijke om wat meer uitleg te krijgen. Na een kwartiertje kwam ze al lachend terug op de kamer. De orthopeed was vergeten dat ik dwarslaesie patint was en dat ik uiteraard niet terug moest leren lopen. Het alternatief klonk mij al heel wat prettiger in de oren. Na een weekje opname zou ik naar huis mogen met een breeze voor zes weken om de linker knie. Je kan niet geloven hoezeer ik mij toen verheugd voelde bij dat nieuws. We hebben best nog een leuke week gehad op onze ziekenhuiskamer. Op Zondag kwam er nog een derde patint bij. Zijn naam was Vladimir een Slowaak. Nu hadden we dus een internationale kamer. Vladimir was bij het installeren van zonnepanelen van het dak gevallen met twee complex gebroken polsen en een verschuiving van een rugwervel tot gevolg. Gelukkig had hij geen verlamming verschijnselen maar moest er wel aan geopereerd worden later die week. Jan, de Pool, kon gelukkig wel communiceren met Vladimir. Blijkbaar leren alle oost blokkers mekaars talen op school net zoals wij Frans, Engels en Duits moeten leren. Ik kon dan weer op mijn beurt in het Engels met Vladimir  praten, al was zijn Engels niet van het beste maar we geraakten er samen uit en dat was het voornaamste. Een week later op zaterdag kreeg ik mijn ontslag. Na een rit met het liggend ziekenvervoer was ik na een half uur terug in mijn eigenste blokhut. Het enige vervelende was dat ik met mijn gestrekte linkerbeen gedurende zes weken niet in en uit de auto zou kunnen.

    We zijn nu ondertussen vier weken verder en het lijkt wel of ik hier al maanden zit. Nog twee weken volhouden is de boodschap en dan op nazicht bij de orthopeed en maar hopen dat het harnas van mijn linkerbeen eraf mag. Ik hoop maar n ding en dat is dat het binnen twee weken niet hartstikke hard gaat winteren; waardoor ik bij zware sneeuwval zoals de vorige jaren wederom aan huis gekluisterd zou worden. We wachten af.

     

    Gisteren telefonisch een afspraak gemaakt met het ziekenhuis. Weer een beetje tegenslag van formaat. Ik kan pas de 21ste december op nazicht komen bij de orthopedie afdeling. Dit wil dus zeggen dat ik nog minimaal drie weken aan deze gammele ziekenfonds rolstoel vast zit. Ik durf me er maar nauwelijks in te bewegen. Doordat mijn linkerbeen languit moet liggen, kon ik mijn eigenste rolstoel niet gebruiken. Deze is er ntje met volle banden en knoerten van voorwielen. Bij het minste gaat ie uit zijn evenwicht en geeft hij het gevoel dat ie naar voor gaat overhellen. Vorige week had ik al heel veel geluk. Het scheelde maar een haartje of ik had al terug naar de spoedafdeling gemoeten. Bij het buiten rijden van de blokhut blokkeerde n van de voorwielen en kantelde de rolstoel naar voor. Gelukkig bleef hij steken op het punt waar mijn linker voettrede naar voor uitgestrekt is en doordat ik de deurstijlen vast kon grijpen gebeurde er verder niets. Gelukkig was Marie Claire in de buurt om mij terug op de vier wielen te zetten. Gevolg: sindsdien durf ik me nog maar amper te verplaatsen. Op de achttiende november ben ik een namiddag buitenshuis geweest. Mijn schoonmoeder was jarig en ik kon niet nalaten om bij haar op bezoek te gaan. Twee dagen voordien had ik de belbus centrale opgebeld om vervoer te regelen. Gelukkig is er hier vlakbij aan het station een opstapplaats. Normaal gezien kan je enkel afstappen aan vooraf bepaalde op en afstap plaatsen, maar doordat ik die mensen van de belbus nog allemaal ken van op het station leverden ze me aan de voordeur af bij mijn schoonma. Op deze fantastische diensten van De Lijn zou ik elke dag beroep kunnen doen, maar vermits ik zo bang ben met deze rolstoel probeer ik dit tot het minimum te beperken. En dat is nu net datgene dat mijn vrouw en dochter niet kunnen begrijpen. Hun wens is dat ik veel meer gebruik zou maken van dit vervoer maar mijn schrik zit te diep. Gelukkig kan ik me thuis voortreffelijk bezig houden met van alles en nog wat. Ik heb nog heel wat filmen en series op mijn laptop staan die ik nog moet bekijken. In het weekend zijn er dan de veldcrossen op televisie en zo nu en dan komt er toch nog regelmatig bezoek langs.

    Had ik jullie al verteld van mijn twee shih tzus, mijn twee lieve kleine hondjes? Wel van de oudste, die ondertussen tien jaar geworden was, hebben we twee weken geleden afscheid moeten nemen. Hij had al van zijn eerste levensjaar een auto immuniteitsziekte waardoor hij steeds last had van huidontstekingen. Hierdoor werd hij al meer dan acht jaar behandeld met een dagelijkse hoeveelheid prednison. Door dit lange gebruik had hij last van zijn darmen en nieren en deed hij zijn behoeften al langer hoe meer in huis. Een situatie die niet langer houdbaar was, temeer daar ons kleinkind binnenkort door het huis gaat rondkruipen. Desalniettemin waren het toch twee moeilijke dagen om door te komen. Je zit dan zelf al in een onfortuinlijke situatie en dan komt er zo iets nog eens bij. Gelukkig houden we er nog n over en gaat alle aandacht nu naar hem uit. De eerste dagen mistte hij zijn vriend verschrikkelijk, maar nu gaat het al een heel stuk beter.

    Weken doe ik al pogingen om lotgenoten te ontmoeten op de Nederlandse gehandicapten chat bij www.intermobiel.com, maar blijkbaar is daar heel weinig interesse voor. Uren aan n stuk heb ik mij ingelogd en mijn verbinding open laten staan, doch niemand online. Bij ons in Belge vindt je al helemaal niets van dien aard, laat staan een gehandicapten chat. En toch voel ik regelmatig de behoefte opkomen om met lotgenoten over van alles en nog wat te praten. Je zou zo zeggen dat de groep toch groot genoeg zou moeten zijn om enkele mensen per dag online te krijgen, maar nee niets van dat. Ondanks dat blijf ik het toch proberen, vroeg of laat moet het mij een keer lukken om informatie uit te wisselen.

    Na mijn handicap zijn we lid geworden van de KVG, languit de katholieke vereniging van gehandicapten. Een heel mooie organisatie die regelmatig bijeenkomsten organiseert waaronder doe dagen en zo meer. Binnenkort staat er weer een kerstfeestje op het programma en jaarlijks doen ze gedurende een week een uitstap naar de kust. Het bestuur heeft al regelmatig aan mijn vel gezeten om het weekje aan de kust mee te pakken. Op zich zie ik dat wel zitten, zeker voor Marie Claire die er dan ook eens een weekje tussenuit is. Er is maar n maar. De meeste leden zijn vanzelfsprekend geestelijk gehandicapten en als lichamelijk gehandicapte voel ik me daar niet zo thuishoren, met alle respect natuurlijk. Ik vind dit wel fijn voor enkele uurtjes, maar een hele week met hen optrekken.ik weet het niet. We zouden het eigenlijk eerst eens moeten proberen.

     

    Twee jaar achtereen had ik Karen en Sandy als thuisverpleging. Vandaag is Patricia mij voor de eerste maal komen verzorgen en zal dit ook blijven doen in de toekomst. Het was best een emotioneel moment om van Sandy en Karen afscheid te nemen. Per slot van rekening hebben ze mij toch gedurende twee jaar verzorgt met ontzettend veel inzet. Ik zou ook nooit veranderd hebben van thuisverpleging, ware het niet dat Patricia mijn schoonzuster is, de zus van mijn echtgenote. Zij heeft lange tijd in het team gewerkt waar ook Sandy en Karen deel van uitmaakte. Nu is Patricia volledig op zelfstandige basis gaan werken en ondanks dat velen rondom mij zeiden dat ik deze ommekeer niet moest maken, heb ik het toch gedaan. Ten eerste gun ik haar dat en ten tweede; de thuisverpleging is ook een big bussiness op zichzelf. De eerste week zal het voor haar een beetje zoeken zijn naar de juiste werkwijze en waar wat ligt en dergelijke, maar ik ben er zeker van dat dit geweldig gaat lukken.

    Nog tien dagen wachten voor ik op consultatie mag naar de orthopeed. Ik ben benieuwd of ik daarna de breeze van mijn linkerbeen mag uitlaten. Ik hoop van wel, dan kan ik terug met de auto meerijden. Dat zal een hele opluchting zijn. Als je me nu vraagt: wat is het ergste aan deze zeven weken van gesoleerd zijn; dan is dat toch wel het feit dat je nergens naartoe kan, of dan toch heel miniem. Ik heb wel een paar maal de belbus besteld, voor een verjaardag of iets dergelijks, maar het vraagt toch enige organisatie. De afgelopen weken heb ik ook vl meer neurotische pijn gehad in de overgang van gevoel naar verlamming en dat komt vooral omdat je heel veel tijd hebt om na te denken. Je bent uiteindelijk veel minder met dingen bezig, waardoor de pijn veel harder opvalt. Als ik ergens op bezoek ben of als ik me geconcentreerd met iets bezig houd, voel ik de pijn niet. Ze is er wel maar ze valt niet op. Heel raar is dat en enkel de mensen die neurotische pijn oftewel zenuwpijn hebben, zullen dit kunnen bevestigen.

    Deze nacht heb ik voor het eerst sinds mijn dwarslaesie een droom gehad waarin ik mezelf zag in de rolstoel. Zou dit een onderdeel zijn van de volledige aanvaarding van mijn handicap? Geen idee, maar het voelde deze morgen wel aan als een rustig iets dat over mij kwam, een soort van tevredenheid. Eigenaardig genoeg had de droom ook nog een erotisch tintje, ook de eerste maal sinds mijn ongeval. Vroeger, in mijn valide bestaan, had ik deze regelmatig en steevast groeide deze dan ook uit tot een natte droom, en werd ik midden in mijn droom wakker met een natte onderbroek. Ik hoor U al denken, maar neen, geen natte onderbroek afgelopen nacht, zou anatomisch ook niet meer kunnen, denk ik, alhoewel je weet maar nooit, heb hier al eigenaardige getuigenissen op het internet gelezen over dit onderwerp. Enfin, zo ver ging mijn droom dan ook niet doordat ik in mijn onderbewustzijn te snel wakker werd om het zover te laten komen. We zien wel of er nog een vervolg aan komt.

    Gisterenavond heb ik vele getuigenissen gelezen op het internet over neurotische pijn. Allemaal in het Engels, maar nogmaals, hier in europa vindt je heel weinig bruikbare informatie. Uit deze literatuur en getuigenissen van deze mensen heb ik op kunnen maken dat de zenuwpijn niet weggaat of verminderd, neen integendeel, ze wordt alleen maar erger in de tijd. Er waren dwarslaesie patinten bij die hun laesie al gedurende twintig jaar hadden en die evenveel jaren ook niet n minuut zonder pijn waren. Sommigen ervaren minder pijn met medicijnen, anderen dan weer niet. Morgen komt de huisarts langs en ga ik het met hem toch eens bespreken. In het verleden heeft hij altijd de boot een beetje afgehouden om medicijnen op te starten voor de pijn, ook door het feit dat ik er niet van wilde weten, maar nu is de pijn zo hevig dat ik iets moet ondernemen. Je weet wel, ik was bang om nog meer kilos bij te komen door het gebruik van middelen zoals Lyrica of iets dergelijks. Volgens de getuigenissen zijn er wel andere medicijnen waar je niet dikker van wordt, dus laten we dat dan ook een kans geven. Baat het niet, dan schaadt het niet. Ben benieuwd of hij morgen meegaat in mijn verhaal? Ik laat het resultaat wel weten.

    We zijn weeral enkele weken verder. Neen, de huisdokter is niet  meegegaan in mijn uitleg over de neurotische pijn. Hij vindt het niet nodig om zwaardere medicijnen voor te schrijven. Wat ik wel heb gekregen is Zaldiar, een pijnstiller bestaande uit paracetamol en tramadol. Om even uit te proberen, zei hij. En inderdaad, als ik de pijn echt niet kan verbijten, neem ik een Zaldiar waardoor de scherpe kantjes er wel afgaan, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Nu las ik gister de bijsluiter van de zaldiar en wat staat daar in grote letters te lezen: Zaldiar mag absoluut niet samen genomen worden met baclofen en waaruit bestaat mijn lioresal, juist baclofen! Afwachten dus tot de volgende consultatie.

    Vorige week woensdag hadden we dus ook onze afspraak met de orthopeed. Goed nieuws en minder goed nieuws. Mijn breuken zijn goed aan het herstellen maar  zijn nog niet zo ver genezen dat ik de breeze uit mag laten. Deze moet ik nog minimum twee maanden dragen tot aan de volgende controle. Gelukkig mag ik ze nu wel 90 graden plooien, zodat ik  in mijn eigen rolstoel kan. Dus ik kan weer handbiken en heb eindelijk de binnenkant van onze nieuwe auto kunnen bewonderen. In het begin ging het nog moeizaam met de transfer naar de auto, maar dat betert met de dag.

    De overschakeling van de thuisverpleging is zowat vlekkeloos verlopen. Patricia komt nu al enkele weken langs en dit zonder al te grote problemen. De eerste dagen moest zij alles een beetje zoeken maar nu ze alles blindelings weet te vinden, gaat het een stuk makkelijker. Tevens, allemaal nog een Zalige Kerst toegewenst. Ik hoop dat jullie allemaal een fijne tijd gehad hebben met familie om je heen. Waarom denk ik hier nu aan? Wel, ik heb nog een heel mooie kerstkaart gekregen van Karen en Sandy van de vorige thuisverplegingsgroep. Dat voelt toch wel fijn aan. Van Marie-Josee , weet je nog de weldoenster van mijn handbike, is er ook een prachtige kerstkaart in de bus gevallen. Zij stuurt elk jaar opnieuw een kaart net zoals met mijn verjaardag. Helaas kan ik haar nooit iets terugsturen omdat ik haar adres niet heb. Maar bij deze: Marie-Josee wederom van harte bedankt en mijn beste wensen voor het nieuwe jaar met een heel goede gezondheid en veel geluk op alle gebied.

    01-12-2012 om 20:46 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2012 en verder.

    03-01-2012

     

    Ik wens jullie allemaal een vreugdevol en gezond 2012 toe. Het vuurwerk is op. We hebben weer lekkere gegeten en gedronken op het nieuwe jaar en genoten van het samenzijn met familie en vrienden. We hebben mekaar alle beste wensen gegeven en even stilgestaan bij het afgelopen jaar.

    Vandaag heeft de weerman storm en regen voorspeld en het zal deze week niet meer beteren. Daarom wat tijd voor achter de pc te tokkelen. Alhoewel, deze week gaan mijn schoonouders  hun intrek maken in hun nieuwe huis. Veel kan ik hier niet aan helpen natuurlijk, maar  ik moet wel mijn schoonvader  zijn computer terug aansluiten, en dat is nu wel iets dat ik kan doen. Zo voel ik me toch ook een beetje nuttig. Tussen kerst en Nieuwjaar in hebben we ons allemaal ziek gevoeld. Onze kleine Floor heeft het voortouw genomen. Ze moest heel de nacht overgeven en had al dagen last van een verkoudheid. Ik was de volgende nacht aan de beurt. Mijn maag was helemaal van streek, samengaande met een verkoudheid en een algeheel misselijk gevoel. Gelukkig was het allemaal van korte duur, enkel de verkoudheid rest nog. Zowat alleman van de familie heeft hetzelfde gehad, maar ja wat wil je, met al dat gezoen en handjes schudden gaat alles zo rond en we hebben het geweten. Aanstaande vrijdag hebben we nog het jaarlijkse nieuwjaarsfeestje van de collegas van het station Essen tegoed en daar sluiten we dan alle feestelijkheden van het nieuwe jaar mee af. Ik kijk er al naar uit om de collegas weer eens terug te zien. Eerst starten we met een lekker koud buffetje en daarna een goede pint drinken en oude verhalen oprakelen. Dit jaar gaan er ook nog enkele op pensioen, dus het zal het laatste feestje nog niet zijn.

     

     

     

    Depressie:

    De tien weken aan een vreemde rolstoel gekluisterd zitten, de donkere dagen van de winter met veel wind en regen, het niet op stap kunnen gaan naar waar ik wil en de niet aflatende zenuwpijn, kortom, het doen en laten buiten mijn wil om heeft me klein gekregen.  Mij viel het nog helemaal niet op maar mijn entourage legde er de nadruk op dat ik in korte tijd veranderd was. Ik was niet meer de vrolijke persoon van weleer, neen ik was en ben omgeslagen naar een neerslachtig wezentje dat met zichzelf geen blijf weet. Zelfs het computerwerk stapelde zich op, iets waar ik anders met passie aan begon. Nee, het werd allemaal wat te veel van het goede. Toen ik nog aan mijn revalidatie werkte kreeg ik van de psychologe een medicijn voorgeschreven tegen depressie. Gewoon omdat ik het toen allemaal even niet meer zag zitten. Het niet thuis kunnen zijn, de regeltjes van het centrum, hoe moest mijn leven verder en hoe moest ik het terug op de rails krijgen. Na een paar weken voelde ik me met het nieuwe medicijn al een stuk beter, ik zag alles weer wat rooskleuriger in en kon de revalidatie weer heel wat beter aan.

    Volgens mij werd het nu weer tijd om een nieuw voorschrift te vragen voor Citalopram. De huisarts was hier onmiddellijk mee akkoord en heeft het gelijk voor een half jaar voorgeschreven. Ondertussen zijn we weeral twee weken verder en ik moet toegeven dat het me toch al wat beter afgaat. Ondanks het feit dat Citalopram n van de lichtste antidepressiva is, heb ik er toch wel bijwerkingen van. De eerste dagen nam ik het in de morgen in waardoor ik me de ganse dag loom en slaperig voelde. Sinds enkele dagen slik ik het s avonds en dat gaat me een stuk beter af. Nu maar hopen dat de depressie snel de goede richting uitgaat.

    Vorige week zijn ze de automatische draaideur voor de blokhut komen plaatsen. Weeral een hele verbetering in mijn thuissituatie. Dit was zowaar het sluitstuk van de aanpassingen.  In het voorjaar moeten we nog zorgen dat het kleine stukje tuin achter de blokhut netjes gemaakt wordt en dan is het hele zaakje achter de rug. Aniek en Jurgen hebben op het internet een vakantieverblijf gevonden in Nederland dat volledig voldoet aan onze noden. Het betreft hier een huisje van de stichting zorgchalet en is gelegen op het domein van de Kurenpolder aan de Biesbosch. In april is deze nog een weekje beschikbaar en van dit aanbod hebben we dan ook gretig gebruik gemaakt. Weeral iets om naar uit te kijken.  Alles is er aanwezig van hoog laag bed tot til lift enz. Verslag volgt later nog natuurlijk.

    We hebben samen ook besloten dat we in de toekomst wat meer gaan deelnemen aan de activiteiten van de plaatselijke gehandicapten vereniging. In de afgelopen twee jaar zijn we er maar tweemaal naar toe geweest. Vanaf nu komt daar dus verandering in, morgen starten we al met een bijeenkomst met een dia voorstelling van het afgelopen jaar met daarna appelbollen en worstenbrood eten. Kwestie van onder de mensen te komen en lotgenoten te ontmoeten. Verder kijk ik ook uit naar aanstaande Zondag. Het wereldkampioenschap veldrijden zit er aan te komen. Wie zal het halen?

     

    Onze nieuwe wereldkampioen veldcross kennen we ondertussen al een hele poos en overmorgen starten we wederom met de baankoers met als opener omloop het nieuwsblad, dus hoog tijd om weer eens een stukje levensgeschiedenis te schrijven. Afgelopen woensdag ben ik terug op controle geweest bij Dokter Fortems. Eerst opnieuw rntgen laten nemen om vervolgens op spreekuur bij hem te gaan. Die man had heel goed nieuws voor ons. De breece moet ik verder niet meer dragen, enkel nog tijdens mijn sta sessies aan de sta tafel. Kwestie van nog altijd een beetje extra steun te hebben voor mijn zwaar gekwetste linkerknie. Op het motomed fietsje mag ik terug voorzichtig gaan trainen. Nog geen te hoog toerental maar wel voorzichtige mobilisatie. Dus al bij al, heel goed nieuws. De laatste woorden van dokter Fortems waren dan ook als volgt: U kan Uw normale leventje terug opnemen en dit bijkomende ongeval zo snel mogelijk vergeten, en hoop dat ik U niet meer terug moet zien. Klinkt cru, maar ik hoop het ook. Vorige week had ik heel veel last van spasmen, vooral dan s nachts. Uiterlijk was er niks zichtbaars aan de hand en een controle stickje van de urine wees ook geen blaasontsteking uit. Ik had ook al wel enkele dagen last van een rare verkleuring van mijn ontlasting die toch wel wees op een lichte buikgriep aanval. Marie-Claire had het de week voordien al gehad, dus was het niet zo raar dat ik hier ook aan ten prooi viel. Gelukkig heb ik ,buiten de spasmen, verder geen last gehad van de griepaanval. Gisteren is ook de pedicure langsgekomen en vertelde me dat ik toch wel wat ingegroeide stukjes teennagel had. Dit kan natuurlijk ook de oorzaak zijn van de spasticiteit wat dan weer de volgende dagen zal blijken. Het eigenaardige is dat ik de laatste weken doorweekt wakker word van het zweet. Hier heb ik al last van sinds het ontstaan van de dwarslaesie, maar nu is het toch wel fenomenaal.  s Morgens staat het water gewoon op mijn hals , schouders en voorhoofd. Je kan bij wijze van spreken mijn pyjama uitwringen. Misschien is dit een gevolg van de antidepressiva, die ik nu s avonds inneem, of toch van de samenwerking ervan met de baclofen.

    Wat is het weer fijn om bij het ochtendgloren de vogeltjes weer te horen fluiten. De lente is overduidelijk in aantocht. Morgen, zaterdag, geven ze nog vrij zacht weer en na de middag met enkele mooie opklaringen. Daarom ben ik morgen van plan om er eens met de handbike op uit te  trekken.

     

     

     

     

     

    Hallo lotgenoten en andere lezers. Wederom welkom op mijn blog, waar ik al een hele poos niet meer aan gewerkt heb. Mede dankzij het goede weer van de afgelopen weken had ik weinig tijd over om achter de computer te kruipen. Ik heb al verschillende fietstoertjes gemaakt in en rondom Essen. Enkele feestjes gehad, verjaardagen en dergelijke, op stap gegaan naar de KVG met onder andere knutselen en een tuinhuisje versieren voor Pasen. Naar een toneelvoorstelling geweest, genaamd: De Vrek van Molire, gebracht door de plaatselijke toneelgroep Pinokkelijn. En uit mijn bed gedonderd!!!!!

    De dag ervoor was ik voor de eerste maal , na mijn vorige ongeval, terug op mijn sta tafel gaan staan. Dit lukte vrij aardig, maar had na afloop toch wel een raar gevoel in de benen. De nacht daarop droomde ik dat ik kramp had in mijn rechter onderbeen. Iets wat natuurlijk helemaal niet kan. De avond daarop was ik met de traplift naar boven gegaan om eindelijk terug boven te kunnen slapen. Ik ben op mijn linkerzij in slaap gevallen en rond een uur of vier s nachts viel ik langs de rechtse kant uit mijn bed. Ik hoor U zich al afvragen: hoe kan dat? Wel ik heb er ook geen verklaring voor maar het was wel een eigenaardige ervaring. Gelukkig is dit allemaal heel goed afgelopen. Voor hetzelfde geld kon ik terug naar de spoedafdeling. Als ik s avonds de transfer maak van de rolstoel naar het bed, blijft de rolstoel naast mijn bed staan, zeg maar tussen het bed en de kleerkast in. Toen ik uit mijn bed viel, bleef ik met mijn rechterarm op mijn rolstoel hangen en met mijn linker nog op het bed. Het grootste gevaar zat erin dat mijn onderbenen terug onder mijn lijf geplooit waren, maar dit was gelukkig niet het geval. Ik kon nog net aan de papegaai zodat ik me met de hulp van Marie-Claire terug in mijn bed kon trekken.

     

    Weken en maanden zijn verstreken. Ik had er gewoon geen zin in om hier mijn verdere levensverhaal uit de doeken te doen. Des te meer, daar het mij aan mijn oren kwam dat verschillende instanties de blogs en dergelijke, zoals facebook, twitter, enz, volgen om mensen zoals wij te controleren of ze toch nog niet iets van hun schamele tegemoetkomingen kunnen laten inleveren. Er zijn enkele bewijzen van naar boven gekomen, maar daar is het dan ook bij gebleven. Gelukkig maar! Anders zouden de andersvaliden toch weer terug in hun vertrouwde schuilplaats geduwd zijn.

    Wat valt er allemaal te vertellen over de laatste maanden?

    Gedurende een half jaar heb ik aan de antidepressiva gezeten. Niet echt iets zwaar, maar toch om me een klein beetje verder te helpen in een moeilijke tijd. Het weer zat niet echt mee. De spasmen en zenuwpijnen worden alsmaar erger. Meningsverschillen in het huwelijk over wat wel en wat niet. Problemen in familiale band enz. Zeg maar, het kruipt je niet in je koude kleren. Daarentegen hebben we ook hele leuke momenten meegemaakt. Vooral met de kleinkinderen.

    Jawel, kleinkinderen in het meervoud, er is er eentje bijgekomen. Ons An en Tom kregen hun tweede kind in Mei. Floortje heeft er een zusje bij, genaamd Fien. Het zijn twee schatten van kinderen, zeg maar gerust, mijn oogappeltjes. Floor is nu al zo groot dat ze gemakkelijk een half uur op mijn schoot komt zitten om een boekje voor te lezen of een animatie film te kijken op de laptop. Van zodra ze het moe wordt, begint ze met de muis en de toetsen van de laptop te spelen. Dan weet ik dat het weer tijd is voor iets anders. Rond de paas periode hebben we een weekje in de Kurenpolder doorgebracht. Dit in een volledig aangepaste chalet van de Stichting  Zorg Chalet. Een echte aanrader voor mensen met een beperking. Het adres van hun website:

    http://www.stichtingzorgchalet.nl/

    Echt alles is voorhanden. Twee hoog laag bedden. Een aangepaste badkamer met bad en inrij douche en aangepaste lavabo. Een til lift voor transfers naar en van het bed. Zelfs het enorme terras is zodanig aangepast dat je er met de rolstoel niet af kan kieperen. Zeker de moeite waard om eens een kijkje te nemen op hun website. De zorgchalet staat in het uitgestrekte domein van de Kurenpolder en is een recreatie park waar je van alles kan beleven. Dit park is gelegen aan de rand van de Biesbosch in Hank op enkele minuten van Breda. Het was echt een weekje van genieten. We gaan er in 2013 zeker een vervolg aan maken.

    Eind deze maand ga ik op consultatie bij de neurochirurg voor een baclofenpomp. Voorheen moest ik hier niet van weten, maar het is niet meer houdbaar. Ofwel moet de zenuwpijn weg, ofwel de spasmen. Aan de pijn is weinig of niets te verhelpen dus dan maar gekozen voor de spasmen. Momenteel neem ik een orale dosis van 50mg. Lioresal over een hele dag. Met het gevolg dat als ik om 10.00 uur na de verzorging uit mijn bed kom, dat ik om 11.00 uur al terug in slaap zou vallen. Zo gaat dit de hele dag door tot ik in mijn bed kruip. Niet fijn voor mezelf, maar zeker ook niet voor mijn vrouw en kinderen. De dosis baclofen die door de pomp rechtstreeks in het ruggenmerg afgegeven wordt, is honderden maal kleiner dan de orale toediening. Hierdoor zouden de spasmen herleid worden tot bijna nihil en zou het levenscomfort toch een heel stuk naar boven moeten gaan. Benieuwd voor het resultaat, ik laat het wel weten. Voor de zenuwpijn zien we voorlopig geen uitkomst. Mijn huisarts heeft onlangs, ten einde raad, een kuur van Zaldiar voorgeschreven. Twee drie uur na inname van dit medicijn werd ik telkens kotsmisselijk. Ik moet eerlijk bekennen dat het wel hielp tegen de neurotische pijnen, de helse piekjes waren verdwenen. Na herlezing van de bijsluiter viel het me plots op dat het niet samen gebruikt mag worden met enig baclofen middel, waar de lioresal dus duidelijk onder valt. Dit verklaarde gelijk de misselijkheid. Dus alle tradonal medicijnen kwamen te vervallen in onze lijst met mogelijkheden. Het volgende experiment: Ibo-prufen. Deze heb ik gedurende twee maanden drie maal daags ingenomen. Helemaal in de beginfase leek het mij wel iets te helpen, maar al vlug bleek er een gewenning op te treden waardoor het product niet meer werkte. Afgelopen week kon ik het niet meer houden van de pijn. Daar ik voorheen nog een gezonde nachtrust had, waarbij de zenuwpijn minderde van zodra ik in mijn bed duikelde, blijft de pijn de laatste weken s nachts doorgaan. Gevolg: 24/24uur en 7/7dagen pijn van de bovenste plank. Doordat ik minder recupereerde tijdens de nacht voelde ik overdag nog meer en meer pijn. Vandaag 09-10-2012 is de huisdokter op maandelijks huisbezoek geweest. Hij heeft nog eens een ander medicijn voorgeschreven om een weekje uit te testen. Gambaran 500mg, twee maal daags in te nemen bij de maaltijd. Het is eigenlijk ook een ontstekingsremmer die gelijktijdig ook een pijnstillende werking heeft. We hebben dan volgende week al een nieuwe afspraak met hem en als de gambaran niets uitgehaald heeft, dan gaan we over op de Valtran. De huisarts wil nog steeds niets weten van de Lyrica. Hij blijft het een gevaarlijk middel vinden en vermits je er vele kilos van kan aankomen lijkt mij dit ook niet het geschikte product voor mezelf. We vragen ons natuurlijk wel af waardoor het komt dat de zenuwpijnen steeds erger worden? Een mogelijke factor is mijn houding in mijn rolstoel. Het valt meer en meer op dat ik een geweldige scoliose aan het kweken ben. Mijn romp krijgt een opvallende links stand, wederom te verklaren door een gebrek aan rompstabiliteit. Nu hebben we enkele maanden geleden een aanvraag voor een kuip leuning gedaan voor de rolstoel, maar is nog steeds niet goedgekeurd door het VAPH. Ik moet eens dringend contact opnemen met de leverancier over wat er fout loopt met de aanvraag. Nog iets wat zich aan laat slepen is de aanvraag voor de baclofen pomp. Anderhalve maand geleden, op dertig augustus om precies te zijn, ben ik bij de neurochirurg op consultatie geweest. Hij was het er onmiddellijk mee eens dat de noodzaak voor een pomp er was. Doch hij wilde eerst alle aanvragen in orde maken zodat we niet voor financile verrassingen komen te staan. Van zodra alles in orde is, zou hij mij dan telefonisch contacteren om een afspraak te maken voor de ingreep. Tot op heden nog niets gehoord. Dus binnenkort hem ook terug bellen hoe het ervoor staat. Voor de steeds wederkerende blaasontstekingen denken we de oplossing gevonden te hebben. Met een combinatie van URI-Cran en vitamine C zijn we aardig op weg om een overwinning te boeken. Uri-cran bestaat grotendeels uit gedroogde cranberry, wat sowieso goed is om blaasontstekingen voor te blijven, en de vitamine C maakt de urine wat zuurder zodat bacterin minder kans krijgen zich voort te planten. Voorlopig dus met goed resultaat.

     

    Enquete Zorgstandaard Dwarslaesie.                                                                    

     

    Vandaag heb ik de uitslag gekregen van de enquete zorgstandaard dwarslaesie , waaraan ikzelf heb meegewerkt. Eerlijk gezegd ben ik geschrokken van de resultaten. Deze enquete ging uit van een Nederlands onderzoek waar ook enkele Belgen aan deelnamen. Ik, die dacht dat ze in Nederland veel verder stonden op gebied van dwarslaesie zorg en revalidatie, moet aangaande de resultaten hier op terug komen. Het staat wel allemaal mooi verwoord op de speciale sites van de revalidatiecentra, maar blijkens de antwoorden van de Nederlandse patinten gaat er bij hun toch ook veel mis. Laat ons enkele voorbeelden nemen van opmerkelijke resultaten:

    Het onderzoek gebeurde bij 429 patinten waarvan 279 mannen en 150 vrouwen. 125 mensen hebben hun dwarslaesie opgelopen door een verkeersongeval, gevolgd door 80 personen door een val (zoals ikzelf). Van de 429 ondervraagden hebben er 142 een leasie tussen T1 en T12. Opmerkelijk is de stelling dat het merendeel van de ondervraagden te lang op een aangepaste woning moesten wachten en dat in de gespecialiseerde revalidatiecentra te weinig gesproken werd over mogelijke veranderingen van toename van spasmen en zenuwpijnen. Men spreekt ook regelmatig in de uitkomsten over te lange wachtlijsten om de overplaatsing van kliniek en traumacentrum naar gespecialiseerde revalidatiecentra te maken zodat het verblijf in klinieken te lang aansleepte. Uitspraken van patinten:

                                                                                                                                                                                                                                                               I

    Ik kan mij niet herinneren dat er in het ziekenhuis

    of revalidatiecentrum diepgaande informatie werd

    verstrekt of dat er veel over werd gesproken. het

    was puur hokjes gerichte behandeling, wel zo

    goed mogelijk maar toch beperkt.

    eenmaal thuis, is er op geen enkel front sprake

    geweest van nazorg. Van psychosociale

    begeleiding is evenmin sprake geweest.

    Gelukkig heb ik zelf 'n paramedische achtergrond

    (kinderfysiotherapeute) en heb na mijn revalidatie

    zelf overal advies gevraagd. Zodoende ben ik

    uiteindelijk erg ver gekomen, maar niet via mijn

    "eigen" revalidatiearts.

    In mijn geval was de revalidatie vooral gericht op

    spierversterking van de bovenste extremiteiten en

    niet zozeer gericht op zelfredzaamheid en

    terugkeer in de maatschappij

    Er is bij de aanpassing van het huis alleen

    tegenwerking. ook bij het verkrijgen van

    hulpmiddelen staat de vraag van de klant niet

    voorop maar de wereld en de gedachten van de

    verstrekker. Hierdoor wordt er veel leed, stress en

    ziekte veroorzaakt dus veel meer kosten vor de

    gezondheidszorg en de WMO Revalidatie centra

    zoals Reade en Sophia zijn niet bereikbaar voor

    vragen.De planningsafdelingen zijn Godheden en

    het lijkt of ze zichzelf alleen in stand willen houden

    en het jammer vinden dat ze met clienten te maken

    hebben.

    betr. nazorg: deze dingen hebben mijn echtgenoot

    en ik zelf opgelost; zoals een ander huis kopen en

    een gemeenschappelijke hobby zoeken (Bridge)

    Ik juich het idee van de Zorgstandaard van harte

    toe. Bij het beantwoorden van de vragen denk ik

    weet terug aan de periode na de revalidatie en dat

    het toch wel vreemd was dat er totaal geen nazorg

    was. Ondanks dat ben ik goed op mijn pootjes

    terecht gekomen. Wat mij ook nog van het hart

    moet, is het volgende: In 2007 heb ik in vier

    maanden tijd drie keer in het ziekenhuis gelegen

    en heb twee darmoperaties en n kleinere

    operatie gehad. Ik ben er toen weer keihard tegen

    aan gelopen dat er weinig echte kennis over het

    leven met een dwarsleasie is. Je zou soms van de

    daken willen schreeuwen dat je een dwarsleasue

    hebt en dat je daardoor veel niet of anders voelt

    en dat het stellen van een diagnose anders

    aangepakt moet worden. Daarom is die standaard

    ook zo belangrijk.

    Voorzieningen regelen door n instantie, het liefst

    met een onafhankelijke coach die de zaken voor je

    regelt. Dit kan de maatschappij veel geld besparen

    of bezuinigingen probleemloos laten verlopen.

                           ===============================

    Een kantbemerking bij dit alles:

    Van de 429 ondervraagden zijn er 262 personen bij die hun dwarslaesie opgelopen hebben voor het jaar 2000. Dus meer dan 50% zit in het oudere stelsel qua gespecialiseerde revalidatie.

    Eerlijk is braaf, maar ik heb toch ook mijn opmerkingen bij deze:

    Achteraf gezien vind ik ook dat er in het revalidatie centrum meer aandacht besteed had mogen worden aan praktische informatie. De doelstellingen en behandelingen qua dwarslaesie als ziekte prima in orde, maar de echte handicap en dan doel ik op het vervolg in de maatschappij en het huwelijkse leven na revalidatie en omgang met pijn en gevolgen van incontinentie en ongemakken. Dit komt helaas nog veel te weinig of helemaal niet aan bod in de specifieke centra. Er is geen enkele patint die voor zijn plezier gemiddeld zes maanden in een centra verblijft, maar ik zou nu drie jaar na mijn ongeval kiezen voor een kortverblijf in een revalidatie kliniek om ook voor deze zaken een oplossing te vinden. Kortom, ook al is dat niet echt zo, toch voel ik mij een beetje in de steek gelaten, zeg maar een beetje in de kou blijven staan. Volgens mij delen veel medepatinten deze mening met mij.

     

    01-12-2012 om 20:46 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    12-02-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    De winter staat voor de deur. Hoi beste mensen en volgers van mijn blog. Als ik buiten kijk, we zeggen en schrijven maandag 3 december 2012, lijkt het of het daglicht niet meer bestaat. Een donker grijze dag met deze ochtend de eerste sneeuw in het land. Dus weer de hoogste tijd om een vervolgstukje te schrijven in het blog. Nog steeds wachtende op het verlossende telefoontje van mijn neurochirurg. Enkele weken terug heb ik hem zelf gecontacteerd. Hij was mij niet vergeten en ik zou dra een oproep krijgen van de kliniek om een afspraak te maken. Helaas, tot op de dag van vandaag nog geen concrete afspraak. De baclofen pomp zal niet meer voor dit jaar zijn. Nochtans zijn de omschreven drie maanden wachttijd voorbij. De spasmen worden met de dag erger. Eergisteren werd ik wakker met mijn rechterbeen geklemd tussen de onrusthekkens. Gevolg: een ferme drukplek op de wrijf van mijn rechtervoet. De thuisverpleging heeft er een mepiflex op gedaan en gelukkig blijkt de schade nogal mee te vallen. De zenuwpijn blijkt dankzij de Gambaran meer controleerbaar te zijn. Enkele weken terug had ik nog pijnuitschieters van 10++, de laatste weken zit ik tussen 4 en 6, wat dus al een hele verbetering is. Hier kan ik mee leven. Volgens de huisarts zou ik dit geneesmiddel ook langere tijd kunnen gebruiken zonder al te zware gevolgen. Misschien hebben we samen wel een nieuw middel tegen zenuwpijn ontdekt. Ik vind geen enkele match op het WWW met neurotic pain + gambaran. Wel ben ik enkele kilos bijgekomen. Mijn hongergevoel steekt zich ook de ganse dag de kop op. Maar ligt dit aan de gambaran of aan iets anders,,, ik weet het niet! Het zou ook best mogelijk zijn dat de dagelijkse vitamine C voor de blaas hier een duit in het zakje doet. Als back-up heb ik in mijn medicijnkast een flesje Valtran staan van 60ml. Dit enkel voor het geval dat de pijn me toch weer eens te veel wordt. Geloof me gerust, ik zal hier geen verslaving aan overhouden. Dit middeltje smaakt verschrikkelijk slecht, zelfs op een suikerklontje. Het drukt de pijn wel, maar echt happy wordt je er ook niet van. Eerder een meer apathisch gevoel en dus niks voor mij.   


                               De laatste weken heb ik het initiatief genomen om het leven een andere wending te geven. Vanaf nu doe ik kleine bootschappen zelf met de handbike. Dit geeft me meer voldoening in het leven. Enkele dagen per week zorg ik voor de maaltijden. Niet altijd even culinair maar het mag er wezen. Ik maak een lijstje met de benodigdheden en ga deze dan zelf aankopen. Je zou ervan versteld staan hoe behulpzaam de mensen zijn. Zowel de gewone burger in de winkel alsook het winkelpersoneel. De grote bootschappen blijven voor Marie-Claire, ik zou trouwens niet weten hoe ik ze moet thuiskrijgen. Nu maak ik gebruik van een rugzak waarin ik het hoog nodige kan meebrengen en dat volstaat. Hier in Essen en omstreken is een onvervalste inbraakplaag aan de gang. Door de crisis blijken er mensen te zijn die met hun inkomen niet rondkomen in het dagelijkse leven. Ook wij hebben enkele weken terug nachtelijk bezoek over de vloer gekregen. Zonder al te diep in de omstandigheden door te dringen, kan ik vertellen dat ze hier zonder buit zijn vertrokken. Gelukkig werd ik tijdig wakker en heb ze kunnen verjagen voor ze tot braak overgingen. Toch voel je jezelf als mindervalide een stuk kwetsbaarder op dat vlak. Enfin, de eerste nachten daarna heb ik zeer slecht geslapen en ik garandeer U, moest ik een wapen bezitten, ik zou erop schieten. In hun knien of hun kuiten, maar schieten zou ik. Nu de goede sint zijn laatste rondes af aan het werken is, wordt het weer tijd om de kerstboom en stal van de zolder te halen. De feestdagen zijn weer in aantocht net zoals het nieuwe jaar. Wat dit gaat brengen kan U weer lezen in mijn volgende verslag. Tot dan. 


    2013. Aan al mijn volgers een geweldig 2013 en vooral een goede gezondheid. Na de overvloedige maaltijden van de kerst ben ik in de week daarna begonnen met een dieet. Het was echt nodig. Ik begon me ongemakkelijk te voelen in mijn rolstoel. De transfers gingen moeilijker dan voorheen en een tiental kilo minder zou me niet misstaan. Nu nog drie dagen en dan ben ik een volle maand aan het lijnen. Hoeveel er af is, weet ik niet. Maar ik voel me een heel stuk prettiger in mijn vel. Qua gezondheid dan toch. Mentaal is het een heel stukje minder. Ik zit met mijn echtgenote niet meer op dezelfde lijn en dat brengt veel spanningen met zich mee. De toekomst zal uitwijzen of we hier nog uitgeraken. Ik leef met mijn handicap en kan er best mee overweg. Bij haar lijkt het of het nu pas tot haar doordringt hoe het allemaal in mekaar zit. Doe ik iets dan is het niet goed, doe ik niets dan is het ook niet goed. Heel moeilijk om mee om te gaan. Gisteren nog eens contact opgenomen met mijn neurochirurg in Klina. Ik krijg de man niet meer aan de telefoon. Zijn secretaresse beloofde me om navraag te doen in verband met de baclofenpomp en zou me later op de dag terugbellen. Niets daarvan, geen info. Het lijkt wel of er iets is, waardoor hij schrik heeft om deze pomp te plaatsen. Ondertussen zit ik mede door de sneeuw, weeral enkele dagen aan huis gekluisterd. Tussen de twee sneeuwfronten door, ben ik wel even met de handbike naar de apotheek geweest om lioresal te gaan halen. Normaal gezien gaat mijn vrouw deze halen, maar ik hield de eer liever aan mezelf. Ik zat al twee dagen zonder en kreeg hier enorme last van. Goed ingeduffeld trotseerde ik de koude. Gelukkig viel het best mee om met de bike door de sneeuw restanten te ploeteren. Ik dacht wel onderweg dat mijn vingers eraf gingen vriezen , zo koud was het. De handschoenen bieden wel een beetje comfort aan de handen, maar de vingers blijven bloot. Ik was blij dat ik weer thuis was.



    Voorjaar 2013. Vandaag 4 april en van de lente is nog niets te merken. De winter duurt voor iedereen veels te lang. Ik wil er opuit met de bike. Vrienden en familie gaan bezoeken die ik, naar mijn aanvoelen, lang niet meer heb gezien. De spasme pomp is nog steeds niet geplaatst. Het lijkt wel of ik in een onwerkelijke droom terecht gekomen ben. Als invalide voel je jezelf dikwijls onmachtig en deze toestanden maken het er niet beter op. Eind februari heb ik mijn neurochirurg nog aan de lijn gehad met de belofte dat de ingreep zeker zou plaatsvinden voor einde maart. Niet dus. Eergisteren heb ik hem een laatste mail gestuurd, maar daar antwoord hij doodeenvoudig niet op. Hoog tijd om van neuro te veranderen. Het enige probleem is dat ik dan naar het UZA in Antwerpen moet. Niet gelijk de gemakkelijkste verbinding. Toch moet ik er snel werk van maken; vermits ik niet meer in mijn diepe slaap kan geraken door de overvloedige nachtelijke spasmen. Vooral dan van mijn rechterbeen. Als ik op mijn linkerzijde slaap, valt het nog mee. Maar door altijd in dezelfde houding te slapen, krijg ik verschrikkelijk last van mijn schouders. Het lijkt wel of deze constant onderhevig zijn aan ontstekingen. Gelukkig houd de kin hier een oogje in het zeil, en kan op tijd erger voorkomen. Huwelijksmatig gaat het allemaal een beetje beter, al blijf ik sterk waakzaam. We komen in ieder geval terug een beetje overeen. Marie-claire heeft haar handen vol met de kleinkindjes en ik zoek van alles uit de kast om mijn dag een beetje zinvol door te brengen. Zo nu en dan denk ik wel eens bij mezelf: Is dit het nu? Ga ik zo oud moeten worden? Elke dag hetzelfde levensritme. Geen grote uitschieters meer. Geen reizen, geen verre uitstappen meer? De hele godganse dag pijn en ongemakken? We zullen het ermee moeten doen. Er zit niks anders op. Binnen enkele weken treed mijn schoonzus in het huwelijk. Toch weer iets om naar uit te kijken. Dat het maar vlug zomer mag worden. 


    Nog steeds geen zomerweer. De weerman zegt zelfs dat er de eerste drie weken geen zomer of lente weer aan zit te komen. Ja, hallo! Dan zijn we al begin juni. Het zal wel weer zoals andere jaren zijn. Tijdens de blok zal het wel snikheet zijn en als de bouw in verlof gaat is het slecht weer. We wachten af. Vanaf nu ga ik mijn eigen leven terug een doel geven. Ik wil niet meer afhangen van anderen, en vooral dan van mijn echtgenote, om mijn leven terug op de rails te krijgen. Ik sta er alleen voor en zal er alleen door moeten. Ik ben niet van plan meer om in een hoekje te gaan zitten kniezen. Te wachten tot dat het eens uitkomt om met de auto ergens op bezoek te gaan of een uitstapje te maken. Mijn volgende auto zal een aan mijn toestand aangepaste auto zijn, zodat ik zelf een beslissing kan maken waar en wanneer naartoe. Ik zal aangepaste rijlessen moeten nemen en terug een rijproef af moeten leggen voor het Cara. Waar een wil is, is een weg. Dus dat zal ook wel lukken. Het gekke is dat ik in het begin van mijn laesie geen behoefte had om terug zelfstandig auto te rijden. Ik had dan ook zoveel andere dingen waar ik me mee bezig moest houden. Zelf auto rijden, kwam dan wel op de laatste plaats om me zorgen over te maken. Nu dat de rest allemaal een beetje geregeld is, komt de zin om zelf te rijden toch terug naar boven. Marie-claire heeft zo haar vaste toertjes met de auto. Op bezoek bij haar thuis, bij haar zus en haar twee vriendinnen. Verder reikt het echt niet. In het begin reden we nog eens naar de Ikea in Breda of Intratuin in Halsteren of eens winkelen in de Makro enz., maar dat is er nu zelfs niet meer bij. Echt heel saai als je het mij vraagt. Ik vraag al vier jaar om eens mijn familie te bezoeken in Turnhout, maar dat wil er maar niet van komen. Nochtans de weg naar Turnhout is niet zo moeilijk. 



    Deze week heb ik te horen gekregen van mijn huisarts dat hij met pensioen gaat. Dit was wel even slikken, ook al wisten we dat dit eraan zat te komen. Begin juni komt hij nog eenmaal langs en tegen die tijd moet ik weten te zeggen wie ik als nieuwe huisarts ga nemen. Kwestie van mijn dossier door te geven. Gelukkig heb al een nieuwe huisarts op het oog. Ik hoop dat het de juiste beslissing zal zijn. Ik zal Ludo, mijn vorige huisarts, wel enorm missen. We hadden zon geweldige vertrouwelijke band met elkaar. Ik denk niet dat dit met een andere arts hetzelfde kan worden. Voor een buitenstaander zal dit moeilijk te begrijpen zijn, maar ik moet nu toch even een traan wegpinken. Klein emotioneel moment voor mezelf. 



    Zomervakantie 2013. Gisteren, 01/07/2013. We hebben het begin van de vakantie goed ingezet. Samen met enkele mensen van het dienstencentrum hier in Essen hebben we een fietstocht gemaakt van om en bij de 24 Km. Marie-claire heeft enkele weken geleden al eens een tochtje met hen meegedaan. Ze wist me te vertellen dat het voor mij een heel haalbare kaart moest zijn om met hen mee te fietsen. Stipt om 13.00u zijn we vertrokken met ongeveer 25 deelnemers. De meesten onder hen waren senioren, maar gelukkig voor mij was er nog een minder mobiele medemens bij, waarmee ik samen de staart van het peloton gevormd heb. Dit gaan we dus meer doen. We hebben er beiden van genoten en je komt nog eens onder de mensen. Nog de hele vakantie en een stuk in september ( zolang het weer het toelaat) gaan deze fietstochtjes elke maandag door. Enkele weken geleden voelde ik me even terug een echte invalide. Tijdens een bike tocht moet ergens onderweg mijn kader van mijn actieve rolstoel doorgebroken zijn. Toen ik thuiskwam en mijn rolstoel los koppelde van mijn bike, merkte ik dat mijn linker rem van de rolstoel niet meer pakte. Bij nader onderzoek, bleek dus dat mijn kader inderdaad los doormidden gebroken was. Wat een tegenvaller van formaat. Net nu dat het weer eindelijk wat aangenamer is, moet ik mijn rolstoel missen. Onmiddellijk contact opgenomen met de leverancier. Als we hem dezelfde dag nog naar Gilze-Rijen (TNS) konden brengen, zou ie nog gelijk voor nood herstelling mee op de vrachtwagen gaan. De definitieve hestelling zou dan later plaatsvinden door een heel nieuw kader aan te brengen. Gelukkig heb je op het frame een levenslange garantie. Wij de auto in met de TomTom tegen de voorruit geplakt op weg naar Gilze-Rijen. Daar aangekomen, heel hartelijk ontvangen door Ronald een plaatselijke medewerker van TNS. Lekker bakje koffie erbij en alles doorgenomen wat er nog van onderhoud moest gebeuren aan de rolstoel. Binnen een dag of acht zou ik mijn rolstoel terug hebben. Ondertussen moest ik me redden met mijn tweede ziekenkas rolstoeleke. Dat ding is niet vooruit te branden. Je kan een beetje de vergelijking maken tussen een snelle sportwagen en een tank van het leger. Gelukkig zou het dus maar acht dagen duren, maar ik was toch weer een blij mens toen Peter op een avond voor de deur stopte om mijn eigen rolstoel terug af te leveren. Hij wist me ook te vertellen dat ik begin december van dit jaar een nieuwe rolstoel mag bestellen. Dat wil dan gelijk ook zeggen dat mijn eerste vier jaar als dwarslaesie patint ruimschoots voorbij zijn. We weten dus weeral waarvoor we de komende tijd gaan sparen, vermits het nog een flink bedrag zal worden aan eigen opleg. 


    De baclofen pomp heb ik volledig uit mijn hoofd verbannen. Dokter Goedseels, de neurochirurg van Klina, heeft mij volledig in de kou laten staan. De man die me in 2009 het leven gered heeft, kijkt niet meer naar me om. Op mijn mails en telefoons heeft hij niet meer gereageerd. Mijn huisarts, die sinds gisteren met pensioen is, heeft nog een optie voorgesteld om via het UZ in Antwerpen achter de pomp aan te gaan, maar ik ga dit gelijk met mijn nieuwe huisarts op poten zetten. Eerst even aankijken welke richting het uitgaat met mijn spasmen. Vermits het hoofdzakelijk altijd mijn rechterbeen is dat hier last van heeft, zou het ook wel eens kunnen dat n van mijn spieren verkort is en waardoor mijn been telkens in een schaarhouding wil gaan staan. We gaan dit samen met de fysio uitvogelen of dit kan verbeteren door meer gebruik te maken van het motomed fietsje en de sta tafel. Eerlijk is braaf, maar ik maak veel te weinig gebruik van deze hulpmiddelen. De motomed gaat nog best, maar de sta tafel vind ik zon verspilde tijd en ik verveel me hier geweldig aan. Toch zal het moeten, wil ik mijn spieren terug een beetje op lengte brengen. Eerste bezoek bij mijn nieuwe huisarts. Normaal gezien zou ik pas op het einde van deze maand een afspraak regelen met mijn nieuwe arts. Vermits Marie-claire met een zware bronchitis opgescheept zit, gaan we onze consultatie ietwat vervroegen. Deze morgen gebeld en we hebben een afspraak te pakken voor deze avond. Een heel andere aanpak dan bij mijn vorige arts. Die maakte telkens een datum bekent wanneer hij de volgende maand langs zou komen. We hebben zelf het besluit genomen om bij de nieuwe huisarts thuis op consult te gaan. Hij woont hier niet zo ver vandaan in een splinternieuwe villa waar alles aangepast is om op een eenvoudige manier met de rolstoel binnen te geraken, en dat nog wel op eigen kracht. Onze afspraak staat gepland om kwart na acht. Zonder veel moeite geraak ik zelfstandig in de lege wachtzaal. Een niet al te grote kamer met drie moderne pentekeningen aan de muur en een prikbord met informatie. Zes rieten stoelen en een kindertafeltje met bijbehorend stoeltje en speelgoed voor de allerkleinsten vormen het meubilair. Al goed dat we vandaag een afspraak gemaakt hebben en niet gewacht hebben tot het einde van de maand. Op het prikbord lees ik een nota dat hij in verlof is van 19 juli tot 5 augustus. Zo zou ik nooit rondgekomen hebben met mijn reserve aan medicatie. Na een klein kwartiertje wachten, komt Jan, onze nieuwe arts, ons tegemoet in de wachtkamer en nodigt ons uit om mee naar de onderzoekskamer te gaan. Gelukkig kende ik hem al van enkele jaren daarvoor en was het ijs snel gebroken. Jan is een vrij jonge dokter die op vijf minuten tijd makkelijk vijf grappen kan maken en tegelijkertijd toch ernstig met zijn job bezig is. Onze gesprekken over en weer lopen heel vlot, zelfs veel vlotter dan ik verwacht had. Met een fijn gevoel hierover en een goede reserve aan voorschriften wandelen we na een half uurtje het oprij pad terug af. Door onze vervroegde afspraak heeft hij nog geen beschikking over onze medische dossiers; maar dat zou tegen het volgende consult zeker in orde komen. 



    Mijn echtgenote zag het enkele weken geleden niet meer zitten om alles zelf te moeten doen. Ik probeer wel hier en daar mijn steentje bij te dragen in het huishouden, maar dat is door mijn handicap maar een druppel op een hete plaat. Ze zegt altijd dat alles op haar nek terecht komt en dat is zeer zeker het geval. Ze moet nu letterlijk en figuurlijk lopen voor twee en dat is niet vol te houden. Daarom hadden we de beslissing genomen om via dienstencheques een poetsvrouw in huis te nemen gedurende vier uur per week om de living, keuken, badkamer en mijn blokhut te poetsen. De bovenverdieping gaat Marie-claire nog zelf onderhouden. Via een dienstencheques centrum hadden we contact opgenomen voor een aanvraag. De dag erna kregen we al een bevestigend antwoord voor een kennismaking gesprek met onze nieuwe interieurverzorgster. Een Braziliaanse schone belde aan de voordeur met de mededeling dat zij onze nieuwe schoonmaakster werd. Gelijk maar een afspraak gemaakt voor haar eerste werkdag op maandag de week erop volgend. Vermits Marie-claire zelf een tijdje als poetsvrouw gewerkt heeft, hadden we wel een beetje een gedacht van wat zou moeten kunnen in die voorziene vier uur. Helaas was dit een kleine brug te ver gedacht. Ze kwam totaal niet toe met haar tijd en wist zelfs niet hoe ze de stofzuiger moest hanteren. Daarbij kwam nog dat de communicatie erg stroef ging. Ze sprak wel enkel woorden nederlands, maar als je een opdracht gaf had ze er niets van begrepen. We zouden haar wel de kans geven om zich enkele weken in te werken en we zouden dan bekijken of er beterschap in haar werk zat, maar helaas, de tweede maandag melde ze zich al ziek en een half uurtje later kwamen we ze tegen in een kledingwinkel, gezond en wel. Het Braziliaanse avontuur was dus van heel korte duur zonder dat we daar zelf voor gezorgd hadden. Opnieuw contact opgenomen met het bureau en ondertussen is Yente al proef komen draaien. We waren heel tevreden over haar eerste dag en zij had zelfs nog tijd over. Yente is een doodgewone Belgische jonge meid die wel van aanpakken weet. Dit gaat wel helemaal goed komen.

    12-02-2015 om 00:00 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    September-Oktober en November 2013. Marie-claire heeft ondertussen en zonder mijn medeweten het geld van de gezamelijke spaarrekening gehaald en in een kluis op haar naam gestoken. Het is het geld dat ze, na de verkoop van haar ouderlijk huis, gerfd heeft van haar ouders. Ik had mijn erfenis geld destijds, toen alles nog rozengeur en maneschijn was, met haar volle goedkeuring aan mijn kinderen geschonken. Zo hadden de kinderen een goede start om hun verdere leven uit te bouwen. Haar erfenis geld zou ons appeltje voor de toekomst zijn, indien de tijden wat minder zouden worden. Op de dag toen ik ontdekte dat het geld van de gezamelijke rekening verdwenen was, zijn bij mij alle stoppen doorgeslagen. Dertig jaar heb ik alles gedeeld met haar. Mijn volledige inkomen heb ik al die jaren met haar in lief en in leed gedeeld. Ik heb er nooit n eurocent van achtergehouden en als ik enkele euros nodig had omdat ik eens een broodje op het werk gekocht had, moest ik uitleg verschaffen waarom ik die paar euros nodig had. Dit was het moment dat zij reeds beslist had dat onze relatie over was. Zij zorgde nu voor haar toekomst en niet meer voor de onze. Dertig jaar wederzijds vertrouwen was op n dag weg. Mijn leven was al ingestort bij mijn ongeval en stortte nu voor de tweede maal als een kaarthuis in elkaar. En dit in een periode van vier jaar. Hoe was het zover kunnen komen? Een heel goede vraag waar ik nog steeds het antwoord op zoek. Ik zal het verlossende antwoord bij mezelf moeten zoeken. Een antwoord waar ik vrede mee moet kunnen sluiten dat het zo allemaal gelopen is. En ook al heb ik dat antwoord gevonden, zelfs dan nog zal ik het niet kunnen aanvaarden omdat ik na mijn dwarslaesie niet meer kan denken zoals voorheen. Ik probeer dit wel, maar om de n of andere reden blokkeert mijn denkvermogen telkens op een bepaald punt en geraak ik niet verder in mijn gedachten. Ik ben blijven leven in de dag dat ik niets mankeerde, toen we nog zoveel toekomst plannen hadden om samen te doen in ons verdere valide leven. Mekaar lief te hebben, samen geweldige seksmomenten te beleven, zorgen voor elkaar en voor de kinderen en kleinkinderen. Gewoon genieten van mekaars aanwezigheid ( wat ik dan ook het hardst zal missen). Onze liefde voor elkaar was onvoorwaardelijk. We hebben voorheen al zeer zware hindernissen moeten nemen, waar we telkens gezamenlijk uitgekomen zijn. Hindernissen en levensfouten die vooral ik begaan had. En juist daarom bewonder ik haar enorm. Het had na tien jaar huwelijk al verschrikkelijk mis kunnen lopen, maar nee, zij heeft mij vergiffenis geschonken om mijn levensfouten. En dat is nu net datgene dat ik bij haar niet kan nadat zij haar centen van de rekening weggehaald heeft. Ik heb haar vertrouwen meermaals geschonden en nu zij dat bij mij doet, weet ik hier geen raad mee. Ik geraak er gewoon niet uit. Ik die altijd raad wist voor een ander en met oplossingen naar voor kwam, weet het nu zelf heel even niet meer. Ik ben een egostisch mens. Enkel met mezelf bezig, zonder rekening te houden met mijn grote liefde van weleer. In het verleden hebben we altijd zelf onze problemen opgelost. Nu zijn daar andere mensen bij betrokken geraakt die zelf een soortgelijk leven hebben meegemaakt en die weten altijd goede raad voor een ander zonder zelf iets bereikt te hebben in het leven. Schone schijn, noem ik dat. Het eindpunt zal zijn dat het doek valt over deze schone schijn, en dan staan we daar terug, beide met ons verbond van voorheen, maar waaraan door eergevoel niets meer zal veranderen. Geen van beide gelukkig en met een verleden waar we enkel maar in onze gedachten aan terug kunnen denken. Ik zal haar missen tot in lengte van mijn dagen. Niets zal meer zijn zoals het geweest is en zal het ook nooit meer worden. Marie-claire het spijt me dat je dit allemaal hebt moeten doorstaan, maar het is sterker dan mijzelf. Het verhaal van het duiveltje op je linkerschouder en het engeltje op je rechter. Zo voel ik mij op dit moment en ik kan er niets aan veranderen. Ook al zou ik het helemaal anders willen, het duiveltje heeft de bovenhand en ik kan het niet wegslaan. Je hebt nooit interesse gehad in mijn dagboek. Toch hoop ik dat je dit ooit zal lezen; zodat je begrijpt waarom ik je deze pijn heb aangedaan. Wat er ook zal gebeuren in de toekomst weet dan dat er altijd n persoon is die je liefheeft en dat is het engeltje in mij 


    En dan stel ik mijzelf de vraag: Had het nog goed kunnen komen? Ja, volgens mij wel. Op een heel eenvoudige manier zelfs. Zeker met datgene dat ik nu weet. Met de bagage van liefdesgevoelens waar ik de laatste weken doorgegaan ben. Met die wetenschap die ik nu diep in mijn hart voel, hadden we het nabije kunnen rechtzetten. Je had nog altijd het vertrouwen kunnen herstellen door het geld terug op een gezamelijke rekening te zetten. Niet dat ik daar ooit n eurocent van zou inpikken, dat heb ik voorheen ook nooit gedaan. Maar dan had ik nog toekomst gezien in onze verdere relatie. Dan had je mij wederom vertrouwen gegeven. Nu heb ik constant met de gedachte geleefd dat je dit gedaan hebt om mij te kunnen verlaten en dat je voorlopig bij me zou blijven om een kapitaal op te kunnen bouwen zodat je alleen verder kon. Zonder mij lief te hebben. Ik heb altijd voor je gezorgd in het verleden. Nu plotsklaps moest je gaan werken om een eigen inkomen te vergaren. Een inkomen waar ik geen deel meer van uitmaakte. Je zei steeds dat ik je beslissing om te gaan werken je niet gunde, maar dat is niet helemaal waar. Ik snap dat je niet hele godganse dagen samen met mij in n ruimte wou blijven doorbrengen. Ik begrijp dat je zelf ademruimte nodig had en dat je daarom deze beslissing genomen hebt, maar je had ook kunnen zeggen dat je dit gedaan had om gezamenlijk wat meer inkomen te hebben om er samen van te kunnen genieten. Had je me nu maar dat beetje seks gegund dat een man van nature nodig heeft. Ik ben dan wel invalide, maar in mijn hoofd werkt alles nog als voorheen. Ik weet, we hebben het enkele malen geprobeerd. En ook al kon ik niet meer als een echte man klaarkomen, toch heb ik van deze enkele keer enorm genoten, al was het dan enkel geven en niet nemen. Als ik dan enige tijd later terug kwam om datzelfde gevoel te krijgen, stootte je me af om me met mijn gedachten in een diepe leegte te laten zitten. Je hebt de echte reden waarom je met mij geen seks meer wilde beleven nooit over je lippen gekregen. Was je vies van mij? Voelde je niet meer hetzelfde als voorheen? . We hadden er over kunnen praten, maar praten was je sterkste kant niet. Je bent nooit de persoon geweest die zijn eigen gevoelens wilde prijs geven, zelfs niet aan je grote liefde van weleer. Je zegt altijd zelf dat ik in een zware depressie zit en dat ik naar de buitenwereld altijd doe of dat er niets aan de hand is. Voor het grootste deel heb je daar ook gelijk in. Maar waarom ben ik in deze depressiviteit belandt? Liefde tussen twee mensen wordt bezegeld met lichamelijk contact en dat is nu datgene dat ik de laatste vier jaar ontzettend gemist heb. Dit kon ik geen plaats meer geven in ons leven na het ongeval. Dit spookte constant door mijn hoofd. Twee maal in vier jaar tijd heb je nog eens rond mijn nek gehangen. De eerste maal toen onze dochter huwde en waarvan er een mooie foto getrokken is , en een tweede maal op het pizza feest van het spoor nog niet zo lang geleden. Dit in het bijzijn van mijn oud collegas. Dan vraag ik mij af of dit gemeend was of niet. Zelfs afgezien van het geld en de seks in voorgaande. Moest je nu, op dit eigenste moment rond mijn nek komen hangen, dan zou ik weer moed putten om verder te gaan in de toekomst. Dan zou ik weten dat er nog iets smeult vanbinnen. Ik zou het duiveltje geen kans meer geven om te overmeesteren en langzaam maar zeker terug liefde op te bouwen in onze 35 jaar lange relatie. Als je dit leest, hoop ik dat je dit een paar keer opnieuw doet zodat je weet wat er echt van gedachten in mij schuilt en waardoor ik het duiveltje nu niet kwijt geraak. Jij hebt in het verleden enorm veel geduld met mij gehad, dat besef ik nu ten volle. Geduld is niet mijn sterkste eigenschap. Je bent nu enkele uren gaan werken en ondanks alles, mis ik nu weeral je aanwezigheid in huis. Wat gaat dat worden als je mij werkelijk verlaat? En wat gaat dat bij jou geven? Nu kan je nog terecht bij je ouders, broer en zusters. Maar geloof me, daar komt ook een einde aan, ik kan er van mee spreken. Ik heb het allemaal al ondervonden. Ze hebben allemaal wijze raad, maar oplossingen kunnen ze niet bieden. Deze middag belde je vader mij nog op omdat hij een probleempje had met zijn computer. Daarop antwoordde ik: En probleempje maarje moest eens weten met welke problemen ik zit. Ja, zei hij, ik weet ervan maar daar bemoei ik me niet mee. Dat probleem moeten jullie zelf met twee oplossen. Van wijze raad gesproken. Dit zou ik nooit als antwoord geven bij mijn eigen kinderen als ze dit tegen me zouden zeggen, en met kinderen bedoel ik ook mijn schoondochter en schoonzoon. Die zijn voor mij niet aangescheten zoals ze het in jouw familie zo doodleuk kunnen zeggen. En dat samen oplossen is nu net het probleem waar we geen van beiden uit geraken. Jij kan naar je eergevoel geen stap terug zetten en ik krijg de kwelduivel niet van mijn schouder. Moest ik de mogelijkheid hebben om alle jaren over te doen na mijn handicap en met de wijsheid die ik nu beleef. mijn God, wat zou ik het anders aanpakken. Enkel al met het gegeven dat je na mijn ongeval nog bij me gebleven bent en me niet gelijk laten vallen hebt, zoals zoveel vrouwen dit wel doen bij gelijkaardige gevallen. Elke dag stond je naast mijn ziektebed. Soms zei je dat je eens een dagje over wilde slaan, maar onverwachts kwam je dan toch naar de Linkeroever om mij te bezoeken. Onvoorwaardelijke liefde, noemen ze dat. Ik was zo zelfverzekerd met mijn eigen strijd tegen de dwarslaesie bezig, dat ik dit helemaal uit het oog verloren ben. En die strijd is thuis verder blijven gaan, dag in dag uit. Totdat jij zei, : Nu heb ik er mooi genoeg van. Deze relatie met mijn norse gehandicapte echtgenoot kan ik niet meer aan. Ik moet gaan zorgen voor mijn eigen toekomst. En dat heb je gedaan. Ondanks mijn uitspraken in het verleden, zal ik je nooit kunnen overtuigen van mijn liefde voor jou, maar ik vraag n ding, neem deze gedachte mee in de toekomst en breng deze over op mijn kinderen en kleinkinderen, zodat ze weten dat er toch liefde zat in hun pa en bompa, want dit heb ik nooit ervaren bij mijn eigen ouders en grootouders. Daar werd nooit iets over verteld, dat moest allemaal doodgezwegen worden. Net zoals liefde, dat mocht niet gezien worden. Geen aai, geen knuffel geen liefkozing. Goh, wat heb ik dat allemaal gemist in mijn leven. Ik heb het ook nooit aan jou of aan mijn kinderen kunnen overdragen, gewoon omdat ik het niet kende uit mijn verleden als kind. En wat heb ik daar nu een spijt van, en spijt komt altijd te laat. 



    20 november 2013. De eerste natte sneeuw valt buiten met bakken uit de hemel. Ons Marie is naar de foto cursus. Het lijkt wel of ik in een slechte film terecht ben gekomen. Mijn gevoelens zijn de laatste weken zo door elkaar geschud, dat het helemaal niet echt lijkt. Hoe kunnen twee mensen die ooit zo van elkaar gehouden hebben in zon horror terecht komen. Gelukkig begint de Citolapram aan te slaan en kan ik mijn gedachten een beetje naar andere dingen ombuigen. Doch, als ik s nachts wakker word, spookt het gelijk terug door mijn hoofd. Dan lig ik uren wakker, roerloos naast mijn onbereikbare echtgenote om haar zeker maar niet wakker te maken. Haar lichaam mag ik niet meer aanraken, daar walgt ze van voor het ogenblik. Niet dat het in het nabije verleden anders was, maar nu wordt het me zonder schroom luidop verteld. Als ik verander en onze relatie gaat terug beter, dan zal het allemaal goed komen, zegt ze. Ben erg benieuwd naar de toekomst. Ik zal het jullie weten te vertellen, een paar honderd bladzijden verder in het verhaal. Ze heeft mijn boek nog steeds niet gelezen, en zal dat ook nooit doen. Haar leven gaat gewoon verder, met die verstande dat ze nu moet gaan werken. Ze gaat nog steeds overal alleen naar toe en ik blijf hier zitten in mijn keukentje achter de pc. Zolang er geen pakken sneeuw liggen, kan ik nog net eens over en weer naar ons An en de kids. Om met de handbike erop uit te trekken, is het al te koud, dus verder dan dat geraak ik niet. En de winter zal nog lang duren. 



    Gelukkig is de eerste sessie bij de relatie psycholoog vastgelegd. Nu nog afwachten of ons Marie vrij is op die datum. Ons An zei me gisteren, dat ik mij daar nu niet als een sloef moet gedragen en zeggen dat alles wel in orde komt. Dat ben ik dan ook niet van plan, maar weet nu al dat, al wat ik zeg, zich tegen mezelf zal keren. Er zal een winnaar en een verliezer zijn. En ondanks dat ik een man ben, zit het winnaars type niet in mij. Proberen inzichten te doen veranderen, dat wel, maar altijd zonder resultaat. En raar maar waar, ik laat me daar altijd aan vangen. Ik zal me helemaal moeten onderwerpen aan haar meesterschap van denkwijze. Ze zal altijd het laatste woord hebben en de bovenhand over alles. Zoals een juffrouw een kleuter opvoedt. En zelfs als je hier aan voldoet, dan nog zal ze je op regelmatige basis op je vingers tikken. En toch zie ik ze graag. 


    27 December 2013 Deze avond heeft Marie-Claire toegegeven waar ik al lang een vermoeden van had. Reeds drie maanden geleden heeft ze al de beslissing genomen dat ze bij me weggaat. Er is geen weg meer terug. Alles is kapot. Zodra ze een vaste baan heeft, zet ze de scheiding in en laat me alleen achter in het niets. Mijn grote liefde gaat me achterlaten met mijn grote verdriet. Op 17 December heb ik nog een wilsbeschikking laten opstellen op het gemeentehuis en in samenwerking met twee dokters. Er moest enkel nog een tijdstip vastgesteld worden. Zover zal het dus niet komen. Bij een scheiding zou ik dan huishuur moeten gaan betalen aan haar voor mijn eigen woning waar ik dertig jaar voor gewerkt heb. Om eenzaam achter te blijven in dat lege huis met niemand om me heen. Dat zie ik niet zitten. Dan leef ik liever verder in de duisternis van het hiernamaals. Geen gedachten meer. Niemand die ik nog kan kwetsen. Niets meer. Enkel leegte om me heen. Vervolg voor als die ene dag er komt dat ik toch voldoende lef heb om er zelf een einde aan te maken aan de pijn in mijn hart door het missen van mijn grote liefde: 


    Dit stukje heb ik al enkel maanden geleden geschreven, toen ik al wist dat deze dag er aan zat te komen. -----Datum van 31/12/2013 Niet dus, er is helemaal niets goed gekomen. Het is enkel maar bergaf gegaan. En laat me stellen dat ik dit bericht schrijf in licht benevelde toestand maar met een dosis levenswijsheid meer dan de maanden voordien. En spijt..spijt recht vanuit mijn hart. Uit het diepste van mijn ziel. Spijt naar iedereen toe die mij liefhad. Die voor mij gevochten heeft, die voor mij door het vuur is gegaan in de laatste vijf jaar. En niet enkel de laatste vijf jaar, maar ook de jaren ervoor. Ik had het zoveel beter willen doen, maar het heeft niet mogen zijn. Naar mijn kleinkinderen toe. Ik hoop dat ze verder mooi mogen opgroeien en een fijn leven mogen krijgen. Sorry Floor, sorry Fien, ik had jullie zo graag zien opgroeien, ik had jullie lieven willen leren kennen, maar hebzuchtig als ik ben, zal dat niet lukken. Ik heb alleen moeten vechten om de dwarslaesie te boven te komen en ik zal er alleen afscheid van moeten nemen. Eenzaam en alleen, net zoals ik de vijf afgelopen jaren heb geleefd , wat niemand rondom mij zal begrijpen. Mijn echtgenote Marie-claire. Ik heb je 35 jaar liefgehad, ook al zal jij dat moeilijk kunnen plaatsen. Ik hoop dat je het een plaatsje kan geven in de toekomst en dat je nog regelmatig aan mij zal denken met de mooie momenten die we samen hebben mogen beleven. Denk dan aan onze mooie tijd op de camping in Kamperland. Dat waren gouden tijden. En geloof me, ik heb je altijd liefgehad. Voor de dochter en de zoon die je me gegeven hebt, en zeker voor de twee schatten van kleinkinderen die daar uit voortkwamen. Je laatste zet kon ik niet meer verkroppen, ook al is dat moeilijk te plaatsen voor jouw zelf, wat ik ook wel snap. Je hebt me met de rug tegen de muur geplaatst, je moest enkel de trekker nog overhalen en dit is gebeurd bij deze. Ik zie geen toekomst meer, niet voor jou en niet voor mij. Jij zal het wel redden, daar ben ik zeker van. Met jouw vastberadenheid zal je er wel komen. Misschien ben je gelukkiger dan ooit, wie zal het weten. Misschien kom je de man van je dromen wel tegen of zoals je het zelf altijd zei: deurtje open, deurtje toe. Ik hoop het voor je. Je verdient beter dan de laatste vijf jaar. Ik moet je bedanken dat je bij me gebleven bent, ook al waren deze vijf laatste jaren een hel voor mij, maar dat zal jij nooit of te nimmer begrijpen door je vooroordelen. Ik moest het maar kunnen, als anderen het kunnen, was jij van oordeel dat ik het ook maar moest kunnen., en dat kon nu nmaal niet. Ik begrijp je intenties wel, maar zo werkte het helaas niet. Maar vergeet niet, ik heb je altijd liefgehad. Ik ben er zeker van, dat als je nog regelmatige seks met mij zou gehad hebben, dat het zeker niet zo zou gelopen hebben. Een man houdt nu nmaal van seks, ook al voelt hij er zelf niets van, maar een man heeft dat nodig. Daar is hij voor gemaakt. Het ergste was dat jij me niet meer vertouwde. Je hebt de centen die je van je ouders kreeg na de verkoop van hun dierbaarste bezit, op een aparte rekening gezet. Centen, waarvan je zelf zei: daar zal jij geen cent van opmaken. En inderdaad, ik zal daar geen cent van opmaken, . ik hoop dat je er gelukkig van wordt..of toch op zijn minste mijn kleinkinderen. Die verdienen dat.. die zijn zonder zonden al moeten zij verder leven met de gedachte van.. Maar mijn pijn is voorbij daar laat ik jullie eenzaam mee achter. net zoals ik de voorbije vijf jaar geleefd heb. eenzaam en alleen. ook al heb jij je uiterste best gedaan om dat niet zo te laten overkomen. De schending van het vertrouwen was er teveel aan. Dit was n stap te ver voor mij die ik niet te boven kon komen en waarvoor ik dit gekozen heb. Ik weet je hebt mijn boek nooit willen lezen ik hoop dat je dat nu wel doet dat je zal begrijpen waarom ik je zon pijn heb aangedaan. Ik wilde het tij nog keren, maar ik was te zwak en te hebzuchtig om dat te bewerkstelligen.. Ik heb vooral een strijd met mezelf geleverd, een strijd om mijn dwarslaesie te boven te komen, en daar maakte jij geen deel van uit, ook al waren wij allebei gehandicapt in ons verdere leven, maar daar heb ik te weinig rekening mee gehouden. Ik eiste vooral mijn eigen strijd op. Sorry en nog eens sorry, maar vergeet niet ik zie je graag. Nu, in het verleden en voor altijd. Jij was mijn liefde voor het leven . Ik zie je echt graag. Neem deze gedachte mee in de toekomst. En een toekomst die heb je zeker. Het kan zoveel mooier worden zonder mij. Het zal zijn tijd vragen, maar ik ben er zeker van dat dit op lange termijn zal lukken. Het kan enkel maar beter gaan. Je zal verantwoording moeten afleggen tegenover de kinderen, maar wees er zeker van, hier geraak je over, zelfs zonder mij. Jij bent een sterke vrouw, die weet wat ze in het leven wil en dat laatste was een leven zonder een gehandicapte man die alles en nog wat van je eiste. Ik voel me enkel enorm schuldig tegenover mijn kleinkinderen, zij zullen dit nooit kunnen vatten, hoe kon dit zo ver komen.? Hunnen Bompa, zouden ze mij nog herinneren na hun tiende levensjaar. Ik weet het niet. Ik hoop enkel dat hun ma en pa toch enkele positieve dingen over mij kunnen vertellen, zodat ik in hun gedachten kan voortleven als een man die wel wilde maar niet kon. Een man die in zijn eigen geloof was verstrikt geraakt en niet meer wist hoe hij de dingen aan mekaar moest knopen. Ik hoop dat jullie van mijn laatste daad allemaal beter worden. Liefste An. jij zag geen uitweg meer voor mij. Je hebt er vele nachten van wakker gelegen sorry daarvoor, maar probeer mij te volgen in mijn daden,,, vergeef het jezelf dat is de enige mogelijkheid om met jezelf in het reine te komen nogmaals sorry voor alles wat er gebeurd is in het verleden Je hebt er voor gevochten, maar het heeft tot niets geleidt. Wees niet treurig, je hebt gedaan wat in je mogelijkheden lag. Wees daar maar zeker van. Meer kon je niet doen Liefste Jurgen: Ik heb nooit zon goede band met je gehad. Waarvoor mijn diepste sorry. Ik wou dat het anders gelopen was, maar het is helaas niet zo. Jij heb jezelf afgesloten tegenover mij en het is niet anders hier zullen we mee verder moeten leven maar ik hou daarom niet minder van je. Jij gaat er wel komen, daar ben ik zeker vanIk hoop dat je het gaat maken bij de politie, je enige hoop waar je het altijd over had. Je toekomstdroom, je pauwpauw. Je komt er wel. Het ga je goed Ik weet nu al dat je mijn keuze nooit zal respecteren. Doch je zal het een plaats in je verder leven moeten geven, hoe moeilijk dit ook is. Aniek en Tom. Ik weet en besef dat jullie beiden het beste voor hebben met mijn dochter en zoon. Ga zo verder, jullie doen het fantastisch goed. Jullie komen er wel, daar ben ik zeker van Leef lang en gelukkig,,, samen met mijn dochter en zoon. Nog even een woordje naar mijn zussen en broer toe. Jullie maakten deel uit van mijn leven, maar meer konden jullie ook niet doen. Ik weet dat jullie het beste met mij voorhadden, daarom voel je ook niet schuldig tegenover mij. Jullie stonden op een tweede rij. Jullie konden weinig veranderen aan de hele situatie,,, jullie hebben gedaan wat in jullie machtspositie lag , maar daarom zag ik jullie niet minder graag. Ik heb altijd getracht om de spreekwoordelijke kerk in het midden te houden, maar blijkbaar was dat niet voldoende. Ga verder met jullie leven, en doe datgene wat je denkt wat het beste voor je is, ik neem mijn gedachte hierover met me mee. Ook al is hier alles mee fout gegaan in mijn leven.Het is niet omdat het fout gelopen is in mijn bestaan, dat het bij jullie ook fout moet lopen neem deze gedachte mee. Dit zal je in het reine brengen. ludo wees goed voor ons Patrice of wat er nog van overblijft. Weet wel dat jij een puzzelstuk bent voor de grote puzzel van dit alles kom daarom ook met jezelf in het reineJe zal moeten boeten, net zoals ik vier jaar aan n stuk moeten doen heb Nogmaals, sorry to everyone. dit is het.. An, Ik wil niet gecremeerd worden, maar gewoon begraven zodat jullie nog een plek hebben om naartoe te gaan. Zeker voor ons Floortje en ons Fientje zodat ze een plaatsje hebben om mij te herdenken. En laat ze regelmatig de zelf opgenomen camera beelden van mij zien en vertel hen hoe graag ik hen zag. Karl. Doeiiiiiiii;.;;;; Het ga jullie goed.. 






    Maanden later. Vandaag zijn we Woensdag 25 juni 2014. Het zonnetje schijnt tussen de wolken door. Echt warm is het niet voor de tijd van het jaar. Ik moet vandaag een stukje schrijven in mijn boek. Er is veel gebeurd in de afgelopen maanden. Heel mijn leven is op zijn kop gezet. Ik wist niet dat een mensenleven zoveel aankon. En nee, ik ben en voel me geen martelaar. Het vorige hoofdstuk eindigde met een bijna fatale afloop. Ik zag het leven niet meer zitten op dat eigenste ogenblik. Ik zat zo diepheel diep, dieper kan een mens niet zitten. Ik wilde dood, weg van deze wereld. Er waren geen vooruitzichten meer. Mijn echtgenote, waar ik bijna dertig jaar mee gehuwd was en meer dan vierendertig jaar kende, was weg. Weg uit mijn leven dat in de laatste week van 2013 geen betekenis meer had. Leeggezogen door de ellende van de afgelopen maanden. Verlaten door de enigste grote liefde die ik in mijn ganse leven gekend had. Achtergelaten als n hoopje ellende. Op oudjaaravond nam ik rond 22.30 uur een overdosis Temesta en trok een plastic zak over mijn hoofd toen ik merkte dat de medicijnen hun werk begonnen te doen. Even voordien had ik nog wenend afscheid genomen van mijn hondje, het enige levende wezen in huis dat van me hield. Ik zat in de zetel en had mijn onderbenen op mijn rolstoel gelegd, die voor me stond. Zo zouden ze me enkele dagen later wel vinden. .. Ik weet nog wel dat ik de plastic zak in een automatische reflex met mijn handen kapot gescheurd heb en van mijn hoofd getrokken had. Meer herinner ik me niet meer van die avond. Om iets over twaalven zou dan mijn zus gebeld hebben op mijn gsm, om me gelukkig Nieuwjaar te wensen. De gsm lag naast me op het salontafeltje. Ik moet hem blijkbaar toch opgenomen hebben en een lallende uitleg gedaan hebben over de telefoon. Mijn zus dacht dat ik, ofwel gedronken had of dat er iets niet pluis was. Ikzelf weet in ieder geval niets meer van dit telefoongesprek. Op nieuwjaarsdag heeft mijn dochter me dan gevonden en heeft de arts van wacht gebeld. De ambulance heeft me daarna naar de kliniek in Malle overgebracht en ben er dan terecht gekomen op neurologie. Mijn poging om van deze ellendige wereld af te komen, was niet gelukt, en ons An had het nog zo gezegd: Pa, van pillekes ga je niet dood.. Dit alles, was uiteindelijk de start van mijn nieuwe leven. Niet wetende op dat moment, wat mij allemaal te wachten stond. Nu ben ik gelukkig dat mijn zelfmoordpoging niet geslaagd is. Opname kliniek afdeling neurologie. 



    Op n januari 2014 kwam ik dan terecht op neurologie na een mislukte zelfmoordpoging. Mijn echtgenote was er niet om mij te steunen in mijn zwakte. Ik voelde me zo alleen in een wereld die ik niet meer aankon. Ik kon niet verder met de gedachte dat ik mijn leven niet meer met haar kon delen. Zij maakte geen deel meer uit van mijn leven. Ze was vertrokken en zou niet meer terug keren, zelfs niet meer naar me omzien. Eigenlijk was ze drie jaar geleden al van me heengegaan. Ze had een plan opgezet in haar hoofd om me stilletjes te verlaten. Al drie jaar liet ze me aan mijn lot over. Ze nam me nergens meer mee naartoe. Als ik ergens naartoe wilde, moest ik maar met mijn bike gaan, weer of geen weer. Seks was er na de dwarslaesie niet meer geweest, op n keer na Omdat we een keer een hele dag zonder telenet aansluiting gezeten hadden, kregen we van telenet een excuseerbrief met een gratis film erbij die we dan in hun videotheek konden opvragen. De grote hype van 40 tinten grijs was zowat voorbij en in de videotheek stond een film als parodie op hetzelfde boek. Die wilde ze wel zien. Het was een regelrechte pornofilm waardoor ze zo heet en geil stond na afloop dat ze me nog wel eens wilde gebruiken om haar tot een hoogtepunt te laten komen. Een week later dacht ik dat ik haar nog wel eens kon verwennen, maar ze sloeg mijn handen weg onder de dekens met de woorden: blijf van mijn lijf. Ik moest maar weer eens in mijn blokhut gaan slapen. Enkele weken geleden was ik mijn kasten aan het opruimen en kwam bij een oud spaarboekje uit op naam van Marie-claire Van Boven. Een boekje waar ik het bestaan nooit van geweten heb. Elke maand sluisde ze enkele honderden euros naar dit boekje zodat het zeker niet zou opvallen. Haar moeder heeft dit indertijd ook gedaan, dus het zit allemaal in de genen. Zelfs op 30-12-2013, op de bewuste dag voor oudjaar heeft ze nog 500 van mijn rekening geplukt. Dingen waar ik nu allemaal bij uitkom. En zo zijn er tientallen dingen op te noemen, waardoor ik dit alles had moeten zien aankomen. Maar nee, ik was te naef. We hadden mekaar op onze trouwdag trouw beloofd in goede en slechte dagen. De slechte dagen kon ze niet meer aan en is van me heengegaan. Het ergste aan heel deze affaire is dat ze ook mijn kinderen en kleinkinderen van me weggenomen heeft. Ze heeft de kinderen zo gemanipuleerd met leugens en bedrog dat ze haar geloven op haar woord. Ik heb zelfs de kans niet gekregen om weerwoord te geven. Zelfs zij vertellen nu aan wie het horen wil dat ik haar zowat elke dag sloeg, terwijl ik haar nooit met n vinger aangeraakt heb. Echt smerig van haar. Ze wilde scheiden in EOT (echtscheiding in onderlinge toestemming), want we hadden per slot van rekening nog kinderen en kleinkinderen en we moesten mekaar nog onder ogen kunnen komen op de feestjes van hen. Ze heeft heel de EOT naar haar hand gezet in samenwerking met de notaris. Ze eiste dit en dat en ik had niets in de pap te brokken. Ik moest enkel maar toegeven. 


    Eenmaal de EOT getekend, draaide ze 300% en zorgde ervoor dat ik iedereen en alles kwijt was. Er zouden absoluut geen familiefeestjes meer komen voor mij. Ze heeft ervoor gezorgd dat iedereen zich tegen mij keerde door leugens en bedrog te vertellen. Niemand mocht maar een klein vermoeden krijgen dat ze een sukkelaar van een gehandicapte in de steek zou gelaten hebben. Daar moest daadkracht bij aan te pas komen, zodat zij als een goedheilige vrouw uit de strijd zou komen. En het is haar nog gelukt ook. Enkel de mensen die mij echt kennen, weten dat dit niet zo is. Zij weten hoe een goed mens ik ben en altijd geweest ben. Ik heb grote fouten gemaakt..maar maakt elk mens die niet? Enfin, ze was weg en ik moest terug een nieuw leven opbouwen zonder kinderen, zonder kleinkinderen. Geldelijk zou ik er een stuk slechter vanaf komen. Er ging sowieso al meer dan driehonderd euro van mijn invaliditeit pensioen af door de verandering van gezinspensioen naar alleenstaande. Mijn bijpassing van minimum invalide pensioen viel ook weg en ik moest opnieuw terug een lening aangaan om haar uitkoop van de woning. Ze vroeg er 100.000 voor, zonder dat er een schatter aan te pas mocht komen. Ze had dit ook weer even snel met de notaris geregeld. Door mijn mentale toestand op dat moment heb ik dit allemaal laten gebeuren. Ik had beter van den beginne af een advocaat onder de arm genomen die me met raad en daad had bij kunnen staan. Maar zo naef als ik was, heb ik dat niet gedaan. Nog steeds denkende dat ze mij dit allemaal niet aan zouden doen. Gelukkig ben ik in die moeilijke periode geweldig opgevangen door mijn twee zussen. Zij hebben me het hoofd boven water doen houden. Het was zeer moeilijk, maar het lukte me wel elke dag beter en beter. Ik werd op de duur zelfs gewend aan het alleen zijn. Ik probeerde zoveel mogelijk mijn plan te trekken. Reed naar de winkel en apotheker met mijn bike, betaalde netjes al mijn rekeningen en probeerde zoveel mogelijk uit te sparen op eten en drinken om toch maar zoveel als mogelijk over te houden. Het enige waar ik hulp bij nodig had, was ver transport en de grote boodschappen nmaal in de maand. Zo nu en dan kwam onze Erik het gazon maaien. 




    DE GROTE OMSLAG Op 9 maart, vlak na de carnavalstoet, was er in de heuvelhal een optreden voor de senioren georganiseerd door het carnaval comit. Er zouden verschillende optredens plaats vinden en het beloofde een aangename namiddag te worden voor senioren en gehandicapten. Dit leek me wel een kans om even terug onder de mensen te komen en even mijn gedachten te verzetten van alle miserie. Mijn jongste zus zou me vergezellen. Op het laatste moment wilde ik het nog afblazen, maar mijn zus overtuigde me toch om te gaan. Ik had enkele dagen voordien via de mail afgesproken met een collega dwarslaesie patint uit Essen om er samen naar toe te gaan en plaats voor hem vrij te houden. Ik had Dirk, want zo noemde hij, al een hele poos niet meer gezien. Wat ik niet wist, was dat Dirk al enkele maanden een vriendin had. Hij kwam er samen mee binnen in de Heuvelhal. Hij in zijn elektrische rolstoel en zij. gewoon stappend. Ik weet niet of het andere mensen opgevallen is, maar mijn mond viel even helemaal wagenwijd open van verbazing. Per slot van rekening was Dirk ook al 17 jaar zonder relatie en dit gaf me sterkte en hoop naar de toekomst toe. Iedereen rondom mij vertelde wel altijd dat er heus nog wel iemand was die verliefd op mij zou worden of een relatie met me aan zou willen gaan, maar om de n of andere reden geloofde ik hen niet en nu was daar het levende bewijs dat dit wel kon. Dirk zijn vriendin noemde Jacqueline, was een heel stuk jonger dan hem maar so what, voor mij was er gelijk leven na de dood Jacqueline heeft niet veel gesproken die namiddag en ik zat helaas met mijn rug naar haar toe. Ik begreep wel gelijk voor mezelf dat zij een geweldig goed mens moest zijn om zon gedurfde relatie aan te gaan. Zelf kiezen voor een relatie met een dwarslaesie patint, een relatie van toch immer zorgen en organiseren voor de rest van je leven. Zonder het ultieme op seks gebiedalhoewelhet is maar wat je ervan verwacht natuurlijk. Ik ben er zeker van dat menigeen dwarslaesie man betere seks kan geven en ontvangen dan andere valide mannen. Daar hebben we het later nog over, zeer belangrijk. Na die dag zaten er voor mij terug zonnestralen achter het grijze wolkendek. Ik kreeg terug een beetje hoop in het leven, terug moed om verder te gaan. Er moest op deze wereld nog ergens een Jacqueline rondlopen, waarmee ik een nieuw leven zou kunnen opbouwen na meer dan 30 jaar onderdrukking van een bazige ex , die mij alles wat mij dierbaar was in mijn leven van de ene op de andere dag afgenomen had. Het zwaarste : Mijn twee schatten van kleinkinderen. Maar door het verleden begrijp ik de houding wel van hun pa en ma. Alhoewel, de ma (mijn dochter), moest beter weten, maar snap wel dat ze een keuze moest maken en ze heeft voor de gemakkelijkste gekozen ten koste van onze vriendschap voor het leven. Ik hoor het haar nog altijd zeggen: Mijne papa kan alles Ja, ja we zien wel wat de toekomst brengt. Het enige waar ik een geweldig probleem mee blijf houden, ondanks bespreking hierover met mijn therapeut, is het feit dat ze samen met haar moeder gepoogd heeft me op te laten sluiten in de psychiatrie en dat ze me openlijk beschuldigd heeft van dagelijkse slagen en verwondingen aan mijn ex, terwijl ik die van heel mijn leven met geen vinger aangeraakt heb. Dat zijn zaken waar we nooit zullen uitgeraken. 



    Zopas is mijn ex schoonvader overleden. De schoften hebben nog niet eens iets laten weten. Schoonmoeder, waar ze al jaren last mee hadden (psychiatrisch geval) hebben ze maar gelijk geplaatst. Kwestie om van alle miserie vanaf te zijn zeker. Dit zijn mijn laatste zinnen die ik uit het verleden schrijf. Ik heb er echt mijn buik van vol. Ik moet verder met de toekomst en niet meer met het verleden. Het verleden brengt me enkel maar verdriet en tranen die beginnen om te slaan in woede en haat. ( een goed teken zegt mijn therapeut). 


    April, 2014. Ik begin er schik in te krijgen om alleen te zijn. Behelp mezelf waar ik kan en krijg hulp als het niet helemaal lukt. Doe nu zelf mijn financin en houd er nog geld aan over. Ik had vorige maand al een vriendschapsverzoek van Jacqueline gekregen voor Facebook en beantwoord. Echt contact hadden we nog niet gehad op FB. Ik had met Dirk afgesproken dat ik eens naar zijn IMac computer zou komen kijken. Er zat stof achter het glazen scherm en hij wilde wat uitbreiding van zijn geheugen. Omdat ik zo snel het nummer van Dirk niet vond, tikte ik bij Jacqueline op de chat in, of ze even het juiste versie nummer van Dirk zijn IMac kon doorgeven. Dan kon ik alvast op zoek gaan naar het juiste geheugen. Sneller dan verwacht antwoordde Jacqueline op mijn vraag en we babbelden nog even over en weer. Niets meer, niets minder. Gewoon vriendschappelijk. En van het n komt het ander en wij werden na verloop van tijd beste maatjes op facebook. Ik had het niet gemakkelijk en Jackie had het ook niet zoals ze het in gedachten altijd had gehad. Enkele maanden verstreken, met veel over en weer gechat. Op n mei moest Jackie kiezen tussen Dirk of haar hond van hem. Vermits ik al eens laten vallen had dat ik een hele bovenverdieping leeg had, was haar keuze snel gemaakt. Ze koos niet voor Dirk of Larry, haar hond, maar ze koos ervoor om bij mij in te trekken. Vanaf die dag was ik niet meer alleen voor het leven. Ik had terug iemand gevonden die oprecht van me hield en ik begon langzaam vanaf die dag te beseffen wat echte liefde betekent. 



    Half Januari, 2015. Wat is er weer veel gebeurd de afgelopen negen maanden. Juist toen Jacqueline en ik, mekaar wat beter leerden kennen en een echt gezinnetje begonnen te vormen, kreeg ik plots heel hoge aanvallen van koorts. Dit moet rond half Juli 2014 geweest zijn. Volop zomer in de lucht en op 21 juli kon ik het niet meer houden. Jacky belde de dokter van wacht en die dacht aan een zomergriepje of een zware blaasontsteking. Ik kreeg van hem zware antibiotica voorgeschreven die s anderendaags zeker al moest aanslaan en de koorts naar beneden moest halen. Maar niets daarvan. Ik begon me nog slechter en slechter te voelen. De koorts zakte niet, maar werd nog hoger. Omdat ik al enkele dagen op bed lag, kreeg ik ook nog eens een keiharde schijf in mijn linkerbil. Deze gloeide en zag vuurrood. Toch maar weer een dokter van wacht gebeld. Het was een andere dokter, maar kwam tot dezelfde conclusie, maar raadde me wel aan om de eerstvolgende werkdag contact op te nemen met mijn eigen huisarts. Na het weekend heb ik dat ook gedaan en die stuurde me rechtstreeks naar de spoed opname. Na n nacht op de spoed, kwam ik terecht op heelkunde 2 onder de hoede van Dr. Nachtergaele. Hij dacht dat de koorts van het abces op mijn bil vandaan kwam en wilde absoluut een punctie uitvoeren. Ik zei hem nog dat dit niet nodig was, omdat ik regelmatig zon harde schijf in mijn bil had en dat deze gewoonlijk na een dag of tien vanzelf verdween. Nee, hij zou en moest een punctie doen op de operatie kamer. Gevolg: geen etter of vocht te vinden, maar enkele dagen later wel een flinke ontsteking met een enorme decubitus tot gevolg. Uiteindelijk een holte zo groot als een pompelmoes. 


    Vier maanden heb ik in de kliniek verbleven vooraleer de wonde genezen was. Een plastisch chirurg heeft het allemaal moeten oplossen. Wat bleek achteraf: de koorts kwam natuurlijk niet van de decubitus, maar van een ziekenhuisbacterie die ik in Januari in dezelfde kliniek had opgelopen. Een pseudonoma zoals ze dat met een mooi woord zeggen. Deze bacterie was dus de echte oorzaak van al mijn lijden. Ik was plots resistent voor alle antibiotica en mijn leven hing weer aan een zijden draadje. Gelukkig heb ik het allemaal zelf terug overwonnen, maar de bacterie zal levenslang in mijn lichaam blijven zitten en kan op elk moment weer de kop opsteken. Gelukkig kwam Jacky elke dag op bezoek. Zij heeft mij door deze moeilijke tijd heen geloodst. Zonder haar had het voor mij niet meer gemoeten. Heel deze affaire heeft ons ook nog eens dichter bij mekaar gebracht. Ik had tijd in de kliniek om na te denken over het verleden en nog eens alles op een rij te zetten. 



    Ondanks dat mijn ex mij heeft verlaten en niet andersom, heeft ze bij de tweede verschijning voor de rechtbank haar kat gestuurd, waardoor de EOT verworpen is door haar. Dit betekent dat de scheiding voorlopig niet doorgaat. Nu kan ik wel de EOO aanvragen, maar dan kom ik voor het gerecht over als enige schuldige, en dat wil ik niet. Dus als MC nog enig greintje van respect over heeft, zou het best zijn dat zij de EOO zelf in gang zou zetten. Doordat zij de EOT verworpen heeft, wordt mijn lening van het Vlaams Fonds voor de uitkoop van de woning opgeschort tot na de definitieve scheiding. Hierdoor verlies ik mijn woonbonus van om en bij de 23.000,00. En.die gaat zij betalen. Dat laat ik niet zo maar aan mijn neus voorbijgaan. Ondertussen heb ik met Jacky een heel ander leven gekregen. Ik ben zo goed als helemaal hersteld van mijn lange opname en operaties. Nu besef ik wat echte liefde betekent en geven om mekaar. Met haar wil ik echt oud worden. Haar bekoren en bekoord worden. Het is geweldig samen. Het klikt met haar familie en mijn zussen vinden haar geweldig. Wat wil een mens nog meer..Ja, ik weet wel iets..Mijn kinderen en kleinkinderen zien en spreken, maar dat zal nog niet voor morgen zijn..

    12-02-2015 om 00:00 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.20 juni 2015

    20 Juni 2015. 

    Morgen zal het zes jaar geleden zijn dat ik verlamd geraakte door de val. Een macabere verjaardag waar ik bijna al niet meer aan terug denk. Het enige dat nog steeds door mijn hoofd spookt is de echtscheiding die nog altijd niet uitgesproken is. 

    Wat is er allemaal nog gebeurd de afgelopen maanden? Enkele weken geleden, ergens begin Mei, heeft mijn Ex ons laten betrappen op overspel. Om kwart na vijf op een zaterdagmorgen begonnen plots de honden vrij kwaad te blaffen. Met een huissleutel werd er op het venster van de voordeur getikt. Verschrikt sprong Jacqueline het bed uit om door het raam van de slaapkamer naar buiten te kijken. Beneden stonden er een gerechtsdeurwaarder en twee politieagenten met de vraag of we de voordeur wilden openen. De deurwaarder kwam naar boven om te voelen of het bed warm was. Ik zei nog dat ie niet moest voelen, want dat het wel degelijk aan twee kanten beslapen was. Ik was in de volle overtuiging dat men deze werkwijze niet meer hanteerde. Enkel in geval dat de aanvrager wil voorkomen dat men onderhoudsgeld zou vragen volgens mijn advocaat. 

    Overspel is een groot woord natuurlijk. Eigenlijk kan ik geen overspel plegen in de zin van het woord. Volledig verlamd vanaf de borstlijn wil ook zeggen dat er geen erectie kan plaatsvinden, waardoor je in mijn ogen geen overspel kan plegen. Maar als je bij de omschrijving in het woordenboek gaat kijken, krijg je een heel andere definitie. Het komt erop neer dat je indien je op papier nog gehuwd bent en samen met een andere vrouw het bed deelt, dat je dan aan overspel doet. 

    Dus, ondanks dat mijn Ex er vandoor is gegaan en ik enorm hulpbehoevend ben, mag ik niet verliefd worden op iemand anders die wel een hulpeloze invalide man wil verder helpen in het levenNeen, volgens haar had ik alleen moeten blijven en mezelf behelpen totdat de scheiding uitgesproken was. Ik had gewoon moeten wegkwijnen en wegrotten in een hoekje in mijn woning die nog altijd voor de helft van haar is. Volgen wie volgen kan. 

    Nogmaals, het lot heeft mij en Jacqueline bij elkaar gebracht en ik voel mij nu, ondanks alles, gelukkiger als ooit tevoren. Twee weken geleden hebben ze onze auto voor de deur Total loss gereden. Een vrachtwagen van een bouwfirma had net een bestelling gelost hier in de straat en was de steunpoot van de hefkraan vergeten in te trekken toen hij wegreed. Gevolg: met die steunpoot heeft hij onze auto meegesleurd tot op het muurtje van de buren. Ons autootje was niet meer van de nieuwste, maar was net door de technische keuring en voldeed nog prima. Het was mijn uitlaatklep om nog ergens te komen. Van de verzekering kregen we nog 1850 waar je natuurlijk geen nieuwe wagen van koopt. Een vervangauto zat niet in de polis, dus alles even met de fiets en de handbike. 

    Gelukkig kunnen we weer even rekenen op de steun van familie en buren om boodschappen en nodige afspraken te doen. Volgende week heb ik een afspraak met de pijnkliniek om een oplossing te zoeken voor de aanhoudende zenuwpijn. Deze afspraak heb ik maanden geleden al moeten maken door de enorm lange wachtlijsten en kon deze nu zeker niet afzeggen. We zijn heel benieuwd of er iets uit de bus gaat komen. We hopen het wel in ieder geval.

    20-06-2015 om 14:21 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    04-07-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Juli 2015. Vandaag de langverwachte start van de Ronde van Frankrijk in Utrecht. Met deze verschrikkelijk warme, zeg maar hete dagen, een welkome afwisseling voor mij. Tot een uur of twaalf is het lekker om buiten te zitten op ons terras, maar daarna is het niet meer uit te houden, zelfs niet onder de parasol. Deze tropische temperaturen zijn veel te gek voor mij. Tot zon 25 graden vind ik het erg lekker om buiten te zijn, maar eens boven de 30 graden zoek ik de koelte van het huis op. Vorige week een bezoekje gebracht aan Dr. Lauwers van de pijnkliniek in Klina (Brasschaat). Wat een enorme afkikker van formaat was me dat. Het eerste wat hij vroeg als we net in zijn cabinet waren, was of ik rookte? Hij had me de rit naar Klina kunnen besparen indien zijn secretaresse me dit al aan de telefoon had gevraagd bij het maken van de afspraak die reeds drie maanden eerder had plaatsgevonden. Ja, ik rook dus Ja, Mr. Crevecoeur, dan kan ik helaas weinig of niets voor U doen. Heh??? Ik had al wel verhalen gehoord dat er specialisten waren die je niet verder wilden helpen indien je rookt, maar had dit nog niet zelf aan den lijve ondervonden. Nu wel dus. Nee, hij had een geplastificeerde kaart voor zich liggen op zijn bureau. In gerangschikte volgorde stond daarop: 1) Rookstop!!! 2) Psychologe. 3) Inspuitingen. (infiltraties) 4) Tens. 5) Pijnpomp. (ingreep met verblijf). Dus, ik faalde al bij nummer n. Rookstop??? Hij begon me daar een verhaal af te steken over de nadelen van roken en dat het onverantwoord was om bij een patint een pijnpomp te plaatsen, waarvan de aders zo verwijdt waren door het roken, enz.In ieder geval, hij deed het nieten mijn zenuwpijn kwam vast door het roken. Moest ik nu stoppen, zou ik zo van mijn zenuwpijn verlost zijn, mits tussenkomst van vele sessies bij een psycholoog ?????? Jawadde, ik probeerde hem nog te onderbreken met het feit dat ik gedurende een volledig jaar niet gerookt had, maar dat mijn zenuwpijn even hardnekkig bleef., maar daar had hij geen oren naar. Ik kreeg een verwijsbriefje voor de fysio afdeling van klina om een tens te huren van de kliniek en daar moest ik het mee doen. Na betalen, ben ik samen met mijn schat naar buiten gevlucht. Zo verbouwereerd waren we, zodat we eigenlijk geen woord meer uitgebracht hebben. Na de fysio, moesten we dan maar een nieuwe afspraak maken bij zijn secretaresse voor binnen een maand of twee. We zijn samen nog een tas koffie gaan drinken in het restaurant van het ziekenhuis en zijn naar huis gereden. Dit zonder langs te gaan bij de kin, zonder vervolgafspraak.niksnada. Ik heb mijn eigen kinesist geraadpleegd en die wist te zeggen dat de tens zijn werk zou doen, net zolang als de tens opstaat. Eenmaal afgezet zou de zenuwpijn onmiddellijk weer de kop opsteken. Ik heb het geprobeerd en inderdaad zo is het. Het enige dat me nu nog rest is de Redomex, een antidepressiva die ook inwerkt op chronische pijnen die neurotisch van oorsprong zijn. Bij mijn volgende huisarts bezoek zal ik erom vragen. Als dit niks oplevert, zal ik ermee moeten leven, hoe moeilijk dat ook is. Gelukkig heb ik mijne schat, die zo medelevend is en die mijn pijn verstaat. Het is nooit iets teveel als ik iets vraag, ze is nergens vies van en ziet mij niet als gehandicapt. Ik hoop dat we nog vele gelukkige en fantastische jaren samen mogen doorbrengen. Merci schatje. Xxxx Love U. OR" content="MSHTML 11.00.9600.17842">

    04-07-2015 om 12:25 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    09-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.9 Februari 2018.
    Dit zal het laatste hoofdstuk van mijn oude boek zijn. Ik ga het dagboek helemaal herschrijven in functie van wat ik nu weet. Gelukkig is sinds 24 oktober 2017 de scheiding definitief achter de rug. Wij blijven in ons huisje wonen, al is het nog een kater van 15 jaar terugbetaling aan de bank. Dat gaan we samen oplossen zoals we alles samen doorstaan. Voor mij is geld niet meer belangrijk. Op 14 Februari 2014 zijn er voor mij 18 mensen gestorven zonder enig teken van leven na te laten. Het is en was een lang rouwproces maar het is niet anders. Zij die nog overblijven, wens ik alle slechts toe. De tering en de kanker, maar liefst nog eerst enkele jaren in een rolstoel voordat ze van deze aardbol verdwijnen. Voor hen telt maar n ding en dat is geld. Alles draait daar om keiharde euro's. Even heb ik hen heel pijn kunnen doen door de kinderen van Marc te helpen krijgen waar ze recht op hadden. Spijtig genoeg zijn die niet meer verder gegaan, want dan hadden ze nog veel meer uit de brand kunnen slepen. Mijn ex heeft nu een appartement gekocht met centen waar ze zelf geen euro van verdiend heeft. Volgens mij kan je daar niet gelukkig mee zijn. Mijn zorg zal het alvast niet meer zijn. Voor mijn kinderen en kleinkinderen: De deur zal altijd voor jullie open staan en uit mijn hart kan ik jullie niet wissen. Nieuw leven....here i come.

    27 Februari 2018.
    Vandaag is mijn schoonzus Patricia gestorven. Je was door toedoen van mijn ex al enige tijd onbereikbaar voor ons. Mijn ex heeft altijd gezegd dat ze drie huwelijken om zeep zou helpen en dat is haar nog gelukt ook. Door valse verklaringen af te leggen, heeft ze ervoor gezorgd dat je bij mijn broer weggehaald bent. En in plaats van voor je te zorgen, hebben ze je aan je lot overgelaten met een hersenbloeding tot gevolg. Patricia, je was volop bezig om je terug te verzoenen met mijn broer. Voor haar familie: kijk haar gsm na en de telefoon rekening met de oproepen die Patricia met de vaste telefoon van moeders naar Ludo gedaan heeft de laatste maanden. Zij hield dit voor jullie verborgen. En ding staat vast. Ze was helemaal niet gelukkig met het leven dat ze nu had.
    Lieve Patricia. Je zal altijd een plaatsje in mijn hart blijven houden. Je "schoonbroerke", zoals jij altijd zei.....

    09-02-2018 om 00:00 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-08-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.6 Augustus 2018
    Vandaag heb ik samen met mijn schatje een belangrijke beslissing genomen.
    Ik start op haar wens mijn blog terug op. 

    Ons leven, dat zo'n rooskleurige toekomst had, heeft een heel andere wending aangenomen.
    Op aanraden van Jacqueline heb ik op 2 Juni  mijn 5 jarige CT-scan laten nemen. 
    Deze scan moet ik elke 5 jaar doen om te zien of alles in orde is met mijn lichaam. 
    Per slot van rekening voel ik het niet als
    er iets mis is. 
    Waarom, zal U zeggen... wel ik had de laatste tijd veel meer spasmen dan voorheen en mijn vrolijke lach van weleer was verdwenen. 
    Met andere woorden: ik was niet
    meer de Karl van voorheen. Er moest iets mis zijn.

    Eerst mijn bloedwaarden laten nakijken en vervolgens een scan gepland.
    De uitslag van deze laatste was niet goed ! In mijn vorige post, had ik nog iedereen die
    mij het leven zuur gemaakt had, de kanker toegewenst.
    Wel ik heb hem zelf gekregen.

    Longkanker in een vrij vroeg stadium, maar toch vrij agressief.


    Toen de longspecialist de uitslag bekend maakte, werd het me zwart voor de ogen en
    heb van zijn verdere uitleg niets verstaan.....
    Jacqueline was bij me en in plaats van haar wenend in de armen te vallen....niks daarvan,
    geen emotie, geen gevoel.....niks.

    Ik had maar 1 gedachte in mijn brein: " Wat heb ik mijn schatje aangedaan?"
    Nog geen drie maanden voordien waren wij gehuwd 
    en onze toekomst lag helemaal open.
    We maakten plannen. 
    We hadden het fietsen en biken weer hernomen. We gingen terug uitstappen maken. 
    Onze eerste vakantie sinds jaren was geboekt voor September.....

    Voor mijn grote liefde moet de wereld ook onder haar voeten zijn weggemaaid, 
    maar zij herpakte zich snel en beloofde dat we hier samen door gingen gaan. Dat we deze lijdensweg samen zouden bewandelen. 
    Kans op genezing: 70%. Eerst 30 beurten chemo en
    31 bestralingen en nadien nog een " Immuun therapie ". Het zal minstens 1 jaar in beslag nemen.

    Nog steeds kon ik geen emoties tonen naar haar toe. 
    Ik probeerde me, zoals altijd, maar sterk te houden.
    Ik weende in stilte en liet haar geen deel uitmaken van mijn gevoel.
    Niet, dat ik dit nooit gedaan heb, maar raar of zelden. Ik ben geen prater. Ik ben een binnenvetter en krop alles maar op.... 
    Fout, helemaal fout. Ook in ons bijna 5 jaar samenzijn
    heb ik mijn emoties altijd maar voor mezelf gehouden. Ik heb haar daar geen deel van laten zijn.

    Als er discussies waren, sloeg ik dicht en van het ene woord kwam het ander. 
    Daardoor werden de ruzies feller en uiteindelijk sloeg ik dicht en werd nukkig tegenover haar.
    Zij is juist iemand die in zo'n situaties wil praten, wat heel normaal is.
    Het was weer het duiveltje op mijn linker schouder en het engeltje op de andere.

    Jacqueline kon dit even niet meer aan, wat heel begrijpelijk is.
    Ze neemt even wat afstand en verblijft voorlopig bij een vriendin.
    Mijn zorg blijft ze op haar nemen, zoals altijd, maar de liefde staat even op 'hold'.

    Voor volgende week heb ik mijn eerste afspraak bij de psycholoog.
    Ik moet hier heel hard aan gaan werken en voor haar vechten.
    Vechten om haar liefde voor mij terug te winnen en vechten tegen de kanker.
    Al hebben we het beiden verschrikkelijk moeilijk....vechten zal ik !!!
    Ik mag mijn grote liefde niet door mijn vingers laten glippen.
    Jacqueline jij bent mijn alles.

    " Amor Vincit Omnia "

    06-08-2018 om 08:48 geschreven door karl

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 06/08-12/08 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 29/06-05/07 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 26/11-02/12 2012
  • 15/08-21/08 2011

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.nl - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jou eigen blog!