Falco
Inhoud blog
  • Falco de Tuintam deel 1 / 2
  • Falco de Tuintam deel 2 / 2
  • Falco heeft geen tantes meer
  • Falco 1 jaar
  • Falco en de sneeuw deel 1 / 2
  • Falco en de sneeuw deel 2 / 2
  • Falco's 'foute' kerstverhaal deel 1 / 2
  • Falco's 'foute' kerstverhaal deel 2 / 2
  • Falco's eerste (puberale) herfst deel 1 / 2
  • Falco's eerste (puberale) herfst deel 2 / 2
  • Falco en de schoolkinderen
  • Falco in de Regge deel 1 / 2
  • Falco in de Regge deel 2 / 2
  • Falco's rasdag deel 1 / 2
  • Falco's rasdag deel 2 / 2
  • Falco's wolventanden: hoezo een Tamaskan?
  • Falco in Laag Zuthem deel 1 / 2
  • Falco in Laag Zuthem deel 2 / 2
  • Falco's eigenaardigheden
  • Falco in de dierentuin deel 1 / 2
  • Falco in de dierentuin deel 2 / 2
  • Falco's journaal: Summerfair deel 1 / 2
  • Falco's journaal: Summerfair deel 2 / 2
  • Falco's journaal 8 mei 2016 deel 1 / 2
  • Falco's journaal 8 mei 2016 deel 2 / 2
  • Falco's elfde week deel 1 / 2
  • Falco's elfde week deel 2 / 2
  • Falco's Gehaktdag deel 1 / 2
  • Falco's Gehaktdag deel 2 / 2
  • Falco als BH-er
    Zoeken in blog

    27-01-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kom je op dit blog voor het eerst, maak dan eerst even kennis met Falco
         voor kennismaking met Falco

    27-01-2016, 00:00 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (6)


    09-04-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Falco de Tuintam deel 1 / 2

    Beste allemaal,
     
    Jullie hebben een tijdje niets van me gehoord. Ik zat nogal in de verharing. Je bent dan niet op z’n mooist en jullie oog wil ook wat.















    Dit is een pluk van m’n lijf. Even rollen in een dooie muis en je laat een haarstuk achter. Je draait je kont nog niet om of een vogel pikt een snavel vol van je ouwe jas om er een nest van te bouwen. Net drones met een dichtbij-camera. Je ziet ze niet en zo landen ze achter je.














    Ik hou van tuinieren. Ik sta hier midden tussen de planten te verticuteren. Ik houd de aarde luchtig met mijn nagels en pluk groen en bloem om mijn maagflora bio op te vrolijken.


    In het bos doe ik dat ook, alleen wat heftiger. Het is daar ook niet goed aangeveegd.

















    Ik hark daar stevig en grondig na het ledigen van m’n blaas.






















    Ik tank daartoe water uit mijn eigen vijver.


















    En kan daardoor de planten beter water geven.

    Daar is mijn bazin niet zo blij mee. Ik pies het liefst tegen heggen. Ze klaagt er over, dat vooral de buxushagen bruin worden. Onzin. Er is veel zon geweest. Ook op de hoeken.














    (Haar neus is nu ook bruin en dat komt echt niet door mijn bronwater)



    Er lopen hier nu eenmaal twee teven rond, die van mij verwachten, dat ik me als man gedraag en daar hoort het uitzetten van mijn vlaggen bij. Als de koning eerdaags jarig is, is iedereen er blij mee.













    Ik ben vaak echt nuttig bezig. Sleep dagelijks vrachten hout het terrein op en haksel de lange stukken, indien ik dat nodig vind.














    Vooral die kleine stukjes doen het goed in de grasmaaier. Het knalt dan alsof er weer een ree op de Lemelerberg wordt afgeschoten.


    Die berg is trouwens mijn achtertuin. Ik mag daar niet los en dat is natuurlijk raar, als een ree wordt neergehaald en ik daar eerst niet achter aan mag. Ik ruik ze altijd overal. Ik ben gek op miljoenenjacht.




















    Ik loop daar over het reeënpad en dat is op


     zich al illegaal.





















    Maar ja, de kortste weg naar huis, hè? Die reetjes hebben vast ook geen bril op. Zouden ze hier niet lopen.
     
    Op de berg lees ik samen met Costa de krant.















    Je moet het nieuws nu eenmaal bijhouden. Wie heeft er gelopen, wie heeft er het lef gehad er iets achter te laten, wie ruikt er erg lekker.

















    Soms is het zo lekker, dat ik geen afscheid kan nemen. (En die idioot aan de andere kant maar trekken)













    Laatst tilde ik m’n poot op en tja, daar lag-ie....




















    Ik heb wel even gekeken, of er geen boswachter aan kwam. 
















    De kust leek veilig.

     















    Zowel links als rechts.  















    In observeren ben ik overigens erg goed. Daar neem ik gewoon mijn moment voor. Vooral in de zandverstuiving zit het lekker. Geen gezeur aan je kont van takjes en stijve hei.


    Je kunt dan leuke objecten, die je van verre ziet, naderhand van dichtbij gaan bekijken. Gisteren barstte het van de krentenbomen, die in bloei staan.














    Waarom ze zo heten, weet ik niet. Ik heb geen krent gezien.



    09-04-2017, 18:30 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Falco de Tuintam deel 2 / 2











    Thuis kan ik bij dit bankje het halve terrein goed overzien. Als ik bejaard ben, plant ik hier wat geraniums. 

















    Ik houd ook de bijenstand scherp in de gaten. Ik heb vast honing aan mijn kont, want ik zie ze tegenwoordig overal om me heen.

















    Ik heb er een harde kop in of het hier ooit wel eens bij-vrij wordt. Bovendien is het hier vaak hommeles. Die komen letterlijk uit de grond.


    Fantastisch om daar mijn poot op te zetten.














    Moet Costa niet in de buurt zijn. Die begint altijd een bal in me te douwen. Alles wat Costa doet is wild en woest. 



    Ik probeer haar vaak te paaien.













    Om één momentje rust te hebben, voordat ze weer losbarst. Ik noem haar Erdo Gans. Altijd provoceren.





    In het bos is zij juist rustiger. Ik trek als een bezetene aan de lijn om verderop te kunnen lopen, maar zij wenst buiten de poort opeens het dametje te zijn. Niet achter het wild aan, gezeglijk zijn. Je wordt er soms misselijk van. (Neem ik maar weer een pluk grassprieten) Ik ben van plan mee te doen aan Boer zoekt Vrouw. Ik boer hier goed. Daar kan Yvon Jaspers geen bezwaar tegen maken. Ook kan ik aantonen, dat ik geen gelegenheid heb om buiten de poort mijn geluk te zoeken. Ik word daar altijd aan het lijntje gehouden. Met zo’n knappe kop, die ik heb,


    krijg ik vast een bench vol brieven. Een week met drie vrouwen moet toppie zijn. Ik hijg al bij het idee van het keuzemoment!



















     

















    Als we na een lange wandeling weer bijna thuis zijn en door de bomen ons huizenpark weer zien,


     



    moeten we netjes aan de kant van de weg gaan zitten.












    Costa doet dat natuurlijk wel en ik niet. Ik
     


    ben gewoon een 
    dwarsligger

















     














    Altijd weer blij, dat ik thuis mijn vermoeide lijf weer onder de aarde kan laten gooien door dat eeuwig naar muizen op jacht zijnde wit op zwart geval. Of zwart op wit geval. Ik weet het ook niet meer precies. Ik ben nog moe van het anderhalf uur lijntrekken.



    Prettige dag verder,
    poot van Falco


















    en een tulpje uit mijn tuin.


    09-04-2017, 17:54 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (0)


    21-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Falco heeft geen tantes meer

    Ik heb een straf weekje achter de rug.
    Laat ik beginnen met te zeggen, dat ik geen tante Costa en tante Kaytie meer wil zeggen.
    Voortaan a.u.b. zonder tante er voor. Ik leg het even uit.
    Het begon een paar weken geleden al. Costa en Kaytie, toen nog tantes, deden veel vaker dan anders een plasje.
    En elke dag begon dat lekkerder te ruiken. Zien doen, doet doen, dus ik begon zelf ook steeds tegen meerdere obstakels mijn achterpoot op te tillen.
    Heggen, kliko’s, hekken, bloempotten, alles kreeg een spriets. Zelfs binnen in huis gaf ik een keer de tafelpoot water.
    Mijn bazin was toen helemaal niet aardig tegen mij. Dom, hoor. Ze had helemaal geen begrip voor mijn ontwikkeling als man, althans niet binnenshuis.















    De tantes deden steeds vreemder tegen me, één kreeg een badpak aan (was zeker ook aan het sprietsen)


     










    en de ander begon tegen me aan te flemen.


    Zo lief was ze nog nooit tegen me geweest.

    Ik verloor er helemaal mijn eetlust door.
    Kwam door die indringende geuren, die mijn neus bereikten.
    Ik was gewoon mezelf niet meer.










    Ik werd verleid dingen te doen, die ik nog nooit had gedaan.


    Zo maar ineens wilde ik de dames onder mij hebben.
    Dat mocht dus niet.







    Vandaar dat badpak van Costa



     en die
                                     



    bench van
    Kaytie
        





    Ik vond er geen barst aan.

    Moest ook nog mijn tuig de hele dag om. Konden ze me los trekken, werd er gezegd. Alsof ik een tanker op een zandbank was.
     


     






    Ik heb vijf dagen lang nog nooit zoveel keren in bloembakken en op vensterbanken gestaan. Ik mocht namelijk niet meer gelijk met de twee dames uit.





    Ik kreeg het er af en toe heel warm van tussen de opkomende krokussen.




















    Heb nog geprobeerd door dubbel glas heen te komen. 




    En door deuren.















    Costa probeerde dat aan de ene kant en ik aan de andere. Vandaar die stoel op de plek, waar hij anders nooit staat.

    Ik heb af en toe gehuild als een echte wolf, als ik niet samen met een dame mee uit mocht. De buren wonen op vijfhonderd meter en een kilometer afstand, dus die hebben geboft!
    ‘s Nachts lag ik letterlijk bekaf in mijn bench naast die van Costa. Kon ik haar goed in de gaten houden en hoefde ik niet te huilen. Er kon geen geflipte reu het vaderschap komen aanbieden.
    Met al die barrières, die voor mij werden opgeworpen is het begrijpelijk, dat ik over negen weken geen kroost kan gaan verwelkomen.
    Jammer, volgende keer beter. Al moet gezegd worden, dat ik eigenlijk te goed ben voor die dames hier.
    Wereldwijd staan er vast knappe Tamaskaanse wijfjes op nageslacht van mij te wachten. Mijn staart is toch geweldig!


     
    Vandaag ben ik weer gaan eten, kilo’s lichter, maar die vreet ik er wel weer aan.













    Ik voel me weer scharrelkiplekker!


    Poot van Falco





    21-02-2017, 00:00 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (0)


    28-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Falco 1 jaar

    Hoi,

     











    Zo lig je nog met een serieuze blik in de luiers


     



    en zo ben je vrolijk een jaar!










    Ik heb een ballon gekregen, daar heb je wat aan. (Waar blijft mijn vleesbot????)



















    Lig je daarop te wachten in de keuken en al wat er komt, geen vleesbot!


     









    Ook in de sneeuw ligt er niks voor mij verstopt.














    Krijg je ook nog een belachelijke strik om.

    Vrouwtje, wat dacht je van een taart met in het midden 1 vleesbot????



















    Ik doe mijn ogen stijf dicht. Zie ik een kluif, die er niet is. Hangt er ook nog een poes met cupcake en 1 jaar om mijn nek!!!!


     










    Ook bij deze deur kan er nog geen botje af.
     
    Ik heb het idee, dat ze verwachten, dat ik de hele dag met honger in de versierselen ga.
















    Ik wil een vleesbot! Ik zit er voor!




















    Ik wacht. 




















    Eindelijk, daar is-ie!

    Ik moet nu kauwen. Voor je het weet zit mijn verjaardag weer achter mijn kiezen.
     
    Poot van Falco



    28-01-2017, 15:43 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (0)


    07-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Falco en de sneeuw deel 1 / 2

    Hoi,
     
    Mijn hondenhart sloeg meteen over, toen ik buiten kwam en die nieuwe witte vloerbedekking er lag.

     
    “Dat is nou sneeuw”, dacht ik: “Dat heeft mama Ylva ons verteld, toen we bij haar lagen te lebberen en zij ons voorlichting gaf.”





    Ik weet het nog goed, ik lag in mijn blauwe bandje te genieten van die zoete melk.


    De sneeuw zou net zo wit zijn als haar melk, fluisterde ze toen.



    En daar lag het dan, de sneeuw, op mijn grasveldje....
     


    Ik moest van de zenuwen direct plassen. Wist ik veel, dat het tapijt op die plaats gelijk vergeelde met in het midden een verbrand gat.


















    Ik keek mijn pool-ogen uit, toen ik verder liep. 

















    Minder leuk detail was, dat de berg met ponykeutels was bevroren. Ik probeer er altijd stiekem in het voorbijgaan één te stelen, maar nu zat die verrekte keutel, die ik in de smiezen had, vast.

















    Het grindpad naar de pony’s lag helemaal verstijfd. Normaal rolt er van alles onder mijn poten door. Nu was het hobbelen geblazen.






    Daar was mijn vriendin Roos. Even begroeten. “Buurvrouw, heb jij ook sneeuw?”







    Ze keek me nogal stom aan. Kon ik weten, dat Shetlanders zich in de sneeuw net zo goed voelen als een wolf of poolhond in het Hoge Noorden.











    Ik kon merken, dat tante Costa, als halve Belg, niet zo veel op had met sneeuw. Zij loopt in alle omstandigheden alleen maar met een bal, klem in de bek.


    Geen bal soms aan, aan die tante.
     













    Ze verwisselt nog wel eens van kleur, maar dat is dan ook alles. Ze daagt me altijd uit om die bal te pakken. No way dit keer.
     
     


     







    Ik ging lekker even in de sneeuw liggen dromen van een grote slee. Ingespannen is het leuk om die te trekken (dat had mam Ylva ook verteld) en als er mensen in zitten kun je er ook zeer aangenaam achter aan rennen.
     
    Daar schijnt Drs. P. een liedje over te hebben gezongen.












    Ik besloot, na mijn moment van zelfreflectie (InSync en vol Mindfullness) tante Costa op te jagen, het bospad in, in een wedstrijdje om het hardst, met Drs. P. en die slee nog in mijn achterkop.













    Tante Kaytie probeerde ons zeer fanatiek bij te houden, staart omhoog, ze kan best hard, maar ze heeft de onhebbelijkheid meteen te stoppen, als ze een muis ruikt.











    Dus maar hard terug. Kijken, of ik assistentie kon verlenen.













    Kom ik aan de overkant tante Costa weer tegen. Ze was chagrijnig, omdat ik niet met haar wilde ballen. Zeer vermoeiend, zo’n gedreven vriendin.















    Ik weet dan altijd, wat er komen gaat. Mij ophitsen en een fel partijtje bekvechten beginnen, alsof ik van mijn tandsteen af moet. Had ik dus even geen zin in.



     












    Ze bleef maar jennen en probeerde mij in de poten te krijgen.
     














    Nou, dan ga je maar. Gebit tonen heb ik op de puppycursus geleerd en dat staat erg leuk als je het hogerop zoekt.













    Tante begon er steeds lelijker uit te zien. Als ze zo doorgaat eindigt ze nog als een oude vrijster in een asielhok.



    07-01-2017, 00:00 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Falco en de sneeuw deel 2 / 2







    Zeg nou zelf, dat is toch geen Doutzen-Kroes-blik. Ik heb haar aangeraden een face-lift te nemen en haar wangen op te vullen met een paar muizen.

    Overigens, Ik overweeg met mijn gebit naar een casting-bureau te gaan. Kan ik misschien in een tandpastareclame of in een Hollywood horrorfilm als weerwolf.
     


















    Onze gevechten duren nooit zo lang. Loeren op elkaar is veel comfortabeler. Het is altijd weer spannend, wie als eerste wegstuift. 



     









    Ik kan ook net doen, alsof ik het druk heb met iets anders. Dat heet negeren of misleiden.. Ik geloof, dat mijn tante hier alle ballen had verzameld.
    (En dan nu zijn we al weer toe aan de derde bal...) Ze kan zo bij de Lotto gaan solliciteren.















    Ze houdt ook altijd mijn andere tante in de gaten. Die mag ook geen stap verkeerd doen. Ze denkt, dat ze moeder overste is, maar dat klopt niet, want ze wil altijd bovenop.










    Ik kan lekker met tante Kaytie graven. Kunnen we aan de muizen-tapas. Het zijn voor haar hele bekvullingen en voor mij hapjes van niks. Maar goed, het is leuk, dat zij het meeste graafwerk doet en ik dan kan liggen wachten tot er een muis ergens anders uit de grond komt of tussen haar poten doorrent, linea recta mijn lege bek in. Sublieme strategie gebleken.















    Spannend hoor, die vlugge saté’tjes en ze hebben ook zulke aandoenlijke koppies. Ik ben wel verplicht mee te doen aan de jacht, anders zitten ze straks in huis mijn beloningsbrokken aan te vreten.






    Ook moet ik het bos in de gaten houden en mijn geurvlaggen uitzetten (ik heb inmiddels een eigen geurlijn)  om de vossen van het kippenhok af te houden. Zo heb ik hier mijn taken. Je moet jezelf ook een beetje onmisbaar maken en daarom blaf ik ook nog af en toe onverlaten uit. Ik word steeds beter in mijn bas. Huilen kan ik ook. dan zoek ik contact met mijn bazin of de maan. Mijn bazin loeit wel eens terug, de maan niet.

















    Ik moet niet alleen het bos aan de overkant in de gaten blijven houden. Ook de weg. Komt er niks van links, dan komt er wel weer wat van rechts. Zo train ik mijn nekspieren.








    Ik lig nog maar aan het begin van mijn hondenbaan. Misschien win ik nog eens de Staatsloterij. Dan koop ik alle grond hier omheen en zestig reeën.


    Kan ik de hele dag achter ze aan racen met de wetenschap, dat ze niet echt aan mij kunnen ontsnappen. Vang ik ze vandaag niet, dan spring ik er morgen wel één omver. Je moet kunnen blijven dromen. In de sneeuw



    of stil op mijn kussen...            


















     
     


    Allemaal een goed jaar. Het zal mij wel lukken!
     

    Poot van Falco


     
    P.S. Ik ga vooruit. Ik kan mijn tante Costa nu, als ik vol in mijn snelheid lig, inhalen. Vind ik erg knap van mezelf. Ik wens iedereen in 2017 ook zo’n voortgang toe.




    07-01-2017, 00:00 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (0)


    24-12-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Falco's 'foute' kerstverhaal deel 1 / 2

    Hoi,
     
    Nauwelijks tijd gehad om iets van me te laten horen. Er gebeurt hier altijd zoveel.
    Mijn vrouwtje had een nieuw tuig voor me gekocht. Had van mij echt niet gehoeven. Ik heb een hekel aan al dat verband om mijn lijf. Ik loop liever in natura rond.
    De bazin schijnt het niet prettig te vinden, als ik trek. Maar wat denkt ze nou eigenlijk? Ik ben voor de helft een sledehond en moet gewoon aan mijn conditie werken.
    Nieuw tuig dus, met de aansluiting voor de riem van voren! Zie je het voor je? Nou, ik dus liever niet. Trek ik, dan kom ik schuin te liggen en zie ik weer alles, wat ik net daarvoor ook al heb gezien.
    Krijg je zo’n onbestendig déjà vu gevoel van.
    We lopen dus in het bos met dat foute tuig. Na een kilometer scheef te hebben gelegen, dacht het vrouwtje kennelijk, dat ik voorgoed geremd was. Ze deed de riem weer op mijn rug vast. Klinkt er een schot van rechts.
    Jachtseizoen. Die schoten doen me niks, die hoor ik regelmatig.




    Komen er toch opeens twee reeën met een rotgang voor mijn snoet langs!



    Die jagers hadden gemist. Nu was het mijn beurt. Tenslotte ben ik voor 25%  hongerige wolf. Bazin heeft het gered door een boom te omklemmen, maar ik moet van haar laten weten, dat haar linkerarm iets langer is geworden en
    dat ze mij erg ongehoorzaam in mijn instincten vindt. Dat zigzaggen met mijn neus op het spoor nadat ze de boom weer had losgelaten, beviel haar ook niet echt. Ruiken mag wel, maar niet met een snelheid van een kart-racer.
    We waren dus weer snel thuis.


    Alles is anders de laatste tijd. Er is van alles binnen de hekken gesjouwd. Ik schijn niets goed meer te kunnen doen, want er is veel op mij gemopperd. Ik hou gewoon niet van verandering. Het was hier net Rob’s grote tuinverbouwing.

     














    Er stond opeens een boom. Die heb ik twee keer omgegooid. Nu is hij zwaar verankerd en toch mag ik er niet tegen aan piesen.










    Er was ook opeens een pinguïn. Het vroor niet eens! Ze hebben hem ook maar hoog gezet. Ik wilde hem het hele terrein laten zien. We hadden nog geen ijsschotsen in de vijver, maar gaat het vriezen, dan douw ik hem alsnog een wak in. Als halve poolhond weet ik gewoon, dat die beesten het gauw te warm hebben.











    In de bloembak belandden zomaar een eekhoorn en iets wat voor een hert moest doorgaan. Ze hadden een soort acné op hun huid.  Het stomme van alles was, dat die rare pukkels nog licht gaven ook. Alsof je met zo’n huidafwijking te koop moet lopen. Ik was maar onopvallend in het bos gebleven.





    Toen er ook nog een boom in huis werd neergezet heb ik toch maar even aan tante Costa gevraagd, wat er nou toch allemaal aan de hand was. “Het wordt Kerst”, zei ze.  “Dat betekent allemaal lichtjes, groen, rood, wit en de mensen gedragen zich dan anders”.





    Nou, tante Costa ook. Die kwam ook al helemaal in hoger sferen!
     












    Buiten zag het er ook zo langzamerhand nogal rood uit.














                                          








    Ik heb toen besloten me maar helemaal niets aan te trekken van al die veranderingen en tante Costa maar af te tuigen in plaats van de kerstboom.















    Toen ik met haar zo aan het bekvechten was overviel me ineens het ultieme kerstgevoel.



     
    Ik besloot een kerststal te gaan bouwen.












    Stuk voor stuk heb ik uit de hoge houtwallen stokken gesleept, met veel passie.















    Helaas heb ik een stok door het glas van de broeikas heen (en weer) gemaaid. Stond even in de weg. Was gewoon niet hufterproef.

    Soms lopen de dingen nou eenmaal wat anders. (En fout)













    Van die stal is dus niets terecht gekomen. Elke keer werd ik ook nog door mijn twee tantes gedwarsboomd. Vrouwen mag je wel terecht wijzen, maar niet aan- of opvreten.





















    Binnen kon ik ook mijn kont niet keren. Die staande ganzenpaté’s waren niet voor mijn consumptie geschikt


    en buiten was men ook niet van plan de kippen los te laten voor mijn broodnodige beweging en goede maagvulling.











    Misschien moet ik Wakker Dier maar eens gaan bellen, dat die beesten altijd in detentie zitten. ‘s Nachts is een bench best comfortabel, overdag moet je de poten zo ver mogelijk kunnen strekken.

















    Ik heb dit echt niet gedaan, hoor! (Iemand was me voor)
















    En, vrouwtje, kijk! Ik mol echt geen herten. Daar heb ik tante Costa voor... (Die meid kan rennen!)



    Vanwege mijn wilde gedrag en mijn scherpe wolfsklauwen, waarmee ik in een foute kersttrui ben blijven hangen, met fatale afloop, heeft men vandaag getracht mij de ware kerstgedachte bij te brengen.

    Ik moest heel netjes gaan zitten, kreeg een aureool boven mijn kop en een boomkleed om mijn lijf. (Hoe verzint ze het)






    Tante Costa heeft me echt uit staan lachen.



    Ik moest blijven zitten, héél rustig, tot ik zou begrijpen, waar de Kerst over ging, over het geboren worden van een biologisch vaderloos kindje, dat de wereld moest verbinden, lief zijn voor elkaar, denken aan arme kindertjes, eenzame hondjes, hertjes die gedood worden om in de supermarkt te gaan liggen, eekhoorntjes met pukkeltjes, mislukte kerststalletjes, geen vaste bench- of verblijfplaats, kapotte ruit in de broeikas, gezelligheid thuis, vrede op aarde. Is dat laatste dan alleen met Kerst?








     
    “Je denkt te diep door”, zei Kaytie: “Als het altijd vrede was, zou je ook niet Kerst hoeven te vieren. Dan is het elke dag Kerst.”

    24-12-2016, 00:00 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (0)


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Falco's 'foute' kerstverhaal deel 2 / 2












    Toen zette tante Costa de aanval in, vrouwtje had alleen mijn boomkleed nog vast en ik ontkwam met dat engelding nog op. Helaas is het mij daarna ontvallen.

















    Ik zal beloven hem in gedachte af en toe op te hebben.










    (En soms te lopen met de stok van Jozef)















    (En tante Costa als Maria te behandelen)


    (Ik hoop alleen niet op een onbevlekte ontvangenis)













    (En tante Kaytie’s gevangen muizen niet in één keer op te eten)














    (En de boom de boom te laten)

    Een fantastische kerst met alles en iedereen, waar je van houdt!
     
    Poot van Falco

    24-12-2016, 00:00 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (0)


    20-11-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Falco's eerste (puberale) herfst deel 1 / 2
     
    Tijd niets gehoord, hè? Dat komt, ik heb het druk. Er is hier altijd wel wat te doen.

     
    Neem nou vanmorgen. Wind, bladeren en dan zie ik ineens een verschoven bloempot.
    Die heeft dan de keuze, òf weer terug op zijn plek, òf hij gaat met mij mee.
    Mijn bazin vond de uitkomst droevig.






    Stom, natuurlijk, want ze weet, dat een Tamaskan er niet tegen kan, als hij buiten komt en er is iets veranderd.


     












    Ik moet dan gaan zitten van haar en ze spreekt me dan toe.

    Ik doe dan gewoon mijn ogen dicht. Zie ik niets, dat me niet bevalt en zeker niet haar gemene blik.


    Ze vindt me een puber. Je moet weten, dat ik gisteren voor het eerst mijn poot heb opgetild! Ik zet het maar even dik, want dit is toch wel een mijlpaal.
    Dat vond ze, geloof ik, wel leuk, maar niet, dat ik even later ook mijn poot heb opgetild tegen een stoelpoot, waar haar jas aan hing.
    De jas heb ik trouwens helemaal niet geraakt, wel de vloer. Ik kon niet aankomen met de smoes, dat ik het niet op kon houden. Ze weet, dat ik dat een hele dag kan. Als ze mij meeneemt, dan pies ik pas als ik weer terug ben op eigen terrein. Ik zou zeggen: netter kan niet.

    Zeg nou zelf, je bent jong en je wilt wat en dan lopen hier ook nog eens twee teven rond. Ze zijn wel niet loops, maar toch: oefening baart kunst.
    Helaas heeft tante Costa nog niet gezegd: “Spring maar achter op bij mij”.





    Vanochtend heb ik dat toch maar even wèl gedaan. Laat ze namelijk de bal los en kan ik hem pakken.










    Tenminste, dat is de bedoeling.


     
     




    Ze geeft me echter niet veel ruimte en moet ik weer iets anders verzinnen.


     







    Resetten en doordouwen!


     
    Die meid is ook zo snel...



     









    Even slijmen en als dat ook niet lukt, ga ik maar met tante Kaytie op rooftocht.


     










    Eerst bij het kippenhok muizen ruimen. Gevaarlijk karwei tegenwoordig. Je zult maar vogelgriep oplopen.


     








    Vervolgens opgravingen doen bij de houtwallen. Die egels zitten heel diep. Als ik hard bijt hoef ik mijn lippen niet te laten fillen.



     









    Mijn tactiek is: eerst de hele kop er in, Plaats bepalen.


       








    Dan zakken met de hele handel en geduld hebben.


     









    Vandaag leverde het niets op. Mijn tantes begonnen te drammen, dat ik mee moest.


     












    Dat ouwe kreng links had die verrekte rooie bal nog en ik moest het doen met een aangevreten bal, die er uit zag alsof-ie drie dagen in de sneeuw had gelegen.










    Daar wil ik dus niet mee gezien worden. (M’n kont tot daar aan toe)


     


    Mijn puberale gedrag uit zich ook in niet luisteren op momenten, dat het mij goed uitkomt.
    Ik ben namelijk verzot op keutels van die vier pony-wijven. Daar ligt een hele berg van in de bak.

    Nonchalant en zeker niet opvallend neem ik daar wel eens een hap van af. Dat is gewoon meewerken aan het oplossen van het mestprobleem.
    Wordt niet gewaardeerd. Vooral niet, als ik de bazin daarna een lekkere lik over haar snoet geef.
















    Ze heeft ook veel liever, dat ik drink uit mijn waterbak en niet uit de vijver of uit de emmer, die staat onder de regenpijp en waar zo af en toe een muis in wordt verzopen.
     


    20-11-2016, 21:53 Geschreven door Falco de Tamaskan
    Reageren (0)




    Archief per week
  • 03/04-09/04 2017
  • 20/02-26/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 02/01-08/01 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 14/11-20/11 2016
  • 26/09-02/10 2016
  • 29/08-04/09 2016
  • 15/08-21/08 2016
  • 08/08-14/08 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 28/03-03/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 25/01-31/01 2016

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • Zaterdag bezoekje
  • Zaterdag bezoekje
  • Goedemiddag
  • Hallo beste blogger,leuke foto's en teksten,welterusten,slaap zacht.
  • Hallo beste Falco,fijne avond gewenst.

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.nl - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jou eigen blog!