maart 2008

De druk van de gemeente was er even af gelukkig maar ik moest en wilde natuurlijk nog steeds heel graag een baan hebben.

Iedere dag keek ik op sites die banen aanboden, ging naar het CWI, het was bijna een dagtaak om te zoeken en dan weer op iedere sollicitatie een andere en voor je gevoel goeie brief te schrijven.

Daarnaast viel het alleen zijn me soms ook zwaar tegen, ik was niet alleen mijn man (gewenst) maar ook mijn kind (ongewenst) kwijt, hij was meegegaan met mijn exgenoot.

Een puur zakelijke beslissing, hij zou meegaan met diegene die het huis ging verlaten en dat was dus in dit geval mijn exgenoot. En hoewel ik zo blij was dat ik in het huis kon blijven wonen waar we woonden was het vertrek van mijn kind heel pijnlijk.

Je zit opeens alleen te eten, niemand die even welterusten tegen je zegt en je staat er helemaal alleen  voor en dat valt soms niet mee.

Ik troostte me met de gedachte dat hij ook al op kamers had kunnen wonen, maar toch. De eerste maanden probeerde hij nog zijn dagen te verdelen tussen, zijn vader, mij en zijn vriendin maar dat werkte niet. Dan lagen zijn schoolspullen, kleding of trainingsspullen hier, dan weer bij zijn vader en hij werd er een beetje horendol van.

Dus zei ik met pijn in mijn hart dit gaat niet werken, kies een vaste plek en kom gewoon hier zo nu en dan eten en dat werkte voor hem beter en maakte zijn leven rustiger. Tenslotte had hij niet gekozen voor deze scheiding en was dit één van de consequenties die ik me wel gerealiseerd had van te voren maar niet beseft dat het zo zeer zou doen.

Geen reacties op sollicitaties, soms maakte ik de brieven niet eens meer open maar gooide ze op de stapel afwijzigingen. Ik nam me iedere keer voor om er makkelijker over te denken maar ik kon het niet. Iedere afwijzing voelde ik persoonlijk, kostte me tranen en een slapenloze nacht.

28-09-2009 om 22:45 geschreven door noelle52

maart  2008

Zoals iedereen die gescheiden is wel zat ervaren zijn er altijd "vrienden" die afvallen, partij kiezen of het gewoon niet weten en dan maar nx meer van zich laten horen.

Ik zie het leven soms als een haven. Je heb daar een aantal mensen die er altijd liggen met hun boot en dan komen er ook nog de passanten bij die zo nu en dan even de haven aandoen en een poosje daar blijven liggen en weer verder gaan.

Gelukkig bleven bij mij diegenen die ik echt mijn vrienden noemen ook mijn vrienden maar ik was toch een deel van mijn sociale leven kwijt.
Dus ging ik op zoek naar iets om met andere mensen te  ondernemen en zo kwam ik terecht bij de site van Max Meeting Point.
Vijftig plussers kunnen daar elkaar ontmoeten, je kan lid worden van diverse clubs, samen wandelen, uitgaan of met elkaar praten.

Ik ontdekte daar een mailclub en meldde me aan, dat was precies mijn ding, ik genoot er van met volle teugen.
De verhalen van mensen, veel mensen met ook een aardig gevuld rugzakje, maar gewoon iedere dag zo'n 4 of 5 mailtjes krijgen van mensen die je opbeuren, hun verhalen met je delen en waar jij ook je verhaal kwijt kan.
Je verhaal dat je soms bij familie en kennissen niet wil vertellen en in deze redelijke anonimiteit wel prijs geeft.

Natuurlijk heb je bij zo'n mailclub ook mensen die je meer of minder aanspreken maar er waren een paar vrouwen waar het bijzonder mee klikte.

Vrouwen die het leven ook niet cadeau hadden gekregen maar sterke vrouwen die er iets van gemaakt hadden en dat gaf mij ook de overtuiging, jij kan dat ook.

27-09-2009 om 18:27 geschreven door noelle52

En dan word ik opeens gebeld door de gemeente, het hoofd afdeling sociale zaken.

Zij reageert op de brief die ik geschreven heb over de manier waarop ik vind dat je mensen niet mag behandelen.

Ze was het helemaal met me eens, sterker nog, ze zei dat het nooit zo had mogen gaan, dat er fouten gemaakt waren in de procedures die gevolgd waren en dat ik minimaal uitgenodigd had moeten worden om in een gesprek uitgelegd te krijgen waarom ik doorverwezen was naar dat centrum van werkvoorziening.

Alles werd teruggedraaid en ik kreeg "gewoon" een aanvullende uitkering met terugwerkende kracht tot januari.

Blijdschap, ja en ook verschrikkelijke boosheid dat ze mensen eerst zo diep de put in trappen.

Op de vraag of ik ook het bezwaarschrift bij de juridische afdeling in wil trekken geef ik voorlopig nog een negatief antwoord.
Eerst maar eens kijken of het allemaal nu goed gaat verlopen en er weer geen onverwachte dingen gebeuren, dat intrekken kan altijd nog.

Het geeft me ook wel een goed gevoel, ben niet als een willoos schaap naar de slachtbank gegaan, ben trots op mezelf dat ik teruggevochten heb en het ook nog gewonnen.

Mijn telefoon staat weer roodgloeiend om iedereen op te bellen, ze zijn allemaal zo blij voor me.
Ik voel me weer ff super.

27-09-2009 om 12:59 geschreven door noelle52

Ja ik meldde me dus ziek, gelukkig had ik een antwoordapparaat, beetje laf misschien maar was er wel blij mee dus ik sprak mijn boodschap in.

Maar mijn werk voor de krant wilde ik blijven doen maar in hoeverre weten ze bij de gemeente dat ik me ziek gemeld heb of weten ze dat niet.

Voel me net een soort gevangene, in de papieren stond dat ik dus thuis moest blijven, dus ja zoveel mogelijk doe ik dat dan maar, maar toch zo nu en dan, even naar de schoonheidsspecialiste, even naar de winkels, dat moet toch wel kunnen.

Ik hoorde helemaal niets van dat centrum voor werkvoorziening en ik werd zelf op een gegeven moment ook makkelijker.

Of de duvel er mee speelde had ik de eerste week al twee items voor de krant waarvoor ik op het gemeentehuis moest zijn. Toch maar gedaan, beetje onopvallend gebleven en snel fotootje, praatje en gauw weer naar huis.
Niet leuk maar ja het was even niet anders.

Na een maand krijg ik een oproep om bij de bedrijfsarts te komen, ik zet alles wat er gebeurd is maar op papier omdat ik weet dat als ik daar binnenkomt alles weer boven op me valt.

Ze is vol begrip, vind ook dat het zo niet had moeten gaan en zegt daarna als conclusie.
Dus U kunt wel werken!!!!!

Ik ben met stomheid geslagen, ja hoor ik kan wel werken, maar ik doe het niet al moet ik alle zeilen bijzetten, alle media benaderen om hier aandacht aan te besteden. Ik ga daar niet naar toe...............

27-09-2009 om 12:54 geschreven door noelle52

Goede raad is duur, wat moest ik doen, ik wist het niet meer, kon niet meer eten, niet meer slapen, voelde me gewoon klote.

Naar de dokter, rustgevende medicijnen die ik dus niet innam omdat ik een hekel aan medicijnen heb, maar goed het idee dat ik ze had als het echt nodig was, dacht ik dan maar.

Naar maatschappelijk werk, kijken wat deze voor mij konden doen. Niets dus, maar ik kon wel komen praten over mijn echtscheiding zei een aardig meisje van een jaar of 22. Goed bedoeld maar zag me nog niet mijn hart uitstorten bij haar.

Dan zelf maar iets ondernemen, in weer een slapeloze nacht een brief van twee kantjes naar de gemeente gestuurd en ook een officiële brief om deze beslissing juridisch aan te vechten.

Ik moest naar dat centrum toe, voordat ik er naar binnen ging moest ik letterlijk kotsen en eenmaal binnen kon ik niet anders dan huilen. Ik ben totaal geen huilebalk maar nu wel of er een stroom was losgebarsten.

Wat voor werk hebben jullie vroeg ik. "In de groenvoorziening" werd er gezegd.
Denk je dat ik langs de weg ga staan met een schoffel vroeg ik op mijn 55e. Ja zei ze, ik zei, ik dacht het niet hoor.
Schoonmaakwerkzaamheden, dan moet je maandag om 6 uur op het centrum zijn.
Vroeg of ze wel wist waar ik woonde en of ze wist hoe laat het openbaar vervoer begon te rijden.
Nee dat dus niet, weer iets wat afviel.

Maar ze had nog iets voor me in petto, in kon naar een dependance, ik kon niet, ik moest wel, anders zou ik dus geen uitkering krijgen, ik was dus verplicht om een contract te ondertekenen en dat deed ik dus. Kan tenslotte niet zonder eten en drinken.

Ik ging er naar toe, daar werd door mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking dingen ingepakt, in een tochtig, rommelig kantoortje gingen twee heren wel even beslissen welke schoenen ik aan moest en welke werkkleding ik zou krijgen. Over mijn hoofd heen pratend, zonder ook maar iets aan mij te vragen. Ik kookte.

Ik was kapot, ging naar huis en hoewel ik in mijn leven veel mee heb gemaakt, had ik nooit gedacht, ik wilde maar dat ik er niet meer was.

Maar deze middag kwam de bus er aan en ik dacht, als ik er onderstap, dan breek ik misschien wat en hoef ik daar maandag niet naar toe............. Ik schrok van mezelf.

Thuis belde ik diverse vrienden en vriendinnen om advies in te winnen maar ook die kwamen er niet uit.

Toen nam ik zelf maar een besluit. IK GA NIET DAAR NAAR TOE. NEVER.

Dus de maandag dat ik daar naar toe moest gaan belde ik op en meldde me ziek, zo simpel was het eigenlijk maar leuk, nee dat vond ik het niet.

27-09-2009 om 12:48 geschreven door noelle52

10 februari 2008

Zorgen voor je eigen brood, één van de dingen waar ik het eerst mee aan te slag ging toen ik wist dat ik ging scheiden was zorgen dat ik aan een baan kwam.

Ik werkte wel voor de krant en nog een paar ochtenden schoonmaakwerkzaamheden, met de verzorging van gezin, tuin, contacten, mantelzorger, vrijwilligerswerk was mijn week meer dan gevuld.

Maar de krant leverde niet genoeg op om van te leven dus in september al meteen contact opgenomen met het CWI en de gesprekken waren positief. Ik ging een sollicitatietraining doen, cv schrijven, alles wat ze aanboden ging ik doen. Een complete psychologische test waar uit zou komen waar ik geschikt voor was.

En ik ging solliciteren naar alles wat los en vast zit en enigszins in de richting kwam die ik zocht.

Een goed gesprek met een consulent en ik had er alle vertrouwen in dat het wel zou gaan lukken en dat viel wel ff tegen, heel erg tegen.

De stapels afwijzigen stapelden zich op.

Na mijn scheiding een aanvullende uitkering aangevraagd,wederom een goed gesprek en een coach om me te helpen met werk zoeken, iemand die ik goed kende en vertrouwen in had.

Alles leek goed te komen tot ik van het één op het andere moment werd gebeld door sociale zaken en er verteld werd dat ik me moest melden bij een centrum voor werkvoorziening, zeg maar het vroegere wsw gebeuren en dat ik geen recht had op een uitkering.
Zonder uitleg of iets, ik ontplofte, kon niet meer slapen, niet meer eten en alleen nog maar huilen.

Was zo verschrikkelijk boos, zo ga je namelijk niet met mensen om.

27-09-2009 om 12:38 geschreven door noelle52

Een soort koorts heb ik in mijn lijf om van ons huis MIJN huis te maken en dat betekent dat ik op pad ga om te kijken om wat leuke dingen voor in huis te kopen.

Iedere kamer komt aan de beurt, gelukkig heb ik al een nieuwe slaapkamer dus slaap ik niet meer in hetzelfde bed, hier ben ik dan ook gauw klaar een paar nieuwe sets met dekbedovertrekken en lakens en klaar is Kees.

De badkamer ook niet zo’n probleem in mijn zwart/ witte periode waarin ik toch duidelijk zit worden het zwarte handdoeken en antracietgrijze en een mooie zwarte badmat en een zwart met wit douchegordijn.

Nieuwe prullenbakje en houders voor zeep en tandenborstel en het is opeens weer een heel anders gezicht.

Alles wordt ook zorgvuldig schoongemaakt door me alsof ik alle herinneringen hiermee uit kan wissen.

Dat zal niet lukken het is meer een symbolische handeling en eigenlijk als ik het eerlijk moet bekennen ook wel hard nodig. Na al die weken van spullen uitzoeken en verhuizen komt het er niet zo erg van om ook de boel nog schoon te gaan maken.

Een nieuwe klok in de kamer, fotolijstjes, een vaas, maken samen met de nieuwe tafel en vloerkleed al een heel ander gezicht.

De bank, bij de Kringloop ga ik zitten in een bankje en heerlijk wat een bank zeg, alleen wel kaal maar 10 euro dus ik koop hem.

Laat hem thuisbezorgen en naar de markt in Rotterdam een lapje stof kopen en de bank helemaal gaan bekleden.

Nooit gedaan, maar het lukt wonderwel goed al zeg ik het zelf en ja zwart is ie ook geworden een mooi gezicht hoor en nu is het meeteen wel een heel andere kamer geworden.

De keuken, tja daar was niet zoveel aan te veranderen, wel nieuw servies zwart/wit en bestek voor mezelf gekocht en handdoeken en theedoeken alles weer in de kleuren zwart.

Maar dat werd me toch wat te maf, leek wel een rouwkamer dus om het op te pimpen maar de kleur appelgroen ingevoerd en dat staat mooi en vrolijk.

Een lapje stof en de eetkamerstoelen ook een nieuwe kleurtje gegeven, nog leuk werk om te doen ook.

Als laatste het kleinste kamertje of toilet, mooie verjaardagskalender, en nieuwe mat en accessoires erbij.

Zo heb ik van ons huis MIJN huis gemaakt en dat voelt toch wel heel prettig aan, bovendien een leuke tijdsbesteding om de eerste toch wel stille weken goed door te komen.

18-11-2008 om 00:00 geschreven door noelle52

De verhuizing achter de rug,nu nog het officiële gedeelte, we wilden het graag vorig jaar afgerond hebben, nou ja we, ik dan, maar dat was alleen mogelijk voor het hoogste tarief dat je ook moet betalen bij bruiloften, dat ging met net weer iets te ver.

Dus 16 januari naar de gemeente om ons huwelijk te laten omzetten in een geregistreerd partnerschap en de dag erna naar de notaris voor de officiële ontbinding van ons huwelijk.

Voelde toch rot aan, leeg gevoel, samen bij de notaris vandaan, dan sta je buiten en dan is het "dag""  en dat is het dan.
Kon echt wel janken maar doe het toch maar niet, wacht er wel mee tot ik thuis ben.
Het is toch een hele stap en zo voel ik het dus ook wel, de twijfel slaat soms ook wel toe of het de juiste beslissing is geweest.
Maar thuis in mijn huis, de rust, het bevrijdende gevoel maar ook een gevoel van mislukken, dit was niet de bedoeling toen je 35 jaar geleden "Ja" zei tegen dit huwelijk.

Gelukkig nog druk met mijn werk, schrijf voor een krant, dat houdt me op dit moment op de been, ff niet aan dit denken, ff je gedachten bij de stukken die je moet schrijven en waar je je kop bij moet houden.
Mijn zoon die nog thuis komt vanavond, hier nog ff slaapt omdat zijn spullen nog niet verhuisd zijn naar het huis van zijn vader.

Een definitief einde van dit huwelijk en nu maar weer afwachten wat de toekomst zal brengen.

31-07-2008 om 00:00 geschreven door noelle52

Dan neemt het gewone leven weer zijn gang, je staat op, douchen, aankleden en dan zit je dus in de kamer alleen en denk, wat ga ik doen deze dag, het is zondag en januari maar redelijk weer.
Even kijken op de computer of er nog mailtjes zijn, een potje kaarten en daarna op de fiets stappen en naar mijn moeder gaan fietsen.
Het voelde zo goed aan, alleen door de polder fietsen, voelde het tot in mijn buik aan toe en dan is het goed denk ik.
Met mijn broers nog zitten praten, heb gewoon zoveel steun van mijn familie ondervonden, is heerlijk om dat te ervaren als er wat is dat je daar toch terecht kan.
Al ben ik dan helemaal geen mens dus die met zijn gevoelens te koop loopt, integendeel, wil het eigenlijk altijd wel zelf doen maar soms heb je gewoon iemand nodig.
Iemand waar je mee kan praten, die ook kan luisteren en eventueel je weer eens op kan beuren want het is en blijft toch moeilijk al heb jezelf die keuze dan gemaakt, je bent toch alleen.
Een sms je van mijn ex of hij nog een paar dingen op kan komen halen, hij komt nog met de sleutel binnen, het voelt nu al raar aan dat hij naar de keuken loopt om koffie te zetten.

Raar eigenlijk, dat heeft hij toch 35 jaar zo gedaan, wen je er zo gauw aan dat het jouw huis is, het lijkt er wel op dus.
Hij drinkt een bak koffie, we praten nog wat en dan gaat hij weer, al weer meer opluchting dan gisteren, ja zo is het goed.

30-07-2008 om 00:00 geschreven door noelle52

WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.

WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.

WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.


Het SeniorenNet-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!

Met vriendelijke groeten,
SeniorenNet-team

29-07-2008 om 00:46 geschreven door

Daar zit je dan alleen in huis, dit heb je gewild maar gek is het wel na 35 jaar huwelijk opeens helemaal alleen.

Het huis nog helemaal half geamputeerd door de spullen die meegenomen zijn, eerlijk zullen we alles delen, ja dat hoort er ook bij dus maar weer kijken hoe je dat opnieuw allemaal in moet gaan delen.

De eerste nacht, stil is het, je hoort opeens allerlei geluiden die je daarvoor eigenlijk nooit gehoord heb, hier en daar kraakt het en je denkt  "was dat altijd al zo".
Je gaat nog een keer naar beneden om te kijken of de deuren allemaal echt wel dicht zitten en probeert dan weer te gaan slapen.

Voor het eerst weer in je eigen slaapkamer na maanden in een klein kamertje verscholen achter ingepakt  dozen op een profesorisch bed geslapen te hebben.

Zoals te verwachten kan je de slaap niet vatten, te veel emoties, te veel herinneringen komen er naar boven.

Maar weer even naar beneden, even puzzelen, dat verzet misschien even die hersens die maar blijven malen, een wijntje en ja hoor het lukt, de eerste nacht alleen zit er op, dat er maar veel mogen volgen.

29-07-2008 om 00:00 geschreven door noelle52