Kaarten heb ik van kindsaf aan leuk gevonden, weet niet eens meer hoe ik ooit klaverjassen geleerd heb maar ik neem aan van mijn broers want bij ons thuis werd er veel gekaart.
Op vrijdagavond kwamen er dan ook nog vrienden van mijn broers en het was altijd een gezellig boel zo.
Allerlei soorten kaarspellen werden er gespeeld naar gelang het aantal deelnemers meestal,één en twintigen, één en dertigen, jokeren, pesten en natuurlijk klaverjassen.
Bij mijn exgenoot werd er nooit thuis gekaart maar als hij ging biljarten gingen "de vrouwen" gezellig klaverjassen in het café, in de tijd dat we allemaal nog geen kinderen hadden.
En ook mijn ex leerde het en ging er lol in krijgen en het gebeurde wel dat we bij vrienden de nacht door gingen met klaverjassen en pas 's morgens vroeg naar huis gingen als de andere mensen al weer ter kerke gingen.
Zelf ging ik op een gegeven moment wedstrijd klaverjassen en ik kan wel zeggen dat het me niet slecht afging en kwam regelmatig met mooie prijzen naar huis toe.
Op een gegeven moment ontdekte ik het klaverjassen op internet en het werd een bijna verslavend e hobby van me om zo nu en dan een paar potjes te klaverjassen met andere mensen.
Toch blijft het met "echte' mensen klaverjassen mij toch het meeste boeien, je ziet de uitdrukkingen, de aarzelingen als iemand een kaart gooit en op één of andere manier kan ik dat meestal goed interpreteren en mijn spel er op aanpassen.
Ieder spel is anders en iedereen speelt het op zijn of haar eigen manier, speel toch wel het liefst met mannen moet ik zeggen, die passen beter bij het spel dat ik ook speel, gedurfd, wat uitproberen en een beetje gokken er bij terwijl vrouwen toch vaker kiezen voor een safe kaartspel.
Ben in de loop der jaren gelukkig wel wat minder fanatiek geworden, geniet er meer van en heb minder moeite met verliezen en dat is maar goed ook, zo wordt het tenminste een leuk ontspannend iets.
Na een week thuis te zijn geweest en lekker mijn eigen dingen kunnen doen, ook nog heel veel bij het jeugdwerk geweest maar wel op mijn tijd en plaats en zonder dat het "moet" voelde ik dat ik zo ontspannen was.
Toen merkte ik eigenlijk pas dat is zo vreselijke gestresst was geweest de laatste weken, een optelling van alles en deze week kon ik opeens alles van me afzetten, echt ontspannen zijn en helemaal bijtanken en dat was hard nodig.
Zaterdagavond had ik nog een heel leuk muziekfeest en we hebben met drie meiden echt lekker lopen dollen, dat was een mooie afsluiting van een vakantieweek.
Gisteren rustig aangedaan, een heel boek uitgelezen, zo spannend was het, een muziekje aan en opeens liep ik weer te zingen.
Ik besefte dat het een tijd geleden was dat ik gezongen had, voor mij een teken dat ik weer aardig in mijn vel zit momenteel.
En nog een leuk vooruitzicht want over 2 1/2 week heb ik weer 10 dagen vakantie dus daar kijk ik dan ook wel naar uit. Vandaag weer gewerkt en het was meteen heel druk, vorige week had het systeem er uit gelegen dus het werk was niet echt opgeschoten maar zelfs dat maakte me even niet uit.
Vanavond nog een heel eind gaan wandelen en meteen weer voor een interview voor de krant. Hoe lang deze euforie zal gaan duren ik weet het niet maar voorlopig geniet ik er gewoon maar even van toch.
Wat is het altijd leuk om mensen te kijken, vandaag ben ik lekker gaan fietsen, het was prachtig weer en ergens in een winkelcentrum neergestreken voor een kopje koffie MET.
Ja MET mensen kijken dus en het liefst ook nog luisteren, ik vind dat heel leuk om te doen.
Naast mij zit een man over het weer te praten en ik hoor hem haast letterlijk zeggen wat gisterenavond Piet Paulusma in een televisie programma zei over regenbuien en extremen. De man vertelde het alsof hij het zelf ontdekt had aan de vrienden waarmee hij aan een tafeltje zat.
Ik bedenk ook altijd wat mensen met elkaar hebben, ik zie een man, rond de 50 jaar, sportief typje met een wat jongere vrouw, arm om haar heengeslapen en ik denk dat is een tweede relatie. Ja ik beken dat is een vooroordeel en soms zou ik het gewoon wel eens willen vragen of het ook echt zo is maar goed zover ga ik dan nog net niet.
Een ander echtpaar zit zonder een woord te wisselen koffie te drinken, de vrolijkheid is bij dit stel ver te zoeken, zouden ze net ruzie gehad hebben of zou dit de dagelijkse gang van zaken zijn. Ik vraag het me af.
Dik, dun, lang, kort allerlei soorten mensen komen er voorbij of komen ook binnen om een iets te drinken. Eén mevrouw die voor mij staat gaat drie keer aan haar man vragen of het wel goed is wat ze besteld heeft, ja sorry hoor zegt ze tegen me dat het wat langer duurt, ik zeg het geeft niet hoor, heb alle tijd, je zou met zo'n zeur getrouwd zijn denk ik, dan ga ik nog ook niet eens een keer mopperen dat het lang duurt.
En zo duurt het heel lang voordat eindelijk mijn kopje cappucino op is en ik even een paar boodschapjes doe om weer gauw op de fiets het zonnetje in te gaan.
En natuurlijk vraag ik me ook wel eens af: Wat zouden ze eigenlijk van mij denken als ik daar zo aan een tafeltje alleen mijn bakje zit te drinken want ik ben vast niet de enige die zulke gedachtes heeft.......
Heel populair bij de jeugd energiedrankjes, zelfs in ons Huttendorp met kinderen tot en met 12 jaar zie je kinderen met tassen vol van deze blikjes lopen en ik kan me gewoon niet voorstellen dat het goed is om zoveel daarvan te drinken.
Zelf kan ik totaal niet tegen caffeïne dus aan mij zijn ze sowieso niet besteed maar ook bij de kinderen vallen ze niet goed.
Een aantal kinderen zijn zo hyper in de nacht dat ze in het Huttendorp mogen slapen dat het zowel voor de leiding als voor een aantal andere kinderen gewoon niet leuk meer is.
Normaal gesproken is het een spel tussen leiding en kinderen die overlopen van de ene naar de andere hut maar deze nacht vertelden de "wakers" dat het alleen maar uitdagen van de leiding was en als ze dan op het strafbankje moesten zitten of ze de wacht aangezegd kregen dat ze naar huis gebracht zouden worden huilen geblazen voor deze "helden".
Jammer dat het zo moet gaan en ook een reden om voor het volgende jaar energiedrankjes te verbieden in de avond en nacht want het moet voor beide partijen zeker leuk blijven.
De vrijwilligers die ieder jaar er weer veel tijd in steken hebben er ook geen zin in om alleen maar als politie agent te spelen, er is onbegrip naar de ouders toe die dit allemaal maar toestaan dat hun kinderen zoveel van die drankjes nemen naar hun hutten.
Ouders die het wel makkelijk vinden hun kinderen gewoon een week bij ons te droppen en er verder niet naar om lijken te kijken. Het is natuurlijk maar een klein deel van de kinderen waar ik het hier over heb maar die verzieken het wel voor de anderen en dan heb ik het nog maar over kinderen in de basisschoolleeftijd. Het is eigenlijk te erg voor woorden.................
Vandaag was de laatste dag van het Huttendorp en dan mogen alle kinderen een nachtje in hun eigen hutje blijven slapen. 's Middags wordt er dan een slaaplijst gemaakt van welke kinderen in welke hutten er gaan slapen, niet dat er nou zoveel geslapen wordt zo'n nacht maar dat is een ander verhaal.
Ruim 150 kinderen hadden zich opgegeven om te blijven slapen vanmorgen en dan wordt het avond, het terrein wordt donker, het wordt koud en klam en dan is het toch wel opeens heel eng om in zo'n donkere hut te slapen.
Dan zie je meteen al weer een aantal kinderen hun slaapzak en kussen uit de hut halen en met de papa's en mamma's mee naar huis gaan, van de stoerheid van 's middags is dan niet veel mee over.
De andere kinderen gaan overlopen van de ene hut naar de andere, een hut die gevuld is met snoep en limonade om de nacht door te komen. Een sport is daarbij om de leiding mis te lopen die de kinderen naar hun eigen hutten stuurt, het is een spel van kat en muis waar beide eigenlijk plezier aan beleven.
Zo tegen het aanbreken van het eerste licht zijn toch de meeste kinderen wel onder zeil, niet wetend dat om 6 uur 's morgens het weer opstaan geblazen is en je al die slaperige kopjes uit de hutjes tevoorschijn ziet komen, beseffend dat het feest, want dat was het ook dit jaar weer, voor een jaar voorbij is en maandag de school weer gaat beginnen.
Weer stond ze voor een moeilijke beslissing in haar leven, ze wist het niet meer wat ze nu moest gaan doen.
Zou ze hem weer eens een keer gaan zien of zou het er eigenlijk nooit meer van komen en wat hoopte ze nu eigenlijk zelf dat er zou gebeuren.
Wilde ze dat eigenlijk nog wel weer een keer meemaken of was er teveel gebeurd om het weer met elkaar op te pikken wat ze hadden samen.
Soms lag ze ’s nachts nog wel eens te fantaseren hoe het was met hem en dacht ze aan de goede herinneringen aan de keren dat ze samen geweest waren.
Maar ook regelmatig gebeurde het dat dezelfde herinneringen haar wakker hielden uit haar slaap en vroeg ze zich af waarom ze weer opnieuw zou beginnen.
Was het niet beter om een nieuw pad in haar leven in te slaan, helemaal opnieuw beginnen met misschien iemand anders.
Terug bij af en alles achter haar laten, soms leek haar dat ook wel een heel goed idee maar haar gevoelens lieten zich niet dwingen.
Ze was niet iemand die gauw opgaf en iemand afdankte als iets een keer tegen zat, toch zou ze een beslissing moeten nemen.
Want ook haar leven ging door en de tijd gaat eigenlijk te snel om te blijven hangen in het oude en daardoor misschien het nieuwe missen.
Weer stond ze voor deze moeilijke beslissing in haar leven en hoe het kwartje zou vallen, ze wist het nog steeds niet.
Vandaag lekker naar Rotterdam geweest naar de markt, het was heerlijk weer om naar de stad te gaan, niet zo warm maar wel droog en dat was te merken ook want het was heel druk in de stad maar wel gezellig.
Snuffelen op de markt en nog in wat winkeltjes waar van alles en niets te koop is en iedere maand mag ik van mezelf voor 10 euro dingetjes kopen die ik niet echt nodig heb en dat werden deze maand een paar nieuwe multobanden en een klein opschrijfboekje wat ik dus niet nodig heb maar zo schattig leuk vond om te zien.
Ik ben gek op alles wat met schrijven, opbergen te maken heeft en moet me vaak beheersen om niet kasten vol met dat soort materialen te kopen.
Maar die multobanden zijn echt schattig en komen goed van pas om mijn dagboeken in op te bergen vertel ik tegen mezelf terwijl ik weet dat ik er al een paar lege nog had liggen.
Nou ja een onschuldige hobby zal ik maar zeggen en ze komen zeker wel vol hoe dan ook.
Van de markt neem ik nog een enorme grote schijf watermeloen mee want ik ga in het Huttendorp eten en dan hebben we een lekker fris toetje.
Het programma was vandaag weer goed verlopen en met elkaar gaan we chinees eten in de grote tent want het regent dus zoeken we ons vertier binnen.
Daarna is het openingsfeest en ik had beloofd om te helpen in de koffietent, het is niet zo druk als andere jaren en daar is de regen wel debet aan.
Het thema van onze week is Afrika en we hebben in ons team een enorme creatieve geest die een mooi decor en een Olifant en een Giraffe gemaakt heeft waar per dier twee mensen in liepen, het zag er allemaal weer mooi uit.
Morgen ga ik weer niet, moet het tenslotte wel een beetje afbouwen maar heb nog wel wat klusjes meegenomen naar huis, de shirtjes wassen en nog de lijst met kinderen afmaken zodat we precies welke kinderen in welke hutten verblijven.
Ach wat kan mij het ook schelen, ik vind het gewoon nog steeds leuk om te doen en het geeft me zoveel ontspanning dat ik er straks op mijn werk weer even tegen kan.
Vandaag begon het Huttendorp, geen wekker voor mij dit jaar, niet om zeven uur al aanwezig zijn en dat voelde heerlijk aan.
Alleen de afgelopen dagen op het dorp hoorde ik van veel ouders dat ze hun kinderen niet van te voren ingeschreven hadden dus dat zou betekenen dat er nog ruim 100 kinderen vanmorgen ingeschreven zouden moeten worden als we weer zo'n beetje aan het gemiddelde van zo'n 240 kinderen zouden komen.
En opeens wist ik de oplossing hiervoor, laat al die kinderen die meestal al bijna een uur van te voren staan te wachten allemaal een briefje met hun gegevens invullen, dan hoeven ze alleen nog maar te betalen en dat scheelt degenen die bij de inschrijving zitten een hoop werk.
Half negen was ik wakker, onder de douche, gegeten en even achter de computer van die formuliertjes gemaakt en gaan kopiëren in het gemeentehuis en naar het Huttendorp gegaan.
Het idee voorgelegd en ze vonden het prima dus alle kinderen die stonden te wachten een briefje gegeven met een stapel pennen er bij en het systeem werkte perfect.
Binnen 3/4 uur konden alle kinderen die anders uren hadden moeten staan wachten lekker gaan timmeren en dat leverde veel tevreden gezichten op.
En de voorspelling klopte want er werden nog zo'n 120 kinderen deze ochtend ingeschreven zodat het totaal toch weer zo'n 240 kinderen bij elkaar werden, een mooi aantal, prachtig hout om te timmeren, schitterend weer wat wil je nog meer.
Geen verantwoording meer maar gewoon hier en daar even wat helpen en dat beviel me wel prima eigenlijk. Geen moment gedacht aan dingen die me de laatste tijd zo uit mijn slaap houden, een tevreden stressless gevoel, een gezonde vermoeiheid en een kleurtje van een dagje buiten rondlopen in het Huttendorp.
Zou vandaag gaan wandelen met mijn vriendin, we nemen altijd van de NS wandelingen van station naar station en dit keer hadden we gekozen voor een wandeling in den Haag bij landgoed Meijendel.
Nu ik beschik over een auto om naar het station te gaan was dit voor mij een 'thuiswedstrijd', meestal ben ik degene die het verste moet reizen.
Alleen vannacht, ik kon niet slapen, lag op tijd in bed maar het werd 1 uur, 2 uur, 3 uur ging ik op om een kopje thee te gaan drinken, even mijn bed uit waar ik maar lag te woelen en te draaien en mijn gedachtes over van alles wat momenteel in mijn leven speelt hun eigen gang gingen zonder dat ik in staat was ze te stoppen.
Vier uur zag ik nog op de klok en zo tegen half vijf ben ik toch nog in slaap gevallen maar kwam geradbraakt op vanmorgen om half 8. Heb mijn vriendin gebeld om het af te zeggen, zag het niet zitten om als je zo moe bent toch een flink eind te gaan wandelen.
Jammer maar helaas, viel zo weer in slaap en een uur of 10 toch maar mijn bed uitgekomen, kopje thee gemaakt en gaan zitten lezen en lezen en lezen, zat helemaal in het verhaal.
Na het eten verplaatste ik me naar buiten want het was heerlijk weer geworden, lekker op mijn stretcher gaan liggen lezen tot mijn boek uit was.
Even de pompen van de vijver doorgespoeld en de wassen die gedraaid waren opgehangen en mijn volgende boek gepakt. Liggend in het zonnetje heb ik gewoon heel de middag liggen lezen, zo nu en dan even weggesuft maar niet echt lang liggen slapen, moet ik ook maar niet doen anders is het vannacht misschien weer wakker liggen geblazen.
Als ook mijn tweede boek uit is kijk ik op mijn mobieltje en zie dat het inmiddels al kwart voor zeven is, ik ga maar wat eten maken, heb nog salade met sla en een eitje, lekker makkelijke, doe er wat verse bieslook en tomaatjes uit eigen tuin er bij.
Een lazy sunday dus vandaag en daar was ik wel even aan toe, had het nodig en het deed me goed.
Na 27 jaar met heel veel plezier en liefde bij het Kinderwerk als vrijwilliger bezig te zijn besloot ik vorig jaar te stoppen. Het was opeens over bij me en hoewel ik het de week zelf nog heel goed naar mijn zin had werden de voorbereidingen te veel in combinatie met mijn werk. Dit jaar zou ik nog afbouwend bezig zijn als penningmeester maar Mirjam nam het van me over en deed dat prima dus had ook het gevoel dat mijn taak er op zat. Maar goed het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hier en daar deed ik nog wat werkjes er voor maar zat niet meer echt bij de voorbereidingen. Vandaag was het opbouwen van de tenten en had ik gezegd dat ik kwam helpen. Maar het is raar als je zelf niets meer geregeld heb dan heb je een beetje het gevoel dat je er bijhang. Althans zo ervaarde ik het en ik ken mezelf dan ga ik toch weer dingen regelen en doen want zo zit ik in elkaar en dat wil ik niet. Ze hebben het allemaal goed gedaan en daar moet ik me niet meer mee bemoeien. Dus na de middag ga ik naar huis en laat het aan de anderen over om het af te maken. Maar toch, ik mis het ook, niet zo gek na zoveel jaren. Ben toch een beetje "mijn kindje" kwijt en dat gemis voel ik dan toch wel. Ga nog wel een paar keer helpen deze week, vast wel maar het is echt over en uit verder en dat doet best pijn.
Koken is nooit een hobby van me geweest, kookte wel iedere dag een warme maaltijd maar zonder inspiratie en inzicht hoe dat nou eigenlijk wel moest.
Had het nooit geleerd eigenlijk en mijn exgenoot was dus een voortreffelijke kok die met een snufje hier en een snufje daar het eten altijd zo wist te maken dat het opeens veel lekkerder smaakte als dat ik het ooit voor elkaar kreeg.
En ook de meest uitgebreide gerechten maakte het liefst voor meer mensen, dat is eigenlijk het enige dat ik nog wel eens mis van hem.
Zijn inspiratie haalde hij uit zijn ongeveer 200 kookboeken die regelmatig gelezen verder, stapels Allerhanden en kookbladen die nooit weg mochten en natuurlijk KOOKPROGRAMMA'S.
En die zijn er heel veel op de televisie, bijna iedere avond was het wel prijs en kwam er zo'n kookprogramma langs waar weer naar gekeken moest worden.
Vanavond zat ik ook zo even te zappen op de televisie, het weer is nu niet echt inspirerend om eens even nog buiten te zitten, en ik kwam zo al 3 kookprogramma's tegen.
Alsof ik een doodenge film zie weet ik niet hoe gauw ik een ander programma op moet zoeken.
Het gekke is alleen wel sinds ik alleen ben ik al verschillende gerechten heb uitgeprobeerd, op mijn eigen manier, zonder het toeziende oog van de perfecte kok en ik moet zeggen dat ik zo nu en dan echt wel iets op tafel zet voor mezelf waarvan ik zeg. Zo Noelle dat heb je toch goed gedaan, dat smaakt heerlijk.
Ook dingen uitprobeer die ik vroeger eigenlijk nooit gedaan heb, combinaties van groentes, vlees met pasta's en rijst en ik ga het nog leuk vinden ook.
Na alle warme weken en een paar dagen deze week ziek te zijn geweest was het wel nodig dat er weer eens gepoetst werd in mijn huis.
Nou kan ik niet direct zeggen dat het mijn hobby is, maar als ik dan zo'n bui heb dan ga ik wel door als een dieseltrein en moet alles ineens er aan geloven!
Begin met de ramen allemaal te zemen binnen en buiten, de stofwebjes her en der in de kamer verwijderen en zo zak ik naar beneden, alles even poetsen,stofzuigen en dweilen, eerst de kamer dan de keuken, bijkeuken en toilet als laatste.
Dat is wel een dagje werk zo en na afloop mag ik graag met een kopje thee er even van gaan zitten genieten en de frisse geur ruiken, alles is weer lekker schoon.
Om daarna mezelf ook maar eens onderhanden te nemen, een voetbadje, een maskertje, uitgebreid douchen en lekker insmeren maar voor ik zover was moesten ook de badkamer en slaapkamers er nog aan geloven.
Om een uur of 10 half 11 's avonds ben ik eindelijk klaar met alles en ga nog even televisie zitten kijken, zo laat het mooie weer maar weer komen, mijn huis kan er wel weer even tegen.............
Toen ik zo 13 jaar oud was kreeg ik mijn eerste bril, ik zag gewoon de woorden op het bord op school niet meer dus ik moest er aan geloven.
Vanaf het begin had ik een hekel aan dat ding en droeg het ook zo weinig mogelijk alleen als het echt niet anders kon.
Was ook heel slordig er mee, altijd kwijt, kapot, nee dat was niet mijn ding dus toen ik van school af ging, kwam de bril in de kast terecht.
Pas toen ik weer ging autorijden moest ik er wel weer aan geloven maar die bril die bleef dus gewoon in de auto en verder niet.
Mijn ogen zijn ook best vreemd eigenlijk, mijn ene oog is verziend en mijn andere oog is bijziend dat betekent dat ik zowel nog redelijk goed kon lezen zonder bril als ook voor veraf het meestal nog wel af kon doen zonder bril.
Toch had ik wel een aangepaste leerbril aan laten meten voor het werken achter de computer en sinds ik die op mijn werk altijd opheb kan ik echt niet meer zonder.
Heb zelfs voor alle zekerheid, als ik mijn bril zou vergeten op mijn werk een brilletje van het Kruidvat liggen, niet goed afgesteld op mijn ogen maar voor nood toch nog te doen in ieder geval. En dat soort brilletjes liggen dus nu overal door mijn huis, in de slaapkamer, keuken, kamer omdat ik sommige boeken niet meer zonder kan lezen.
Voor het autorijden waar ik kort geleden weer mee begonnen ben moest er weer een nieuwe bril komen en meteen een zonnebril op sterkte er bij, ideaal is het.
Alleen het probleem bij mij als ik autorijd en heb mijn bril op kan ik op mijn dashboard niet goed zien wat er op de metertjes staat dus als ik nu eens een bekeuring krijg voor te hard rijden heb ik een excuus voor mezelf, ik kon het niet lezen ;).
Ik schoot meteen in de lach toen ik dat woord zag staan, stations, treinen, ik heb er tegenwoordig iedere dag mee te maken omdat ik met de trein naar mijn werk ga.
De eerste keren dat ik op een station kwam was toen ik nog heel klein was en met mijn Friese vader mee mocht naar Friesland, spannend voor een klein meisje uit een dorpje dat eigenlijk nooit veel verder kwam dan dat dorp.
En de logeer partijen bij mijn nichtjes toen ik wat ouder was waarbij mijn moeder me op de trein zette en mijn tante op het station mij weer van de trein ophaalde.
Treinen bleven me boeien en aangezien ik jarenlang nog geen rijbewijs had en mijn hartsvriendin in verschillende plaatsen woonde ging ik regelmatig met de trein mee.
Een keer hadden we afgesproken op het station in Utrecht bij de telefooncel, beide niet wetend dat in die tijd er nog tientallen telefooncellen waren.We nog geen mobieltjes hadden en toch achteraf in dezelfde trein gestapt waren om naar haar nieuwe huis in Amersfoort te gaan en daar elkaar weer tegenkwamen.
Het station in Utrecht met al zijn dynamiek en mensen die bijna altijd gehaast onderweg zijn blijf ik gewoon zo'n leuk en boeiend station vinden.
Wat ik het meest irritante vind aan stations zijn de trappen, je moet altijd trap op trap af om naar het volgende perron te komen, waar ik nu werk zijn dat ook nog hele hoge trappen en ik haat ze. Allemaal………….
MIjn nicht werd vandaag 40 jaar, ze is pas gescheiden en net terug van vakantie dus ze vierde het bescheiden alleen voor de familie.
Mijn nicht werd vandaag 40 jaar, ze is pas gescheiden en net terug van vakantie dus ze vierde het bescheiden alleen voor de familie.
We hebben momenteel een soort haat/liefde verhouding, toen ze een aantal maanden geleden ging verhuizen heb ik haar hele huis behangen en waren haar spullen een paar maanden bij mij opgeslagen, zoals je volgens mij doet voor en familielid die in de problemen zit.
Ik snap haar verdriet, haar boosheid, haar alleenzijn soms en het idee er helemaal alleen er voor te staan.
Heb het zelf ook allemaal meegemaakt maar ik kan er absoluut niet tegen als ze in bijzijn van haar nog jonge kinderen tegen mij gaat zitten vertellen dat ze hoopt dat de auto waar haar ex man en zijn nieuwe vriendin in zitten een ongeluk zal krijgen als ze op vakantie gaan.
En dat zei ik tegen haar, het was op de verjaardag van mijn zusje een paar maanden geleden toen dit gebeurde, zij huilend de kamer uit liep en riep dat niemand haar begreep en snapte.
Dit maakte wel dat ik het ff gehad had met haar, als ik ze tegen kwam sprak ik haar wel maar ging niet meer op visitie en zag haar bij mij ook niet.
Vandaag dus de verjaardag, vrijdag was ik haar al tegengekomen bij Albert Heijn en vertelde ze over haar vakantie in Turkije die zo mooi geweest was, ze straalde en ik gunde het haar van harte dat ze even al haar problemen van zich af had kunnen zetten.
Vanmiddag ging ik naar haar toe, het gesprek ging over de vakantie en mijn kleine nichtje zei, blijf je eten Noelle, voor ik iets kon zeggen zei mijn nicht, ik heb geen eten hoor vanavond.
Nou zei mijn zus dat weten we dan dat we op tijd naar huis moeten, daarna ging het gesprek over de vakantie, ze vertelde over de mensen van het animatieteam waar ze zo'n lol mee gehad had en dat die misschien naar Nederland zouden komen hadden ze gezegd.
Dus ik zeg "nou Lin" dat zeggen ze tegen iedereen hoor, als jij weg ben komt er wel weer iemand anders en meteen lijkt het wel of ik weer het lont in het kruitvat stop want ze wordt meteen boos en loopt de keuken in.
Mijn zussen zitten verschrikt te kijken en mijn humeur was al niet helemaal om op te schieten vandaag dus ik zeg, mag ik gewoon nx meer zeggen, dan kan ik beter maar meteen weer naar huis gaan hoor, hier heb ik helemaal geen zin in. En dat zijn ze dus niet gewend in mijn familie waar iedereen voor de lieve vrede maar hun mond houden. Ik pas daar voor.
Even later komt ze weer binnen en gaat zitten alsof er niets gebeurd is, blijf om mijn moeder die er ook bijzit nog maar even zitten maar ik baal als een stekker van die griet, heb het nu even helemaal met haar gehad. De volgende verjaardag is pas in november en dat is maar goed ook............................
Gisteren was weer zo'n dag, afwisselend weer, afwisselende werkzaamheden en dat betekent bij mij dan ook meerdere verkleedpartijen per dag.
Eerst boodschappen gaan doen even nog mijn werkkleding van gisteren aangeschoten en gegaan meteen toen ik op was. Thuis alles opgeruimd en meteen omgekleed omdat ik die witte broek die ik aanhad nog met een witte was mee wilde nemen.
Het was niet echt warm dus iets niet al te zomers gekozen, de was opgehangen, gegeten, de tweede was weer opgehangen en nog steeds niet echt lekker buiten.
Was vanmorgen al vroeg wakker geschrokken na een echte nachtmerrie dus niet echt uit uitgeslapen zodat ik lekker even op de bank ging liggen lezen en na 3 bladzijden werd dat gewoon slapen zeg maar.
Toen ik rond 2 uur weer wakker werd scheen de zon volop en was het warm buiten, had wel zin om de vijver eens goed onder handen te nemen dus korte broek aan en shirtje en aan de slag gegaan.
Even toch maar de vijver in gaan want kon niet bij alle planten komen vanaf de kant dus weer mijn waadbroek aangetrokken.
De vijver uitgebaggerd, pompen doorgespoeld en het was inmiddels prachtig weer geworden dus mijn stretcher lonkte naar me, mijn boek gepakt en lekker gaan liggen.
Het was inmiddels 5 uur maar toch was het nog zo warm dat ik dacht, kom op doe nog ff mijn bikini aan dus maar weer verkleed.
Uur of 7 gaan eten, mijn jurkje aangeschoten over mijn bikini en lekker nog even buiten gaan zitten eten, daarna gaan douchen en weer verkleden in iets makkelijks voor de avond.
Dus alles bij elkaar heel wat verkleedpartijen op deze leuke en afwisselende zaterdag.
Enkele dagen geleden was opeens mijn telefoon ter ziele, ging geen lichtje meer aan, kon niet meer bellen of gebeld worden.
En dat mis je toch, heb wel een mobiel nummer maar goed die vaste telefoon is toch ook nog steeds wel heel makkelijk.
Vanmorgen toch maar op stap gegaan voor een nieuw exemplaar, gewoon simpel, geen gekke dingen, bellen moet ie en ik moet hem mee kunnen nemen naar de slaapkamer, voor de rest maakt het me niet zoveel uit.
Ik nam de goedkoopste die ze hadden en bij thuiskomst wilde ik hem meteen "even" aansluiten maar dat stuitte toch nog op problemen, bij het toestel zat een "ouderwetse telefoonaansluiting" terwijl mijn telefoonlijn via een kastje van KPN loopt.
Tja dat had die man ook wel eens mogen zeggen, of ik had het moeten vragen, ook helemaal niet bij nagedacht, ging er toch wel van uit dat bij de toestellen van tegenwoordige beide mogelijkheden aanwezig horen te zijn. Maar goed, het oude toestel even gesloopt of daar soms een kabeltjes met twee kliksluitinkjes aanzaten maar dat was ook niet het geval.
Dan maar de zolder op, ben geen bewaartype maar heb wel een kastje op de zolder vol met kabeltjes,snoertjes, oude mobieltjes, toetsenborden, muizen van oude telefoons en computers en ik ging er even in spitten en verdraaid, precies zo'n kabeltje als ik hebben moest.
Toen nog kijken waar hij in moest want in mijn enthousiasme had ik wel de oude er uit getrokken maar er waren verschillende mogelijkheden waar die nieuwe weer in moest.
Na een paar keer switchen was het toch voor elkaar, hij deed het en dat gaf me dan toch wel weer een heel voldaan gevoel dat ik het weer voor elkaar gekregen heb.
Het is al lang geleden dat ik geschreven heb over Alex, een man die ik via internet leerde kennen en daarna een aantal keren met hem op stap geweest ben, het was een leuke tijd.
Een misverstand maakte daar een einde aan, een impulsief gestuurd smsje midden in de nacht leverde een net zo impulsief gestuurde mail terug.
We hielden en houden nog altijd wel contact via MSN, mail of telefoon maar zien doen we elkaar niet meer. (al ligt er nog steeds een uitnodiging voor een etentje die bijna verlopen is ;).
Naast zijn werk is hij al jarenlang DJ bij een radiostation en daar verzorgt hij onder andere een avondprogramma waarin hij heerlijke muziek draait en je kan ook zelf dan een plaatje aanvragen voor iemand.
Afgelopen week vroeg ik een plaatje voor hemzelf aan, DJ Alex, omdat hij altijd zulke heerlijke muziek draait, jammer genoeg kan ik het niet zo vaak meer horen omdat ik toch meestal door mijn werk op tijd naar bed moet en het programma pas om 10 uur begint.
Maar vandaag wilde ik natuurlijk horen of het plaatje gedraaid werd en ja hoor, dat was het geval, Music was my first love van John Miles. Een prachtig nummer, ik hoef morgen niet te werken dus blijf nog even zitten luisteren.
Bij de aftiteling vertelde hij wie het plaatje aangevraagd had en zei tot slot "lief hé".
Ik kreeg meteen kriebels in mijn buik want vergeten ben ik de leuke dagen nog niet die we samen gehad hebben.
Mijn voortuin moet er aan geloven, al eerder haalde ik alle planten die ik wilde bewaren er uit en voor de rest deed ik er niet veel meer mee.
Mijn zoon gaat het bestraten maar zoals altijd druk druk druk, dus ik zie nog niet veel actie in de tuin. Gisteren na mijn eten dacht ik, zal even het grootste onkruid er uit halen want het was echt geen gezicht.
Ik ging aan de gang en ontdekte tussen het onkruid hele mooie bloemen, die ik niet kende uit de tijd dat ik mijn tuintje netjes onkruidvrij hield.
Het zal ook wel "onkruid" zijn maar die bepaalt eigenlijk wat onkruid is want de bloemen die ik ontdekte doen echt niet onder voor mijn tuinplanten in de achtertuin.
Door de warmte is het eigenlijk niet mogelijk om er nog een paar te verpoten maar mij hart is er goed voor, ze zullen het nu niet redden als ik dat doe.
Ook zie ik nog Dille opkomen die ooit in onze tuin stond en ik ontdek zelfs wortelen die ooit in de achtertuin in mijn "groente en fruittuintje" stonden, hoe is het mogelijk dat die in de voortuin terecht gekomen zijn.
Misschien is het eens een idee om niet te snel al het "onkruid" uit mijn tuin te plukken en eens te kijken wat er opkomt en wie weet is dat wel een verrijking voor mijn "bloementuin" .
Vanmorgen op mijn werk werd ik opgebeld door een mevrouw, ze wilde een stukje in de krant hebben en voordat ik kon vragen of ik haar 's avonds even terug kon bellen begon ze haar verhaal te vertellen.
Deze mevrouw liep met een puppy te wandelen langs de Lek bij een stuk waar het enorm hard stroomt ,het hondje komt te dicht aan de kant en valt in het water. Zonder na te denken springt de 56 jarige mevrouw hem na, niet wetend dat de stroming hier zo ontzettend sterk ik, ze komt bij het hondje pakt hem beet en begint naar de kant te zwemmen.
Althans dat probeerde ze maar het lukte niet, de stroming was veel te sterk, natuurlijk moest zij ook het hondje boven water houden, het hondje dat ook in paniek was geraakt. Een hachelijke zaak, een poosje gaat ze op haar rug zwemmen en houdt het hondje op haar buik boven water maar ze voelt haar krachten afnemen en ze vreest voor haar leven.
Opeens ziet ze een touw in het water hangen en ze klampt zich er aan vast, haar ene hand aan het touw en haar andere hand houdt het hondje vast.
Ze begint te roepen en te schreeuwen en opeens hoort een man haar en ziet nog net haar hoofd tussen de deinende golven. De man pakt een surfplank en gaat naar de vrouw toen en brengt haar en het hondje veilig aan de kant.
De vrouw bedankt de man en brengt hem een grote bos bloemen maar ze zou heel graag haar verhaal in de krant willen zetten. Twee keer onderbreekt ze het gesprek omdat het haar teveel wordt en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook met een brok ik mijn keel naar haar emotionele verhaal zit te luisteren. Ik spreek af dat ik haar 's avonds nog een keer zal bellen om het verhaal compleet te maken en eventueel een afspraak te maken voor een foto.
Want zo'n heldendaad, zo noem ik het tenminste, mag toch wel beloond worden en zij wilde ook graag dat mensen zich realiseren dat de stromingen in de rivier heel gevaarlijk kunnen zijn.
Maar goed het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hier en daar deed ik nog wat werkjes er voor maar zat niet meer echt bij de voorbereidingen. 
