Vandaag is het Allerzielen en hoewel ik niet opgegroeid ben in de Katholieke traditie vind ik deze dag toch wel mooi en ik mis dat wel in de Protestantse godsdiensten waarin ik ben opgegroeid.
Een graf van iemand die overleden is verzorgen is daar ook niet zo bij en ik weet nog dat toen mijn dochtertje overleed de huisarts zei, als je maar niet iedere keer naar het kerkhof gaat, in die tijd dacht ik dat dit een verstandig advies was en ik ga dan ook zelden of nooit. Alleen als ze jarig is en op haar sterfdag.
En ik moet ook zeggen dat ik iemand die overleden is nou ook niet bij uitstek vind op het kerkhof of hoe je dat ook kan noemen. Zoals mijn vader waaraan ik denk als het onweert of ik iemand ziet fietsen met een sigaret in zijn mond. Of mijn broer die ik mis als ik in de tuin aan het werk ben of als ik aan het werk ben met zijn gereedschap.
Maar vandaag is het Allerzielen, even denken aan diegenen die overleden zijn, ik vind het een mooie gedachte en steek kaarsjes voor hen aan want zolang ik nog over hen praat of aan hen denk zijn ze voor mijn gevoel nog bij me.
Eigenlijk is er op de wereld maar één taal die we allemaal kunnen spreken en wel de gebarentaal. Hoe vaak gebruiken we niet gebaren, gezichtsuitdrukkingen om onze woorden te benadrukken of te verklaren.
Ik betrap me er ook wel op en niet alleen mezelf maar ook andere mensen dat zelfs tijdens telefoongesprekken gebaren gemaakt worden om het gezegde te illustreren. En welke taal je ook spreekt gebaren en uitdrukkingen zijn universeel, een arm om een schouder, een lach, een high five, je tong uitsteken, je hand op ja hart, iedereen begrijpt meteen wat je bedoelt en weg zijn de taalgrenzen.
Op mijn werk heb ik een collega waar ik heel goed mee op kan schieten en zij is slechthorend, regelmatig betrap ik mezelf er nog op dat ik toch weer achter haar rug nog iets zeg tegen haar maar als ze dan niet reageert zeg ik ook wel eens mezelf . Let nou eens op.
Van de week kreeg ik van iemand een nummer van Dana Winner toegestuurd om naar te luisteren, niet dit nummer waar deze blog over gaat maar een ander, ook heel mooi nummer. Toen ik op YouTube ging zoeken naar andere songs van haar kwam ik deze tegen waarvan de link hier onder staat. Ik vind het een prachtig nummer en het geeft weer wat ik bedoel dat de gebarentaal universeel is.
Veel mensen hebben een tic, een soort dwangneurose of hoe je zoiets ook mag noemen en ik heb dat ook en dat is Tellen. Ik moet wel zeggen dat het in mijn geval redelijk onschuldig is. Zelf denk ik dat het ontstaan is toen ik vroeger in de kerk zat en me verveelde, dan ging ik alle ruitjes tellen van de glas in lood ramen, het aantal banken in de kerk of de mensen die er waren.
Als ik op de bus stond te wachten keek ik hoeveel minuten het nog duurde voordat de bus kwam, daar maakte ik dan secondes van en die telde ik af tot honderdtallen, heel langzaam en dan mocht ik weer op mijn horloge kijken hoelang het nog ging duren.
Heb ook een tijdje heel saai schoonmaak werk gehad en vooral de laatste jaren dat ik dat deed, leek het wel of de tijd niet vooruit ging. Dan ging ik als ik nog een uur moest werken, voor die tijd mocht het niet van mezelf, uitrekenen hoeveel minuten het nog waren en daarna secondes en ook de daarbij horende rekensommen uit mijn hoofd maken. Aftellen en opnieuw kijken hoeveel minuten ik nog moest.
Moet zeggen dat sinds ik alleen ben, minder stress heb, een leuke baan heb, het tellen praktisch niet meer voorkomt. Betrapte me er wel op laatst toen ik bij een rouwdienst in de kerk zat ik weer begon met alle ramen te tellen. Oude ingesleten gewoontes die niet zo gauw weg gaan blijkbaar.
Gisterenavond ging ik eens kijken in de tuin wat ik nou steeds voor geluiden hoorde en het waren rokers die bij de buren buiten stonden en het heel gezellig hadden, ach dat stoort me absoluut niet en ik maakte even een praatje. Ik heb nog een cadeautje voor je zei de buurman, hij liep naar binnen en kwam terug met een plant die hij met over het hek overhandigde, die is vandaag voor je gebracht zei hij, de naam staat er op. O dank je wel zei ik, keek naar de plant en de naam die er op stond en schoot in de lach, pff wel leuk hoor, een mevrouw waarvoor ik een stukje geschreven had in de krant.
Zij had zelf het materiaal aangeleverd en ik ging er vanuit dat het een kwestie was van overtikken (een computer heeft ze nog niet) en ik ging het zitten lezen. Ik snapte van het hele verhaal echt niets, niet waar het over ging, had nog nooit zo'n verward iets aangeleverd gekregen en het leek me ook niet verstandig om iemand die zo'n verhaal had geschreven om uitleg te vragen. Daarom belde ik iemand die hierbij ook betrokken was en van de hoed en de rand wist. Zij wist het verhaal uit te leggen zodat er in ieder geval geen onwaarheden in de krant kwamen.
De plant die ik kreeg is een cyclaam, natuurlijk kan deze mevrouw niet weten dat ik totaal niet hou van bloeiende kamerplanten of bossen bloemen in huis. Mijn gedachten vliegen meteen terug naar toen ik in 1972 trouwde en op dat moment cyclamen en begonia's heel populair waren. Ik zag mijn moeder en schoonmoeder altijd met schoteltjes water en weet ik veel in de weer om ze te verzorgen maar ook toen al was dat niet mijn ding. Planten vond ik wel mooi maar bloeiende planten, nee daar had ik voor in huis niets mee, dus ik pakte een schaar en knipte alle bloemen er uit tot verbijstering van mijn moeder en schoonmoeder toen ze dat zagen. Toen ik vanmiddag een bloempot opzocht om die plant in te zetten kreeg ik opnieuw die neiging maar heb me nog even beheerst, heb er eerst wat foto's van gemaakt en die zijn al zeg ik het zelf wel heel mooi geworden. Maar ik weet gewoon dat deze plant bij mij geen lang leven beschoren is dus ik twijfel of weggeven aan iemand die er wel plezier aan beleeft of gewoon toch die schaar en de bloemen er uit knippen. Misschien nog even een nachtje over slapen haha........ .
De Efteling, ik weet dat mensen er helemaal gek van zijn om dat pretpark te bezoeken, ik heb dat nooit gehad, sterker nog, ik was er ooit geweest toen ik een jaar of 13 was met een zangclubje waar ik toen op zat en daarna duurde het zo ongeveer 40 jaar voordat ik er weer kwam een keer.
Mijn nichtje vroeg of ik meeging en na alle verhalen gehoord te hebben leek me dat wel leuk dus we gingen op stap met het gezin van mijn zus, bestaande uit kinderen en kleinkinderen die de Efteling allemaal heel leuk vinden.
Het was toen heel leuk alleen dat wachten op al die attracties, ik vond het echt helemaal niets, had echt het gevoel dat ik de halve dag zat te wachten. En tijd om naar het Sprookjesbos te gaan was er niet want er moesten ook nog inkopen in al die winkeltjes gedaan worden. Toen ik er de eerste keer was bestond de Efteling nog niet uit veel meer dan het Sprookjesbos en ik herinner me ook de Fakir, ik vond het zo fascinerend toen en zag echt niet dat het gewoon op draadjes liep, ik zag het echt al een zwevende Fakir.
Toch wilde ik nog een keer naar de Efteling maar niet meer met kinderen die overal in willen maar gewoon lekker wandelen, het sprookjesbos bekijken en dat heb ik vandaag gedaan samen met mijn zus en het was gewoon heel erg leuk. We hadden ook heel prachtig weer kan ik wel zeggen dus het was gewoon genieten, zittend op een terrasje in een zonnetje, wandelend door het park en de dingen waar ik wel in durfde heb ik de vorige keer gedaan dus daar hoefden we ons ook niet meer mee te vermoeien.
We voelden ons weer even kinderen hoewel sommige sprookjes behoorlijk heftig zijn uitgebeeld en regelmatig hoorden we dan ook wel kinderen die het eng vonden en begonnen te huilen. Maar vooral is het technisch allemaal zo mooi gedaan, nostalgisch ook en fascinerend om te kijken naar al die mensen in zo'n park. Kortom gewoon een leuke zonnige Eftelingdag en dat op 29 oktober 2011.
Toeval bestaat niet, hoe vaak hoor ik dat niet van mensen maar wat is toeval dan eigenlijk, er gebeurt iets toevallig, iets valt je toe??? Hoe verklaar ik de dingen die wel "toevallig" gebeuren.
Zie het heel vaak op mijn werk. Ben bezig papieren in te scannen en dat gaat bijna gedachteloos tot ik er opeens een extra goed bekijk ja hoor "toevallig" klopt er iets niet aan.
Op de stapel vervoersbewijzen die ik controleer, ik neem een steekproef en "toevallig" zijn er teveel kilometers geschreven.
Zo kan ik nog wel even door gaan en probeer ook wel eens te verklaren wat het eigenlijk is dat je "toevallig " op het goede moment op de goede plaats was. Of dat "toevallig" als jij net nieuw behang nodig hebt het in de aanbieding is.
Of dat je "toevallig" bij iemand op bezoek gaat die dat net even nodig heeft.
Toeval het is eigenlijk een raar woord voor dingen die mensen niet kunnen verklaren maar ik hou het er maar op dat het me toevalt want soms is het bijzonder handig dat er dingen "toevallig" gebeuren.
Ja daar kan ik wel boeken mee vullen met Oranjefoto's dus. Heb jaren in een café schoongemaakt waarvan de eigenaresse helemaal gek is van Oranje en dus van het Oranje elftal en wanneer het Nederlands elftal dan ook speelt ben ik daar te vinden maar voorwaarde is wel dat je "iets" oranjes aantrekt maakt niet uit wat dus toen ik in een kringloopwinkel deze schoentjes zag kocht ik ze, een beetje aan de krappe kant maar ja je moet wat over hebben voor de goede zaak. Voor haar zijn een paar schoentjes echt te weinig, zij dost zich voor iedere wedstrijd helemaal uit dus daar heb ik ook nog maar even een foto van bijgedaan. Het hele café is dan ook letterlijk ingepakt in het oranje en versiert met soms de walgelijkste oranjeversieringen die het weer leuk maken door het de grote hoeveelheid. En zij is altijd blij als ze weer een nieuwe oranje versiering gescoord heeft. Ach er zijn ergere verslavingen zal ik maar zeggen en het is gewoon een heel leuk mens.
Gisterenavond had ik een feest, de eigenaresse van het café waar ik 17 jaar schoongemaakt heb werd 50 jaar en ik was ook uitgenodigd. Het was enorm druk op mijn weg, heel wat spanningen op mijn werk en ik had ook nog eens overgewerkt dus laat thuis en gauw even bij Appie een pizza gehaald en een toetje.
Mijn schoonzusje kwam de fiets inleveren, vandaag zijn ze weer naar Australië vertrokken, ze gaf me een doos bonbons voor het gebruik er van, heel lief van haar. Toen nog eten en dat ging snel tussen de bedrijven door want ik had voor de verjaardag een fotoboek gemaakt dat nog niet klaar was dus via printscreen "even" afdrukjes maken van het boek zodat ze tenminste wist wat ze kon verwachten.
Op de klok kijkend zag ik dat ik nog een half uurtje even op de bank kon gaan liggen, dan douchen, optutten en naar het feest. Maar mijn lichaam riep me even terug, ik lag nog maar net of ik werd kotsmisselijk en lag opeens met een teiltje naast me op de bank. Veel te snel tussendoor zitten eten natuurlijk, meteen een toetje er achteraan, kan ik toch al slecht tegen, waarom doet een mens ook zo eigenlijk.
Maar goed betaalde zelf de rekening, toch maar naar het feest gegaan maar in plaats van gezellig meedoen met een biertje zat ik aan de spa blauw een beetje aan de kant alles aan te kijken. Want leuk was het feest wel, veel mensen, veel grappen over haar 50e verjaardag zoals brieven voor het verzorgingstehuis, een oranje rollator(ze is namelijk een oranjegek) en nog meer originele en grappige cadeaus voor de jarige. Jammer dat ik me zo beroerd voelde, om een uur of 11 voelde ik weer dat ik weer niet lekker werd en ben maar naar huis gegaan en mijn bed ingedoken. Wie niet horen wil moet maar voelen zei mijn moeder altijd, die me tussen haakjes nooit sloeg haha, en zo is het wel. Moet gewoon meer rust voor mezelf creëren anders gaat het gewoon een keer helemaal goed fout met me.
Ben iemand die niet zo vaak naar films kijkt, meestal duren ze me te lang en naar de bioscoop gaan, hoe leuk ik het eigenlijk vind, komt er bijna nooit van. Denk dat de laatste keer jaren geleden is en dat was in de periode "zouden we het nog een keer proberen" dat ik samen met mijn ex naar 'I walk the line" ging, het verhaal van Johnny Cash.
Nu vind ik de muziek van Cash heel erg goed en zijn levensverhaal ik heb niets meer gehoord en gezien om mij heen, ik zat er helemaal in. Voor het eerst denk ik kocht ik de film toen hij op DVD kwam en keek hem nog eens een keer en later nog eens een keer weer met een vriendin samen.
Afgelopen vrijdag was ik wat aan het zappen en opeens zag ik de film langskomen op televisie, opnieuw geboeid ging ik liggen kijken en opnieuw kreeg ik kippenvel. Volgens mij was dit echte liefde als je zoveel voor iemand over hebt zoals June Carter en nog 30 jaar samen bij elkaar blijft en gelukkig ben, denk zelf zo gelukkig dat Johnny Cash daarom ook een paar maanden na June Carter overleed.
Misschien romantiseer ik het, maar mooi blijft ie die film en ik denk dat ik hem zeker nog wel eens zal bekijken.
Drie en een halve week was mijn schoonzusje ( de zus van mijn ex) met haar man hier in Nederland, we hebben ook na mijn scheiding toch steeds contact gehouden en ik heb haar de afgelopen weken ook meerdere keren gezien en dat was heel gezellig al was het weer even wennen om steeds in het Engels te praten omdat haar huidige man Australiër is.
Weer eens bijpraten, oude herinneringen ophalen, echt fijn dat het contact zo goed gebleven is, we mailen elkaar regelmatig, dat is nu een stuk makkelijker dan 32 jaar geleden toen zij vertrok. Bellen kostte toen zo rond de 4 gulden per minuut dus dat deed je niet zo snel als er niets aan de hand was en een brief deed er per luchtpost ook nog wel ruim een week over voordat hij op de plaats van bestemming was. En dan heb ik het nog niet over een pakketje dat via de boot soms wel 6 weken onderweg was.
Sinds ook zij overstag is gegaan en een computer heeft aangeschaft een aantal jaren geleden ging alles wat makkelijker en blijf je ook wat beter op de hoogte van elkaars leven. Vijf jaar geleden logeerden ze ook een week of drie bij ons en zijn we naar veel plaatsen geweest met hen, het was toen heel erg gezellig. Nu hang ik er een beetje bij, ze logeren bij mijn ex, het voelt een beetje spijtig aan maar het is niet anders natuurlijk. Allemaal nog consequenties van je scheiding waar je van te voren soms niet zo over nadenkt.
Woensdag vertrekken ze weer en dinsdag komen ze nog langs om mijn fiets die ze 3 weken van me geleend had terug te brengen en om afscheid te nemen voor wie weet weer hoe lange tijd. Het afscheid van haar broer deze week in het revalidatiecentrum viel haar ontzettend zwaar, wetend dat ze in Australië eigenlijk niets voor hem kan doen behalve zo nu en dan een kaartje sturen of misschien eens bellen.
Ze heeft geen spijt van haar emigratie, heeft het goed in Australië, maar toch blijft ze altijd tussen twee landen nog inhangen, haar kinderen daar, haar familie hier dat blijft soms een moeilijk verhaal.
Vandaag heel de dag geholpen op een Rommelmarkt en dat is ieder jaar weer hartstikke leuk om te doen. Andere jaren ging ik ook nog helpen met sorteren en uitzoeken maar dat was er dit jaar niet van gekomen jammer genoeg.
Want het is zo leuk om al die dozen uit te pakken, verrassend soms wat er in zit, wat mensen allemaal wegdoen, soms dingen nog nieuw in de verpakking. De laatste jaren help ik in de catering, eten klaarmaken voor de verkopers, organisatoren en koffie met koeken verkopen aan de mensen die op de Rommelmarkt hun slag komen slaan.
Het was best koud weer maar droog en zonnig en dat bracht echt heel veel mensen op de been en toen de hekken weggingen precies klokslag negen renden de mensen naar de kramen om de mooiste dingen er uit te halen. Zelf wilde ik nog een klein stoeltje voor op mijn slaapkamer en eerlijkheidshalve had ik die al voordat de markt begon uitgezocht, dat is weer het voordeel als je helpt.
's Middags ga ik nog een rondje lopen en ik moet me inhouden om niet van alles te kopen en dan zie ik opeens een heel leuke theepot met theelichtje en 4 echte theekopjes erbij, helemaal nieuw in een doos nog, nooit gebruikt en ik koop het voor 50 eurocent, eigenlijk veel te weinig en ik geef twee euro, nog 3 glazen erbij voor 25 eurocent ook nog nieuw in verpakking. Kerstpakketten cadeaus zeggen wij altijd of cadeautjes natuurlijk. Maar goed aan het einde van de dag hebben ze toch weer voor ruim 8,5 duizend euro verkocht waarvan ook nog een deel voor een goed doel is het Liliane fonds. Kinderen die een rommelmarkt organiseren ook voor eigen clubavonden, hun kampweek maar ook een deel schenken aan een goed doel, iedere jaar weer leuk om nog aan mee te doen.
Eigenlijk een beetje onverwacht kwam de uitnodiging van een man om een keer samen wat te gaan drinken, nadat we een paar keer met elkaar hadden zitten praten. Meer in een opwelling dan doordacht zei ik ja en ik weet eigenlijk niet of ik er nu wel zin in heb of niet maar heb nog een paar weken de tijd om er over na te denken.
Want bij het trekken van de agenda's bleek een afspraak nog niet zo makkelijk voor twee mensen die allebei een baan en nog andere dingen te doen hebben dus werd de afspraak pas gemaakt voor over 2 weken.
Het heeft bij mij gewoon heel lang geduurd voor ik over mijn gevoelens voor mijn laatste vriend heen was en soms denk ik wel eens dat ik er gewoon nog niet over heen ben en hem nog steeds mis. Maar als liefde alleen van een kant komt dan werkt het ook niet.
Het zal wel weer vreemd, spannend en een beetje eng zijn maar goed, wat heb ik te verliezen, heb echt een hoogdravende verwachtingen en misschien wordt het gewoon wel een gezellige date, ik zie het wel.
Deze week het thema: "WRITING & WRITING TOOLS" (Pens, Pencils, Notebooks, Journals, Calligraphy, Graffiti,...)
Grafiti, bedoel niet die rotzooi die ze zo nodig op witte muren moeten kalken, maar de kunstwerken die je zeker als je in de trein zit regelmatig tegenkomt, ik vind het soms heel erg mooi.
Zonder een zeur te willen worden maar is ben blog moe omdat er gewoon niets meer lukt en dat neemt een hoop plezier in het bloggen weg en dat is jammer. Aan de andere kant blijft er wel veel tijd over om andere dingen te doen, om er maar een positieve draai aan te geven.
Maar mijn weblog hier bij seniorennet, kan ik zelf geen reacties geven, heeft waarschijnlijk iets met mijn computer te maken, heb gisteren een afspraak gemaakt om het na te laten kijken maar kan pas in november terecht, nou ja het is niet anders en zijn gewoon veel ergere dingen.
Dus als er ergens geen antwoord, bedankje of wat dan ook komt dan kan ik er gewoon niets aan doen en weblog is denk nog even toekomst muziek. Ook het maken van een weblog bij wordpress lukte niet omdat hij weer die melding van een fout emailadres gaf, kan trouwens ook niets bestellen via internet om dezelfde reden dus dat is weer een voordeel ;).
Dan maar even niet maar mis het schrijven wel, het even ventileren de reacties, het zal wel weer komen. Geduld dus maar even en dat is helaas niet mijn sterkste punt.........
Morgen is mijn zoon jarig en wordt hij al weer 25 jaar oud, pff kan me de dag dat hij geboren werd nog herinneren alsof het gisteren was, zo spannend en zo enorm blij met hem en meteen wetend dat deze liefde voor hem nooit meer over zou gaan en zo is het nog steeds.
Sinds de scheiding woont hij bij zijn vader maar zijn verjaardag viert hij altijd nog bij mij omdat die traditie in onze familie wel nog gehandhaafd is en bij mijn ex eigenlijk helemaal niet.
En ach ja ik ben ook maar een mens en denk dan maar, bij jou woont hij het hele jaar, deze éne dag is dan maar voor mij en wie weet hoe kort het nog maar zal duren want ik zie toch wel gebeuren dat hij een keer samen gaat wonen met zijn vriendin dus dan zijn deze verjaardagen ook weer over.
Dit jaar waren er ook al twijfels, wel of niet doen, maar hij wilde het toch nog wel. Ik verwachtte niet dat er veel mensen zouden komen, wat familie gewoon gezellig een beetje onder ons maar inmiddels krijg ik allerlei signalen dat er toch wel wat meer mensen komen.
Heb even zitten tellen, mijn ex schoonzusje en haar man zijn over uit Australië, die had hij ook uitgenodigd, zijn aanstaande schoonouders, die ik al veel langer ken dan dat Peter oud is, dus oude bekende van me zijn, nog een vriend, de familie, de buren en dan kom ik toch al gauw op zo'n 16 man en dat kan er net in, zo'n groot huis heb ik niet.
Heb er wel zin in, heb zaterdag al boodschappen gedaan en ben gelukkig dinsdag vrij dus dan kan ik alles weer opruimen dat is wel een prettig idee. Eerst nog even werken natuurlijk morgen wel maar laat dan maar komen de visite en de jarige.
Vandaag is de geboortedag van mijn dochtertje Angela Irene Roos, nu 31 jaar geleden en zij overleed toen ze 14 maanden was. Altijd voor mij een speciale dag en ik kan me nog herinneren dat ik vorig jaar op deze heel erg verdrietig was maar vandaag had ik dat gevoel helemaal niet zo.
Waarmee ik maar denk dat verdriet echt geen datum kent, de ene keer komt het op haar geboortedag omdat die toch wel heel speciaal blijft en soms heb ik het opeens als ik aan haar denk. Of ik zie een kind dat, net als zij had, het syndroom van Down heeft en ik weer een steek krijg maar ook als ik mensen stomme mongool hoor roepen wat tegenwoordig wel een gangbare uitdrukking schijnt te zijn dat ik opeens weer die pijn voel.
Toch ben ik vandaag wel naar het kerkhof geweest om bloemen te brengen, ben helemaal niet iemand die vaak naar een begraafplaats ga maar op haar verjaardag en op haar overlijdensdag 21 december ga ik wel een bloemetje of een mooi kerststuk brengen.
Het is gek als ik er aan denk dat ze nu 31 jaar geweest zou zijn, ik kan het me ook haast niet voorstellen omdat ze in mijn gedachte natuurlijk altijd een kindje van net een jaar oud blijft. Acht oktober voor mij dus een speciale, bijzondere dag en dat zal altijd zo blijven.
Voortaan de dinsdagen vrij en afgelopen dinsdag meteen maar gebruikt om eindelijk eens mijn slaapkamer af te maken. Alle ingrediënten had ik in huis dus ik kon lekker aan de slag, had de wekker gezet om goed op tijd te kunnen beginnen.
Allereerst een paar stopcontacten er bij maken, wel gewoon met verlengingen, mijn kunde gaat nog niet zo ver dat ik ook draden kan trekken en dat soort dingen. Alles netjes weggewerkt met kabelgootjes en drie lichtpunten in mijn slaapkamer er bij dus.
Het ziet er mooi uit, daarna alles stofzuigen, het bed neerzetten, opmaken, de televisie verplaatsen. Het kastje dat ik zelf geverfd had in delen naar boven sjouwen, valt nog niet mee maar lukt en daarna de diverse laatjes inrichten voor sierraden, ondergoed en sokken. En natuurlijk mijn knuffelhond ;) krijgt ook een plaatsje op het bed.
Nog even naar Karwei geweest omdat ik nog één stopcontact te kort kwam en om een uur of zeven ben ik weer klaar. Ik bel mijn wandelafspraak af, heb al genoeg bewogen vandaag en ga even lekker op mijn bed liggen en alles op mij in laten werken, het voelt goed aan en ziet er leuk uit. Alleen alles nog aankleden, een vloerkleedje nog, een leuke poster of eigengemaakte foto laten uitvergroten, wat frutsels, niet te veel en een paar leuke lampjes. En als bruin het kan trekken een andere televisie, een plat model zal ik maar zeggen, hoewel deze die ik heb het nog prima doet dus geen prioriteit. Daar zal ik nog een keer voor op pad moeten maar haast heeft het niet. Ik slaap 's avonds voor het eerst in mijn nieuwe slaapkamer en het bevalt met prima, ben er best een beetje trots op dat ik het toch maar weel allemaal zelf tussendoor gedaan heb.
Donderdag is altijd mijn dag voor de krant, meestal maak ik wat afspraken en natuurlijk moeten ook alle stukken geschreven, mailtjes gelezen, berichten geplaatst en foto's bewerkt worden en daar ben ik altijd wel een aantal uurtjes mee bezig.
Handiger zou zijn als ik gewoon als ik ergens geweest ben meteen de foto zou bewerken, het bericht zou schrijven maar nee.....het komt bij mij altijd neer op de laatste dag, alsof ik de druk van het moet nu nodig heb om het verhaal te kunnen schrijven.
Vandaag ging het wat anders, ging vanmiddag naar de begrafenis van een oom met mijn moeder en zus en wist niet precies hoe laat ik weer thuis zou zijn. Er was een kerkdienst bij en na afloop was er koffie met broodjes voor de familie en mijn ervaring is dat het dan nog wel eens even aan kan lopen want zoals neven en nichten kom je eigenlijk alleen nog maar tegen op dit soort gebeurtenissen. Dus lijken het ook wel een soort familie reünies waarbij verhalen en herinneringen worden opgehaald.
En dan nog met een flink stuk rijden er bij wist ik niet hoe ik me vanavond zou voelen dus had ik al flink voor gewerkt voor mijn stukken voor de krant zoveel dat ik nu vanavond om half 10 al weer klaar was met alles en eigenlijk voelt dat ook wel rustig en lekker aan, niet op de klok kijken van sjips al weer bijna twaalf uur terwijl je weet dat om net 6 uur de wekker weer gaat en ik na zo intensief schrijven van stukken ook niet meteen kan slapen dus vaak hele korte nachtjes heb.
Nu kan ik nog even op mijn gemak een paar stukken doorlezen en alles opsturen, een wijntje nemen en lekker zo rond de klok van 11 uur in mijn bedje liggen met hopelijk een leeg hoofd en gauw slapen. Hmm een idee om het iedere week zo maar te doen misschien ????
Op de foto mijn collega vrijwilliger en ik die in de bloemetjes gezet worden na 25 jaar in de organisatie gezeten te hebben van het jeugdwerk in ons dorp. Een avond om nooit te vergeten compleet met een rondrit door het dorp.
WE300 is een schrijfopdracht waarbij je een verhaal schrijft van 300 woorden waarin het themawoord niet genoemd mag worden alleen omschreven. Meer verhalen en meedoen kan bij : http://platoonline.wordpress.com/
Een jaar lang was ze bezig geweest met het schrijven van sollicitatiebrieven want dolgraag wilde ze een baan hebben.. Sollicitatie trainingen werden gevolgd evenals een cursus sollicitatie brieven schrijven. Alles werd er aan gedaan om een baan te vinden maar dat viel niet mee als je al wat ouder bent. En dat bleek ook wel, de stapel afwijzingen werd steeds hoger en hoger en de redenen voor afwijzingen waren divers en soms heel creatief gevonden.
Bij de eerste afwijzing zat ze huilend op de bank en voelde ze zich een complete mislukkeling, later werden de reacties wat minder heftig maar iedere afwijzing voelde ze en kostte haar nachtrust.
Tot ze een keer besloot om de mooie brieven die ze had leren schrijven te negeren en in een opwelling een sollicitatiebrief schreef die gewoon uit haar hart kwam maar niet voldeed aan hoe een sollicitatiebrief geschreven zou moeten worden.
Zij was vrij laat met de reactie, de termijn van twee weken was al bijna om, maar ze gooide hem toch nog maar in de brievenbus op donderdagavond.
Zaterdagmorgen lag er een brief op de mat, eigenlijk wilde ze hem helemaal niet open maken omdat ze dacht dat haar brief te laat aangekomen was maar er was iets dat haar toch deed besluiten om hem toch maar meteen te openen.
Ze las en las het nog een keer en opeens kwam er een juichend gevoel in haar naar boven, ze kon wel gaan zingen, ze was uitgekozen om op sollicitatie gesprek te komen, zou het dan toch nog, zou ze toch………. Gauw ging ze iedereen bellen.
De sollicitatiedag kwam er aan, ze kon de spanning bijna niet meer aan en toen ze de vriendelijke mijnheer die haar begroette een hand gaf voelde ze dat hij nat was ……. Geen goed begin dus.
De Efteling, ik weet dat mensen er helemaal gek van zijn om dat pretpark te bezoeken, ik heb dat nooit gehad, sterker nog, ik was er ooit geweest toen ik een jaar of 13 was met een zangclubje waar ik toen op zat en daarna duurde het zo ongeveer 40 jaar voordat ik er weer kwam een keer.
Vandaag is de geboortedag van mijn dochtertje Angela Irene Roos, nu 31 jaar geleden en zij overleed toen ze 14 maanden was. Altijd voor mij een speciale dag en ik kan me nog herinneren dat ik vorig jaar op deze heel erg verdrietig was maar vandaag had ik dat gevoel helemaal niet zo.
