Ik zoek het momenteel letterlijk wat hoger op en eerlijk gezegd is dat niet mijn favoriete plaats boven op een ladder.
Heb best een beetje last van hoogtevrees maar in mijn huisopknapmissie moest de gang en het trappengat en overloop er ook aan geloven. Alles verven en behangen en dat betekent regelmatig met een lange ladder op de trap staand verven of zoals vandaag al het behang er af halen en dan kijk ik naar een diepte van een meter of zes.

Mijn bedoeling was het behang te laten zitten en er overheen te behangen, wat best een keer zou kunnen, maar toen ik een klein stukje ergens voor het verven af moest scheuren trok ik een hele baan er (bijna) af. Dus ik dacht optimistisch, nou dan al het behang in de gang en overlopen er maar af als het zo makkelijk gaat.

FOUT natuurlijk, sommige banen gingen er zo af maar een groot deel van de onderlaag bleef zitten dus twee dagen extra behang schrappen boven op de trappen.
Want om bij alle plaatsen te komen heb ik een systeem van verschillende trappen op de trap zetten en zo lukt het precies.
(Geen losse trappen op elkaar hoor, zo maf ben ik nog net niet )

Eng vind ik het nog steeds wel een beetje en vroeger deed ik zulke klusjes altijd alleen als er nog iemand in huis was voor het geval dat. Maar ja om nou iemand te vragen om op te komen passen of ik misschien van de trap af ga vallen dat gaat natuurlijk ook wel wat te ver. (hoewel een paar extra handen zouden wel welkom zijn geweest haha).

In Lanzarote een paar jaar geleden leerde ik van een vrouw dat je soms je angsten moet proberen te overwinnen en inderdaad ik zag toen ik niet meer met mijn ogen dicht zat in een bus op excursie de allermooiste landschappen die ik niet graag had gemist. En als ik maar niet al te veel denk, oei wat sta ik hoog, gaat het ook wel aardig.

Nog een dagje behangen en dan is de hoge klus geklaard en kan ik het weer wat lager bij de grond zoeken, een plek waar ik me toch wel beter thuis voel.

Het nieuwe WE300 woord van Plato voor deze maand is Verlaten.

Meer verhalen op : http://platoonline.wordpress.com/category/we-300/

Als meisje van 13 jaar moest ze gaan werken bij een boer als stoepmeid. Ondanks het feit dat ze een klas over had geslagen, goed kon leren en de hoofdonderwijzer speciaal thuis kwam om te vragen of ze door mocht leren. Als tweede dochter van een groot gezin moest ze gaan werken.

Ze werd door haar vader op maandagochtend naar een boer gebracht die een hulpje zocht en toen ze zaterdag weer opgehaald werd zei ze tegen haar vader “Ik ga niet meer hoor”, ze vond het maar niks om heel de week van huis te zijn.
Maar natuurlijk bracht haar vader haar maandag opnieuw naar de boer toe, dat kon toen niet anders.

Een heel warme augustusmaand in 1929, de boer en boerin gingen met de brik naar de kaasmarkt en zij als 14 jarige bleef alleen achter op de boerderij om op te passen.

Een enorme storm stak op, het werd nacht. Nog nooit had ze zoiets meegemaakt en ze was bang. De varkenskoopman kwam langs en zei dat ze het kindje bij familie moest brengen en zelf een schuilplaats moest zoeken en dat deed ze.

Ze vluchtte naar binnen, verstopte zich in huis en ging angstig afwachtend ergens zitten terwijl de storm de boerderij teisterde. Ze hoorde de boerderij aan alle kanten kraken en piepen, de koeien onrustig loeien in de stal en de varkens gillen tot na een schijnbaar eindeloze tijd de storm weer ging liggen.

De windhoos had alle ramen vernield, varkens liepen in het glas, gordijnen waren allemaal aan flarden en de boerderij flinke schade maar zij had het er goed vanaf gebracht.

Het verhaal is al zoveel keren door haar verteld maar nog steeds hoor je in haar stem hoe zij zich die dag, alleen op de boerderij, gevoeld heeft er in doorklinken.

Voor mij is het leuke van lezen dat ik zelf een beeld daarbij vorm en de hoofdfiguur er uitziet zoals ik hem of haar in mijn gedachten zie.
Ik had dat ooit heel sterk bij het boek Waterschapsheuvel het in het Nederlands vertaalde boek Watership Down van Richard Adams uit 1972.

Het verhaal zullen veel mensen wel kennen over een groep konijnen die een nieuwe kolonie op gingen bouwen.
Ik vond het een fascinerend boek en op een gegeven moment waren de konijnen voor mij mensen geworden met hun eigen-aardigheden en vervelende eigenschappen en allerlei karaktertrekken die mensen hebben. Sterker nog bij sommige konijnen zag ik mensen die ik in het echt kende.

Toen ik later de film zag vond ik het echt een afknapper, ik zag een leuke film met konijnen maar het had voor mij niets meer te maken met het boek.
Dat was ook het geval met “It”van Stephan King dat ik een paar keer gelezen had en waarvan de film en miniserie een slap aftreksel voor mij was van het boek.

Zo had ik het ook ooit op mijn werk bij de gemeente, iedere dag moest ik aan een man van het destructie bedrijf doorgeven waar de dode dieren van de boeren lagen. Deze man had een mooie warme stem, ik had hem nog nooit gezien maar in gedachte had deze man donker haar en een normaal postuur.
Na een paar jaren iedere werkdag met deze man gesproken te hebben was ik een keer op een receptie van de gemeente en ik hoorde opeens een heel bekende stem. Een grote blonde man stond er en ik kon het niet laten om te vragen of hij die desbetreffende persoon was waar ik iedere dag mee sprak. Hij beaamde het en ik geloof dat ik het helemaal niet leuk vond dat ik nu wist hoe hij er uit zag omdat het beeld dat ik had heel anders was dan de werkelijkheid.

Daarom is het voor mij soms beter om mensen niet te zien waar ik mezelf een beeld van heb gevormd of een boek verfilmd te zien waarbij de hoofdpersonen niet lijken op hoe ik ze bedacht had.
Soms is mijn eigen verhaal en voorstelling die ik ergens van heb mooier dan de werkelijkheid of een verfilming en daar is een boek denk ik ook voor bedoeld en daarom is lezen zo heerlijk.

plaatjes internet

Het fotothema van deze week TOUGH (Sterk, Duurzaam, Moeilijk, Gecontroleerd, Machtig, Heftig)

De eeuwige strijd tussen water en land:
The eternal struggle between water and land

Hier het teruggeven van land aan rivier de Lek.
On the photo giving back land to the river Lek

Meer foto’s op :

http://www.spunwithtears.com/thursday.html

Hoewel ik het heel leuk vind om dingen met mensen samen te doen ben ik ook wel een Einzelgänger (om maar een goed Nederlands woord te gebruiken

In ieder geval vind ik het heerlijk zoals vorige week een dag in mijn uppie in Rotterdam te lopen en overal in winkeltjes en op de markt te gaan snuffelen.
Dan vind ik ook altijd leuke dingen of koopjes, gewoon omdat ik meer tijd heb om te kijken en niet afgeleid word door iemand.

Of zoals vorige week, heerlijk de fiets gepakt en zomaar de polder rond gaan fietsen. In tegenstelling tot wanneer ik met iemand samen fiets zie ik veel meer, ruik ik veel meer en hoor ik veel meer van wat er allemaal om mij heen gebeurt. En dat is gewoon genieten.

Mijn fototoestel meegenomen en hier en daar gestopt om wat foto’s te maken ook iets waar ik anders niet aan toe kom.

Dan hoef ik even niet te praten en geen rekening met een ander te houden.
Niet dat ik altijd een kluizenaarsbestaan zal willen leiden maar zo nu en dan is het heerlijk om gewoon alleen je eigen ding te doen.
Het grappige is ook dan wel weer wanneer ik alleen op pad ben, ik ook altijd meer contact heb met andere mensen en dat kan weer leuke gesprekken opleveren.

Ach samen of alleen er is voor beide wat te zeggen en een mooie afwisseling daartussen is voor mij in ieder geval het beste.

Ik heb echt enorm genoten van het prachtige weer van de afgelopen week, ik weet dat niet iedereen dat met mij deelt maar ik krijg gewoon zo’n enorme energie uit warm weer en de zon.

Niet na hoeven denken wat je aan moet trekken, gewoon shirtje, korte broek, ff smeren en naar buiten, heerlijk en vooral die zwoele avonden nog lekker in de tuin zitten.

Ik moet zeggen dat ik natuurlijk ook wel in een luxe positie verkeer dat ik niet hoef te werken dus ga ik even zitten in de schaduw kan ik dat doen.

Maar de zon geeft mij altijd zo’n energie dat ik juist als het zo warm is enorm veel werk verzet en dat was ook deze week het geval.

Mijn eigen en mijn moeders tuin onkruidvrij gemaakt, mijn auto binnen en buiten eens helemaal goed schoongemaakt, de containers met de hogedruk eens een keer superschoon gemaakt, onkruid tussen de tegels uit, pompen in de vijver schoon, ramen zemen en allemaal van die lekkere buitenklussen.

Ook nog gaan wandelen op Kinderdijk en de polder rond gaan fietsen, kortom gewoon praktisch heel de week buiten geweest en ik vind dat heerlijk. Van mij mogen er nog meer van dat soort weken komen.

Heb nog wel wat dingen voor zulke warme dagen in de planning staan, de vlonder en mijn blokhut verven en mijn tuin zo aanpassen dat volgend jaar mijn kasje er kan staan.

En natuurlijk tussendoor gewoon lekker lui en uitgestrekt op mijn stretcher met een boek in zon of schaduw lekker lui liggen lezen of mijn ogen even dicht doen met een muziekje er bij en een kopje thee. Het ultieme vakantiegevoel voor mij.

Wachtend op wie het Olympische vuur zal gaan aansteken en de intocht van de Nederlandse delegatie maar even een blogje schrijven want al die landen die binnenkomen is wel en beetje saai. Wist trouwens niet dat er zoveel landen bestonden, mijn school aardrijkskunde is inmiddels aardig gedateerd weet ik nu wel zeker.

Ik vond het een prachtige opening en Mike Oldfield nam me even mee terug in de tijd en de beelden uit Londen terug naar mijn vakantie in Engeland tijdens de jaarwisseling.

Een vakantie die door mijn aangekondigde ontslag snel op de achtergrond is verdwenen en ik heb er ook eigenlijk niets over geschreven meer op mijn weblog.

Maar het waren fantastische dagen daar in Londen, waarbij de jaarwisseling eigenlijk het minst leuke van alles was, kwartiertje vuurwerk en alles was voorbij.

We hebben echt heel veel van de stad gezien, als ik nu dan de beelden zie weet ik nog precies waar ik heb gelopen en wat voor gebouwen daar waren.
Gestaan bij de aftelling naar de Olympische spelen, ik vind Engeland en zeker Londen zo leuk dat ik daar nog wel eens een keer naar terug wil maar dan in de zomermaanden.

Ben er nu twee keer geweest een keer in de herfst, was toen redelijk weer maar ook wel aardig wat regen en met oud en nieuw was het ook wel goed weer maar wel koud natuurlijk. Geen terras weer.

Dus in een zomer, deze dan maar niet, hoe wel het wel een bijzondere belevenis zal zijn al die drukte en mensen, hoop ik dat het er nog een keer van zal komen. Londen voor mij gewoon een stad om van te houden waar vast nog veel meer te ontdekken is.

Plaatjes internet. Foto @anneke

Ongeveer 4 jaar geleden leerde ik een man kennen via een internetsite en we werden bevriend met elkaar.

Naast zijn werk is hij een enthousiast radio amateur waarbij hij iedere week een live uitzending heeft van twee uur met gasten en onderwerpen en iedere dag van 22.00-24.00 en een easy listening programma maakt.

Hij doet dit al jaren lang en met veel plezier en ik ben nog steeds een van zijn trouwe luisteraars.

Zijn live programma staat altijd aan wanneer ik bezig ben met het schrijven van mijn stukken voor de krant en het avondprogramma is heerlijk om aan het einde van de dag naar deze muziek te luisteren.
En hij heeft een mooie warme stem die ik ook graag hoor.

Hij was ook degene die mij hielp met mijn eerste weblog maken toen nog bij weblog en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor.

Soms vroeg ik een plaatje voor hem aan of draaide hij voor mij een plaatje, soms onverwacht en dat is altijd leuk om even te merken dat er iemand aan je denkt.

Nu is besloten dat zijn programma op een later tijdstip uitgezonden zou gaan worden en in deze optie kon hij zich niet vinden dus besloot hij, met pijn in zijn hart, te stoppen met het avondprogramma.

Vanavond is zijn laatste uitzending en ik ga zeker luisteren, ik ga er echt voor zitten en nog een keer genieten van zijn programma. Ik vind het heel jammer maar wil hem ook bedanken voor al zijn mooie songs die hij draaide en waarvan het leek dat hij ze speciaal voor mij draaide. De 2500^e uitzending die er aan zat te komen zal er niet meer komen.

Lieve Alex, heel veel sterkte vanavond tijdens je laatste uitzending en bedankt voor al die mooie muziek die heel veel avonden mijn kamer in kwam.

http://youtu.be/4lrqs_ViPS8

Plaatje internet.

Als ik zelf wel eens mijn dag niet heb dan denk ik wel eens dat zoiets alleen bij mij voorkomt maar soms kom ik voor de krant bij mensen die me dan een kijkje geven achter hun voordeur.

Zoals vandaag toen ik naar een echtpaar ging dat 50 jaar getrouwd was, wonend in een mooi appartement in een nieuw gebouwde wijk, voorzien van alle luxe.

Ik kwam aan de praat en vraag altijd wat mensen leuk vinden om over te schrijven, meestal is het wel een beetje standaard.
Hoe heeft het echtpaar elkaar leren kennen, wat voor werk, hobby’s , bijzonderheden, wat doen ze nu als gepensioneerden, kinderen, etc.

Al pratend komt er dan altijd wel weer een verhaal uit.

En soms vertellen mensen je dan heel persoonlijke dingen zoals vandaag.

De man vertelde dat hij met zijn vrachtwagen een kindje van zeven jaar oud dood gereden had, een in en in triest verhaal voor twee families. De tranen stonden nu na zoveel jaren weer in zijn ogen toen hij het vertelde.

Hij dacht een afgevallen doos van zijn vrachtwagen te hebben overreden, keek en daar het kind zag liggen dat toen al overleden was. De paniek, de schrik, het verschrikkelijke schuldgevoel.

Daarna de familie die dit dramatische nieuws kregen, zo boos waren dat ze dreigden hem iets aan te doen.
De rechtszaak waaruit bleek dat hij niet schuldig was, maar ja zei hij, wat is niet schuldig, ik voel het altijd zo al was het kind vanaf het trottoir er zo onder gereden.

Een verhaal zo indrukwekkend dat ik vroeg of ze dat nu echt wel in de krant wilden hebben, soms moet je mensen tegen zichzelf beschermen.
Ik weet hoe het gaat in een dorp als ik zoiets schrijf, het verhaal weer opgerakeld wordt en dat wilden ze dus ook maar liever niet.

Verbazend soms dat mensen zo zonder voorbehoud zoveel vertellen en dan maar vertrouwen dat ik daar een verhaal van maak en weet wat ik wel en niet mag schrijven van wat soms tussen de regels door even aan me verteld wordt.

Mooi ook wel, die verhalen, die levens van mensen waarvan ik, als ik even achter die voordeur mag kijken, zie dat die ook niet allemaal van een leien dakje gaan en het vertrouwen dat ik toch vaak van vreemden mensen zo direct krijg.

Een paar jaar geleden ben ik begonnen met wat fruit in mijn tuin te zetten en eigenlijk wordt dat ieder jaar meer.

Ik begon met een kersenboom die jarenlang geen kers gaf. Een jaar of drie geleden zag ik opeens bij het tuinieren rode bolletjes in de tuin liggen en dacht waar komt dat nou vandaan. Naar boven kijkend zag ik dat de boom vol hing met kersen. Niet dat ik die gegeten heb want voor ik zover was hadden de vogels alles al opgegeten, voor mij alleen de pitten in de tuin achterlatend.

Maar goed. Momenteel heb ik dus aardig wat fruit en ook het hele jaar door. Rode bessen, kruisbessen, appels, frambozen, vijgen, druiven, bramen, aardbeien, tomaten, physalisbessen en bosbossen.

Dit jaar is een koud en nat jaar en dat merk je aan het fruit. Sommige soorten doen het nog niet goed of zijn heel laat.
De kersenbloesem was bevroren dus dit jaar geen kersen. Mijn appelboompje heb ik voor het tweede jaar, vorig jaar had ik 2 appels waarvan er 1 over bleef. Dit jaar heb ik er al 15 geteld dus dat is heel leuk en lekker natuurlijk. Vol verwondering kijk ik soms dat zulke grote appels aan zulke kleine steeltjes blijven hangen. Vroeger hadden we thuis een hele boomgaard met appels en peren en heb ik me dat nooit afgevraagd of verwonderd hierover hoe dat kon.

De frambozen doen het slecht, wel bloesem maar de vruchten verdorren, te koud, de aardbeien beginnen nu pas te komen evenals de tomaten. De bosbes doet het goed maar is ook laat. De kruisbessen zijn eigenlijk koploper. Die doen het dit jaar zo goed dat ik de takken heb moeten ondersteunen omdat ze anders af zouden breken.

De vijgen blijven klein en vallen onrijp van de boom, ook die missen de warmte en de braam komt wel maar die heeft ook zon nodig.
De druiven doen het dit jaar weer wel heel goed, staat veel aan dus dat wordt smullen.
De physalis bessen doen het ook niet goed, misschien komt het nog als het nog wat warmer zou worden, dat zijn late vruchten die je pas in oktober oogst.

Al met al ben ik wel tevreden, het is gewoon leuk en als ik voor eigen gebruik heb vind ik het genoeg. Ben niet iemand die ook nog potjes vol met jam gaat maken of zo.
Volgend jaar krijg ik een klein kasje en dan kan ik nog wat meer soorten uitproberen. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat.
Want fruit zo geplukt uit je eigen tuin, onbespoten is toch wel heel erg lekker

.

Mijn oudste broer is ontzettend handig, mijn jongste broer was dat ook en zonder heel bescheiden te zijn kan ik wel zeggen dat ik ook wel handig in huis ben. Mijn twee zussen zijn totaal niet handig en laten de klusjes liever aan een ander over.

En als het niet lukt zoals het hoort probeer ik meestal wat te bedenken dat het toch wel lukt en pas als het helemaal niet gaat vraag ik het aan een ander.

Van onze vader hebben we dat zeker niet, het was een schat van een man en een harde werker, maar ik kan me uit mijn hele leven niet herinneren dat ik die man ooit met een hamer of schroevendraaier in zijn handen heb gezien.

Mijn moeder daarentegen wel, die was net als ik, altijd aan het rommelen en bezig in, om en met het huis. Zelfs nog nu ze 96 jaar oud is en nog maar heel beperkt zicht heeft zag ik opeens weer zoiets leuks dat ik het niet kon laten om er een foto van te maken.

Ze had een plant die scheef stond en dat ziet ze dan nog wel en ergert zich er aan en dus is ze op zoek gegaan. Stokjes en touwtjes of ander materiaal kon ze niet vinden maar ze is nog steeds niet voor een gat te vangen.

Met een kwastje en een doosje en een draadje wist ze de plant zo te ondersteunen dat de plant weer recht stond.
En als ik dat zie kan ik alleen maar lachen, wat een geweldig mens en wat lijk ik veel op haar (niet dat ik bedoel dat ik zo geweldig ben maar dat ik me zo in haar gevoel kan verplaatsen). Ik kan me precies voorstellen hoe ze daar mee bezig geweest is. Heerlijk…………

Kwam op MMP in gesprek met een man die in Zwolle woonde, op een of andere manier klikte het en we zaten iedere dag wel een tijdje te praten, eerst via internet en later gingen we bellen.

Een leuke vent, wel met een flinke zak bagage, een turbulent leven gehad maar ook wel een boeiende man eigenlijk om mee te praten.
Maar Zwolle, pff wat een afstand als je elkaar eens zou willen zien dus die richting dacht ik niet echt op.

Vrijdag zei hij opeens, zullen we afspreken in Amersfoort om elkaar een keer te zien en ik dacht waarom ook niet, dus ik zei, lijkt me leuk.
Gisterenavond gingen we elkaar ontmoeten op het treinstation in Amersfoort.

Ik was er iets eerder dan hij en zag hem aankomen, weinig verschil met hoe ik hem gezien had en we waren meteen weer aan de praat.
We gingen wandelen in Amersfoort, wat we beide wel een beetje kennen. Ik omdat mijn vriendin er jaren gewoond heeft en het mijn vaste overstap plaats is als ik naar Harderwijk gaat en hij omdat hij in de buurt er van werkt en er regelmatig komt.

Na een uurtje wandelen kwamen we in een soort bruin cafeetje terecht waar we een bakje namen en daarna gezellig met een rood wijntje de wereld om ons heen vergaten en alleen maar zaten te praten.
Het was gewoon zo ontzettend leuk, we leken wel een stel pubers die voor het eerst uitgingen. Al denk ik niet dat pubers zoveel met elkaar praten.

Een uur of 10 ging ik weer met de trein terug, ik moest op een donker station in Gouda nog een uur wachten omdat ik de verkeerde tijd uitgeprint had (blond hé ) en dat vond ik dan wat minder maar goed uur of half 1 was ik weer thuis.
Ik weet niet of ik hem nog een keer zal zien, weet ook niet of ik dat wel wil maar het was gewoon zo’n ontzettend leuke avond met deze boeiende man die ik niet gauw vergeten zal.

Gisteren een keer een prutteldag gehouden. Was even met mijn zus boodschappen wezen doen en had opeens de spirit om te gaan koken.

Iets wat totaal mijn hobby niet is, maar in het groot is het wel leuk en ‘s zomers ( waar en wanneer??) vind ik dan pastagerechten wel lekker. Dan hoef je er alleen verse sla of rauwkost er bij en klaar is Anna.

Iedere dag koken en afwas met pannen en dingen is gewoon niets voor mij. Een keer in het groot en ik kan weer een hele tijd vooruit.

Dus ik ging aan de slag, had alle ingrediënten in huis gehaald, eerst lekker rundvlees braden, dat doe ik dan nog heel ouderwets op een 3 pitter (wel met lampenolie, petroleum stinkt zo) . Een grote pan vol lekker laten pruttelen. Afblussen met oudbruin en een paar plakken ontbijtkoek er boven op.

Daarna rijstgerechten en pasta, lekker met veel verse roerbakgroentes er door, het ruikt heerlijk in mijn huis.
Van de resterende gehakt maak ik nog ballen en zie zo mijn vriezer kan weer gevuld worden.

Die ik trouwens meteen even ontdooid had tussen het koken door en schoongemaakt, het beetje wat er nog in zat kon in mijn vriezertje onder de koelkast.

Zo was is toch wel een behoorlijke tijd bezig maar het resultaat mocht er zijn. Tien rijstgerechten, zestien pastagerechten, 16 porties rundvlees en acht gehaktballen en een vieze keuken met veel afwas.

Alles meteen maar schoongemaakt, smakelijk gegeten van de vers bereide maaltijden en met een voldaan gevoel alles in de vriezer gedaan.

Na een week regelmatig een paar uurtjes op MMP gezeten te hebben heb ik al een aardige oogst van mannen waar ik mee heb zitten praten.

Sommige kan je meteen wegstrepen en die blokkeer ik dan maar gelijktijdig, kan ik me daar niet meer in vergissen.

Kwam ook nog enkele mannen tegen waar ik een paar jaar geleden ook wel eens mee heb zitten praten, dat was wel leuk om te horen hoe het hun vergaan was inmiddels.
Wat dat betreft heb ik een aardig goed geheugen en als ik dan een naam zie of een foto komt het verhaal er meestal wel weer ongeveer er bij.

Een aantal mannen heb ik mijn MSN gegeven en daar praat ik nu regelmatig mee. En zo huiverig als ik vroeger voor de webcam was zo snel zet ik hem nu aan om gewoon te zien hoe een man er uit ziet en hoe hij reageert, dat zeg toch meteen heel wat meer dan alleen een foto.

Want wij vrouwen denken wel eens dat we ijdel zijn maar die mannen kunnen er ook wat van hoor, foto’s van jaren geleden die niet meer lijken op de man die ze nu zijn.

Alsof het uiterlijk het allerbelangrijkste is ! Natuurlijk telt eerste indruk wel mee, tenslotte gaat het zo in het “echte leven” ook.

Alleen die namen, pff moet wel onthouden welke naam bij wie hoort want de fantasienamen zijn ook niet te begrijpen soms. En het is wel een beetje lullig als ik iemand met een verkeerde naam aanspreek
Misschien kan ik de truc van mijn oom gebruiken die slecht namen kon onthouden en tegen alle nichten lieve meid zei. (maar ja wat moet ik dan zeggen? Beste kerel of goeie man, geen idee toch !)

Ach ja Jan, Piet of Klaas wat maakt het eigenlijk uit als het beestje maar een naam heeft.
Voorlopig vind ik het leuk om alle verschillende verhalen te horen en wie weet komt er toch nog een mooie vriendschap uit voort.

Mijn Roots

Momenteel is er weinig op tv. maar het programma Verborgen Verleden vind ik dan nog wel leuk om naar te kijken.
Genealogie heeft eigenlijk al heel lang mijn interesse hoewel ik er niet veel mee heb gedaan verder, maar toen ik zo rond de 20 was en op het gemeentehuis werkte kreeg ik vaak aanvragen om gegevens op te zoeken. Wanneer er tijd over was dook ik dan de oude boeken in en dat fascineerde me mateloos.

Vanmorgen was ik bij mijn moeder en daar stond een rouwkaart van een oude tante van mij.
Eigenlijk geen echte tante want mijn vader kwam uit een samengesteld gezin.
Zijn moeder overleed vroeg en zijn vader bleef over met vier kinderen en zoals het in die tijd ging trouwde hij al snel weer met een weduwvrouw die twee al twee dochters had en samen kregen ze daarna nog twee dochters. Een van de twee dochters die zijn nieuwe moeder meebracht is nu overleden.

Er over pratend kwamen de verhalen bij mijn moeder weer in overvloed over de familie van mijn vader.
Mijn vader kwam uit Friesland op jonge leeftijd naar Holland zoals Friezen dat zeggen. Hij kon niet opschieten met zijn nieuwe moeder en een vriend van hem werkte op een boerderij in de buurt van Gouda, bij een andere boer werd ook een knecht gezocht en hij vertrok thuis toen hij een jaar of 17 was en daar vond hij ook zijn vrouw,mijn moeder en bleven ze in die omgeving wonen.

Vandaar dat ik dus een halve Fries ben en het is vreemd, vroeger ging ik zo nu en dan met mijn vader mee naar Friesland en later ging ik zelf regelmatig om mijn familie op te zoeken, maar als ik over de afsluitdijk kwam dan voelde het aan alsof ik thuis kwam.
En dat vind ik altijd nog een beetje raar omdat ik nooit een woord Fries gesproken heb (behalve een paar woordjes en Friese versjes die mijn vader ons geleerd had) en er ook nooit gewoond heb.
En toch voelt het aan alsof ik daar hoor op een of andere manier, misschien ook door de band die ik met mijn vader had en de goeie band met sommige nichten en neven uit Friesland die groter was dan van de kant van mijn moeder, terwijl die toch allemaal veel dichter in de buurt woonden.

Het is nu al weer een tijdje geleden dat ik geweest ben maar deze rouwkaart was de aanleiding voor mijn zus en mij om af te spreken toch weer eens een paar dagen naar Friesland te gaan en wat familiebezoekjes af te leggen dan. Dat lijkt me ook wel leuk om weer eens te doen. Terug naar mijn Roots .

Foto’s Van boven naar beneden. Beppe Anne, de jong overleden beppe (waar ik naar vernoemd ben). Mijn vader als klein kind, ik zelf en mijn ouders op hun trouwdag.

Het is echt een beetje komkommertijd bij de krant, weinig te doen, ook niet zo erg, kan ik lekker wat klussen maar volgende week maar eens in mijn archief duiken of ik niet nog een paar onderwerpen heb waar ik over kan schrijven.

Of zoals ik een paar jaar geleden deed een rondje fietsen door de polder en daarna kwam ik gewoon met vier items naar huis, beetje in de zomersfeer.

Het was toen heel warm (ja dat kan ook in de zomer) en ik fietste eerst langs een strandje aan de Lek en ging een praatje maken met een aantal mensen. Een stel kwam uit Groningen helemaal en was hier op bezoek bij hun kleinkinderen, een leuk verhaal.

Verderop kwam ik een boerenkar met paard er voor tegen met allemaal vrouwen erop, zo te zien dames van de kerk want, zonder iemand in een hokje te stoppen, ze hadden allemaal lange rokken en een knotje of opgestoken haar.
Ze stonden op de parkeerplaats van een restaurant, ik stapte op ze af en vroeg wat ze aan het doen waren op die boerenwagen.
Het werd een heel leuk verhaal, het waren allemaal zussen en schoonzussen en zoiets deden ze ieder jaar, ze hadden een workshop ergens gehad en gingen nu met elkaar eten. Het waren ook echt zulke geweldige vrouwen allemaal.

Verderop nog een schoonmaakbedrijf dat een cultureel centrum aan het ontdoen was van graffiti en nog moeders met kinderen die de koelte zochten aan een surfplas en ik had vier leuke zomerse artikelen weer in mijn krant.
Dus afhankelijk van het weer ga ik deze week of mijn archief in of een rondje fietsen, hoop het laatste maar want dan is het tenminste lekker weer.