Toen ik zo 13 jaar oud was kreeg ik mijn eerste bril, ik zag gewoon de woorden op het bord op school niet meer dus ik moest er aan geloven.
Vanaf het begin had ik een hekel aan dat ding en droeg het ook zo weinig mogelijk alleen als het echt niet anders kon.
Was ook heel slordig er mee, altijd kwijt, kapot, nee dat was niet mijn ding dus toen ik van school af ging, kwam de bril in de kast terecht.
Pas toen ik weer ging autorijden moest ik er wel weer aan geloven maar die bril die bleef dus gewoon in de auto en verder niet.
Mijn ogen zijn ook best vreemd eigenlijk, mijn ene oog is verziend en mijn andere oog is bijziend dat betekent dat ik zowel nog redelijk goed kon lezen zonder bril als ook voor veraf het meestal nog wel af kon doen zonder bril.
Toch had ik wel een aangepaste leerbril aan laten meten voor het werken achter de computer en sinds ik die op mijn werk altijd opheb kan ik echt niet meer zonder.
Heb zelfs voor alle zekerheid, als ik mijn bril zou vergeten op mijn werk een brilletje van het Kruidvat liggen, niet goed afgesteld op mijn ogen maar voor nood toch nog te doen in ieder geval. En dat soort brilletjes liggen dus nu overal door mijn huis, in de slaapkamer, keuken, kamer omdat ik sommige boeken niet meer zonder kan lezen.
Voor het autorijden waar ik kort geleden weer mee begonnen ben moest er weer een nieuwe bril komen en meteen een zonnebril op sterkte er bij, ideaal is het.
Alleen het probleem bij mij als ik autorijd en heb mijn bril op kan ik op mijn dashboard niet goed zien wat er op de metertjes staat dus als ik nu eens een bekeuring krijg voor te hard rijden heb ik een excuus voor mezelf, ik kon het niet lezen ;).
Ik schoot meteen in de lach toen ik dat woord zag staan, stations, treinen, ik heb er tegenwoordig iedere dag mee te maken omdat ik met de trein naar mijn werk ga.
De eerste keren dat ik op een station kwam was toen ik nog heel klein was en met mijn Friese vader mee mocht naar Friesland, spannend voor een klein meisje uit een dorpje dat eigenlijk nooit veel verder kwam dan dat dorp.
En de logeer partijen bij mijn nichtjes toen ik wat ouder was waarbij mijn moeder me op de trein zette en mijn tante op het station mij weer van de trein ophaalde.
Treinen bleven me boeien en aangezien ik jarenlang nog geen rijbewijs had en mijn hartsvriendin in verschillende plaatsen woonde ging ik regelmatig met de trein mee.
Een keer hadden we afgesproken op het station in Utrecht bij de telefooncel, beide niet wetend dat in die tijd er nog tientallen telefooncellen waren.We nog geen mobieltjes hadden en toch achteraf in dezelfde trein gestapt waren om naar haar nieuwe huis in Amersfoort te gaan en daar elkaar weer tegenkwamen.
Het station in Utrecht met al zijn dynamiek en mensen die bijna altijd gehaast onderweg zijn blijf ik gewoon zo'n leuk en boeiend station vinden.
Wat ik het meest irritante vind aan stations zijn de trappen, je moet altijd trap op trap af om naar het volgende perron te komen, waar ik nu werk zijn dat ook nog hele hoge trappen en ik haat ze. Allemaal………….
MIjn nicht werd vandaag 40 jaar, ze is pas gescheiden en net terug van vakantie dus ze vierde het bescheiden alleen voor de familie.
Mijn nicht werd vandaag 40 jaar, ze is pas gescheiden en net terug van vakantie dus ze vierde het bescheiden alleen voor de familie.
We hebben momenteel een soort haat/liefde verhouding, toen ze een aantal maanden geleden ging verhuizen heb ik haar hele huis behangen en waren haar spullen een paar maanden bij mij opgeslagen, zoals je volgens mij doet voor en familielid die in de problemen zit.
Ik snap haar verdriet, haar boosheid, haar alleenzijn soms en het idee er helemaal alleen er voor te staan.
Heb het zelf ook allemaal meegemaakt maar ik kan er absoluut niet tegen als ze in bijzijn van haar nog jonge kinderen tegen mij gaat zitten vertellen dat ze hoopt dat de auto waar haar ex man en zijn nieuwe vriendin in zitten een ongeluk zal krijgen als ze op vakantie gaan.
En dat zei ik tegen haar, het was op de verjaardag van mijn zusje een paar maanden geleden toen dit gebeurde, zij huilend de kamer uit liep en riep dat niemand haar begreep en snapte.
Dit maakte wel dat ik het ff gehad had met haar, als ik ze tegen kwam sprak ik haar wel maar ging niet meer op visitie en zag haar bij mij ook niet.
Vandaag dus de verjaardag, vrijdag was ik haar al tegengekomen bij Albert Heijn en vertelde ze over haar vakantie in Turkije die zo mooi geweest was, ze straalde en ik gunde het haar van harte dat ze even al haar problemen van zich af had kunnen zetten.
Vanmiddag ging ik naar haar toe, het gesprek ging over de vakantie en mijn kleine nichtje zei, blijf je eten Noelle, voor ik iets kon zeggen zei mijn nicht, ik heb geen eten hoor vanavond.
Nou zei mijn zus dat weten we dan dat we op tijd naar huis moeten, daarna ging het gesprek over de vakantie, ze vertelde over de mensen van het animatieteam waar ze zo'n lol mee gehad had en dat die misschien naar Nederland zouden komen hadden ze gezegd.
Dus ik zeg "nou Lin" dat zeggen ze tegen iedereen hoor, als jij weg ben komt er wel weer iemand anders en meteen lijkt het wel of ik weer het lont in het kruitvat stop want ze wordt meteen boos en loopt de keuken in.
Mijn zussen zitten verschrikt te kijken en mijn humeur was al niet helemaal om op te schieten vandaag dus ik zeg, mag ik gewoon nx meer zeggen, dan kan ik beter maar meteen weer naar huis gaan hoor, hier heb ik helemaal geen zin in. En dat zijn ze dus niet gewend in mijn familie waar iedereen voor de lieve vrede maar hun mond houden. Ik pas daar voor.
Even later komt ze weer binnen en gaat zitten alsof er niets gebeurd is, blijf om mijn moeder die er ook bijzit nog maar even zitten maar ik baal als een stekker van die griet, heb het nu even helemaal met haar gehad. De volgende verjaardag is pas in november en dat is maar goed ook............................
Gisteren was weer zo'n dag, afwisselend weer, afwisselende werkzaamheden en dat betekent bij mij dan ook meerdere verkleedpartijen per dag.
Eerst boodschappen gaan doen even nog mijn werkkleding van gisteren aangeschoten en gegaan meteen toen ik op was. Thuis alles opgeruimd en meteen omgekleed omdat ik die witte broek die ik aanhad nog met een witte was mee wilde nemen.
Het was niet echt warm dus iets niet al te zomers gekozen, de was opgehangen, gegeten, de tweede was weer opgehangen en nog steeds niet echt lekker buiten.
Was vanmorgen al vroeg wakker geschrokken na een echte nachtmerrie dus niet echt uit uitgeslapen zodat ik lekker even op de bank ging liggen lezen en na 3 bladzijden werd dat gewoon slapen zeg maar.
Toen ik rond 2 uur weer wakker werd scheen de zon volop en was het warm buiten, had wel zin om de vijver eens goed onder handen te nemen dus korte broek aan en shirtje en aan de slag gegaan.
Even toch maar de vijver in gaan want kon niet bij alle planten komen vanaf de kant dus weer mijn waadbroek aangetrokken.
De vijver uitgebaggerd, pompen doorgespoeld en het was inmiddels prachtig weer geworden dus mijn stretcher lonkte naar me, mijn boek gepakt en lekker gaan liggen.
Het was inmiddels 5 uur maar toch was het nog zo warm dat ik dacht, kom op doe nog ff mijn bikini aan dus maar weer verkleed.
Uur of 7 gaan eten, mijn jurkje aangeschoten over mijn bikini en lekker nog even buiten gaan zitten eten, daarna gaan douchen en weer verkleden in iets makkelijks voor de avond.
Dus alles bij elkaar heel wat verkleedpartijen op deze leuke en afwisselende zaterdag.
Enkele dagen geleden was opeens mijn telefoon ter ziele, ging geen lichtje meer aan, kon niet meer bellen of gebeld worden.
En dat mis je toch, heb wel een mobiel nummer maar goed die vaste telefoon is toch ook nog steeds wel heel makkelijk.
Vanmorgen toch maar op stap gegaan voor een nieuw exemplaar, gewoon simpel, geen gekke dingen, bellen moet ie en ik moet hem mee kunnen nemen naar de slaapkamer, voor de rest maakt het me niet zoveel uit.
Ik nam de goedkoopste die ze hadden en bij thuiskomst wilde ik hem meteen "even" aansluiten maar dat stuitte toch nog op problemen, bij het toestel zat een "ouderwetse telefoonaansluiting" terwijl mijn telefoonlijn via een kastje van KPN loopt.
Tja dat had die man ook wel eens mogen zeggen, of ik had het moeten vragen, ook helemaal niet bij nagedacht, ging er toch wel van uit dat bij de toestellen van tegenwoordige beide mogelijkheden aanwezig horen te zijn. Maar goed, het oude toestel even gesloopt of daar soms een kabeltjes met twee kliksluitinkjes aanzaten maar dat was ook niet het geval.
Dan maar de zolder op, ben geen bewaartype maar heb wel een kastje op de zolder vol met kabeltjes,snoertjes, oude mobieltjes, toetsenborden, muizen van oude telefoons en computers en ik ging er even in spitten en verdraaid, precies zo'n kabeltje als ik hebben moest.
Toen nog kijken waar hij in moest want in mijn enthousiasme had ik wel de oude er uit getrokken maar er waren verschillende mogelijkheden waar die nieuwe weer in moest.
Na een paar keer switchen was het toch voor elkaar, hij deed het en dat gaf me dan toch wel weer een heel voldaan gevoel dat ik het weer voor elkaar gekregen heb.
Het is al lang geleden dat ik geschreven heb over Alex, een man die ik via internet leerde kennen en daarna een aantal keren met hem op stap geweest ben, het was een leuke tijd.
Een misverstand maakte daar een einde aan, een impulsief gestuurd smsje midden in de nacht leverde een net zo impulsief gestuurde mail terug.
We hielden en houden nog altijd wel contact via MSN, mail of telefoon maar zien doen we elkaar niet meer. (al ligt er nog steeds een uitnodiging voor een etentje die bijna verlopen is ;).
Naast zijn werk is hij al jarenlang DJ bij een radiostation en daar verzorgt hij onder andere een avondprogramma waarin hij heerlijke muziek draait en je kan ook zelf dan een plaatje aanvragen voor iemand.
Afgelopen week vroeg ik een plaatje voor hemzelf aan, DJ Alex, omdat hij altijd zulke heerlijke muziek draait, jammer genoeg kan ik het niet zo vaak meer horen omdat ik toch meestal door mijn werk op tijd naar bed moet en het programma pas om 10 uur begint.
Maar vandaag wilde ik natuurlijk horen of het plaatje gedraaid werd en ja hoor, dat was het geval, Music was my first love van John Miles. Een prachtig nummer, ik hoef morgen niet te werken dus blijf nog even zitten luisteren.
Bij de aftiteling vertelde hij wie het plaatje aangevraagd had en zei tot slot "lief hé".
Ik kreeg meteen kriebels in mijn buik want vergeten ben ik de leuke dagen nog niet die we samen gehad hebben.
Mijn voortuin moet er aan geloven, al eerder haalde ik alle planten die ik wilde bewaren er uit en voor de rest deed ik er niet veel meer mee.
Mijn zoon gaat het bestraten maar zoals altijd druk druk druk, dus ik zie nog niet veel actie in de tuin. Gisteren na mijn eten dacht ik, zal even het grootste onkruid er uit halen want het was echt geen gezicht.
Ik ging aan de gang en ontdekte tussen het onkruid hele mooie bloemen, die ik niet kende uit de tijd dat ik mijn tuintje netjes onkruidvrij hield.
Het zal ook wel "onkruid" zijn maar die bepaalt eigenlijk wat onkruid is want de bloemen die ik ontdekte doen echt niet onder voor mijn tuinplanten in de achtertuin.
Door de warmte is het eigenlijk niet mogelijk om er nog een paar te verpoten maar mij hart is er goed voor, ze zullen het nu niet redden als ik dat doe.
Ook zie ik nog Dille opkomen die ooit in onze tuin stond en ik ontdek zelfs wortelen die ooit in de achtertuin in mijn "groente en fruittuintje" stonden, hoe is het mogelijk dat die in de voortuin terecht gekomen zijn.
Misschien is het eens een idee om niet te snel al het "onkruid" uit mijn tuin te plukken en eens te kijken wat er opkomt en wie weet is dat wel een verrijking voor mijn "bloementuin" .
Vanmorgen op mijn werk werd ik opgebeld door een mevrouw, ze wilde een stukje in de krant hebben en voordat ik kon vragen of ik haar 's avonds even terug kon bellen begon ze haar verhaal te vertellen.
Deze mevrouw liep met een puppy te wandelen langs de Lek bij een stuk waar het enorm hard stroomt ,het hondje komt te dicht aan de kant en valt in het water. Zonder na te denken springt de 56 jarige mevrouw hem na, niet wetend dat de stroming hier zo ontzettend sterk ik, ze komt bij het hondje pakt hem beet en begint naar de kant te zwemmen.
Althans dat probeerde ze maar het lukte niet, de stroming was veel te sterk, natuurlijk moest zij ook het hondje boven water houden, het hondje dat ook in paniek was geraakt. Een hachelijke zaak, een poosje gaat ze op haar rug zwemmen en houdt het hondje op haar buik boven water maar ze voelt haar krachten afnemen en ze vreest voor haar leven.
Opeens ziet ze een touw in het water hangen en ze klampt zich er aan vast, haar ene hand aan het touw en haar andere hand houdt het hondje vast.
Ze begint te roepen en te schreeuwen en opeens hoort een man haar en ziet nog net haar hoofd tussen de deinende golven. De man pakt een surfplank en gaat naar de vrouw toen en brengt haar en het hondje veilig aan de kant.
De vrouw bedankt de man en brengt hem een grote bos bloemen maar ze zou heel graag haar verhaal in de krant willen zetten. Twee keer onderbreekt ze het gesprek omdat het haar teveel wordt en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook met een brok ik mijn keel naar haar emotionele verhaal zit te luisteren. Ik spreek af dat ik haar 's avonds nog een keer zal bellen om het verhaal compleet te maken en eventueel een afspraak te maken voor een foto.
Want zo'n heldendaad, zo noem ik het tenminste, mag toch wel beloond worden en zij wilde ook graag dat mensen zich realiseren dat de stromingen in de rivier heel gevaarlijk kunnen zijn.
Voor de krant is het momenteel echt komkommertijd, best wel eens lekker rustig maar toch mis ik het er op uitgaan ook wel, ik vind het gewoon heel saai momenteel.
Met moeite had ik deze week nog twee eigen stukken en wat mailtjes aangeleverd gekregen en deze week verschijnt de krant niet dus heb ik helemaal een makkie en donderdag eens een keer echt helemaal vrij.
Vanmorgen nog wel ruim twintig kilometer wezen fietsen en even bij mijn moeder geweest, heerlijk in de tuin gezeten en via de toeristische route weer naar huis gegaan.
Vanmiddag maar een goed boek gepakt en dat helemaal uitgelezen maar om nou te zeggen dat ik het zo leuk vond. Nee dat dus niet. (het boek trouwens wel) .
Veel mensen zijn er op vakantie en ik mis gewoon een praatje of even ergens langsgaan.
Niet alleen de mailbox voor de krant is leeg maar ook mijn privé mailbox blijft angstvallend leeg deze weken. En geef ze eens ongelijk, het is ook geen weer om achter de computer te gaan zi tten.
Een kennis zou misschien vanmiddag nog langskomen om naar mijn tuin en vijver te komen kijken maar ook hij komt niet opdagen, was ook geen vaste afspraak, ik weet het maar het had wel gezellig geweest.
Komkommertijd niet alleen voor de krant dus maar ook in mijn vrienden/familie/kennissenkring en dat is bar ongezellig.
Had vandaag weer geen zin om heel de dag alleen thuis te zijn en te zitten chagrijnen dat ik het niet naar mijn zin heb dus ben op de bus gestapt en naar de markt in Rotterdam gegaan.
Toen ik nog geen werk had ging ik heel vaak even daar naar toe, ik vind het gewoon geweldig die markt, er is de duvel en zijn ouwe moer te koop en ik hou er gewoon van lekker op mijn gemakkie te snuffelen.
Kan overal rustig aan even kijken, het is prima markt weer, een klein buitje tussendoor maar dat kan de pret niet deren.
Een smeltkroes van rassen en verschillende mensen die je hier aantreft en ik hou daar van. Dik, dun, lang kort, wit of zwart en allerlei nuances van kleuren daar tussenin.
Een vrouw die haar man zonder gene de pan uitveegt bij een kraam, een stel mag ik wel zeggen zeer stevige dames die toch gewoon ongegeneerd een zak patat staan te eten bij Bram Ladage.
Ik ben er wel eens jaloers op die mensen die zo kunnen leven, ben zelf wel vaak te streng voor mezelf en eet ook nu weer gewoon een broodje ham met een kop koffie.
Na nog een tochtje langs alle snuffelwinkeltjes die daar grenzen aan de markt waar ik nog een paar leuke dingetjes scoor die ik "nodig" heb ga ik weer terug naar de markt.
Ik koop heerlijk zomerfruit en salade bij de verkoper van Turkse pizza's, alleen daarvoor zou je al naar de stad gaan zo heerlijk is die salade.
Thuisgekomen is het nog warm en ik strek me uit op mijn stretcher om even bij te komen van het sjouwen door de stad en bedenk me dat ik dat gewoon eens vaker moet doen.
Vandaag heb ik vrij en ook echt vrij helemaal geen afspraken of iets moeten. Zie na een nacht heerlijk geslapen te hebben de zon in mijn slaapkamer schijnen en daar pas ik mijn kleding op aan.
Alleen eenmaal buiten merk ik toch iets te optimistisch te zijn geweest maar binnen is het lekker, maak op mijn gemak een kopje thee en een boterhammetje erbij en ga de krant zitten lezen.
Natuurlijk een muziekje er bij, kan moeilijk zonder, kies eens een keer niet voor mijn favorieten maar voor een bestand waar al mijn muziek instaat en er komen verrassende nummers langs.
Woorden en muziek voor mij toch wel twee heel belangrijke dingen in mijn leven en zeker de combinatie daarvan zorgt vooreen optspannen en prettig gevoel.
Toch roept het zonnetje me nog wel "kom naar buiten" en ik denk dat ik dat toch straks ook maar ga doen, er staat wel een straffe wind dus fietsen zal het wel niet worden.
Dan maar even oude kleding aan en de tuin in gaan, wat onkruid wieden en misschien als ik heel veel zin heb nog even mijn bank schuren die voor het huis staat.
Maar voorlopig nog even wat schrijven, wat lezen en naar een muziekje luisteren. Heerlijk............
Het eerste artikel voor de krant waar ik voor schrijf, schreef ik voordat ik gevraagd werd om correspondente te worden.
Het ging over een bevriende kok die een site begonnen was met recepten van Oudhollandse gerechten en dat was zo’n succes dat hij een netwerk van mensen had opgebouwd over heel de wereld die hier gebruik van maakten.
Kort daarna vroegen ze of ik voor de krant wilde gaan schrijven en werd mijn eerste artikel gepubliceerd. Het was over de intocht van Sinterklaas.
In de inmiddels ruim 13 jaar dat ik schrijf heb ik al heel wat artikelen geschreven, het moeilijkste vind ik altijd de titel en de laatste zin.
Het schrijven van artikelen heeft me en brengt me nog steeds met zoveel leuke en unieke mensen in aanraking dat het boeiend blijft.
Natuurlijk zijn er “hamerstukken” zoals ik ze noem die ieder jaar terugkomen maar dan nog is het een sport om er ieder jaar toch weer een andere draai aan te geven. Het artikel wat me het meest bijgebleven is ging over een man die jarenlang werkzaam was geweest op het kerkhof in ons dorp.
Vol liefde vertelde hij over hoe hij de graven verzorgde, hier en daar een praatje maakte met de mensen, het maakte veel indruk op me.
En als dan naar aanleiding van jouw geschreven artikel zoveel mensen bij hem nog langskwamen om hem nu een keer een bloemetje te brengen en te bedanken dan weet je gewoon waar je het voor doet. Hiervoor dus.
Pff wat was het spannend vanavond en we hebben kansen gehad om de zege mee naar huis te nemen maar helaas het gebeurt niet.
Hoeveel ik ook van voetbal hou ben ik toch een nuchter mens, we hebben het geprobeerd en het is niet gelukt, ik zal er geen traan om laten
Een aantal bezoekers in het café zie ik dat wel doen maar ik kan me daar niets bij voorstellen, natuurlijk vind ik het jammer maar goed, het zat er niet in.
Toch vind ik nog steeds dat ze gewoon een prima prestatie neergezet hebben, jammer dat het in de laatste wedstrijd net ff niet meezat.
Alleen dat die verdomde Octopus Paul toch weer gelijk had daar baal ik van (haha) ik vertrouwde helemaal op mijn 3 oranje bloemen die vandaag in hun volle glorie uitgekomen waren.
Nou ja de Oranje spullen kunnen weer opgeborgen worden, mijn toch te krappe schoentjes hoef ik niet meer aan, het is mooi geweest en mijn complimenten voor spelers en trainer, had het ook liever anders gezien maar morgen is het gewoon weer werken geblazen.
En zo gaat het in de sport, soms win je en soms verlies je.
Gisteren bij Albert Heijn was het al duidelijk, iedereen, nou ja ik overdrijf een beetje maar heel veel mensen gaan vandaag voor de wedstrijd van Nederland barbecuen.
De stokbroden, vleespakketten, salades, wijn, frisdrank en bier vlogen over de toonbank en ik voelde me zelf aardig afsteken met alleen de "normale" boodschappen.
Had een uitnodiging om in het café waar ik altijd voetbal ga kijken te komen barbecuen, ja dus ook daar, maar had er geen zin in om 6 uur daar al te zitten dan wordt het morgen helemaal nx meer met dat werken.
Toch heb ik heel de dag al een soort van onrustig gevoel, ga ik vanmiddag fietsen of ga ik niet, als ik wil gaan begint het weer te onweren dus blijf maar thuis, loop mezelf een beetje in de weg.
Het is benauwd weer en hoewel ik goed tegen de warmte kon, voelt het vandaag niet lekker aan.
Ga mijn papieren maar uitzoeken maar heb ook daar eigenlijk geen zin in, bijgelovig als ik ben (soms) kijk ik naar mijn plant waar gisteren nog geen oranje bloem meer instond en ik zie dankzij de enorme regenbui gisterenavond dat er 3 bloemen open staan en dat geeft me een goed gevoel.
Laat Duitsland dan maar zijn Octopus hebben om de wedstrijden te voorspellen, ik heb mijn bloemen in de tuin en dan zullen we wel eens kijken wie er gelijk heeft............;)
Gisterenavond zat ik op MSN met Ernst te praten, Ernst is een man die ik ook via Max Meeting Point leerde kennen en waar ik regelmatig mee praat.
Hij verloor zijn vrouw ongeveer in dezelfde tijd dat ik ging scheiden en we konden en kunnen eigenlijk altijd wel ons verdriet onze vreugde en wat er ook gebeurt in ons leven bij elkaar kwijt.
Een digitale vriend, hoewel hij helemaal niet zo ver bij me vandaag woont is het er nooit van gekomen om elkaar eens een keer te zien en misschien maakt dat juist deze vriendschap zo uniek.
Misschien praat je makkelijker over je gevoelens en emoties als je verder in het "normale" leven elkaar eigenlijk nooit ziet.
Gisterenavond hadden we het over mijn moeite met het autorijden en hij vertelde dat hij ook jaren niet had durven rijden en dat hij ging hyperventileren als hij reed. Het was zo'n enorm gevoel van herkenning en ik vond het hartstikke stoer dat hij als man dat zo durfde te vertellen.
Denk dat vrouwen hun angsten hiervoor makkelijker met elkaar delen dan mannen maar misschien vergis ik me daar wel in, ben tenslotte geen man ;).
Hij gaf me tips om er doorheen te komen en daar kon ik iets mee, het gevoel dat ik niet de enige ben die zoiets heeft deed me heel goed.
Of het door dit gesprek kwam ik weet het niet maar ik sliep vannacht voor het eerst weer eens goed en zelfs 7 uur achter elkaar, een unicum na een nacht ervoor die maar 3 1/2 uur slaap telde. Ik had het dus ook hard nodig een keer.
Mijn zoon is na een jaar onderbreking weer gaan studeren en vandaag moest hij nog een her doen om zijn propedeuse te kunnen halen.
Hij was op een zomerkamp met een groep kinderen in de buurt van Arnhem en moest dus even terug komen naar Rotterdam waar hij studeert om de her te doen.
Als ik net bij Albert Heijn sta om een paar broodjes te kopen na een ochtendje heerlijk fietsen en winkelen gaat de telefoon, voor ik hem uit mijn tas heb gevist is hij al afgelopen.
Ik kijk wie er gebeld heb en zie Peter staan, ik bel hem gauw op, hij zegt mam, ik heb het gehaald, hoe ik het gedaan heb weet ik niet ik moest 63 punten hebben en ik heb ze precies.
Onwijs trots ben ik op hem dat hij het toch gered heeft, het valt echt niet mee na een jaar werken de draad van een studie weer op te pakken maar hij deed het toch maar, echt perfect.
Hij komt even naar mij toe en samen eten we gezellig een broodje bij de vijver en kan hij zijn verhaal kwijt, ben zo blij voor hem.
Ik zeg dat ik hier nog blijer mee ben dan de winst van het Nederlands elftal maar hij zegt heel nuchter, ik had het nog in november ook kunnen halen maar het Nederlands elftal krijgt niet zo vaak zo'n kans, gelijk heeft ie maar dat verandert mijn gevoel niet.
Precies 63 punten, net zijn moeder toen die haar eindexamen deed op de punt af en de theorie van het rijden ook precies het aantal punten wat ik nodig had.
De geschiedenis herhaalt zich, met een prima gevoel gaat hij weer terug naar zijn jeugdkamp, het gaat me geld kosten want had hem vorige week beloofd dat hij een zwemvest en surfpak mocht kopen als hij het zou halen maar ik betaal het graag voor hem.
Zondagavond voor het eerst een stuk alleen gaan rijden en maandag dacht ik stap gewoon in mijn auto en ben naar het treinstation gereden, flink de stress in mijn lijf maar het ging goed, terug twee maal de rotonde genomen maar ik kwam mooi op tijd weer thuis.
Ik merk dat alle spanningen toch heel wat stress veroorzaken en ik kan moeilijk slapen de laatste dagen, combinatie van druk, verhuizing bedrijf, nieuwe collega dat niet loopt samen, het autorijden, het is gewoon allemaal een beetje te veel voor me momenteel.
Dinsdag ga ik ook weer met de auto maar terug voel ik me niet echt lekker, kan me gewoon niet ontspannen in de auto en ben doodop als ik thuiskom. Ga meteen liggen slapen op de bank tot een uur of half 8, eten en daarna naar het voetballen gaan kijken in het café.
Kan me even helemaal ontspannen, even mijn werk en alles vergeten hoewel het was wel weer spannend maar op een gezonde manier spanning denk ik dan maar. Ga na afloop meteen naar huis want moet vandaag gewoon weer werken.
Op bed begint weer de onrust en ik neem me voor vandaag gewoon met de bus te gaan waarna ik eindelijk in slaap val.
Vandaag dus weer met de bus en trein gegaan, ben door de korte nachtjes doodmoe, mijn nieuwe collega is er vandaag gelukkig niet zodat ik mijn eigen gang een beetje kan gaan. Ga lekker om 4 uur naar huis en na een hapje gegeten te hebben val ik weer als een blok in slaap.
Morgen een vrije dag, ga eens lekker een stuk fietsen, dat is er ook al lang niet meer van gekomen omdat ik steeds de auto pakte om te oefenen. Hoop dat ik morgen een beetje bij kom zodat ik vrijdag toch weer in de auto zal stappen. Want opgeven wil ik het eigenlijk ook nog niet...............
Een aantal jaren geleden begon ik met aardbeien in de tuin, in mijn baskets want ik was die eenjarige planten eigenlijk een beetje zat.
Het beviel goed en langzamerhand kwamen er steeds meer soorten fruit mijn tuin in, bramen, rode bessen, kruisbessen, tomaatjes, vijgen, framboos, een kersenboompje, een druif en dit jaar heb ik weer een paar soorten er bij gekocht.
Goya bessen, kiwi, ananasbessen,pepertjes, appelboompje en een olijvenboompje van sommige vruchten weet ik niet eens hoe ze smaken maar het schijnen vitaminenbommetjes te zijn en ze doen het prima in mijn tuin.
Een gedeelte van de tuin is dus voor mijn fruit en dit jaar heb ik daar tussen ook een aantal slaplantjes gezet en wat kruiden.
De vijgenboom draagt ieder jaar heel wat vruchten maar ik wist echt niet hoe verse vijgen er uit zouden zien en of je ze sowieso kon eten. Een dappere buurman probeerde ze en vond ze heerlijk. Ik gooide ze voor alle zekerheid maar in de vuilnisbak, zonde ja misschien wel, ik zag ze later precies hetzelfde in de winkel liggen en ze waren nog duur ook als je ze moest kopen. Denk dat ik toch zo'n 50 euro aan fruit de container in gekieperd heb. Nu eet ik ze met smaak op.
Het kersenboompje dat al zo'n jaar of vijf in de tuin stond was ieder voorjaar prachtig vol met bloesem maar nog nooit een kers gezien. Maar goed de vogels hadden er een goeie schuilplaats is en het was een leuk boompje om te zien. Vorig jaar was ik in de tuin aan het werk en dacht wat een rare rode balletjes liggen er in de tuin en raapte ze op, tot mijn grote verbazing waren het kersen, ik keek omhoog en zag er nog veel meer hangen.
Eigenlijk al mijn fruit doet het heel goed en 's avonds na het eten ga ik met een bakje langs de bessenstruiken en aardbeien die momenteel vol staan en pluk een bakje vol fruit als toetje.
Ik blijf het leuk en lekker vinden dat snoepen uit eigen tuin.
Sinds ik gescheiden ben zo'n twee en een half jaar geleden ben had ik geen auto meer gereden en eigenlijk was ik ook niet voornemens om dat nog ooit te gaan doen. Ik kwam overal met openbaar vervoer, fiets en trein dus waarom zou ik weer een auto aanschaffen.
In een paar rottige periodes in mijn leven kreeg ik eerst hyperventilatie in de auto en net voor mijn scheiding zo'n paniekaanval dat ik dus helemaal echt niet meer durfde te rijden.
Toch stapte ik zo nu en dan nog wel eens in de auto omdat er dingen geregeld moesten worden, de verhuizing van mijn ex gedaan worden maar het ging nooit van harte en nooit zonder angst dat het weer zou gebeuren.
Maar mijn ex nam de auto mee en daar was ik dus lekker vanaf, tot ons bedrijf ging verhuizen naar een plaats die niet zo makkelijk voor mij te bereiken is althans niet zonder daarvoor 3 tot 4 uur per dag voor te reizen.
En dat is een hele tijd onderweg zijn, op mijn werk vertelde mijn cheffin dat ik een auto van de zaak kon krijgen en dat bracht opeens het autorijden weer bij mij terug, wat te doen, toch weer de confrontatie met mijn angsten aangaan. Door de snelle verhuizing werd de druk van het auto gaan rijden voor mij te groot ik zei tegen mijn cheffin dat ik voorlopig nog een maand met de trein zou gaan reizen, de leaseauto's zouden ook pas in augustus komen. Dat nam een stuk druk van me weg maar toch ik kreeg de auto van mijn zusje en kon weer gaan oefenen en eigenlijk ging het best aardig goed.
Al zat ik wel met de kriebels in mijn maag de eerste paar keer, van zou ik weer dit en zou dat weer gebeuren maar het gebeurde niet, ja wat spanning dat wel maar na een paar keer werd dat ook weer minder.
Vanmorgen ben ik naar het treinstation gaan rijden zodat ik het grootste probleem de busverbinding kan omzeilen en het ging eigenlijk heel goed, een makkelijk reis om te maken. Dat we terug niet meer wisten hoe we moesten rijden was iets minder, ik kwam midden in de stad terecht en daarvandaan wist ik de weg wel weer terug.
Maar wel altijd met zijn tweeën in de auto en ik moet het ook alleen proberen, vanavond weer de auto gepakt en op weg gegaan, weer een flink stuk gereden en ook dat ging goed.
Ik hoop dat ik morgen de moed heb om mijn angsten toch het hoofd te bieden en naar het station ga met de auto, ik hoop dat het gaat lukken.
Gisteren ingelogd om een verhaaltje te schrijven en opeens kreeg ik een hele lege weblog te zien en daar was ik niet blij mee.
Zou ik alles kwijt zijn was voor mij de vraag, stuurde een vraag op maar kreeg mijn mailtje undeliverable terug.
Ken nog iemand die ook met een site op weblog zit dus hem een mailtje gestuurd en hoorde van hem dat hij het ook had, dat stelde me weer enigzins gerust dan zal het wel ergens misschien nog met het updaten te maken hebben en komt het wel weer goed.
En inderdaad, vanmiddag moest ik helaas noodgedwongen naar binnen door de regen en kon ik gewoon weer op mijn weblog.
Het is inmiddels toch wel een gewoonte geworden van me om iedere dag iets te schrijven en hier en daar ook wat te lezen en als de tijd het toelaat om ook nog te reageren en ik zou dat best missen als je dan opeens al je verhalen die je geschreven heb kwijt zou zijn.
Maar zoals veel dingen in het leven zich meestal gewoon oplossen als je er niets aan doet was dit nu ook het geval en kon ik weer lekker wat schrijven vanmiddag.
Naast deze weblog op seniorenNet heb ik ook nog een weblog op weblog.nl. Ook deze site heeft pas een hele nieuwe update gekregen en of het nu daar aan ligt ik weet het niet maar gisteren kreeg ik een schermpje en er werd gevraag: Inloggen met je account dus ik vulde mijn naam en wachtwoord in en opeens was ik mijn hele weblog kwijt en had ik een nieuw weblog waar nog niets op stond.
Ik baalde verschrikkelijk want ik heb daar een site waar ik altijd meedoet met Woorden op Woensdag, je krijgt dan een woord waarvoor je met 250 woorden een verhaaltje over moet schrijven dat is zo leuk om te doen.
Ben gewoon alles in één keer kwijt, een mailtje dat ik stuurde naar weblog.nl komt retour omdat het adres niet klopt. Ken nog iemand die ook op die site zit, zal eens vragen of hij een mailtje voor mij kan sturen maar vervelend vind ik het wel. Het is juist zo leuk om iedere dag even wat te schrijven en te reageren op andere schrijvers.
Na het eten 's avonds mijn vaste ritueel, misschien komt het wel goed en kunnen ze bij weblog alles weer herstellen, ik moet dat maar hopen dan.
Wat een nachtje slaap al niet kan doen met een mens, lag er gisteren om 9 uur in en sliep om 5 over 9 en voelde me vandaag eigenlijk weer aardig toppie.
Was was vroeger vrij dus even lekker gaan shoppen, één collega van mij had ook last van verhuisstress en zei dat voor jezelf shoppen goed hielp en ze had gelijk.
Het is vanavond heerlijk in de tuin en dat deed me denken aan een gedicht wat ik in 1981 schreef en eigenlijk nog steeds voor mij actueel is behalve dan de laatste zin gelukkig ;)
Naast deze weblog op seniorenNet heb ik ook nog een weblog op weblog.nl. Ook deze site heeft pas een hele nieuwe update gekregen en of het nu daar aan ligt ik weet het niet maar gisteren kreeg ik een schermpje en er werd gevraag: Inloggen met je account dus ik vulde mijn naam en wachtwoord in en opeens was ik mijn hele weblog kwijt en had ik een nieuw weblog waar nog niets op stond.
