Een vaste gewoonte als ik gegeten heb is even mijn emailtjes kijken, mijn weblog en hyves, tja mijn wereld is toch wel wat digitaal geworden als ik het zo lees maar goed, het is zo en ik vind het ook leuk dus.
Gisterenavond ook na het eten en MSN startte niet op, troubleshoot, mailbox ging niet open, gek hoor, dus even gekeken of alle stekkertjes er wel inzaten omdat ik een radio verplaatst had, je weet het maar nooit maar ik zag niets geks dus had niet het idee dat het daar in zou kunnen zitten.
De papieren opgezocht en gaan bellen maar ook de telefoon dood, dus mijn mobieltje gepakt en gaan bellen, na weet ik hoeveel doorkies menu''s bij Het Net kon ik dus een kwartier wachten tot ik het zat was en maar weer ophing.
Een half uur later nog een keer proberen en ach ja ,ze blijft blond, had ik dus het verkeerde doorkiesmenu gekozen de eerste keer, nu kreeg ik meteen de vraag wat mijn postcode was en binnen 1 minuut hoorde ik dat er een storing was waar aan gewerkt werd.
Computer dan maar uit, even wat televisie gekeken maar ik had het koud en dacht ga lekker naar bed toe dus om half 10 met een kopje thee al naar boven vertrokken en eens lekker op tijd gaan slapen, is soms ook goed voor een mens.
Nog drie dagen werken en dan is het gewoon even lekker weer vakantie voor een dag of tien, ga met mijn zus en een vriendin een weekje naar Zeeland en de vooruitzichten zijn goed, vanaf woensdag schijnt het mooier weer te worden dus misschien kunnen we het treffen.
De laatste jaren is september eigenlijk altijd wel een goeie maand geweest en de wind draait naar het oosten dus dan heb je ook kans op wat vaster weer.XML:NAMESPACE PREFIX = O />
We wachten het maar af, veel gekker als het afgelopen weekend kan het eigenlijk niet worden. Lijstjes zijn gemaakt wie wat meeneemt en ik hoop dat het een leuke week wordt.
De derde persoon is een collega van mijn zusje en ik hoop niet dat ze de hele vakantie over hun werk gaan lopen praten maar dat zal wel meevallen hoop ik.
We zijn van plan om er echt op uit te trekken, fietsen te huren en overal te gaan kijken in Zeeland, voor mij een vrij onbekende provincie ben er nog niet zo vaak geweest eigenlijk.
Kijk er wel naar uit, even geen werk, even geen krant, even gewoon niets of tenminste wat anders dus. Neem maar kort pauze ga niet uitgebreid eten dan kan ik vanavond lekker op tijd naar huis om nog wat dingen te doen en klaar te maken voor de vakantie dus.
En passant heb ik gisteren nog met mijn zusje afgesproken om 4 dagen naar Parijs te gaan begin december dus meteen weer iets om naar uit te kijken. Lijkt me ook onwijs leuk, één dag Disney erbij. Ben nu even in de pauze op mijn werk aan het bloggen, ga straks maar gauw mijn vakantiebriefje inleveren, tenslotte heb ik nog 6 weken staan dus kan nog wel wat vrij nemen dit jaar.
Vandaag regen, regen en regen dus maar wat anders opgezocht om te doen, vanmorgen nog een tijdje met Alex zitten praten, was heel gezellig.
Was heel lui om 11 uur pas op maar dat mag op zo'n dag en eigenlijk had ik vanmiddag al weer zin om terug te gaan mijn bed in met een boek. Hoor wel eens van een collega dat ze gewoon heel de dag in bed lig maar dat gaat me nog net iets te ver.
Had nog wat klusjes boven eigenlijk de badkamer schoonmaken en ik wilde nog wat dagboeken die ik had splitsen en in twee mappen doen omdat sommige mappen wel heeeeeeeel erg dik geworden zijn. Een leuk werkje voor zo'n wet sunday en ik pakte de dikste exemplaren er tussen uit en gaande weg ging ik hier en daar een stukje lezen en kwam er een deel van mijn leven voorbij.
Het is gewoon ontzettend leuk dat dagboek, het is niet alleen de tekst maar ook alle kaarten, geboortekaarten, overlijdenskaarten, entreekaarten, gekke dingen bedankkaartjes te veel om op te noemen, ze zijn niet voor niets zo dik.
Kom hele leuke dingen tegen en ook verdrietige, één vakantie die net zo was als het weer momenteel alleen maar regen maar ook een leuke vakantie in Frankrijk avonturen gewoon met een bestelauto met luchtbedden en slaapzakken er in .
Namen op kaarten waarbij je toch even moet denken, wie was dat nou ook al weer, grappig om te doen en vergeet even helemaal de wereld om me heen en dan is het zo opeens al weer vijf uur.
Maar de badkamers roept ook dus ga hem schoonmaken en duik daarna heerlijk even onder de zonnebank en douchen zodat ik eigenlijk pas om half 8 eten ga koken. Nu nog even schrijven en straks lekker op tijd mijn bedje in duiken, zo werd het toch nog een heel leuke zondag.
Misschien kijk ik niet goed of lees ik niet wat voor programma's er zijn maar heb het idee dat er momenteel maar weinig leuks op die televisie te zien is.
Heb vanavond aardig zitten zappen zonder dat ik ergens warm voor liep. Zie allemaal programma's voorbij komen zoals wie kan het beste dansen, wie kan het beste zingen, wie heeft het beste idee, van popzanger naar opera, met allemaal van die heel deskundige jury's en dan heb ik het meteen al gehad daarmee.
Verder een nieuw programma van Beau met Marc Marie en die moeten dan Paul de Leeuw vervangen??? Forget it en dan heb ik het nog niet eens over de reclames waardoor het programma ook nog drie keer onderbroken wordt.
Nee als dat het moet zijn voor deze komende winter ga ik me maar inschrijven voor iets anders, een cursus, club of weet ik veel want hier word ik niet erg vrolijk van.
Gelukkig begint het bij de krant weer wat drukker te worden zodat je weer eens bij wat uitjes en andere gelegenheden komt dan kan je met goed fatsoen nog even het nieuws kijken als je thuis bent en dan meteen je bed in duiken.
De eerste keer dat ik de salarisverwerking tot aan de daadwerkelijke betaling toe zelf moest doen met behulp van mijn nieuwe collega en het ging goed, het lukte ons om het op tijd en hopelijk zonder fouten klaar te krijgen en daar waren we best blij mee.
En niet alleen wij, vanmorgen kwam de directeur met twee verpakkingen luxe bonbons voor ons en zei dat ze vond dat we de klus goed geklaard hadden en bedankte ons er voor.
Maandag en dinsdag had ik prima met mijn nieuwe collega samengewerkt, gisteren de laatste en spannendste dag leek ze haar zenuwen amper de baas te hebben, ging dingen doen die niet hoefden en ze moest echt even bij de les gehouden worden maar o.k. voor haar was het helemaal nieuw dus dat snap ik dan ook nog wel.
Het gaat gelukkig steeds beter met ons samen en het ziet er naar uit dat we de komende maanden intensief samen moeten werken dus er maar het beste van maken.
Het probleem is dat toen ik op de salarissen gezet werd ruim een jaar geleden we echt maanden bezig geweest zijn om puin te ruimen van de voorgangster, dat heeft veel tijd, vrije dagen, overwerk en energie gekost om dat voor elkaar te krijgen. De laatste maanden liep alles zo goed als probleemloos, oude dossier waren inmiddels allemaal opgeruimd en de mailbox was in plaats van na elke verloning stampvol, praktisch leeg. Natuurlijk sluipt er altijd wel eens een foutje in, bedoel ben ook geen supermens maar het is werk wat me heel goed ligt en geef me dan voor meer dan 100 %.
En dat was dus ook het moeilijk toen mijn nieuwe collega kwam, ze overlegde weinig ging dingen doen en dat voelde niet goed aan, het was toch een beetje mijn winkeltje geworden en dat zei ik ook tegen mijn cheffin, dat ik moeite had. Met haar samen had ik die puinhoop opgeruimd dus ze snapte precies wat ik bedoelde en wilde ook dat ik gewoon de controle over de processen bleef houden.
Nu de samenwerking wat beter ga zie ik ook de voordelen er wel van, kan eens vaker een vrije dag nemen, heb gewoon nog 6 weken vakantie staan dus ga maar voorstellen een soort overwintering te houden en de wintermaanden een dag minder te gaan werken.
En ach ja samen werken in een winkeltje kan toch ook wel gezellig zijn............. En morgen kunnen gewoon al onze kraamverzorgsters zo'n 450 stuk weer gaan winkelen omdat hun salaris weer op tijd op de rekening staat............
Vannacht hoorde ik het al, het regende weer flink en toen ik opstond en de vissen in de vijver ging voeren kon ik zien dat er aardig wat hemelwater naar beneden was gekomen.
Vanmorgen naar mijn werk gegaan en dat viel nog mee, ik trof het aardig tijdens het rijden maar eenmaal aan het werk bleef het maar regenen en regenen en de parkeerplaats bij ons leek wel een zwembad. De auto's van de collega's werden naar de voorkant verplaatst omdat het water zo hoog stond dat het bijna de auto's in kwam.
Bah wat een grijs en grauw weer vandaag, op mijn werk de laatste voorbereidingen voor de salariëring en het ging allemaal goed en we kregen het mooi op tijd klaar allemaal.
Complimenten van de directeur en dat is toch wel eens leuk om te horen dat je werk ook gewaardeerd wordt, ik had mijn vrije dag omgeruild en dat was geen verkeerde keuze gisteren was het veel lekkerder weer en kon ik heerlijk even wat fietsen en op mijn gemakkie wat winkelen en naar de markt op mijn eigen dorp.
De toiletten op ons werk functioneerden niet meer en als je dan met zo'n 20 vrouwen zit is dat toch wel een aardig probleem, gelukkig mochten we van de bovenburen die geen last hadden de sanitaire voorzieningen gebruiken.
Volgende week heb ik 10 dagen vrij en ik hoorde verschillende weerprofeten zeggen dat het halverwege de volgende week weer beter gaat worden, dat hoop ik dan maar dat dit uitkomt want ik ben er nog wel even aan toe aan een paar weekjes zon.
Iedere 2 weken kan je bij WEBlog waar ik ook een weblog heb meedoen met WOW of te wel Words on Wednesday . Je schrijft een verhaal van 250 woorden. Iedere twee weken wordt er een nieuw woord gegeven. Deze keer was dat VRIJ .
Het WOW woord voor deze week en ik kon maar één ding bedenken als ik aan vrijheid denk n.l. mijn echtscheiding na 35 jaar getrouwd te zijn geweest, dit is een gedicht dat ik schreef 0p 11 september 2005 het duurde toen nog 2 jaar voordat ik echt de stap durfde te nemen waarvan ik nog nooit spijt heb gehad.
Vrij is het enige woord dat daar bij past.
PS. het gedicht was eigenlijk 800 woorden haha dus aardig ingekort en ik schreef het in 10 minuten recht uit mijn hart. Songbird komt van het nummer van Fleedwood Mac, in die tijd mijn favoriete nummer.
SongbirdXML:NAMESPACE PREFIX = O />
XML:NAMESPACE PREFIX = V />XML:NAMESPACE PREFIX = W />Het is klam weer
Bewolkt en vochtig na een onweersbui
Het weer dat iedereen haat
Maar ik hou er van
Alsof een warmdeken over je heen is gelegd
Zit buiten in de tuin en geniet van de stilte om me heen
Vogels kwetteren op het dak
In de vijver klatert het water
En ik schrijf
Uit mijn ooghoek druppelt een traan
Want ons huwelijk is voorbij
Al zoveel keren op het punt gestaan
Om gewoon weg te gaan
Gevochten voor een verloren zaak
Ik doe het niet meer
Voel me al maanden het best
Als ik alleen ben
Word kriegel als jij opeens vrij ben
Ga dan weg, werken of fietsen
Mijn liefde voor jou is dood
Over en uit
Het is zondagmorgen
Elf september
Twintig jaar geleden overleed mijn schoonvader
Vier jaar geleden vlogen er vliegtuigen de Twintowers in
Wat is er heerlijker na het eten dan een bakje fruit, ben dan ook een echte fruitofiel naar mijn werk gaan er altijd 2 sinaasappels en 2 appels mee, eet ze niet altijd allemaal op maar veel hou ik er meestal niet over.
Momenteel heb ik een overdaad aan fruit uit mijn tuin en dat is nog meer genieten want wat is er leuker dan na het eten een bakje vers zomerfruit te plukken.
Ben er ook van overtuigd eigenlijk dat de vruchten van het seizoen die ingrediënten bevatten die je op dat moment nodig heb maar misschien sla ik de plank helemaal mis.
Dit jaar heb ik een paar nieuwe soorten vruchten geprobeerd en één daarvan is de Physalis die ananasbes of goudbes genoemd wordt. De bes komt oorspronkelijk uit de Andes bevat veel vitamines en werd gebruikt om de zeevaarders te beschermen tegen scheurbuik.
Nu ben ik niet iemand die gauw nieuwe dingen uit zal proberen maar mijn broer had ze ook gepoot en die vond ze heerlijk, dat trok me over de streep en ik proefde ze, een aparte smaak, heerlijk zijn ze, zeker als ze nog even nagerijpt zijn in huis in het zonnetje achter het raam. Had vijf planten gekocht en die geven zo'n oogst dat ik iedere avond wel een bakje vol op kan eten. Gemengd met bramen en aardbeien is het zo een lekker toetje.
Ik had ook nog Goji bessen gepoot maar die zie ik nog geen vruchten dragen, dat zijn winterharde planten dus hoop volgend jaar ook daarvan te kunnen oogsten. De omschrijving van de kwaliteiten van deze bes op internet beloven veel goeds voor de mens: Goji-bessen zouden goed zijn voor een blijde stemming. Natuurlijke anti-depressiva uit de Tibetaanse valleien, dus, zogezegd. 'Happy Berry' of "The Smiley Berry' is daarom een bijnaam van de bes.
Misschien worden de mensen wel blij van een andere veronderstelde werking van de Goji-bessen. Ze maken dat je prima slaapt en dat je goede eetlust hebt, maar geen schranszucht. Het zijn zogezegd “eetlustreguleerders”, en daardoor gewichtsreguleerders.
Verder schijnt de vrucht te werken tegen ontstekingen.
En, niet onbelangrijk, de vrucht zou als een soort natuurlijk Viagra in gebruik zijn in Tibet en omstreken. Tja, dan snap je natuurlijk dat je happy wordt van de Goji-bes….
Dus je snap wel dat ik volgend jaar daar een grote oogst van hoop te krijgen van zo'n supervrucht.
Ik rij naar huis in de auto en voel me zoals de laatste weken al aardig relaxt in de auto al is het nog steeds niet helemaal mijn ding zal ik maar zeggen en rijdend langs het water van de rivier dwalen mijn gedachten dan af.
Aan alle problemen die je zo tegenkomt in je leven en die weer overwonnen moeten worden, verhuizing van het bedrijf, nieuwe collega, het autorijden, je persoonlijke contacten die toch soms niet helemaal lopen zoals je toch wel graag zou willen.
Dan komt het nieuws op de radio en het gaat over de overstromingen in Pakistan en meteen ben ik weer terug op aarde, als je die verschrikkelijke dingen hoort wat zit ik dan te miepen over zoals ik ook wel besef luxe problemen.
Verhuizen met bedrijf, mijn zus biedt zomaar spontaan haar auto aan om te gebruiken, mijn cheffin geeft me alle ruimte om te kijken hoe ik het doe met het vervoer en mijn uren, mensen om mij heen die het gewoon leuk vinden om dingen samen met me te doen.
En dan schaam ik me toch wel een beetje moet ik eerlijk zeggen, we leven best in een luxe wereldje en beseffen denk ik totaal niet hoe het is om niets meer te hebben, geen huis, geen bezittingen meer en zelf in veel gevallen geen eten en drinken maar misschien blij het ternauwernood overleefd te hebben of familie te hebben verloren.
Toch ga ik daarna weer relatief makkelijk verder met mijn leven en misschien is dat maar goed ook maar soms kan het geen kwaad om even met mijn neus op de feiten gedrukt te worden.
Vandaag echt zo'n dag om op te ruimen, mijn wandeling ging weer niet door vandaag met mijn vriendin, het lijkt niet meer te mogen maar we hebben meteen al afgesproken om een weekend bij elkaar te komen meteen na onze vakanties.
Dus vandaag opruimdag, vanmorgen meteen al begonnen met het bijwerken van mijn dagboek, was gewoon om 9 uur al op en daarna de computer eens opgeruimd, mailboxen leeg, bestanden opgeslagen, foto's gesorteerd wel een leuk werkje om te doen.
Toch zo bezig zijnde vanmiddag meteen maar even de schuur opgeruimd was het mooi weer voor morgen komt de vuilnis dus dat komt mooi uit zo, de bak zit tenminste eens een keer aardig vol.
Ook mijn administratie vertoonde nog wat dingen die gedaan moesten worden, rekeningen betalen voor mijn zwager, formulieren voor hem invullen voor zijn uitkeringen en persoonsgebonden budget verantwoording.
Er lagen nog een aantal verzoek om foto's per email op te sturen, ook dat even gedaan en dat ruimt zo lekker op. Het geeft ruimte in mijn huis en ruimte in mijn hoofd, hoef niet meer te denken wat ik allemaal nog moet doen dus een dagje opruimen, kan het je aanbevelen.....
Ongeveer 15 jaar geleden kwamen we in het huis wonen waar ik nu nog woon en maakten kennis met onze nieuwe buren, de buurman was geen onbekende want ik had met de hem in dezelfde klas gezeten op de lagere school en ook met zijn vrouw klikte het goed.
We kregen een leuk contact na een tijdje werden sleutels uitgewisseld voor het geval dat iemand zijn sleutel vergat of kwijt was.( meestal in mijn geval ;) en kwamen op verjaardagen of zo tussendoor eens bij elkaar op visite. En natuurlijk altijd een praatje over het hek, gewoon heel gezellig, ik heb er hartstikke goeie buren aan en toch vandaag was er wel iets wat me eigenlijk heel erg irriteerde.
Toen wij er kwamen wonen was er geen schuur of wat dan ook, dus kochten wij een flinke blokhut met een grote luifel om heerlijk onder te zitten en we maakten een grote vijver in de tuin naast de blokhut met een terras er voor. Niet kort daarna kochten de buren ook een blokhut en nog een jaar later kwam er ook een vijver, ze vonden het zo leuk, nou prima toch.
Ongeveer in maart kocht ik een lounche setje voor in mijn tuin, ben er heel blij mee en heb er ook al heel veel plezier van gehad, een paar leuke potten erbij, het ziet er echt gezellig uit. De buurvrouw wilde ook wat nieuws en vond het wel heel leuk en ging ook kijken of ze iets dergelijks kon vinden en toen kwam ze dus op precies hetzelfde setje uit alsdat ik gekocht had.
Ze kwam vragen of ik het vervelend vond als ze dat kocht, nou mij maakte het niet uit, denk dat er weet ik hoeveel van dat soort setjes verkocht worden, dus zo gebeurde het. Vorige week liep ik op een winkelcentrum en zag ik bij Blokker tuinstoelen staan die mooi bij mijn tuintafel zouden passen, afgeprijsd en precies passend bij mijn lounche setje. Ik kocht ze en donderdag haalde ik ze even op met de auto.
Vanmorgen vroeg de buurvrouw of ik mijn stoelen al had en ik liet ze even zien, ik ga ook even naar Blokker om te kijken, zei ze en opeens bah, ik kreeg opeens een vieze smaak in mijn mond, nee he, ook niet weer dezelfde stoelen kopen als ik toch????
Ze kwam terug en ze waren uitverkocht er stonden er nog maar twee, ik was eigenlijk blij toe maar toch zei ze misschien bij een andere vestiging nog even gaan kijken. Ik wilde niet direct zeggen dat ik het vervelend vond als ze nou ook nog dezelfde stoelen zou kopen want wil gewoon onze goede verhouding niet door een paar stoelen laten bederven maar toch leuk vind ik het eigenlijk niet die naäperij..............
Mijn voortuin moet er aan geloven, ik ga hem dicht tegelen, nou ja ik, mijn zoon gaat het dus doen voor me alleen het lijkt wel zo dat mama altijd op de laatste plaats komt want de planning was mei en nu is het nog niet gebeurd.
Druk met van alles, als bijverdienste bij zijn studie legt hij namelijk tuinen aan en daar hebben ze nog aardig wat werk in, het verdient ook beter dan vakken vullen bij Albert Heijn, dat moet ik wel toegeven.
Maar goed maanden geleden had ik alle planten die ik wilde bewaren al overgepoot naar mijn achtertuin zodat het op dit moment een een aardig veldje met onkruid is geworden want om dat nu nog bij te houden had ik ook geen zin in .
Toch zint het me voor geen meter, had altijd een mooi bijgehouden voortuin en zie nu mensen die voorbij lopen wel min of meer afkeurend kijken.
En nu komt er geloof ik toch schot in, tenminste gisteren zijn we op pad geweest om tegels uit te gaan zoeken en dat is nog niet makkelijk. Heb nog best een aardig grote voortuin zo'n 35 M2 en dat gaat nog aardig in de papieren lopen om dat dicht te tegelen. Ik had zelf een tekening gemaakt hoe ik het wilde hebben en daarbij de oude tegels ook gebruikt maar dan nog kost het aardig wat bij elkaar.
Had bij Hornbach mooie tegels gezien tegen een redelijke prijs maar dan kom je daar, hebben ze deze niet meer en alleen het bezorgen kost al 70 euro. Dus toch maar naar een tegelhandelaar in de buurt gegaan, netjes geholpen zonder al die smoesjes en ze brengen ze gratis thuis.
Nou nog even vragen aan de buurman of ze een weekje op zijn stoep mogen liggen en mijn zoon eens ff opporren om de tuin nu eindelijk eens mooi te maken.
Ik kwam hem tegen op de fiets, ik kende hem want toen hij 60 jaar getrouwd was interviewde ik hem en zijn vrouw voor de krant.
Een man die altijd buiten was, op zijn tuin of op het water, hij deed me aan mijn vader denken. Bijzonder boeiend wist hij hierover te vertellen, zo boeiend dat ik tijd en uur vergat en maar bleef luisteren. Verhalen over het varen wat hij gedaan had, over zeilschepen en trekschuiten, de tijd dat er nog geen motorboten waren.
Verhalen doorspekt met humor en aangevuld met fantasie zodat ze nog mooier werden en zijn beeld gaven van de tijden van toen.
Hij stopte met zijn fiets toen hij me zag, ik ben 90 jaar geworden zei hij en nu hebben ze een mobieltje voor me gekocht.
Ik moet hem meenemen als ik ga fietsen in de polder voor als er wat gebeurd. Dus dat doe ik nu maar niet dat het wat uitmaakt, als ik onwel word kan ik toch niet meer bellen. Maar ik doe het om haar gerust te stellen.
Lachend stapte hij weer op zijn fiets om verder te gaan en terwijl hij nog even vrolijk klingelde met zijn fietsbel zei hij nog: "Ik weet niet eens hoe hij werkt" en fietste weer verder.
Vanavond was ik op een verjaardag en op een gegeven moment kwam het onderwerp op "roken".
Er was één vrouw aanwezig die 5 weken geleden gestopt was met roken en het er nog steeds heel moeilijk mee had en eigenlijk had besloten voor zichzelf dat ze vanavond weer een sigaretje ging roken met de jarige die ook een fervent roker is.
We zaten er zo met elkaar over te praten aan een tafel, een aantal van ons had, net als ik, gerookt en één vrouw had nog nooit gerookt.
Wat is het moeilijke van stoppen en wat zijn de valkuilen om weer te beginnen opnieuw, stress, spanning, onverwachte emotionele gebeurtenissen je weet het soms niet.
Zelf was ik iemand die heel lang niet kon roken en dan opeens weer wel rookte, het bestond bij mij meestal uit periodes die elkaar afwisselden.
Maar als ik dan rookte, was ik ook best een verslavende roker zal ik het maar noemen, alles of niets, zo was het wel een beetje bij me. Had ook wel periodes dat ik zei gestopt te zijn maar 's avonds als ik de hond uit ging laten stiekem een sigaret en aansteker meenam en die buiten oprookte.
Zo ongeveer 10 jaar geleden kwam bij mij de ommekeer, last van mijn maag en het advies van de arts om te stoppen met roken. Ik kwam thuis, rookte de drie sigaretten die ik nog had achter elkaar op en stopte er resoluut mee. Bracht de flinke zak met medicijnen voor mijn maag die ik voorgeschreven had gekregen terug naar de apotheek en mijn maagklachten verdwenen grotendeels.
Een rigoreus besluit en soms had ik echt nog wel zin in een sigaret maar stak er nooit meer één op, wetende van mezelf dat als ik weer begon ik zo weer in datzelfde schuitje van vroeger zou zitten.
Ik ben er nog steeds blij mee en vind roken momenteel echt stinken, in mijn huis mag er dan ook niet meer gerookt worden en dat weet iedereen en ze houden zich er ook aan.
Iedereen moet gewoon voor zichzelf weten wat hij doet en zijn of haar eigen verantwoording daarvoor nemen, ik hoop er voor altijd af te blijven. En toch......... zelfs na 10 jaar heb ik nog steeds zo nu en dan zo'n moment zoals pas nadat is weer was gaan autorijden wat ontzettend veel spanning met zich meebracht dat ik dacht toen ik thuiskwam: En nu een sigaret.
Niet dat ik daaraan toegaf zo groot was die drang nu ook weer niet maar toch als je dat 10 jaar later nog wel eens denkt geeft toch wel aan hoe verslavend roken eigenlijk kan zijn.
En die mevrouw die gestopt was, ze had toch maar geen sigaret opgestoken, hoop voor haar dat ze er van af kan blijven want gezond is het echt niet.
Kaarten heb ik van kindsaf aan leuk gevonden, weet niet eens meer hoe ik ooit klaverjassen geleerd heb maar ik neem aan van mijn broers want bij ons thuis werd er veel gekaart.
Op vrijdagavond kwamen er dan ook nog vrienden van mijn broers en het was altijd een gezellig boel zo.
Allerlei soorten kaarspellen werden er gespeeld naar gelang het aantal deelnemers meestal,één en twintigen, één en dertigen, jokeren, pesten en natuurlijk klaverjassen.
Bij mijn exgenoot werd er nooit thuis gekaart maar als hij ging biljarten gingen "de vrouwen" gezellig klaverjassen in het café, in de tijd dat we allemaal nog geen kinderen hadden.
En ook mijn ex leerde het en ging er lol in krijgen en het gebeurde wel dat we bij vrienden de nacht door gingen met klaverjassen en pas 's morgens vroeg naar huis gingen als de andere mensen al weer ter kerke gingen.
Zelf ging ik op een gegeven moment wedstrijd klaverjassen en ik kan wel zeggen dat het me niet slecht afging en kwam regelmatig met mooie prijzen naar huis toe.
Op een gegeven moment ontdekte ik het klaverjassen op internet en het werd een bijna verslavend e hobby van me om zo nu en dan een paar potjes te klaverjassen met andere mensen.
Toch blijft het met "echte' mensen klaverjassen mij toch het meeste boeien, je ziet de uitdrukkingen, de aarzelingen als iemand een kaart gooit en op één of andere manier kan ik dat meestal goed interpreteren en mijn spel er op aanpassen.
Ieder spel is anders en iedereen speelt het op zijn of haar eigen manier, speel toch wel het liefst met mannen moet ik zeggen, die passen beter bij het spel dat ik ook speel, gedurfd, wat uitproberen en een beetje gokken er bij terwijl vrouwen toch vaker kiezen voor een safe kaartspel.
Ben in de loop der jaren gelukkig wel wat minder fanatiek geworden, geniet er meer van en heb minder moeite met verliezen en dat is maar goed ook, zo wordt het tenminste een leuk ontspannend iets.
Na een week thuis te zijn geweest en lekker mijn eigen dingen kunnen doen, ook nog heel veel bij het jeugdwerk geweest maar wel op mijn tijd en plaats en zonder dat het "moet" voelde ik dat ik zo ontspannen was.
Toen merkte ik eigenlijk pas dat is zo vreselijke gestresst was geweest de laatste weken, een optelling van alles en deze week kon ik opeens alles van me afzetten, echt ontspannen zijn en helemaal bijtanken en dat was hard nodig.
Zaterdagavond had ik nog een heel leuk muziekfeest en we hebben met drie meiden echt lekker lopen dollen, dat was een mooie afsluiting van een vakantieweek.
Gisteren rustig aangedaan, een heel boek uitgelezen, zo spannend was het, een muziekje aan en opeens liep ik weer te zingen.
Ik besefte dat het een tijd geleden was dat ik gezongen had, voor mij een teken dat ik weer aardig in mijn vel zit momenteel.
En nog een leuk vooruitzicht want over 2 1/2 week heb ik weer 10 dagen vakantie dus daar kijk ik dan ook wel naar uit. Vandaag weer gewerkt en het was meteen heel druk, vorige week had het systeem er uit gelegen dus het werk was niet echt opgeschoten maar zelfs dat maakte me even niet uit.
Vanavond nog een heel eind gaan wandelen en meteen weer voor een interview voor de krant. Hoe lang deze euforie zal gaan duren ik weet het niet maar voorlopig geniet ik er gewoon maar even van toch.
Wat is het altijd leuk om mensen te kijken, vandaag ben ik lekker gaan fietsen, het was prachtig weer en ergens in een winkelcentrum neergestreken voor een kopje koffie MET.
Ja MET mensen kijken dus en het liefst ook nog luisteren, ik vind dat heel leuk om te doen.
Naast mij zit een man over het weer te praten en ik hoor hem haast letterlijk zeggen wat gisterenavond Piet Paulusma in een televisie programma zei over regenbuien en extremen. De man vertelde het alsof hij het zelf ontdekt had aan de vrienden waarmee hij aan een tafeltje zat.
Ik bedenk ook altijd wat mensen met elkaar hebben, ik zie een man, rond de 50 jaar, sportief typje met een wat jongere vrouw, arm om haar heengeslapen en ik denk dat is een tweede relatie. Ja ik beken dat is een vooroordeel en soms zou ik het gewoon wel eens willen vragen of het ook echt zo is maar goed zover ga ik dan nog net niet.
Een ander echtpaar zit zonder een woord te wisselen koffie te drinken, de vrolijkheid is bij dit stel ver te zoeken, zouden ze net ruzie gehad hebben of zou dit de dagelijkse gang van zaken zijn. Ik vraag het me af.
Dik, dun, lang, kort allerlei soorten mensen komen er voorbij of komen ook binnen om een iets te drinken. Eén mevrouw die voor mij staat gaat drie keer aan haar man vragen of het wel goed is wat ze besteld heeft, ja sorry hoor zegt ze tegen me dat het wat langer duurt, ik zeg het geeft niet hoor, heb alle tijd, je zou met zo'n zeur getrouwd zijn denk ik, dan ga ik nog ook niet eens een keer mopperen dat het lang duurt.
En zo duurt het heel lang voordat eindelijk mijn kopje cappucino op is en ik even een paar boodschapjes doe om weer gauw op de fiets het zonnetje in te gaan.
En natuurlijk vraag ik me ook wel eens af: Wat zouden ze eigenlijk van mij denken als ik daar zo aan een tafeltje alleen mijn bakje zit te drinken want ik ben vast niet de enige die zulke gedachtes heeft.......
Heel populair bij de jeugd energiedrankjes, zelfs in ons Huttendorp met kinderen tot en met 12 jaar zie je kinderen met tassen vol van deze blikjes lopen en ik kan me gewoon niet voorstellen dat het goed is om zoveel daarvan te drinken.
Zelf kan ik totaal niet tegen caffeïne dus aan mij zijn ze sowieso niet besteed maar ook bij de kinderen vallen ze niet goed.
Een aantal kinderen zijn zo hyper in de nacht dat ze in het Huttendorp mogen slapen dat het zowel voor de leiding als voor een aantal andere kinderen gewoon niet leuk meer is.
Normaal gesproken is het een spel tussen leiding en kinderen die overlopen van de ene naar de andere hut maar deze nacht vertelden de "wakers" dat het alleen maar uitdagen van de leiding was en als ze dan op het strafbankje moesten zitten of ze de wacht aangezegd kregen dat ze naar huis gebracht zouden worden huilen geblazen voor deze "helden".
Jammer dat het zo moet gaan en ook een reden om voor het volgende jaar energiedrankjes te verbieden in de avond en nacht want het moet voor beide partijen zeker leuk blijven.
De vrijwilligers die ieder jaar er weer veel tijd in steken hebben er ook geen zin in om alleen maar als politie agent te spelen, er is onbegrip naar de ouders toe die dit allemaal maar toestaan dat hun kinderen zoveel van die drankjes nemen naar hun hutten.
Ouders die het wel makkelijk vinden hun kinderen gewoon een week bij ons te droppen en er verder niet naar om lijken te kijken. Het is natuurlijk maar een klein deel van de kinderen waar ik het hier over heb maar die verzieken het wel voor de anderen en dan heb ik het nog maar over kinderen in de basisschoolleeftijd. Het is eigenlijk te erg voor woorden.................
Vandaag was de laatste dag van het Huttendorp en dan mogen alle kinderen een nachtje in hun eigen hutje blijven slapen. 's Middags wordt er dan een slaaplijst gemaakt van welke kinderen in welke hutten er gaan slapen, niet dat er nou zoveel geslapen wordt zo'n nacht maar dat is een ander verhaal.
Ruim 150 kinderen hadden zich opgegeven om te blijven slapen vanmorgen en dan wordt het avond, het terrein wordt donker, het wordt koud en klam en dan is het toch wel opeens heel eng om in zo'n donkere hut te slapen.
Dan zie je meteen al weer een aantal kinderen hun slaapzak en kussen uit de hut halen en met de papa's en mamma's mee naar huis gaan, van de stoerheid van 's middags is dan niet veel mee over.
De andere kinderen gaan overlopen van de ene hut naar de andere, een hut die gevuld is met snoep en limonade om de nacht door te komen. Een sport is daarbij om de leiding mis te lopen die de kinderen naar hun eigen hutten stuurt, het is een spel van kat en muis waar beide eigenlijk plezier aan beleven.
Zo tegen het aanbreken van het eerste licht zijn toch de meeste kinderen wel onder zeil, niet wetend dat om 6 uur 's morgens het weer opstaan geblazen is en je al die slaperige kopjes uit de hutjes tevoorschijn ziet komen, beseffend dat het feest, want dat was het ook dit jaar weer, voor een jaar voorbij is en maandag de school weer gaat beginnen.
Weer stond ze voor een moeilijke beslissing in haar leven, ze wist het niet meer wat ze nu moest gaan doen.
Zou ze hem weer eens een keer gaan zien of zou het er eigenlijk nooit meer van komen en wat hoopte ze nu eigenlijk zelf dat er zou gebeuren.
Wilde ze dat eigenlijk nog wel weer een keer meemaken of was er teveel gebeurd om het weer met elkaar op te pikken wat ze hadden samen.
Soms lag ze ’s nachts nog wel eens te fantaseren hoe het was met hem en dacht ze aan de goede herinneringen aan de keren dat ze samen geweest waren.
Maar ook regelmatig gebeurde het dat dezelfde herinneringen haar wakker hielden uit haar slaap en vroeg ze zich af waarom ze weer opnieuw zou beginnen.
Was het niet beter om een nieuw pad in haar leven in te slaan, helemaal opnieuw beginnen met misschien iemand anders.
Terug bij af en alles achter haar laten, soms leek haar dat ook wel een heel goed idee maar haar gevoelens lieten zich niet dwingen.
Ze was niet iemand die gauw opgaf en iemand afdankte als iets een keer tegen zat, toch zou ze een beslissing moeten nemen.
Want ook haar leven ging door en de tijd gaat eigenlijk te snel om te blijven hangen in het oude en daardoor misschien het nieuwe missen.
Weer stond ze voor deze moeilijke beslissing in haar leven en hoe het kwartje zou vallen, ze wist het nog steeds niet.
Vandaag lekker naar Rotterdam geweest naar de markt, het was heerlijk weer om naar de stad te gaan, niet zo warm maar wel droog en dat was te merken ook want het was heel druk in de stad maar wel gezellig.
Snuffelen op de markt en nog in wat winkeltjes waar van alles en niets te koop is en iedere maand mag ik van mezelf voor 10 euro dingetjes kopen die ik niet echt nodig heb en dat werden deze maand een paar nieuwe multobanden en een klein opschrijfboekje wat ik dus niet nodig heb maar zo schattig leuk vond om te zien.
Ik ben gek op alles wat met schrijven, opbergen te maken heeft en moet me vaak beheersen om niet kasten vol met dat soort materialen te kopen.
Maar die multobanden zijn echt schattig en komen goed van pas om mijn dagboeken in op te bergen vertel ik tegen mezelf terwijl ik weet dat ik er al een paar lege nog had liggen.
Nou ja een onschuldige hobby zal ik maar zeggen en ze komen zeker wel vol hoe dan ook.
Van de markt neem ik nog een enorme grote schijf watermeloen mee want ik ga in het Huttendorp eten en dan hebben we een lekker fris toetje.
Het programma was vandaag weer goed verlopen en met elkaar gaan we chinees eten in de grote tent want het regent dus zoeken we ons vertier binnen.
Daarna is het openingsfeest en ik had beloofd om te helpen in de koffietent, het is niet zo druk als andere jaren en daar is de regen wel debet aan.
Het thema van onze week is Afrika en we hebben in ons team een enorme creatieve geest die een mooi decor en een Olifant en een Giraffe gemaakt heeft waar per dier twee mensen in liepen, het zag er allemaal weer mooi uit.
Morgen ga ik weer niet, moet het tenslotte wel een beetje afbouwen maar heb nog wel wat klusjes meegenomen naar huis, de shirtjes wassen en nog de lijst met kinderen afmaken zodat we precies welke kinderen in welke hutten verblijven.
Ach wat kan mij het ook schelen, ik vind het gewoon nog steeds leuk om te doen en het geeft me zoveel ontspanning dat ik er straks op mijn werk weer even tegen kan.
Vandaag begon het Huttendorp, geen wekker voor mij dit jaar, niet om zeven uur al aanwezig zijn en dat voelde heerlijk aan.
Alleen de afgelopen dagen op het dorp hoorde ik van veel ouders dat ze hun kinderen niet van te voren ingeschreven hadden dus dat zou betekenen dat er nog ruim 100 kinderen vanmorgen ingeschreven zouden moeten worden als we weer zo'n beetje aan het gemiddelde van zo'n 240 kinderen zouden komen.
En opeens wist ik de oplossing hiervoor, laat al die kinderen die meestal al bijna een uur van te voren staan te wachten allemaal een briefje met hun gegevens invullen, dan hoeven ze alleen nog maar te betalen en dat scheelt degenen die bij de inschrijving zitten een hoop werk.
Half negen was ik wakker, onder de douche, gegeten en even achter de computer van die formuliertjes gemaakt en gaan kopiëren in het gemeentehuis en naar het Huttendorp gegaan.
Het idee voorgelegd en ze vonden het prima dus alle kinderen die stonden te wachten een briefje gegeven met een stapel pennen er bij en het systeem werkte perfect.
Binnen 3/4 uur konden alle kinderen die anders uren hadden moeten staan wachten lekker gaan timmeren en dat leverde veel tevreden gezichten op.
En de voorspelling klopte want er werden nog zo'n 120 kinderen deze ochtend ingeschreven zodat het totaal toch weer zo'n 240 kinderen bij elkaar werden, een mooi aantal, prachtig hout om te timmeren, schitterend weer wat wil je nog meer.
Geen verantwoording meer maar gewoon hier en daar even wat helpen en dat beviel me wel prima eigenlijk. Geen moment gedacht aan dingen die me de laatste tijd zo uit mijn slaap houden, een tevreden stressless gevoel, een gezonde vermoeiheid en een kleurtje van een dagje buiten rondlopen in het Huttendorp.
Zou vandaag gaan wandelen met mijn vriendin, we nemen altijd van de NS wandelingen van station naar station en dit keer hadden we gekozen voor een wandeling in den Haag bij landgoed Meijendel.
Nu ik beschik over een auto om naar het station te gaan was dit voor mij een 'thuiswedstrijd', meestal ben ik degene die het verste moet reizen.
Alleen vannacht, ik kon niet slapen, lag op tijd in bed maar het werd 1 uur, 2 uur, 3 uur ging ik op om een kopje thee te gaan drinken, even mijn bed uit waar ik maar lag te woelen en te draaien en mijn gedachtes over van alles wat momenteel in mijn leven speelt hun eigen gang gingen zonder dat ik in staat was ze te stoppen.
Vier uur zag ik nog op de klok en zo tegen half vijf ben ik toch nog in slaap gevallen maar kwam geradbraakt op vanmorgen om half 8. Heb mijn vriendin gebeld om het af te zeggen, zag het niet zitten om als je zo moe bent toch een flink eind te gaan wandelen.
Jammer maar helaas, viel zo weer in slaap en een uur of 10 toch maar mijn bed uitgekomen, kopje thee gemaakt en gaan zitten lezen en lezen en lezen, zat helemaal in het verhaal.
Na het eten verplaatste ik me naar buiten want het was heerlijk weer geworden, lekker op mijn stretcher gaan liggen lezen tot mijn boek uit was.
Even de pompen van de vijver doorgespoeld en de wassen die gedraaid waren opgehangen en mijn volgende boek gepakt. Liggend in het zonnetje heb ik gewoon heel de middag liggen lezen, zo nu en dan even weggesuft maar niet echt lang liggen slapen, moet ik ook maar niet doen anders is het vannacht misschien weer wakker liggen geblazen.
Als ook mijn tweede boek uit is kijk ik op mijn mobieltje en zie dat het inmiddels al kwart voor zeven is, ik ga maar wat eten maken, heb nog salade met sla en een eitje, lekker makkelijke, doe er wat verse bieslook en tomaatjes uit eigen tuin er bij.
Een lazy sunday dus vandaag en daar was ik wel even aan toe, had het nodig en het deed me goed.
Na 27 jaar met heel veel plezier en liefde bij het Kinderwerk als vrijwilliger bezig te zijn besloot ik vorig jaar te stoppen. Het was opeens over bij me en hoewel ik het de week zelf nog heel goed naar mijn zin had werden de voorbereidingen te veel in combinatie met mijn werk. Dit jaar zou ik nog afbouwend bezig zijn als penningmeester maar Mirjam nam het van me over en deed dat prima dus had ook het gevoel dat mijn taak er op zat. Maar goed het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hier en daar deed ik nog wat werkjes er voor maar zat niet meer echt bij de voorbereidingen. Vandaag was het opbouwen van de tenten en had ik gezegd dat ik kwam helpen. Maar het is raar als je zelf niets meer geregeld heb dan heb je een beetje het gevoel dat je er bijhang. Althans zo ervaarde ik het en ik ken mezelf dan ga ik toch weer dingen regelen en doen want zo zit ik in elkaar en dat wil ik niet. Ze hebben het allemaal goed gedaan en daar moet ik me niet meer mee bemoeien. Dus na de middag ga ik naar huis en laat het aan de anderen over om het af te maken. Maar toch, ik mis het ook, niet zo gek na zoveel jaren. Ben toch een beetje "mijn kindje" kwijt en dat gemis voel ik dan toch wel. Ga nog wel een paar keer helpen deze week, vast wel maar het is echt over en uit verder en dat doet best pijn.
Koken is nooit een hobby van me geweest, kookte wel iedere dag een warme maaltijd maar zonder inspiratie en inzicht hoe dat nou eigenlijk wel moest.
Had het nooit geleerd eigenlijk en mijn exgenoot was dus een voortreffelijke kok die met een snufje hier en een snufje daar het eten altijd zo wist te maken dat het opeens veel lekkerder smaakte als dat ik het ooit voor elkaar kreeg.
En ook de meest uitgebreide gerechten maakte het liefst voor meer mensen, dat is eigenlijk het enige dat ik nog wel eens mis van hem.
Zijn inspiratie haalde hij uit zijn ongeveer 200 kookboeken die regelmatig gelezen verder, stapels Allerhanden en kookbladen die nooit weg mochten en natuurlijk KOOKPROGRAMMA'S.
En die zijn er heel veel op de televisie, bijna iedere avond was het wel prijs en kwam er zo'n kookprogramma langs waar weer naar gekeken moest worden.
Vanavond zat ik ook zo even te zappen op de televisie, het weer is nu niet echt inspirerend om eens even nog buiten te zitten, en ik kwam zo al 3 kookprogramma's tegen.
Alsof ik een doodenge film zie weet ik niet hoe gauw ik een ander programma op moet zoeken.
Het gekke is alleen wel sinds ik alleen ben ik al verschillende gerechten heb uitgeprobeerd, op mijn eigen manier, zonder het toeziende oog van de perfecte kok en ik moet zeggen dat ik zo nu en dan echt wel iets op tafel zet voor mezelf waarvan ik zeg. Zo Noelle dat heb je toch goed gedaan, dat smaakt heerlijk.
Ook dingen uitprobeer die ik vroeger eigenlijk nooit gedaan heb, combinaties van groentes, vlees met pasta's en rijst en ik ga het nog leuk vinden ook.
Na alle warme weken en een paar dagen deze week ziek te zijn geweest was het wel nodig dat er weer eens gepoetst werd in mijn huis.
Nou kan ik niet direct zeggen dat het mijn hobby is, maar als ik dan zo'n bui heb dan ga ik wel door als een dieseltrein en moet alles ineens er aan geloven!
Begin met de ramen allemaal te zemen binnen en buiten, de stofwebjes her en der in de kamer verwijderen en zo zak ik naar beneden, alles even poetsen,stofzuigen en dweilen, eerst de kamer dan de keuken, bijkeuken en toilet als laatste.
Dat is wel een dagje werk zo en na afloop mag ik graag met een kopje thee er even van gaan zitten genieten en de frisse geur ruiken, alles is weer lekker schoon.
Om daarna mezelf ook maar eens onderhanden te nemen, een voetbadje, een maskertje, uitgebreid douchen en lekker insmeren maar voor ik zover was moesten ook de badkamer en slaapkamers er nog aan geloven.
Om een uur of 10 half 11 's avonds ben ik eindelijk klaar met alles en ga nog even televisie zitten kijken, zo laat het mooie weer maar weer komen, mijn huis kan er wel weer even tegen.............
Maar goed het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hier en daar deed ik nog wat werkjes er voor maar zat niet meer echt bij de voorbereidingen. 
