Leuker kunnen we het niet maken........wel makkelijker ??
In 2009 had ik nog drie maanden een aanvullende uitkering gekregen waardoor ik recht had op een huurtoeslag van de belastingdienst en die kreeg ik dus ook.
Enige weken geleden kreeg ik een brief dat ik deze drie maanden terug moest betalen omdat mijn totale inkomen van dat jaar zo hoog was dat ik daar geen recht op had gehad. Ga er maar vanuit dat dit de wet is al vind ik persoonlijk wel een kronkel er in zitten want die drie maanden dat ik het kreeg moest ik gewoon leven van een uitkering van net 900,00. Word je dan gestraft omdat je gaat werken???
Maar goed in kreeg dus een beschikking dat ik terug moest betalen, daar stond bij dat ik later nog een acceptgirokaart zou ontvangen en na een week inderdaad viel er een acceptgirokaart in de brievenbus en achterop stond dus ook vermeld dat je dat in termijnen kon betalen en welk bedrag je dan over zou moeten maken.
Vanmorgen weer een brief van de belastingdienst met nog een keer uitgelegd hoe je dus in termijnen kan betalen. Ik ga er maar vanuit dat de belastingdienst ook portokosten moet betalen en dat enveloppen ook geld kosten dus waarom in vredesnaam moeten daar drie brieven voor verstuurd worden. Nu was het een bedrag van 300 euro maar ik kreeg ook drie van die brieven toen ik een bedrag van 28 euro zorgtoeslag terug moest betalen.
Leuker kunnen we het niet maken.......... maar misschien wel wat goedkoper??????
Soms moet je er zelf maar iets van maken in het leven
Het leek zo'n weekend te worden, stil, saai, alleen heel het weekend, geen afspraken gemaakt, hooguit even een praatje met de buren of in de supermarkt.
Zaterdag heel de dag aan het poetsen geweest, was hard nodig een keer en leuk om te doen. Vanmorgen was het weer saai en grijs en regenachtig, had geen zin meer om te gaan poetsen dus maar wat gaan zitten schrijven in mijn dagboek, daar word ik altijd wel vrolijk van.
Opeens zag ik het wat lichter worden en dacht, kom op, pak even lekker de fiets en ga de polder in. Zo gezegd zo gedaan, even naar mijn moeder in een naburig dorp gefietst, een stuk omrijden omdat de snelste weg afgesloten is maar het is een heel mooie route zo langs de Molenvliet.
Er is nog van alles te zien in de polder en het zonnetje heeft ook veel mensen naar buiten gebracht. Thuisgekomen heb ik energie gekregen en ga mijn pompen in de vijver nog even uitspuiten en mijn terras neem ik en passant ook meer even mee. Ach soms moet je er gewoon maar zelf wat van maken weer zodat het toch nog een leuk weekend wordt.
Je mag hem of je mag hem niet, ik weet het, maar ik mag hem dus wel al is het wel eens anders geweest, jaren geleden toen hij nog in het dorp woonde waar ik destijds vaak kwam en aan de bar in het plaatselijke café een aardige drukteschopper was.
Het was ook daar waar hij bij een toneelgroep zijn eerste stappen op het podium zette, een uitnodiging van een aantal mensen uit die toneelgroep van destijds brachten hem een aantal jaar geleden weer terug naar zijn oude dorp om daar een optreden in de plaatselijke sporthal te geven.
En ik, inmiddels een groot fan van hem, bleef er net nog niet voor thuis op zaterdag maar dat scheelde niet veel, zat vooraan in het gangpad want het was natuurlijk helemaal uitverkocht maar ik mocht er in om foto's te maken voor de krant en een praatje na afloop met hem maken.
Genoten heb ik van het optreden, was na afloop stijf van het zitten op de grond maar ik had mooie foto's gemaakt en een middag om nooit te vergeten.
Kort geleden had ik de 5 delige CD box gekocht van hem en die ligt standaard in mijn auto, zijn muziek helpt me over mijn rijdipjes heen die ik zo nu en dan nog eens heb. Als ik dan de vertaling van het nummer van Josh Groban "You raise me up" opzet, vertaalt met "Soms ben ik bang voor alles in mijn leven" komt er een rust over me die gewoon therapeutisch werkt.
Lekker hard meezingen met al zijn nummers zorgen er voor dat ik het soms jammer vind als ik op de plaats van bestemming aankom en heel soms ook nog wel eens even in de auto blijf zitten om een nummer af te luisteren.
Sommige mensen hebben het, ze rijden, zo lijkt het tenminste wel, blindelings ergens naar toe maar deze gave is helemaal aan mijn deur voorbijgegaan. Sterker nog enig postduif gevoel is mij totaal vreemd.
Pas verhuisd met het bedrijf naar een andere stad, lopend van het station naar mijn werk met een aantal collega's, ging prima ik liep gewoon lekker mee maar toen ik een keer alleen moest liep ik prompt verkeerd, moest ik het een paar keer vragen en natuurlijk miste ik mijn trein.
Sinds kort ga ik met de auto naar mijn werk, de eerste keer samen met mijn zus er naar toe gereden op een rustige dag en het ging goed. De eerste keer in mijn eentje nam ik de rotonde verkeerd, maar kon gelukkig snel op die weg keren en mijn fout herstellen. En ook rotondes neem ik zo nu en dan verkeerd zodat ik regelmatig een extra rondje rijd, nou ja, rondje voor de zaak denk ik dan maar.
Vandaag was het weer bal, vanmorgen stond er in de straat waar ik in moest rijden 2 grote vrachtwagens en zo te zien zou dat nog wel even duren voordat ik daar door kon dus reed ik zomaar in één keer naar de achterkant van het gebouw via een paar andere straten.Een ongelooflijke prestatie.
Maar natuurlijk begon vanavond met het naar huis gaan weer de ellende, vast weer ergens verkeerd afgeslagen en wist totaal niet meer waar ik was zag borden met plaatsen waarvan ik wist dat ik er zeker niet naar toe moest. Dus goede raad was duur, bij een benzinestation op de parkeerplaats gaan staan en mijn tomtom aangezet om me terug te brengen naar mijn werk en dat ging zonder mankeren.
Toen "thuis" ingetoetst en ja hoor mijn tomtommetje bracht me precies op de goede weg. Vind mezelf zo stom dat het me gewoon niet lukt om goed te rijden dus denk dat ik voorlopige de eerste keren nog maar een beroep ga doen op mijn tomtommetje want die brengt me tenminste terug op de goeie weg.
En dan maar accepteren dat ik blijkbaar andere kwaliteiten heb dan een "postduivengevoel".
Gisteren kwamen onder leiding van mijn buurmeisje van 11 jaar zo'n 6 meiden naar me toe lopen toen ik weer thuis kwam. Noelle heb je een werkje voor ons te doen. We willen onze musical aan het einde van het schooljaar opvoeren in een partycentrum en daar is geen geld voor dus we willen geld daarvoor verdienen.
Maar je mag ook zo geld geven hoor zeiden ze, nee zei ik, dan moeten jullie er wel wat voor doen, ga mijn ramen buiten maar allemaal zemen, die waren hard aan een beurtje toe.
Zes meiden die nog nooit ramen gezeemd hadden, het was wel lachen, ze wilden allemaal tegelijk beginnen maar ja zes wissers en emmers had ik niet zo gauw voor handen, dus in twee ploegen maar gaan zemen.
De één voor beginnen de andere ploeg de achterkant van het huis. Sommige begonnen aan de onderkant vrolijk te sponsen en weer droog te maken terwijl het bovenraampje nog niet gedaan was, dus een kleine cursus ramenzemen van mijn kant was wel op zijn plaats. Maar we hadden wel lol met elkaar zo en ik had ze 5 euro beloofd. Toen alles klaar was en opgeruimd ging ik het geld halen, ik zei heel serieus er gaat wel 2.50 af voor de ramenzeem lessen.
Ze keken me verbijsterd aan en begrepen pas dat het een grapje was toen ik ging lachen om de verbazing op hun gezichten. Ik gun ze van harte hun musical in het partycentrum maar ik heb er wel mijn bedenkingen bij. De eigenaar van het partycentrum is meer dan de royaal door de gemeente gesubsidieerd bij zijn nieuwbouwproject met als voorwaarde dat verenigingen en instanties voor een lager bedrag daar een ruimte kunnen huren. Blijkbaar is dat na zo'n 2 jaar inmiddels gauw vergeten door die eigenaar en daar baal ik dan wel van en zo werk ik er wel aan mee dat zijn zakken opnieuw gevuld worden over de hoofden van schoolkinderen.
Misschien een leuk onderwerpje voor in mijn krant, ga me er toch eens in verdiepen hoe het nu precies zit allemaal.
Ik heb het met boeken en met televisie kijken, of ik lees "makkelijke" boeken of is stort me juist op boeken waar meer inhoud in zit en ga er helemaal voor dan.
Met televisie kijken heb ik hetzelfde, hou van goeie documentaires en kijk graag naar actualiteiten programma's en als tegenhanger kijk ik als ik thuiskom altijd naar van die vreselijke domme, waar je niet bij hoeft na te denken series.
Half 6 ben ik thuis en dan heb je op RTL drie van dat soort series achter elkaar, The King of Queens, Every body loves Raymond en mijn absolute topper dan "domme" series The Nanny.
Je kunt bij dit soort programma's rustig tussendoor even je eten klaar maken want echt iets missen doe je natuurlijk niet maar ik vind het gewoon zo grappig om naar te kijken dus.
Even je kop leegmaken, nergens over nadenken en gewoon dom kijken en lachen...... om dan om 7 uur als ik klaar ben met eten en de series weer voorbij zijn me weer op mijn dagelijkse bezigheden te storten.
Na een paar "zware" WOW's nu weer een wat vrolijker gekozen.
Het woord van deze week VERJAREN
Verjaren, zelf ben ik eerste Kerstdag jarig en bijna iedereen die ik tegenkom zegt dan "He bah" maar ik vond en vind het nog steeds heel bijzonder om met Kerstmis jarig te zijn.
Toen ik klein was dekte mijn moeder feestelijk de tafel voor ons allemaal met kaarsjes en lekker eten voordat we allemaal op mochten komen om gezamenlijk te ontbijten en daarna naar de kerk te gaan.
Ik dacht dat ze dat speciaal deed omdat ik jarig was, later begreep ik dat het voor de Kerst gedaan werd maar ik voelde me bevoorrecht omdat de andere kinderen dat niet hadden op hun verjaardag.
Het heeft ook voordelen, de eerste Kerstdag komt de hele familie op visite wat inhoudt dat je de tweede Kerstdag altijd een "vrije" dag heb dus geen verplichtingen meer en dat is ook wel lekker.
De maaltijden was wel eens een probleem want de een kwam binnen als je begon te eten of een ander ging voor het eten weg maar daar heb ik nu een oplossing voor. Hou nu gewoon een buffet van 4 - 9 uur waar iedereen mee kan komen eten en er blijven er dan altijd wel een aantal nog gezellig "hangen" na afloop.
Ga op Kerstdag niet naar de kerk maar wel de dag er voor naar een nachtdienst. Hoewel ik geen kerkganger meer ben vind ik deze Kerstnachtzangdienst heerlijk en die zou ik niet willen missen. Pas dan is het echt Kerstmis voor mij en kan mijn verjaardag gevierd worden.
Wat een prachtige dag vandaag en eigenlijk zonde om binnen te zitten en te werken maar goed, midden in de salarissen dus een vrije dag zat er niet in.
Weinig mensen vandaag op de zaak en ik heb nog steeds last van een dreinende kies, als ik tussen de middag wil gaan eten blijk opeens iedereen buiten te zijn en de telefoon naar mij doorgeschakeld, ik baal als een stekker dat ze dat doen zonder te overleggen. Heb er meteen flink de pest in.
Dus als iedereen terug is zeg ik, ik ga dan ook maar gezellig in mijn eentje eten en ga even wat buitenlucht opsnuiven maar niet te lang want dan liever wat eerder naar huis vanmiddag.
Als ik terugkom maak ik duidelijk dat ze me dit niet meer hoeven te flikken, heb gewoon ff helemaal genoeg van mijn collega's, zulke dingen gebeuren altijd als de leidinggevende er niet is, het lijken wel een stel pubers. Extra lange pauzes, vaker roken. Vind het bijzonder kinderachtig.
Zeg niet veel meer en maak mijn werk af, kwart over drie ben ik klaar en ga naar het hoofd financiën en meld me af, ga lekker een uur eerder naar huis nog van het mooie weer profiteren.
Om half 5 strek ik me uit op mijn stretcher en ga de zon liggen, binnen vijf minuten ben ik onder zeil. Heerlijk om zo weer wakker te worden. Even nog genieten van de zon. Morgen mijn vrije dag, hoop dat het zonnetje dan ook nog een poosje zal schijnen want dat kan een mens wel gebruiken zo in de herfst.
Mijn voortuin is nog steeds niet gedaan en daar baal ik best stevig van, weet gewoon dat mijn zoon die het zal gaan doen het hartstikke druk heeft dus wil ook niet teveel druk zetten en iedere keer als hij komt er over beginnen want weet een beetje hoe hij is.
Zie soms mensen kijken naar mijn tuin, ze duidelijk met elkaar praten en dat vind ik gewoon vervelend. Ik had mijn tuin altijd netjes bijgehouden met onkruid wieden en nu is het gewoon één grote onkruidbak geworden.
Vanmiddag toch maar weer oude kleer aangetrokken en de voortuin ingedoken om zoveel mogelijk hoog opgeschoten onkruid er uit te halen. Er waren ook nog een paar mooie planten opgekomen die ik naar de achtertuin verpoot. Alleen bij de tweede plant voel ik opeens een steek in mijn rug en oef wat doet dat zeer, kan amper meer overeind komen.
Maar goed ben ook nog wel aardig eigenwijs en ga gewoon door, rustiger aan maar echt lekker is het niet meer. Het meeste grote onkruid is weer verdwenen.
In gedachte ga ik terug naar toen ik net getrouwd was, onkruid wieden, pff nog nooit van gehoord, gras dat tussen de tegels groeide, het interesseerde me echt helemaal niet. Mijn moeder zat destijds in de bus en hoorde mensen praten over onze tuin en dat er zoveel onkruid in groeide. Toen ze dacht dat we allebei aan het werk waren kwam ze met haar emmertje, krabbertje en ging al het onkruid uit de tuin halen. Niet wetend dat mijn ex nachtdienst had gehad en op zijn bed lag, hij hoorde geluiden in de tuin en zag mijn moeder daar aan de slag. Gaf haar een kop koffie en zei vriendelijk dat ze dat maar niet moest doen omdat het onze zaak was.
Pas nu jaren later snap ik hoe ze zich gevoeld heeft, ongeveer zoals ik me nu voel als ik mijn eigen tuin zie met al dat onkruid en de mensen er over ziet praten en kijken.
Zo grappig om dat te ervaren hoe een mens in de loop der jaren kan veranderen en je zulke punten van herkenning met je moeder terug ziet.
Meestal ben ik niet zo heel tevreden met mezelf, zie altijd wel iets aan mezelf nou ja iets haha een heleboel wat me niet bevalt maar ja ik doe het er maar mee.
Maar soms heb je van die dagen dan heb je iets extra's dat je stralend maakt, had vandaag heerlijk uitgeslapen tot half 11 en voelde me prima, meteen onder de douche gesprongen, was van de week naar de kapper geweest en mijn haar is door de vakantiezon nog zo blond dat het bijna licht geeft, het staat leuk bij mijn nog bruine hoofd van de vakantie.
Ik kijk in de spiegel en denk hmm niet slecht, doe schoenen met flinke hakken aan en ga op mijn gemakkie zitten eten, even kijken of er nog mailtje zijn, mijn sterrenbeeld zegt voor vandaag "jouw geweldige energie maakt het leven mooi! " en zo voel ik het ook.
Voel me energiek en mooi en geniet dan ook maar even van dat gevoel want meestal is het al snel weer over.
Wat is eigenlijk mooi, ik vind mezelf zeker niet mooi maar soms kan het er mee door. Het is soms ook de manier van kijken, doen en reageren wat een mens mooi maakt, wat iemand die volgens "de normen" misschien niet mooi is maar voor een ander een prachtig mens maakt.
Dus eigenlijk is een mooi uiterlijk ook maar één aspect van een mens en is zijn of haar manier van doen en karakter zeker zo belangrijk. (hoop ik dan maar haha)
Van de week op mijn werk moest een collega met haar moeder naar de dokter, haar moeder die ernstig ziek was en zij had geen oplossing wat ze met haar hondje moest doen.
Dus ik stelde voor dat ik hem woensdagavond mee naar huis zou nemen en hem vanmorgen weer mee terug zou nemen en daar was ze heel blij mee.
Donderdag is altijd mijn vrije dag en had wel een paar afspraken staan maar het hondje is gewend om alleen thuis te zijn dus dat moest wel lukken.
Ik heb ruim 30 jaar een hond gehad dus weet wel wat van honden af, bovendien ook nog 13 jaar zelf een dierenwinkel en hondentrimsalon gehad dus wat dat betreft zat het wel goed en waren mijn papieren wel in orde ;).
Nu was ik zelf nooit zo'n knuffelmens met een hond, het uitlaten vond ik eigenlijk altijd het leukste lekker wandelen en verplicht zo 4 keer per dag er uit, iets wat ik nog wel eens mis.
Maar goed, het hondje wat zij heeft is echt zo'n klein knuffelbeestje en dat is niet helemaal mijn ding maar hij luisterede goed en het was eigenlijk best gezellig. Heb heerlijk gewandeld met hem en volgens mij had hij het ook prima naar zijn zin bij me.
Vanmorgen kwam ik op en hij had overgegeven, nou heb ik al een vreselijke hekel aan kots en zeker 's morgens vroeg voordat ik gegeten heb, dan heb ik het meteen wel gehad ermee. Gauw alles opgeruimd anders gaat het helemaal zo stinken, de hond uitgelaten, in de auto gezet en weer bij zijn baasje afgeleverd, beide waren weer dolblij met elkaar. En ik ook.............
Nu vind ik het eerlijk gezegd gewoon zielig dat het beestje heel de dag alleen zit van 8 tot 6 uur zonder uitgelaten te worden maar goed dat is mijn mening, een hond is een gezelschapsdier vind ik dus en moet zeker regelmatig uitgelaten worden. Toen ik vanavond thuis kwam zat mijn bank en alle kussens helemaal onder de haren en lagen er hier en daar stukjes hondenbrood.
Genoeg redenen waarom ik dacht, ik nooit een hond meer hoor, blijf wel oppasbaasje zo nu en dan, dat is mooi genoeg voor mij. Maar dat wandelen, ja dat mis ik dus wel...............
Afgelopen weekend viel er opeens een vulling uit mijn kies, had er geen pijn aan maar het was zo scherp geworden dat ik amper kon eten en mijn tong wel schuurpapier leek te zijn geworden van het schuren er langs.
Heel vervelend allemaal dus maandag meteen de tandarts gebeld, oef hij zal wel mopperen als ik kom want mijn laatste afspraak voor controle was ik helemaal vergeten maar goed ik moest er toch naar toe nu en kon vandaag daar terecht.
Hij was ontzettend aardig, hoe kwam het, ja nootjes eten, ook niet goed voor je hè, en zei de assistente vriendelijk zullen we meteen maar de halfjaarlijkse controle doen.
Ik zei doe maar blij toe ben ik er in één keer weer vanaf, dus even poetsen, polijsten en de nieuwe vulling er in zetten.
Wil je verdoofd worden vroeg de tandarts, doe maar hoor zei ik, pff waarom moet je pijn lijden als het niet nodig is. Het klusje was vrij snel geklaard maar bij dat boren voelde het net of heel mijn kop door elkaar werd geschud, brrr ben er niet zo dol op.
Nu is de verdoving weer uitgewerkt en heb ik wel pijn aan die kies, bah, dat schiet niet op zo, heb nog zoveel te doen vanavond, nog twee afspraken voor de krant.
Net had ik ook al een afspraak en kreeg wat te drinken, door de verdoving leek het wel of ik zou gaan kwijlen getver maar toch wel blij dat ik er nu weer voor een half jaartje er van af ben. Tandartsen, ik heb een heel lieve en vriendelijke tandarts maar ik kom hem toch liever tegen op het dorp dan wanneer ik bij hem in de stoel zit.
Minder digi, dus minder achter de computer en ik word op mijn wenken bedient. Heel de week heb ik eigenlijk al afspraken staan en dat is eigenlijk best leuk.
Ben nu ruim een uur eerder thuis dan voorheen dus duurt mijn avond ook langer en heb je meer puf om nog wat te gaan doen.
Het lopen gisteren kwam er natuurlijk niet van maar mijn loopmaatje kwam wel een bakje doen en dat was heel gezellig. Weer even bijgepraat.
Vanavond echt definitief al mijn taken overgedragen van het kinderwerk, een "afscheidsvergadering" van de bestuursleden nog maar het deed me nu niet veel meer, het was gewoon gezellig.
Heb voor 1 dag even een logeetje op vier poten, had hem meegenomen en meteen even uitgelaten toen ik weer thuis was, lekker even wandelen. Het is gezellig zo'n beestje om je heen maar met mijn werk niet realiseerbaar dus en ik zou het ook niet meer willen.
Er is niets mis met digitale vrienden en ik vind het best leuk om regelmatig even op MSN te zitten maar het blijven digitale vrienden. Je ziet geen reactie, gezichtsuitdrukking of wat dan ook als je tenminste geen webcam aan heb staan. Een aantal zijn me heel dierbaar maar er gaat toch niets boven "echt" contact met iemand hebben of samen iets te ondernemen.
Na een weekje Zeeland wist ik het wel, moet gewoon weer wat meer gaan bewegen. Een auto is leuk maar je pakt hem ook wel makkelijk terwijl ik daarvoor altijd de fiets nam, ook als het regent maar je bent gauw verwent.
Voordat ik ging werken ging ik iedere week zwemmen, wandelen en fietsen maar dat is er lang niet meer van gekomen maar vanavond gaat het weer gebeuren.
Ik moet toegeven het is er niet echt lekker weer voor maar we gaan wandelen, we zullen toch niet smelten van een beetje regen. Als je de eerste keer al weer afzegt dan komt het er misschien helemaal weer niet van.
Heb in de vakantie een "wandeljas" gekocht dus kan ik die meteen eens uitproberen, wandelschoenen weer uit de kast gehaald, heb er wel zin in.
Dus gewoon gaan, mijn buurvrouw waarmee ik altijd ging zwemmen heb ik ook al gepolst en zij had wel weer zin om 1x in de week te gaan zwemmen.
Heb nu ook een auto dus kunnen we om en om rijden dat is ook wel prettiger.
Ook heerlijk voor de winteravonden om een paar keer in de week 'onder de pannen' te zijn want ik merk nu al dat als ik niet oppas dat ik gewoon iedere avond om half 10 al zin heb om naar bed te gaan als ik tenminste de volgende dag moet werken.
De herfst en winter zijn al niet zo mijn jaargetijden maar om nu iedere dag zo vroeg mijn bed in te duiken lijkt me ook geen goed idee.
Van de zondag maar een kookdag gemaakt. Zomers eet ik heel vaak salades en gevulde tortilla's, snel klaar en toch gezond maar als het zo naar de herfst loopt krijg ik ook wel weer eens trek in een echte warme hap. Dus ik had wat dingen ingeslagen om een voorraadje maaltijden te gaan koken. Om half 11 zat ik al aardappelen te schillen voor de stamppot rauwe andijvie. Ballen gehakt braden, rijstgerechten met veel groentes en kipfilet, pastamaaltijden met weer veel groenten en gehakt. Een hele klus maar het resultaat mag er zijn. Veertien stamppotjes, 16 gehaktballen, 8 rijstmaaltijden en 23 pastamaaltijden dus voorlopig kan ik wel even vooruit als ik werk. Lekker makkelijk hoor.
Voordelen van massa koken:
Eén keer alles vuil Afgepaste maaltijden Weken makkelijk aanschuiven om te eten.
Nadelen van massa koken:
Heel veel afwas Als het lekker is kan je geen tweede keer opscheppen Je eet toch wel regelmatig hetzelfde.
Tja ieder nadeel heeft zijn voordeel en andersom zullen we maar zeggen. Maar het was gewoon ook weer leuk om een keer te doen en hetgeen ik proefde smaakte heerlijk.
Weer had ze de hele nacht wakker gelegen want opnieuw was hij niet thuisgekomen, waar hij was, ze wist het echt niet.XML:NAMESPACE PREFIX = O />
Ik ga even een biertje halen heeft hij gezegd maar het is al weer 6 uur 's morgens en nog is hij niet thuis, ze krijgt een drukkend gevoel in haar lijf. Er zal toch niets gebeurd zijn, een ongeluk, maar het is niet de eerste keer dat dit gebeurt en altijd is hij wel weer thuisgekomen.
Om 8 uur hoort ze de sleutel in het slot steken, de spanning zakt een beetje weg, hij komt naar boven.
Door de zenuwen kan ze ook niet rustig meer blijven, waar bleef je nou?
Ze weet inmiddels uit ervaring wel dat dit precies het verkeerde effect op hem heeft, zeker als hij wat gedronken heeft maar ze kan niet anders.
Ach schei toch uit zegt hij, ben gewoon een biertje wezen drinken, het was gezellig, ben blijven hangen en hij stapt zijn bed in.
Ze ziet aan zijn gezicht dat hij liegt dat het gedrukt staat en ze weet het eigenlijk ook wel, hij was weer bij haar.
Ze gaat uit bed, kleed zich aan en loopt met de hond naar buiten, ze kijkt in de auto en ziet dat het autostoeltje van de baby weg is, die ligt in de kofferbak, zij mag natuurlijk niet weten dat hij een vrouw en kind heeft.
De wetenschap dat ze dit niet meer aan kan blijft op haar drukken, maar hoe verder???
Gisteren wilde ik een keer naar mijn werk rijden om te kijken of het ging en hoe ik dan rijden moest en mijn zus wilde wel meegaan voor de gezelligheid.
Het rijden was geen probleem en het vinden van het adres ook niet, al wilde onze TOMTOM mij wel iedere keer een andere kant opsturen, maar het is zo'n ontzettend saaie en vervelende weg en best een hele tijd rijden. Als ik alleen al denk aan het feit dat ik dat dan iedere dag moet gaan rijden zakt mijn humeursthermometer wel met een graad of 10.
Maar goed misschien is het net zoals de eerste etappe een kwestie van wennen, ik zie het nog wel wat ik ga doen maandag.
Op de terugweg bij een groot tuincentrum geweest dat daar langs de weg ligt, compleet met restaurant en gezellige zitjes er bij. Daar kan je wel even rondlopen en ik zie nog een paar leuke bakken voor mijn nieuwe voortuin -als die er nog ooit zal gaan komen- die ik meeneem.
Mijn zus zoekt planten uit voor op het graf van haar man die deze week al weer 2 jaar geleden is overleden en we zien ook grote bakken met heide. Wat een mooie kleuren hè, zegt mijn zus, nou ik vind het maar onnatuurlijke kleuren, zei ik tegen haar, alleen die groene vind ik dan wel mooi dus kocht ik er een paar van met twee leuke potten voor op de buitentafel.
Thuisgekomen meteen maar gaan poten en wat zie ik daar op de potten staan "gefärbt" en ik baal meteen, gewoon NEP die kleuren dus, bah moeten nu ook de planten al geverfd worden, ze zijn voor mij meteen minder mooi en ben benieuwd of na deze regenbui de planten een andere kleur zullen hebben.
Een halve dag thuis en mijn huis lijkt alweer of er een bom ontploft is, mijn zoon heeft hier een paar avonden gebivakeerd omdat hij mijn stukken even door zou sturen naar de krant en volgens mij neemt hij voor iedere slok een schoon glas.
De schat kwam ons ophalen in Zeeland en samen aten we nog even gezellig een broodje thuis, dat is toch leuker dan in een leeg huis thuiskomen. We kletsen wat en als hij naar huis gaat zegt hij met een knipoog de vaat staat er nog hoor mam. Met bordjes en alles van het eten erbij mis ik opeens de afwasmachine die we op vakantie wel hadden.
In de kamer staat een half lege koffer, een stapel kranten en folders en de post, de wasmachine draait dus alles weer in actie.
Het is kwart voor negen en ik bedenk dat ik nog even de vakantie vast wil houden, ga gauw even naar Albert Heijn en koop een flesje rode wijn. Bij het afrekenen kom ik in gesprek met een man die ik ken vanuit het dorp en hij blijkt uit Zierikzee afkomstig.
Een stad waar we gisteren nog geweest zijn met de leuke binnenstad en de gezellige terrassen zeker als zoals gisteren het zonnetje voluit schijnt. Lopend naar onze auto's wordt het nog een leuk gesprek over Zeeland. Met mijn flesje wijn onder mijn arm ga ik vrolijk naar huis, nog even maar genieten van mijn laatste vrije dagen.
Weer thuis na een weekje Zeeland, we hebben het enorm getroffen, één dag regen en de rest van de tijd heerlijk zonnig weer.
De zomertoeristengolf is een beetje voorbij inmiddels in Zeeland maar om te fietsen, te wandelen en gewoon eens lekker rond te kijken is het een mooie provincie.
Was er nog nooit geweest op vakantie, we hadden een aardig huisje, beetje gedateerd, een oud park denk ik maar als het mooi weer is, dan wordt het toch alleen gebruikt om de spullen in te zetten en verblijf je zo veel mogelijk buiten.
En dat hebben we ook gedaan, nog wezen varen op de Grevelingen en natuurlijk iedere dag lekker zwemmen een poosje.
Een actieve vakantie en daar hou ik wel van, het had van mij nog wel wat actiever mogen zijn, nog meer fietsen of wandelen maar als je met 3 man (vrouwen) ben is het ook wel eens meeste stemmen tellen en dat is dan niet altijd wat jij zou willen.
Maar gezellig was het, we hebben echt heel veel gelachen en lol gehad met elkaar en ook wel veel serieuze gesprekken gevoerd.
Een weekje is zo voorbij en hoewel het vorig jaar naar Lanzarote voor mij persoonlijk toch meer als vakantie aanvoelde was het een heel leuke tijd in Zeeland.
Gisteren mijn koffer gepakt en hoopte dat daarmee ook het vakantie gevoel zou komen maar dat kwam echt niet. Peter mijn zoon kwam 's avonds laat nog langs om even een fijne vakantie te wensen en zei, wat is er mam, je kijkt niet echt vrolijk.
Heb ook helemaal geen gevoel dat ik op vakantie ga zei ik maar alles is klaar dus het gaat wel goed komen morgen. Ik weet dat ik het altijd een beetje heb met vakanties.
Het lijkt ook op een soort afscheid en daar ben ik nu eenmaal niet zo heel goed in bovendien heb ik al twee keer een vakantie moeten annuleren en daar moet ik altijd aan denken als ik op vakantie ga, één keer toen mijn dochtertje overleed en één keer toen mijn man onverwacht een hartinfarct kreeg. Een gevoel dat er altijd wat mis zal gaan.
Maar weet ook van mezelf als ik eenmaal weg ben dat het vakantiegevoel vanzelf komt en in dit geval gebeurde dat al vanmorgen toen ik door het zonnetje wakker gekust werd . HEERLIJK........
Ik sprong uit mijn bed onder de douche, de laatste dingen inpakken en ik ben er helemaal klaar voor, ook vast mijn volgende reisje naar Parijs geboekt, lekker de vijf dubbel dikke CD van Paul de Leeuw opgezet, een lief smsje van Alex en nu nog even een blogje schrijven.
Zeeland here I come, laat de zon maar schijnen, lekker uitwaaien op het strand, fietsen, wandelen, 3 dikke boeken ingepakt, gaat vast leuk worden.
Vanmorgen redelijk op tijd opgekomen mijn biologische klok maakte me gewoon al weer vroeg wakker, had slecht geslapen. Nog lang na liggen denken en dat is nooit zo bevorderlijk voor mijn nachtrust.
Om half 10 een afspraak voor de krant, was een leuk interview dus thuis meteen aan de slag om het uit te gaan werken thuis. Had niet helemaal de geest dus dacht even een potje kaarten tussendoor.
Was net begonnen toen in opeens de naam van mijn kaartmaatje zag staan, had hem al maanden niet meer gesproken en zodra het potje klaar was gingen we samen even kaarten maar meer praten dan kaarten is het meestal bij ons.
Heel leuk om hem weer eens tegen te komen. In leerde hem kennen toen ik pas voor het eerst ging kaarten op internet in 2005. Ik was toen nog getrouwd maar het ging niet echt heel lekker bij ons thuis en dat is een understatement.
Gewoon gezellig kaarten tot het een keer stil was en we samen gingen kaarten en aan de praat raakten over ons leven. Hij net gescheiden en behoorlijk ziek en ik in een moeilijke relatie en dat schiep een band. De anonimiteit van zo'n site maakte dat we heel openhartige gesprekken met elkaar hadden over ons leven en wat we er van verwachten.
Hij zette me aan het denken en hij werd voor mij een reddingsboei in een moeilijke tijd en andersom ook, zijn been moest geamputeerd worden, hij lag weken in het ziekenhuis. Met de contacten met zijn kinderen liep het niet goed. Veel ellende en waar het kon waren we er voor elkaar. We kaarten samen, lachten samen, huilden samen maar zagen elkaar nooit en dat was ook niet nodig. Soms spraken we er wel eens over de telefoon maar daar bleef het bij.
Ik ging scheiden en mijn leven raakte in een stroomversnelling, nog steeds hielden we hele praatsessies tijdens het kaarten en soms dachten we ook wel dat we wel iets meer voor elkaar konden betekenen dan alleen vrienden zijn.
Maar eigenlijk wisten we ook wel dat dat er niet in zou zitten. Hij knapte op na een moeilijke revalidatieperiode, ik ging werken en we spraken elkaar minder. Op een gegeven moment toen we elkaar weer eens tegen kwamen tijdens het kaarten vertelde hij dat hij een vriendin had en ik was echt heel blij voor hem.
Onze gesprekken kwamen op een laag pitje te staan maar we bewaarden allebei wel een heel belangrijk plekje in ons hart voor elkaar. Vanmorgen sprak ik hem dus weer eens na maanden, hij was sinds kort gaan samenwonen met zijn vriendin en het ging goed met hem. Het voelde goed aan dat te horen en dat vertelde ik hem.
Soms heb je op moeilijke momenten iemand nodig in je leven en wij hadden dat samen, het was speciaal en dat zal het altijd blijven. Een goeie herinnering.
Op zoals de tekst van "Here in my heart" van de Scorpions het zo mooi verwoordt:
Sometimes there is a time you must say goodbye Thought it hurts you must learn to try I know I got to let you go But I know anywhere you go You never be far It’s like the light of a bright star you keep shining in my life
you gone be right here in my heart That's where you will be You be with me here Here in my heart No distance will keep us apart As long as you're here in my heart
En dan is het al weer september vandaag is het wat droger dan de laatste dagen en thuis uit mijn werk loop ik na het eten even de tuin in. Pluk hier en daar was uitgebloeide bloemen en denk lekker nog een uurtje in de tuin werken dus pak mijn handschoenen, bloemenschaartje en ga aan de slag.
De zomerbloeiers zijn eigenlijk wel aan hun einde maar eigenlijk wil ik dat nog niet zien, zou het liefst alle bloemen er weer aan plakken op zo'n manier proberen de zomer vast te houden.
Dan zie ik de mooie hortensia's al met prachtige herfstkleuren de prachtige witte herfstanemonen, de vuurrode lobelia's die het dit jaar zo prachtig doen en dat geeft een mooi plaatje.
Ook de herfst is mooi, je moet het alleen wel willen zien, heb 10 dagen vrij en ga nog een weekje op vakantie naar Zeeland, ze geven mooi weer op dus het lijkt er op dat we het enorm gaan treffen en ik krijg opeens zin om mijn koffer te gaan pakken.
Maar wacht nog maar even tot morgen, het is zo gebeurd, alles ligt schoon gewassen en gestreken in de kast dus het is een kwestie van in mijn koffer schuiven en klaar is Kees. Nog maar wat luchtige shirtjes meenemen en de zonnebrandcrème want het kan nog best genieten worden van de Nazomer in Zeeland.
Vanmorgen redelijk op tijd opgekomen mijn biologische klok maakte me gewoon al weer vroeg wakker, had slecht geslapen. Nog lang na liggen denken en dat is nooit zo bevorderlijk voor mijn nachtrust.
