Deze had ik eerst geschreven voor Z.o.Z maar ik vond het geen zeuren omdat ik het zo ontzettend leuk juist vond om alles eens op te ruimen haha.
Ik ga even een maandje terug in de tijd, heb onverwacht vanwege miscommunicatie met mijn leidinggevende een hele week vrij in plaats van de twee dagen die ik gevraagd had.
Normaal heb ik altijd wel plannen voor mijn vrije dagen maar dit kwam zo onverwacht en aangezien ik geen zitvlees heb dacht ik op een vrije sombere en regenachtige dag: De Zolder op.
Ik trek de trap naar beneden, loop omhoog naar de zolder, doe het licht aan en word er een beetje moedeloos van "wat een rommel" staat daar allemaal en wat moet ik er in godsnaam mee.
Het meeste is nog van uit de tijd dat ik nog getrouwd was en een man had die graag alles maar bewaarde want je weet het maar nooit he, alleen dat je weet het maar nooit komt bij mij nooit eigenlijk en na nu bijna drie jaar daar tegen aan gekeken te hebben ben ik het goed zat al die troep.
Ik haal beneden een grote bak thee, zet een lekker muziekje op en ga aan de slag, een hele klus, maar ik ga beginnen om alles van de éne naar andere kant te verplaatsen voorzover dat dan kan met zoveel troep.
Ik wring me in allerlei bochten en stap over stapels heen om alles een beetje geordend te krijgen, er liggen nog rollen van resten vloerbedekking en ik bedenk dat ik daar ook nooit meer wat mee zal gaan doen en ze dus mooi kan gebruiken om de zolder daarmee te stofferen, weer wat rommel weg.
In het kader van missie voor deze winter om energie te besparen ga ik met gevaar voor eigen leven nog even van de zolder af om isolatie te halen om maar meteen de buizen van de cv te isoleren.
Het duurt gewoon een hele dag voordat ik zover ben dat ik denk, ja alles wat nog wel bewaard moet worden staat bij elkaar en wat weg kan staat op de rand van de zolder klaar om weg te doen en dat is de grootste stapel.
Iets positiefs om af te sluiten, zeker, eigenlijk vind ik zo'n dagje opruimen gewoon heerlijk om te doen en de mensen van de rommelmarkt die bij ons vorige week gehouden werd waren heel blij met al deze "rommel". Het opruimen er van gaf me een goed gevoel lichamelijk door deze klus te doen en in mijn hoofd dat ik die zooi lekker kwijt ben.
Z-o- Z (Zeuren op zaterdag) Geschreven voor Z-0-Z Zeuren op Zaterdag met deze week het woord Rommel .
Overal kom je het tegen "rommel" waar je ook loopt, regelmatig ligt er in mijn tuin ook van alles wat er klakkeloos maar in gegooid is.
Regelmatig ga ik fietsen in de polder en dat brengt me meestal over een weg waarover de schooljeugd van de éne naar het andere dorp fiets en vice versa.
Ik noem het altijd de "blikjesroute" want aan beide kanten in de sloten ligt het vol met rommel, blikjes, verpakkingen van snoep of koek, lege chipszakken en plastic flesjes.
Een paar mensen die langs deze weg wonen hebben nog geprobeerd door er prullenbakken neer te zetten om er iets aan te doen maar helaas zie ik daar weinig inliggen, evenmin de de "blikvangers" die de gemeente heeft neergezet. Met het idee, ze mikken ze daar wel in, maar nee hoor, ook dat schijnt niet te werken.
Het bederft een hoop van mijn plezier van het fietsen over deze weg moet ik zeggen. Helemaal toen ik pas zag dat de gemeente of wie daar ook verantwoordelijk voor is, denk eigenlijk het Hoogheemraadschap dus de kanten van de sloten "opgehaald heeft" , planten er uit en natuurlijk kwamen daarbij ook een groot aantal blikjes, flesjes en andere rotzooi mee naar boven.
Alleen het blijft er gewoon liggen, ze doen er verder niets mee dus het eerste de beste najaarsstormpje zal alles meteen weer terug de sloten in blazen.
Oplossing: Laten ze als ze op de middelbare scholen waar deze jongelui zitten zo één keer per jaar eens een project over het milieu hebben in plaats van een mooie verhandeling te geven, die gasten voorzien van prik stokken, schepnetten en vuilniszakken en hun eigen rotzooi eens op laten ruimen. Misschien dat het scheelt en anders is het in ieder geval 1x per jaar eens opgeruimd.
Ik fiets door het dorp om ergens naar toe te gaan voor de krant en dan kom ik haar tegen op de fiets "Cheryl" en als altijd heeft zij een stralende lach op haar gezicht en vrolijk roept ze "hoi" tegen me.
Ik ken haar van diverse evenementen van mensen met een verstandelijke beperking zoals deze mensen tegenwoordig genoemd wordt. En waar ik haar ook tegen kom, bij muziekuitvoeringen of zittend in een supergrote truck tijdens de truckrun waarbij mensen met een verstandelijke beperking de bijrijder zijn van een vrachtwagenchauffeur, altijd lacht zij en is zij vrolijk.
Daarmee wil ik niet zeggen dat zij nooit verdrietig is, dat zal best ook wel, maar haar "beperking" zorgt er voor dat ze zich over een heleboel dingen geen zorgen maakt waarover ik me altijd wel druk maak.
Mijn radertjes in mijn hoofd draaien regelmatig op volle toeren en zo'n onbekommerde stralende lach heb ik momenteel niet zo heel vaak jammer genoeg.
Natuurlijk wil ik niet ruilen maar soms denk ik wel eens als ik haar zo stralend en onbezorgd zie, ik zou wel iets van dat onbezorgde van haar willen hebben en zodoende meer genieten van het leven zonder altijd de lastige kantjes er van te ervaren.
Soms denk ik zelfs wie zijn nu de verstandelijk beperkte mensen, zij of wij die normaal genoemd worden ?????????
Al sinds we met het bedrijf verhuisd zijn naar een andere plaats is de goede sfeer die er was in ons bedrijf eigenlijk helemaal verdwenen. Zelf vond ik het ook niet leuk om te verhuizen en nog verder naar mijn werk te moeten gaan maar op een gegeven moment zal je je er toch bij neer moeten leggen en accepteren dat het zo is want anders is het geen werken meer.
Na een paar maanden ben ik er weer aan gewend, het heeft mij ondanks alles toch voordeel opgeleverd, ik rij weer auto, ben zelf een half uur eerder thuis dan toen ik nog op de vorige locatie werkte die toch 25 kilometer dichter bij was dan nu.
Voor mijn rokende collega's werden de rookmaatregelen verscherpt en teruggebracht naar een rookpauze in de ochtend, middag en tijdens de lunchpauze maar wel in eigen tijd. Ik snap dat het ze moeite kostte om er aan te wennen want ze waren wat dat betreft heel verwend en naar mijn persoonlijke mening maakten ze er ook wel eens misbruik van. (soms 3x op een ochtend gaan roken) Dus eigenlijk hebben ze het ook wel een beetje over zichzelf afgeroepen.
Ze hadden gekozen om 3 pauzes van 10 minuten te nemen maar ook dat werd teruggedraaid omdat ze verplicht zijn een half uur pauze te nemen tussen de middag en dat bracht opnieuw een rotsfeer voorzover die al weer beter was eigenlijk.
En dat ben ik eigenlijk goed zat, er kan nergens anders meer over gepraat worden en er komt een sfeer van zij (leidinggevenden) tegen ons, terwijl ik dat persoonlijk helemaal niet zo voel, zo stellen ze zichzelf ook op vind ik. Luisterde ik er eerst wel naar momenteel merk ik dat ik er flink van ga balen van dat gezeur en zeker nu het lijkt dat ze het af gaan reageren op een collega die 5.30 uur per dag werkt en waarvan ze nu vinden dat zij ook verplicht een half uur pauze moet houden. Ik vind dat zulk kinderachtig gedrag, zo van ik niet, dan zij ook niet, voor dat half uur, geloof dat je wettelijk 5 uur achter elkaar mag werken en heb dat vanmiddag ook gezegd.
Heb gelukkig wel mijn eigen werk, en hoewel ik nog officieel onder hun afdeling valt hoef ik niet meer bij het werkoverleg te zijn omdat ik dat werk eigenlijk al sinds een jaar niet meer doe. Heb een soort mijn eigen winkeltje gecreëerd en dat is een goed gevoel, heb ook nog steeds veel plezier in mijn werk en heb ook geen zin om dat door die paar vervelende collega's te laten bederven.
Soms denk ik wel dat ik in een verkeerd land geboren ben, hebben veel mensen zoiets van heerlijk weer kaarsjes aan en binnenblijven dan begint het bij mij al te kriebelen van BAH !!!!!!!! Herfst, het wordt steeds sneller donker en als je 's morgens om 7 uur naar je werk gaat is het al donker en gelukkig is het nu nog wel licht als ik thuiskom maar als straks dus die zomertijd weer voorbij is, dan is dat ook snel weer over.
Nee het is niet aan mij besteed, hoewel ik ook wel gezellig een kaarsje aansteek, dat wel maar toch, het liefst zou ik geloof ik maar een winterslaap houden tot het weer licht is als ik naar mijn werk ga en weer thuiskom.
Wintertijd volgende week, moet zeggen dat ik met deze overgang minder last heb als met het overgaan van de wintertijd naar de zomertijd dan heb ik nog weken het gevoel of ik midden in de nacht al weer mijn bed uit moet, nu kan je lekker een uurtje langer blijven liggen gevoelsmatig dan.
Nee voor mij hoeven die wisselingen van de zomer en wintertijd niet echt, laat het maar zoals het is, vraag me ook wel af wie er nu voordeel bij heeft. Scheelt het ons echt in energie en stookkosten, vraag het me wel eens af.
Geef mij de zomer maar en mij hoor je niet klagen als het 30 graden is, ik vind het heerlijk, 's morgens niet na hoeven denken over een jas meenemen, gewoon genieten van het prachtige weer.
Tot slot nog een positieve draai er aan geven, nou dat moet echt uit mijn tenen komen, als het slecht weer is maar weer denken aan het voorjaar dat toch iedere keer weer komt, het kan voor mij niet snel genoeg gaan.
Het nieuwe WOW woord voor deze week, weer een woord waar je veel kanten mee uit kunt maar ik heb voor het volgende gekozen:
POST
Al weken had hij beloofd dat hij haar een brief zou sturen, een echte brief, dus geen emailtje en "gewoon" met de hand geschreven, ze was heel nieuwsgierig want ook een handschrift zegt iets over de schrijver.
Zelf had ze al verschillende brieven en gedichten geschreven maar een reactie had ze per post nog nooit gekregen en daar was ze wel ontzettend benieuwd naar.
Wat zou hij vinden van haar uitingen van haar gevoelens, kon hij ze waarderen of vond hij ze overdreven, als ze hem sprak zei hij altijd dat hij blij was met haar brieven.
Maar toch, ze wilde het wel heel graag zwart op wit zien, zo'n brief ontvangen, open doen, spannend wat er in zou staan, het had voor haar toch meer waarde van een email.
Toen ze het eigenlijk niet meer verwachtte hoorde ze op een dag de brievenbus klepperen en de post op de mat vallen. Of ze er een voorgevoel van had liep ze meteen naar de gang toe om de post op te rapen en daar lag een witte enveloppe met de hand geschreven haar naam er op.
Een beetje zenuwachtig maakte zij de brief open en ging op de bank zitten om hem te lezen en de inhoud maakte haar zo blij dat ze in haar eentje zat te lachen en huilen tegelijk. Gauw stuurde ze een smsje om hem te bedanken en borg de brief op een veilige plaats om hem nog heel wat keren opnieuw te kunnen lezen.
Waarom schrijf je eigenlijk een weblog, voor mij is het om me te uiten, om dingen even van me af te schrijven en ik vind schrijven ook gewoon leuk.
Wie leest je weblog, ik zou het niet weten, tot ik deel ging nemen aan WOW op de site van Aline21 had ik soms het idee dat praktisch niemand mijn weblog ooit wel eens bekeek en eigenlijk vond ik dat ook helemaal geen probleem.
Heb zelf een druk leven en ook niet de tijd altijd om blogs te gaan zitten lezen al vind ik het soms heel interessant en boeiend wat mensen te vertellen hebben. Maar voor de WOW's maak ik een uitzondering. Ik lees ze allemaal en ben iedere keer weer verbaasd dat iedereen toch weer zijn of haar eigen speciale beleving van een woord heeft.
Ik vind het ook leuk als je zelf commentaar, opmerkingen, in ieder geval een reacties krijgt op hetgeen je geschreven heb. Door het lezen van de WOW's blijf ik ook wel eens hangen op een weblog en zo leer je toch de mensen een klein beetje beter kennen en dat is alleen maar leuk.
Daarom kijk ik ook altijd stiekem als ik begin even naar de statistieken, of ik bezoekers gehad heb, want hoewel ik het hoofdzakelijk voor mezelf doe vind ik het toch ook wel leuk als andere mensen je blogs lezen en reageren.
Mijn moeder is 94 jaar, gisteren ging ik even bij haar langs uit mijn werk, het was op de dag dat mijn dochter, die overleden is toen ze 1 jaar was, jarig zou zijn geweest en wilde eigenlijk niet alleen thuis zitten.
Ik liep achterom want de deur is altijd open als ze thuis is en ik zag haar in haar slaapkamer achter het orgel zitten spelen, ik liep zachtjes naar binnen en ging even in de stoel zitten luisteren en voelde me eigenlijk best trots op haar dat ze ondanks haar hoge leeftijd en haar slechtziendheid, toch nog gaat zitten spelen en zo ontzettend vals klonk het nog niet eens.
Ze hoorde dat er iemand binnen was gekomen, stopte met spelen en kwam naar de kamer toe en ik ging even een bakje thee zetten en we gingen even zitten kletsen. Ik zei dat het vandaag 30 jaar geleden was dat Angela was geboren en zij vertelde opnieuw het verhaal hoe ze in spanning had gezeten toen ze wist dat haar kleinkind geboren ging worden. Ik had het al heel veel keren gehoord maar op één of andere manier gaf het me een soort troost.
Daarna ging ze weer over naar de orde van de dag, zo ging het bij ons thuis altijd, niet te veel aandacht aan emoties besteden, verdriet mag maar dan ook weer aanpakken en doorgaan en hoewel dat soms niet altijd makkelijk is, heeft deze nuchtere instelling me ook wel vaak geholpen om na moeilijke dingen in het leven weer door te gaan.
Er kwamen foto's op tafel want vorige week was het de dag van de thuiszorg geweest en ze hadden haar uitgekozen om namens alle thuiszorgvragenden bloemen aan te bieden aan een vertegenwoordigster van de thuiszorgorganisatie. Er was een rode loper voor haar huis uitgelegd en zo werd ceremonieel het bloemstuk overhandigd. Mooie foto's waren het die ze gekregen had en daar een ingenieus apparaat wat ze heeft kan ze ze toch nog bekijken, wat een uitvinding.
Als ik een rode loper had zou ik hem regelmatig uitleggen voor mijn moeder en ik weet dat ze al 94 is maar ik hoop dat ze toch nog wel een poosje bij ons mag blijven.
Het WOW woord van deze week waar je eigenlijk alle kanten wel mee op kan maar ik heb gekozen voor de eeste keer dat ik dus echt ging vliegen en dat was pas vorig jaar toen ik op vakantie ging naar Lanzarote.
Vliegen
Verhalen genoeg gehoord over vliegen, ik had nog nooit gevlogen, wij hadden altijd een boot waar we mee op vakantie gingen en mijn ex hield niet van vliegen dus was het er niet van gekomen. Vorig jaar stelde mijn zusje voor om nog naar een warm land te gaan in oktober en dat werd Lanzarote, één van de Canarische Eilanden.
Van alle kanten kreeg ik adviezen, van het kauwen van kauwgom tot het plaatsen van twee plastic bekertjes over je oren om geen last te hebben van het luchtdrukverschil. Ik liet het allemaal maar over mij heen komen, vond het toch wel heel spannend maar ook wel leuk om een keer mee te maken.
We vlogen midden in de nacht en het stijgen van het vliegtuig was geen probleem, had nergens last van. Vond het wel een beetje eng en de gedachte van als er maar niets gebeurt spookte wel een paar keer door mijn hoofd maar alles ging goed, de zonsopgang was spectaculair en de landing rustig.
Onderweg had ik het gevoel alsof ik in een trein zat die zo nu en dan even van spoor wisselde als er wat turbulentie was.
Terug was ik onrustiger op één of andere manier maar toen we richting België kwamen en je zo de Zeeuwse eilanden zag, de Europoort, en het vliegtuig al lager ging richting Schiphol en het leek of je over Madurodam vloog, schitterend gewoon. Maar ook wel blij om met beide benen weer op de grond te staan.
Aangezien ik vorig jaar nogal aardig wat energie had verbruikt ben ik nu energiek bezig om te proberen deze winter wat minder energie te verbruiken. Het stroom- en water verbruik was door mijn acties van vorig jaar zoals stekkerdozen, standby's uitzetten, waterbesparende douchekop en waterbesparende kranen aardig verminderd maar mijn gasverbruik was echt veel te hoog.
Dus dat is mijn missie deze winter om dat te verbeteren en daarvoor heb ik dus al een aantal oplossingen bedacht. Zo heb ik donderdag op heel de zolder isolatie aangebracht op de buizen van de centrale verwarming, een hele klus om te doen. Verder heb ik me voorgenomen om energie te gaan gebruiken om energie te besparen en daarmee bedoel ik dus mijn eigen energie.
In plaats van na het eten op de bank of achter de computer te gaan zitten, eens vaker een uurtje te gaan wandelen en op mijn vrije dagen lekker te gaan fietsen of wandelen als het tenminste redelijk weer is. Je komt dan toch warmgedraaid binnen en dat scheelt zo weer een graad verwarming denk ik dan maar. Waar ik ze niet nodig heb zet ik de radiatoren uit en een dik vest helpt ook wel mee om het wat warmer te krijgen.
Een optie is ook nog vroeger naar bed, onder de dekens haha, en daar televisie kijken maar goed ben nu eenmaal geen beer die een winterslaap houdt als lijkt het me soms wel heel aantrekkelijk.
Nog nieuwe iets dikkere gordijnen kopen in de kamer want ik merk wel dat daar toch het meeste kou vandaan komt bij de ramen. Dus misschien daar nog iets op verzinnen, heb nog steeds enkel glas dus eens informeren wat dubbel glas kost is misschien ook nog een optie.
Tel daarbij op dat ik een hoogrendementsketel gekregen heb moet het toch wel mogelijk zijn om dit jaar mijn gasverbruik op een acceptabel niveau te krijgen.
Ik ben werkzaam in de kraamzorg, weliswaar op de salarisadministratie dus niet direct betrokken bij moeder en kind. Maar natuurlijk komen alle zaken betreffende geboorte bij ons langs en ook zijn er bij ons een aantal lactatiekundigen in dienst die het geven van borstvoeding promoten, soms op het fanatieke af waar ze bij ons de oneerbiedige naam "de tietenmaffia" voor hebben gekregen.
Borstvoeding is natuurlijk goed voor het kind en het schijnt de kans op borstkanker te verkleinen maar sinds kort is er dus weer onderzoek gedaan waaruit blijkt dat moeders die heel lang borstvoeding geven en dan denk ik aan ver boven het jaar juist weer een grotere kans op borstkanker hebben.
Ja je weet het soms niet met die onderzoeken hoe dingen werken, één keer per twee jaar ga ik naar de bus voor een borstonderzoek en ik moet zeggen dat ik tot nu toe altijd weer blij ben geweest als je de brief krijgt waarin staat dat alles goed is.
Het is deze maand de maand van de borstkanker en het is heel goed dat er aandacht aan besteed wordt vind ik. En onze nieuwe commerciële medewerkster vond dat ook zodat wij deze maand allemaal bij onze loonstrook een armband gekregen hebben van "Pink Ribbon" die ik ook draag. Een goed initiatief voor iedereen om er weer eens even bij stil te staan .
