Vorig jaar verhuisde ons bedrijf en daar was een heel andere indeling van werkplekken, dat betekende dat we met zo'n 12 mensen in één werkruimte kwamen te zitten. Een verre van ideale situatie met een aantal collega's die zich ongevraagd ook nog eens met jouw zaken gingen zitten bemoeien.
Ook de privacy van de personeelsleden was niet optimaal als je over salariszaken moet praten terwijl er collega's mee zitten te luisteren die er niets mee te maken hebben.
Dan zat ik ook nog eens tussen twee collega's die beide hardop zaten te praten als ze aan het werk waren en niet zo zachtjes ook. Kortom ik vond het geen ideale werkruimte om te werken en had dat ook wel regelmatig in werkoverleg aangegeven.
Vandaag werden we allemaal bij elkaar geroepen en werd de interne verhuizing aangekondigd, de nieuw bestelde meubelen zullen woensdag aanstaande geplaatst worden en ik kreeg te horen dat de salarisadministratie gaat verhuizen naar een andere ruimte.
Ik was verbaasd, verrast en meteen enorm blij. We komen in een mooie ruime kamer te zitten samen met de afdeling debiteuren, crediteuren en financiën. Een ruime lichte kamer, zelf krijg ik een plaatsje tegen de muur zodat je de hele ruimte kan overzien. Ook de andere collega's die gaan verhuizen zijn er blij mee dus ik denk dat we er zo met een leuke club komen te zitten.
Toch vannacht weer naar Silence Witness liggen kijken in bed en dan wordt het gewoon weer veel te laat eigenlijk dus vanmorgen pas om 10 uur weer op.
Op mijn gemakkie even eten, wat mailtjes lezen en een tijdje zitten praten met Alex en dat gaf me eigenlijk wel weer een goed gevoel en met dat gevoel ging ik boven mijn project slaapkamer eens bekijken.
Ik slaap al bijna een jaar in de slaapkamer van mijn zoon omdat daar een televisie in staat en ik het soms prettig vind om nog even in bed tv te kijken en van zijn slaapkamer wil ik ook echt mijn slaapkamer maken. De mededeling van mijn zoon dat hij zijn tweepersoonsbed weer terug wil hebben (hij heeft weer een vriendin haha) en mee wil nemen naar zijn vader,waar hij woont, zorgt dat alles een beetje versneld wordt.
Dus vanmiddag eerst maar even weer de televisie verhuisd naar mijn oude slaapkamer, matrassen gewisseld dus dat wordt weer een poosje mijn slaapdomein. Zal wel weer even wennen zijn, met een paar verlengsnoertjes en een leeggemaakt kastje krijgt de televisie een plekkie.
Begin met de eerste kast van mijn zoon leeg te maken, het doet me meer dan ik eigenlijk had verwacht, hij is al 3 jaar bij zijn vader maar nu lijkt het opeens zo definitief te worden nu ik zijn spullen wat aan het opruimen ga. Het zal nog een hele klus worden voordat alles uitgezocht is en ik daadwerkelijk kan gaan verven en behangen maar er is geen haast bij.
Ik ben denk ik wel een weervrouwtje, als de zon schijnt stijgt meteen mijn humeur tot ongekende hoogte, zoals vandaag dus. Vanmorgen om half 11 al met mijn zusje afgesproken om te gaan fietsen, ze is er zelfs nog eerder, de computer geeft nog -4 aan maar toch stappen we op de fiets en gaan op pad, een kilometer of 10 fietsen naar mijn broer en moeder toe. Het is nog pittig koud maar de zon schijnt en als we een stuk voor de wind hebben voel je dat de zon al weer sterker wordt.
Vandaar gaan we naar de volgende etappe Karwei een kilometer of 6 fietsen dit keer en of het door de zon komt ik weet het niet maar krijg opeens zin om aan mijn plannen om mijn slaapkamer op te gaan knappen te gaan beginnen. Ik zie mooi behang liggen wat ik wil hebben en zoek er meteen verf en latex bij om de slaapkamer een heel nieuw uiterlijk te geven. Het behang neem ik nog niet mee want een medewerkster vertelt me dat het alleen aanstaande woensdag met 30% korting verkocht gaat worden, dan rij ik wel even door uit mijn werk, die 18 euro heb ik dan zo verdiend.
We gaan lekker op ons gemakkie zitten eten in een winkelcentrum en daarna nog wat boodschapjes doen, al die tijd hebben we niet op ons horloge (dat draag ik nooit, dus lees hier mobieltje ;) gekeken hoe laat het is. Als we naar huis gaan fietsen kijk ik toch even en zie dat het inmiddels al weer 3 uur is geworden.
Dus de pedalen weer op, nog zo'n ruim 10 kilometer voor de boeg waarvan het laatste stuk flink tegen wind en het begint al weer koud te worden. We kiezen toch voor de toeristische route, iets langer maar wel veel mooier om te fietsen. We zijn niet de enige die de buitenlucht hebben opgezocht, er zijn veel mensen aan het wandelen en fietsen.
Thuis gauw mijn boodschappen binnen en naar een afspraak voor de krant, opeens krijg ik het echt koud en thuisgekomen neem ik een beker warme chocolademelk. Heerlijk was het vandaag, zo mag het van mij nog wel een poosje winter blijven, beetje vriezen, overdag een zonnetje, ik teken er voor..............
Pfff heb het deze winter niet zo makkelijk gehad en soms nog niet, vervelende weersomstandigheden, sneeuw, weinig zin en puf, de ziekte van mijn broer, soms ineens valt het allemaal even op je neer en voel je jezelf aardig zielig.
Zeker als het dan van dat vervelende saaie grijze weer is, daar heb ik helemaal zo'n hekel aan. Maar gisteren had ik weer eens sinds lange tijd een hele leuke dag. Had nog een aantal klussen en telefoontjes die ik moest doen en dat heb ik eerst allemaal gedaan. Nog een afspraak voor de krant en toen op de fiets doorgereden naar een dorp verder op zo'n 10 kilometer fietsen.
Weer eens een keer over de dijk langs het water en hoewel het flink koud was, was het heerlijk, het leek of al mijn gedachten even uit mijn hoofd weggingen. Aangekomen eerst naar mijn zwager papieren ophalen, ook zo'n klus die ik beloofd had te doen, nog even met hem zitten praten en toen naar het winkelcentrum wat gaan eten en daarna naar de kapper daar gegaan. Makkelijk kan je zo binnenlopen, even een bakje thee en de laatste roddels uit de Privé en ik was aan de beurt.
Terug tegen de wind in fietsen naar huis, het is echt koud maar ik voel me er zo lekker bij. Onderweg ging mijn telefoon al maar dacht ik kijk wel als ik thuis ben, voor de deur gaat hij weer, ik kijk en zie mijn zoon Peter in huis staan te bellen. Gezellig iemand in huis als je thuiskomt en we praten een poosje samen, drinken een mok warme chocolademelk en even later komt Bianca ook met haar hond. Het geeft me een goed gevoel. Nog een afspraak voor de krant en dan een prakje boerenkool en ik ga aan de slag met mijn stukken, het loopt als een trein allemaal, heb best veel en ook wel grote stukken.
Ik ga me daarna douchen, weer naar beneden, alles doorlezen en versturen en nu nog even om mijn hoofd leeg te maken even wat schrijven. Een superdag vond ik het, lekker dat fietsen weer, de zon die scheen, mijn kind met vriendin die langskwamen, mijn stukken die liepen, alle achterstallige afspraken en klusjes gedaan. Wat kan een mens nog meer wensen op zijn "vrije" dag...............
Mijn weblog is een bron van vreugde maar eigenlijk weet ik er gewoon veel te weinig van om er een leuke weblog van te maken, ik kijk altijd met bewondering naar de mensen die zo'n sprankelende, afwisselende weblog hebben.
Kortom ik bak er niet veel van om zelf zo'n weblog zo mooi te maken als ik eigenlijk wel zou willen. Een vriend van me heeft me één keer geholpen om het weblog te beginnen en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor want het is gewoon iets wat bij me past: bloggen.
Even mijn gedachten, belevenissen, ergernissen, fantasieën of wat nog meer "op papier" zetten. Alleen de aantekeningen die ik braaf gemaakt heb zeggen me helemaal niets meer en de aanbevolen sites waar ook voor mensen zoals ik staat hoe je een weblog kan verfraaien heb ik nog niet bezocht.
Pas waren al mijn widgets verdwenen, er stond opeens een tekstje, ik probeerde het te verwijderen maar helaas !! Ik kreeg een aanbod om het voor me te veranderen maar ja: ZELF DOEN staat op mijn voorhoofd getatoeëerd dus ging ik afgelopen zondag zelf aan de slag. Ergernis alom want de widgets die ik had opgeslagen waren verdwenen of zagen er heel anders uit. Ik gaf het op !!
Een paar dagen weinig tijd om te bloggen en wat schetst mijn verbazing, de verandering die ik aangebracht had staat er gewoon op. Yes, ik voel me opeens supergoed, ik bak er toch nog wel iets van en wie weet...............
Vanmorgen op tijd opgekomen en op mijn gemakkie gegeten, daarna mijn zus en haar kleinkinderen op gaan halen om naar de verjaardag van mijn moeder te gaan.
Om 11 uur zou er een receptie zijn en we zijn mooi op tijd, het feestvarken is er zelfs nog niets eens. Het wordt een drukke receptie en mijn moeder geniet er over duidelijk van en daar hebben we het allemaal voor gedaan.
Gezellige gesprekken met familieleden die ik lang niet gezien had, weer eens even bijgepraat hier en daar en met elkaar genoten van een heerlijke maaltijd. De vermoeidheid van deze week zit nog in mijn lijf, voel me niet echt helemaal lekker en ga thuis "even" op de bank liggen, dat even wordt wel van 4 tot 7 uur als ik weer duf wakker word.
Ik mis het even met iemand praten, even vertellen hoe het was en zie ook geen mensen op MSN om even een praatje mee te maken dus ga ik even naar mijn oude liefde waar ik eigenlijk tegenwoordig bijna nooit meer op zit Max Meeting Point.
Zit er nog een 5 minuten op of er vraagt iemand een gesprek aan, dacht ach waaro m ook niet en het wordt onverwacht nog een heel leuk gesprek ook met een man. We zitten meer dan een uur te praten met elkaar en het blijft gewoon een leuk gesprek. Even toch het gevoel je verhaal kwijt te kunnen en een ander zijn verhaal een beetje aanhoren, het blijft toch leuk om nieuwe mensen weer te leren kennen en wie weet wat er van komt, een gesprek dat voor herhaling of vervolg vatbaar is..............
Na een drukke vermoeiende dag kom ik vanavond thuis en dan heb ik zo mijn rituelen, verwarming aan, kopje thee zetten, eten in de magnetron, brood voor de volgende dag klaarmaken en tegen de tijd dat ik ga eten is mijn huis dan een beetje opgewarmd.
Vandaag dus niet, ging zitten eten en het bleef maar koud, voel aan de radiatoren en ja hoor, pff weer ijskoud, verwarming al weer uitgeslagen. Ik baal meteen als een stekker maar heb ook geen zin om naar de zolder te gaan om te kijken wat het probleem is.
Ik eet en duik met een plaid over me op de bank en val binnen 1 minuut in slaap, heb wel een wekkertje gezet want om 8 uur heb ik weer een afspraak voor de krant. Een leuk gesprek en ik ben snel weer thuis.
Nog steeds koud natuurlijk geen kaboutertjes die even de zolder opgegaan zijn om te kijken wat het probleem is, soms haat ik het om alleen te zijn, dus toch maar de trap op naar de zolder en daar is het probleem al weer dat er te weinig water inzit. Ik vul de verwarming bij en hij doet het weer gelukkig.
Zonder verwarming zou nog op te brengen zijn, vroeg mijn bed in duiken maar geen warme douche dat is erg vervelend. Het is al de derde keer binnen een half jaar dat te weinig water het probleem is, de ketel is ook nog maar een half jaar oud dus ga er zeker over bellen hoe dat nu mogelijk is.
Ik vlucht even naar de buren omdat ik geen zin heb om in een koud huis te gaan zitten, doe daar even een bakje en tegen de tijd dat ik terugkom is er weer wat warmte in huis gelukkig. Wacht nog even om naar een plaat te luisteren die ik bij een radioprogramma van een vriend aangevraagd heb, het lukt me verbinding te krijgen en ja hoor, hij wordt gedraaid. Duik daarna gauw mijn bed in, morgen weer een drukke dag dus weer en dan gelukkig een lang weekend, ben er helemaal aan toe.
Soms krijg je iets als je het niet verwacht en sommige dingen worden je gratis aangeboden en je hoeft het alleen maar met beide handen aan te pakken en er van te genieten.
Vanmorgen ging ik om 7 uur naar mijn werk, een bijna volle maan verlichte de weg waar ik op reed, zo helder dat je het landschap kon zien, een wolkeloze hemel zorgde er voor dat ik het hele eind er van kon genieten, bijna op mijn werk aangekomen begon het ook al weer wat licht te worden.
Ik vind dat altijd een hoopvol teken, de donkere dagen worden weer korter, een stralende zon heel de dag dus tussen de middag naar buiten en een lekker eind gaan lopen.
Had het ook wel nodig in alle hectiek van de salarissen die een week eerder klaar moesten zijn en dat leverde vandaag nog de nodige problemen op. Complimenten voor mijn nieuwe collega die twee weken geleden begonnen is en al meewerkt alsof hij nooit anders gedaan heeft. Het voelt aan als een goed team.
Maar laat werd het wel dus voordat ik weer naar huis reed was het al weer half 7 geweest, op een gegeven moment draai ik het laatste stukje weg op wat ik moet rijden en ik word helemaal verrast door een prachtige maan, warm oranje geel die opeens in mijn gezichtsveld laag aan de hemel opkomt.
Ik neem gas terug om er zo lang mogelijk van te genieten want het is echt een pracht gezicht, ik maak er een foto van in mijn hoofd want dit wil ik nog even vasthouden. Cadeautjes van moeder natuur, gratis gekregen en er enorm van genoten.
Vandaag is mijn moeder 95 jaar oud geworden, wat een leeftijd en hoewel ze het aanstaande zaterdag pas viert kan ik het niet laten uit mijn werk toch even aan te wippen om haar te feliciteren, ik rij namelijk iedere dag uit mijn werk op zo'n 100 meter afstand bij haar huis langs.
Ze had het eigenlijk wel verwacht dat ik even langs zou komen, ze staat in de keuken haar eten te koken als ik langskom. Ze draagt haar jasschort waar ik vorige week zo om heb moeten lachen. Ze kan namelijk heel slecht zien dus toen de knoopsgaten wat uit gingen scheuren kon ze die niet meer maken zelf en vragen ook al ben je 95 jaar oud aan één van ons dat schijnt nog heel moeilijk te zijn. (Wat komt me dat bekend voor ;)
Maar goed, in plaats van de knoopsgaten te maken zette mijn moeder er gewoon dan maar een grotere knoop aan. Mijn broer zorgt altijd dat er een aantal naalden met draden klaarliggen om zulke klusjes die ze nog zo graag doet te klaren. Eigenlijk ook wel een hele creatief gevonden als je zo oud ben maar ze leek erdoor wel op Ma Flodder.
Aangezien ze toch nooit weet wat ze vragen wil voor haar verjaardag heb ik maar een nieuw jasschort voor haar gekocht en daar was ze heel blij mee. Het ging meteen aan en het oude heb ik maar naar de vuilnisbak verhuisd.
Zaterdag is er een receptie met aansluitend een etentje voor de familie en hoewel mijn moeder het eigenlijk niet wilde vieren omdat mijn broer zo ziek is, gaat het toch door omdat hij er op stond dat het gevierd moest worden.
Veel familie ook uit Friesland, waar mijn vader vandaan kwam oorspronkelijk, komen deze dag en ik hoop voor haar en ons allemaal dat het een onvergetelijke dag wordt. Mam van harte gefeliciteerd met je 95e verjaardag en wat mij betreft nog wat jaren er bij zoals je nu bent.
Soms kunnen het ook klein onverwachte gebeurtenissen zijn die je helemaal uit je hum halen zoals gisterenavond toen ik naar huis ging met de auto.
Had heel de dag onwijs hard zitten buffelen op mijn werk en precies om half 5 was ik klaar, zonder veel pauze en zonder veel afleiding en mijn hoofd helemaal nog in de dingen die ik moest doen op mijn werk stapte ik in de auto.
En ik weet dat dit niet goed voor mij is,dan moet mijn hoofd nog te rust komen even eigenlijk en dan ga ik toch al weer rijden. Ook nog eens een keer in de regen, harde wind, slecht zicht, glimmende wegen, donker, druk, al die koplampen en dat valt dan zo enorm tegen allemaal, ik baal er van.
Even licht het op halverwege en ik denk heerlijk het laatste stukje nog even met wat meer zicht rijden tot die gedachte weer afgestraft wordt met een enorme plensbui. Tot overmaat van ramp zie ik dan ook nog een keer dat mijn lichtje met een benzinepompje gaat branden, shit ik had vanmorgen nog willen tanken helemaal vergeten.
Ik moet nog 12 kilometer ongeveer maar durf het niet aan om door te rijden dus zoek een benzinepomp en in de regen tank in de auto even af. In een wat rustiger tempo leg ik de laatste kilometers af en thuis plof ik op de bank neer.
Oplossing: PFFF Laat het zomer worden of gewoon weer licht om te rijden ik kijk daar zo ontzettend naar uit of me niet meer op laten jagen door mensen die toch weer achter je zitten te stressen in de auto en mijn eigen rit rijden. Daar heb ik nog steeds moeite mee soms.
Als ik meedoe met de WOW van Aline 21 lees ik nooit van te voren andere WOW's die naar aanleiding van dit woord geschreven zijn om mijn eigen invulling van dit woord te geven. Dit keer is het anders en schrijf ik deze WOW naar aanleiding van de WOW van Melody over zelfdoding en noem ik het de andere kant.
Hij was een man die regelmatig in het café kwam waar ik werkte, een beetje boerachtig type man, redelijk grof in zijn mond, groot en aardig dik maar verder geen kwaad in hem.
Vrachtwagenchauffeur was hij van beroep en als hij zo uit zijn werk aanschoof aan de bar wist ik het al, een biertje en een sigaar en een gezellig praatje, het was regelmatig op de rand maar op een of andere manier kon iedereen het wel van hem hebben.
Op een gegeven moment miste ik hem in het café en bij navraag van het clubje mensen dat altijd na hun werk even een afzakkertje kwamen halen hoorde ik dat hij een ongeluk met zijn vrachtwagen had gehad, er was een personenauto met volle snelheid tegen zijn vrachtwagen gereden en de inzittende was op slag dood.
Weken later kwam hij weer eens in het café, zijn oude bravoure was aardig verdwenen, hij was herstellende en vertelde mij zijn verhaal.
De inzittende van de personenauto had bewust er voor gekozen om zijn leven te eindigen door met zijn auto tegen zijn vrachtwagen aan te rijden. Hij was er kapot van, zo'n grote stoere vent die met de tranen in zijn ogen aan de bar zijn verhaal zat te vertellen.
Niet alleen was hij zelf lichamelijk beschadigd, onder andere zijn gebit, maar nog erger zijn geest, hij was een gebroken man geworden en moest dit verder zijn hele leven met zich meedragen en dat is de andere kant van zo'n verhaal.
Vanmorgen mijn dagboek 2010 afgesloten, normaal doe ik dat altijd op 1 januari maar dat was er dit jaar door allerlei omstandigheden niet van gekomen. Dus gisterenavond mijn laatste bladzijden uitgedraaid en het vanmorgen afgesloten.
281.000 woorden telt het dit jaar en dat is een record aantal dit jaar, het was voor mij dan ook een heel enerverend jaar en ik heb heel veel dit jaar gedeeld met mijn dagboek, misschien wel eens wat te veel en te weinig met andere mensen, dat is soms wel mijn manco.
De eerste jaren schreef ik niet zoveel en waren het meer opsomming van gebeurtenissen, de laatste 15 jaren zie je dat er veel meer "echte" dingen in staan. Hoe ik me voel en in het leven sta en soms lees ik het met plezier nog wel eens terug.
Dan kom je ook wel dingen tegen dat je denkt "he" dat wist ik helemaal niet meer, dat geldt ook wel voor namen, schrijf nu vaak bewust de volledige namen van mensen waar ik het over heb en ook waar ik ze van ken zoals collega, vrienden, familie,buren of in welke rubriek ik ze dan ook indeel.
Het grappige is vaak ook wel dat mensen graag willen weten wat je nu over hen schrijft maar een dagboek is een dagboek en voor mij blijft dat gewoon alleen voor mij toegankelijk.
Maar ik zou het ook niet willen missen, dat even schrijven 's avonds, of soms alleen even wat aantekeningen maken en later uitwerken, ik blijf het gewoon heerlijk vinden, nog steeds.
Ja had vandaag eigenlijk wel zin om te zeuren want het was niet echt mijn dag vandaag en het onderwerp RODDELEN sprak me ook wel aan want de laatste maanden is dat bij ons op kantoor echt heel erg.
En ik weet ook dat ik vaak het onderwerp van deze roddels ben en dat mijn eigen manier van reageren daar de oorzaak van is.
Ik heb namelijk totaal geen zin meer om als ik eetpauze heb alleen maar negatieve gesprekken over andere mensen te voeren dus ga ik vaak meteen maar naar buiten om een rondje te lopen en mijn brood onderweg op te eten. Dat bevalt me beter dan al dat gezeur tijdens het eten.
Vervelend, ja ik vind het wel vervelend maar tegenwoordig trek ik wel mijn mond open om te zeggen dat ik er geen zin meer in heb en dat valt niet altijd in goede aarde bij de collega's en dan ben je weer het onderwerp van roddels.
Ik weet het maar het interesseert me eigenlijk niet, heb mijn eigen werk gelukkig dus hoef niet met hen te dealen over dat soort dingen. Maar leuk is het niet altijd, herinner me nog wel de lunchpauzes dat het gewoon heel gezellig was met elkaar en er nooit over werk gesproken werd of terloops.
Roddelen kan mensen ook kapot maken, zelf ervaar ik het niet zo, er zijn nog genoeg mensen over die zich ook afzijdig hiervan houden en dat maakt mijn werk nog steeds leuk.| Denk ook wel dat het feit dat we praktisch met alleen vrouwen op de afdeling zitten hier ook wel aan bijdraagt.
Een oplossing : Gelukkig krijg ik aanstaande maandag een nieuwe mannelijke collega en ook op P & O komt er een mannelijke collega bij. Dit zal hopelijk het evenwicht tussen vrouwen en mannen wat herstellen en misschien komt dit ten goede aan het roddelcircuit.
Ken je het programma vijf jaar later, ik zag toevallig gisteren het programma met Hirsi Ali en dan ben je soms verbaasd wat er allemaal kan gebeuren in vijf jaar tijd.
Vanmorgen was ik bezig een uitnodiging te maken voor de verjaardag van mijn moeder, zij hoopt over enkele weken 95 jaar oud te worden. Ik ging even kijken hoe ik dat de vorige keer gedaan had en kwam daarbij ook foto's tegen van de hele familie die toen gemaakt zijn.
Pff dat was even slikken, als je dan ziet wat er allemaal in die 5 jaar tijd veranderd is. Twee relaties die verbroken zijn van de kleinkinderen, één kleinkind gescheiden, één kleinkind in scheiding, één kind gescheiden, één schoonzoon overleden en één zoon die te horen heeft gekregen dat hij niet beter kan worden.
En dat allemaal in een familie van 26 man en dan is dat een flink percentage ingrijpende gebeurtenissen de afgelopen jaren in onze familie die ook zijn impact wel heeft gehad.
Natuurlijk was het niet alleen misère er waren ook nieuwe relaties, nieuwe kansen, banen, huizen, mogelijkheden maar toch als je er dan weer zo even mee geconfronteerd wordt is het toch weer even heftig.
Weerprofeten zijn ook profeten die brood eten en dat blijkt heel regelmatig ook wel te kloppen want wat moeten we met al die weersvoorspellingen, soms lijkt het wel bedoeld om mensen bang te maken om de weg op te gaan.
Pas was het opeens heel erg glad overal terwijl de buienrader het niet registreerde omdat het te fijne sneeuw/hagel/regen was.
Zo hoorde ik gisteren Piet Paulusma de avondspits van vanavond een 2 geven, ijzel, natte sneeuw, regen, misschien wel in het hoge noorden waar hij vandaan komt maar in de buurt van Gouda was er absoluut geen sprake van enige vorm van spits , sterker nog het was prachtig zonnig weer en al weer redelijk licht om naar huis te rijden en rustig op de weg.
Terwijl toen ik het gisteren hoorde no g overwoog om dan maar met de bus en trein te gaan om te voorkomen dat ik weer op zo'n ijsvlakte zou moeten rijden, blij dat ik het niet gedaan heb en dacht, ik zie het wel, kan altijd nog mijn auto laten staan.
Soms wordt je ook verrast door dingen en kunnen weersomstandigheden plaatselijk heel anders zijn zoals gisteren. Ik rij naar Woerden helemaal niets aan de hand, draai het industrieterrein Woerden op en opeens is alles wit en echt spiegelglad, weet nu wat een ABS is en het werkt nog goed ook ;).
Het lijkt er wel op of weermannen het allemaal iets dramatischer voorstellen als dat het is of is het een instelling van het kan beter mee dan tegenvallen, ik weet het niet. Het heeft me wel geleerd om meer naar buiten te kijken dan al die weerberichten te bekijken.
Het nieuwe jaar is weer begonnen en dat betekent ook altijd een aantal uitnodigingen voor Nieuwjaarsrecepties. De jaren dat ik er naar veel toeging zijn voorbij alleen de Nieuwjaarsreceptie bij de gemeente ga ik altijd naar toe.
Ook beroepshalve voor de krant maar ook omdat het heel gezellig is en je op zo'n avond meestal weer leuke contacten opdoet en wat kan netwerken.
Vanavond was dat ook het geval, een leuke uitwisseling van het jeugdwerk in de gemeente en hoewel ik daar niet actief meer in ben, blijft dat toch mijn belangstelling hebben. Ik kom nog iemand tegen die op mijn lijstje stond om hem op te bellen, we maken meteen een afspraak voor morgenavond. Kijk dat is ook weer gebeurd, nog een paar dames die vra gen of ik op hun jaarvergadering komt over enkele weken en ook deze afspraak komt meteen in mijn agenda te staan.
Daarbij nog de contacten met het gemeentebestuur, politie vertegenwoordigers van clubs en verenigingen zorgen dat het weer een nuttige tijdsbesteding is. En dan heb ik het nog niets eens over het uitgebreide buffet dat op deze avond geserveerd wordt,al jaren is bij ons traditie dat vluchtelingenwerk dit verzorgt.
Ik had dus niet gegeten, wetend dat je hier de lekkerste dingen kan eten doe ik dat dan niet en het smaakt weer verrukkelijk. Hartige en zoete hapjes uit veel landen staan er op de tafel. Gewoon alles uitproberen, heerlijke rijst, loempiaatjes, zoete taarten je kan het niet opnoemen of het staat er wel.
Ironisch genoeg heb ik daarna nog een afspraak bij een mevrouw die een dieetclub is begonnen in ons dorp dus weer een leuke combinatie en ik ben er van overtuigd dat die gerechten van vanavond niet op haar lijstje voor haar leden stonden.
Heerlijk nog zo'n dag na de Nieuwjaarsdag voordat ik weer moet gaan werken, heb de dagen voor Oud en Nieuw eigenlijk alles al in huis gedaan dus het is ook echt een vrije dag voor me.
Kom om een uur of 10 mijn bed eindelijk eens uit en zie de zon in huis schijnen, zie ook de vieze ramen maar dat vergeet ik maar gauw weer.
Lekker op mijn gemakkie ontbijten en dan bedenken wat te gaan doen vandaag, in mijn hoofd zat even naar de Oosterhof gaan, een overdekt winkelcentrum in Rotterdam, maar met dat mooie weer heb ik ook eigenlijk geen zin om weer binnen te zitten.
Begin dus maar om mijn dagboek 2010 af te maken, normaal probeer ik altijd aan het einde van het jaar klaar te zijn maar dat lukte dit jaar door allerlei omstandigheden niet.
Het schrijfwerk wel maar ik leuk het altijd nog op met plaatjes en foto's waar ik geweest ben en daar gaat wel aardig wat tijd in zitten.
Uur of 2 trek ik mijn stevige stappers aan en ga lekker een uur wandelen, even wat vitamine Z opsnuiven, het is heerlijk buiten en er zijn dan ook veel mensen die hetzelfde idee hebben als ik. Thuisgekomen ga ik even naar de buren om hen Nieuwjaar te wensen. Ze zitten met elkaar te kaarten en vragen wel of ik wat wil drinken maar eigenlijk vind ik het niet erg dat ze zitten te kaarten, wil nog even wat door met mijn dagboek,het loopt juist zo lekker dus ga ik gauw weer naar huis
Zet vast de verwarming boven aan om zo even onder de zonnebank te duiken, meteen daarna douchen en iets makkelijks aan vanavond, hoef er toch niet meer uit te gaan. Nu genieten van een warme chocomelk en lekker schrijven, kan je het nog beter hebben..............
Allereerst voor iedereen een heel fijn, vriendschappelijk en gezond 2011
2010 Het jaar is weer voorbij en even terugkijken mag nog wel maar dan maar weer gauw vooruit kijken naar het nieuwe jaar.
Het jaar begon voor mij persoonlijk heel vervelend met misverstanden die me eigenlijk het hele jaar nog achtervolgd en bezig gehouden hebben maar helaas dat gebeurt soms en al geeft je dat een onbevredigend gevoel, je zult er ook mee moeten dealen.
Het einde van het jaar was ook niet om over naar huis te schrijven door de ongeneeslijke ziekte van mijn broer die net voor de kerstmis bevestigd werd.
Daartussen waren er nog een paar stevige hobbels te nemen dit jaar zoals de verhuizing van het bedrijf waar ik werkte en de negatieve sfeer die dat tot gevolg had met daarbij weer gaan autorijden met de nodige stres.
Maar gelukkig waren daartussen ook de leuke en vele gezellige dingen waar ik heel erg van genoten heb, vriendschappen die alleen maar mooier en vaster werden, veel leuke dingen voor de krant, feesten en veel vrije dagen dit jaar en de korte vakanties en uitstapjes.
Al met al werd het toch nog wel een jaar waar ik met een goed gevoel op terug kan kijken en dat geeft weer perspectief om vol goede moed weer het nieuwe jaar in te gaan.
Adieu 2010 en welkom 2011 dus ik ga er weer voor.............. 2011
