Zitten mensen op een bedankje te wachten als ze iets gedaan hebben, nou ik weet het niet maar ik vind sommige dingen wel gewoon een vorm van beleefdheid dat je iemand bedankt als hij of zij iets voor je gedaan heeft.
Zo komt het bij mij regelmatig voor dat mensen mij vragen of ik ze een foto op kan sturen omdat ik foto's voor de krant maak. Heb daar totaal geen moeite mee, als ze zelf maar de moeite nemen om mij een mailtje te sturen met hun emailadres dan stuur ik ze de foto's wel toe. Ik vind het ook altijd leuk als ze mij onverwacht eens een foto sturen waar ik "in aktie" dus voor mijn werk opstaat, van jezelf maak je niet zo gauw foto's natuurlijk.
Zal niet zeggen wekelijks maar toch wel met grote regelmaat verstuur ik foto's naar mensen en dan valt het me de laatste tijd op dat bijna niemand even mijn mailtjes beantwoordt met gewoon bedankt of zo. Ze hoeven echt niet op hun knieën voor me maar gewoon, even een antwoord op een mailtje als ik de moeite genomen heb om de foto's op te zoeken en op te sturen is dat dan te veel gevraagd???
Dank je wel zeggen blijft voor veel mensen wel heel moeilijk te zijn en het kost eigenlijk niets en het geeft mensen volgens mij wel een goed gevoel. Niet dat je er in door hoeft te slaan maar toch, ik mis dat tegenwoordig wel eens een beetje, gewoon even je waardering uitspreken als iemand wat voor je gedaan heeft.
Een bedankje, een kleine moeite en voor veel mensen een goed gevoel.
Op een of andere manier fascineren megaklussen mij heel erg zoals bijvoorbeeld de hele vernieuwing van de N210 of andere grote klussen, misschien een oneerbiedig woord voor zo'n enorm werk.
Bij de N210 was ik gewild en ongewild dagelijks getuige van de aanleg van de nieuwe weg en natuurlijk heb ik het ook vaak vervloekt als ik weer eens heel lang voor allerlei stoplichten moest staan te wachten.
Als ik langsreed zag ik altijd van die mannen met helmen op staan te overleggen en hier en daar waren grote kranen, shovels en andere grote machines en vrachtwagens die dan weer een weg sloopten en dan weer opeens een nieuwe weg of rotonde gemaakt hadden en de verrassing regelmatig hoe je nu weer moest rijden om op je werk te komen.
Voor mijn werk ben ik al een paar keer bij een bedrijf geweest die van die mega grote apparaten maakt zoals tanks voor allerlei vloeistoffen die in de Europoort gebruikt worden, bijzonder om te zien hoe dat allemaal in elkaar gezet is en ook fascinerend en eigenlijk met een soort liefde hoe die mannen dan praten over de prestatie die ze verricht hebben. En dan nog het vervoer, dat vaak voor een groot deel via het water gaat.
Regelmatig kom ik nu in het Dijkzigt ziekenhuis bij mijn zwager en dat is momenteel ook een bouwput omdat het ziekenhuis verbouwd wordt. Een paar weken geleden was er een mammoet transport in de straat voor het ziekenhuis. Geen camera bij me maar met mijn mobieltje toch een paar foto's gemaakt. Een jongen die ook staat te kijken vraag ik of hij weet waar het voor dient en hij vertelt met dat ze al dagen bezig zijn om deze megagrote hijskraan op te bouwen.
Afgelopen zaterdag had ik wel mijn camera bij me en inmiddels was de rode hijskraan helemaal opgebouwd, je moet je toch niet indenken dat je daar boven in moet zitten, het zal best een mooi uitzicht zijn maar ik krijg al hoogtevrees als ik alleen maar omhoog kijk.
Ik kan me zo voorstellen als werknemers met elkaar zo'n enorme klus geklaard hebben dat ze gewoon heel trots op hun werk zijn, dat het weer goed gegaan en alles gelukt is. Alle radertjes bij elkaar die samen iets gemaakt hebben waar veel mensen of bedrijven nog jarenlang gebruik van zullen maken en dat moet toch wel een goed gevoel geven.
Loom weer vandaag, heb niets afgesproken, nergens zin in en dat past precies bij deze dag.
Ik herondek het lezen weer en ga lui op mijn stretcher liggen lezen met een kopje thee en een boek, ondanks het feit dat ik vandaag niemand verwacht wordt het toch een drukke dag en dat zorgt er voor dat ik toch mijn camera binnen maar even pak.
Mijn vijgenboom geeft momenteel zoveel vruchten dat ik het niet voor kan eten dus zo nu en dan gooide ik een paar overrijpe vijgen in de vuilnisbak, tot ik een keer "lui" was en de vijg gewoon in de tuin onder de boom liet liggen. Opeens zag ik een merel komen en ik vroeg me af wat hij daar nou te eten had iedere keer tot ik zag dat hij blijkbaar met veel smaak mijn vijgen aan het verorberen was. Nog beter eigenlijk dan in de container mikken, zo worden ze toch nog opgegeten. Ook vandaag kwam de merel weer langs en hoewel ik bezig was in een ongemakkelijke houding wat foto's van de vijver te maken kon ik hem nog net even met mijn camera pakken.
Opeens valt mijn ook op mijn eigen teennagel en zie dat daar een lieveheersbeestje op geland is, ook deze ontsnapt niet aan de lens van mijn camera.
Zo is het een komen en gaan van dieren in mijn tuin en vijver, vliegen gebruiken de bladeren van de waterlelie als landingsbaan, kikkers zitten zich lui in het zonnetje op de rand van de vijver te koesteren en de libelles of waterjuffen (weet nooit wat het zijn) vliegen af en aan, evenals de vlinders.
Een drukte van belang vandaag, geen homo sapiens (en) maar deze vliegende, zwemmende, hippende en zich op andere manieren voortbewegende bezoekers waren meer dan welkom en een leuke afwisseling van mijn luie leesdag.
Vanmorgen lekker wakker geworden met de zon al in mijn slaapkamer, beschuitje kopje thee, was in de machine even mailtjes nakijken en daarna op pad voor de krant. Brandweerwedstrijden voor de kids, ze treffen het, het is prachtig weer en wat is er leuker als je zelf met zo'n brandweerslang een keer mag spuiten en als hoofdprijs een rondrit door het dorp mag maken in de brandweerauto met sirene aan.
Het vestje dat ik aan heb is eigenlijk al te warm, het belooft een heerlijke dag te worden en ik kan daar intens van genieten "mijn weer". Niet nadenken over jas mee of iets dergelijks, gewoon lekker zo naar buiten heerlijk.
Ga samen met mijn zus op pad, eerst naar mijn moeder daarna naar Rotterdam, wat slenteren door de straten, het is erg druk en iedereen lijkt aardig vrolijk, ook dat doet mooi weer met mensen. We duiken de markt op, het zomerfruit is er in grote getale te koop voor een habbekrats en ik word er aardig hebberig van en ben zo wijs geweest om mijn tas op wieltjes mee te nemen en laad hem aardig vol met fruit. We gaan op bezoek in het ziekenhuis bij mijn zwager en daarna weer naar huis toen. Ik geef hem een stuk van een watermeloen, hij vindt dat zo heerlijk en laat nog een stuk voor morgen voor hem achter.
Thuis ruim ik meteen het fruit op, de deuren en ramen open, pak mijn fiets en ga een eindje rondfietsen, in het hele dorp ruik je overal de barbecues branden en dat is ook waar ik voor de krant nog even naar toe moet. Een barbecue waar ruim 100 mensen uit een straat met elkaar bij elkaar zijn, het ziet er gezellig uit en het is goed geregeld. De organisator vraagt of ik ook mee wil eten maar ik kies er voor om lekker thuis in mijn eigen tuin te gaan zitten eten. Mijn eten is snel klaar, ik heb heerlijk rauwkost bij de kraam waar ze Turkse Pizza's verkopen gekocht, dat samen met aardappelsalade en biefstukreepjes is het voor mij een koningsmaal. Na het eten pluk ik wat vijgen en bramen, hier en daar zijn er ook al wat druiven die ik kan eten en een enkele physalis bes is rijp, die zijn zo heerlijk.
Een muziekje, een krantje, een kop groene thee, ik geniet wat kan ik nog meer wensen ( weet wel wat maar ja). Als de zon weggaat ga ik nog lopen rommelen, wat plantjes water geven in potten, de afwas doen, de kleding van de lijn halen, opvouwen, het fruit schoonmaken wat ik vanmiddag gekocht heb en invriezen. En nog steeds is de deur open en voelt het zo lekker aan dat je zo in je hemdje nog steeds naar buiten kan lopen. "Mijn weer' , hoop dat het nog weken zo blijft, kom er helemaal van bij en voel me even super goed.
Voor hem was het een spel, een beetje flirten met vrouwen, soms net iets te ver gaan maar dan nog net op tijd afkappen of het over een andere boeg gooien.
Hij kon het als geen ander, zijn charmante kop en leuke uit straling maakte hem een graag geziene gast bij bijna alle vrouwen diehij tegen kwam in zijn leven.
Of het nu in een café was, op zijn werk, onderweg of waar hij ook was, het was een spel dat hij graag speelde en waar hij ook goed in was.
Tot het meer werd dan een spel, het werd echt en opeens wist hij niet goed meer wat hij er mee aan moest, hij ging thuis liegen en verdween opeens soms tot ver in de nacht of kwam zelfs hele nachten niet thuis. Het spel was over, het was realiteit geworden.
In het begin kon zij er om lachen, het spel van hem, ach, hij is nu eenmaal zo, wat maakt het uit een beetje geflirt met andere vrouwen tot ze opeens besefte dat het veel verder ging en hij haar niet meer zag als zijn vrouw maar als een lastig iets waar hij nog wel mee te dealen had. Zij zat nachten alleen thuis op hem zat te wachten, niet wetend waar hij was en met wie.
Dat was het begin van het einde en wat als een spel begonnen was eindigde toen zij de knoop doorhakte en hem de deur uitzette en het spelletje niet langer meespeelde.
Bij zo'n onderwerp kan het niet anders dan een foto van mijzelf en mijn vriendin, we hebben twee jaar geleden ons 50 jarige vriendschap gevierd, vanaf de eerste klas lagere school. Echte vriendinnen werden we pas op de middelbare school en volgende week gaan we weer samen op vakantie naar Berlijn. Een vriendschap om zuinig op te zijn. Links mijn vriendin, rechts ik, het was Koninginnedag, allebei een oranje/gele broek aan een een witte papieren hoed gekocht. Denk dat we hier 15 of 16 jaar waren. Meer foto's op : http://www.spunwithtears.com/thursday.html
Je gelooft er in of je gelooft er niet in maar toch zijn er bij de verschillende sterrenbeelden toch wel een hoop overeenkomsten te vinden.
Zelf ben ik een steenbok en in de omschrijving die je in de meeste boeken tegenkomt kan ik mezelf ook wel vinden al zie ik ook wel grote verschillen tussen steenbokken en steenbokken. Toch zijn mijn beste en trouwste vrienden ook steenbokken, weet ook niet hoe het komt, heb ze echt niet op hun sterrenbeeld uitgezocht maar op een of andere manier klikt het daar gewoon heel goed mee.
Sommige sterrenbeelden haal ik er meteen uit, met andere sterrenbeelden heb ik gewoon niet zoveel, ken er te weinig mensen van of op één of andere manier liggen ze mij niet zo goed.
Tweeling mannen zijn de meest charmante en welbespraakste mannen die je kan vinden maar in mijn horoscoopboek staat dat ze samen met een steenbok als partner de allerslechtste combinatie zijn in de dierenriem. Dit in tegenspraak tot het huwelijk van mijn ouders. Mijn vader was ook een tweeling man en mijn moeder is ook een steenbok en die waren echt heel gelukkig met elkaar, misschien bracht het speelse ondeugende van mijn vader wel het wat serieuzere van mijn moeder in een goed evenwicht.
Persoonlijk heb ik de meeste moeite met schorpioenen. Zeker als ze ouder worden zijn het vaak niet de leukste mensen en heb je naar hun gevoel iets fout gedaan, hoop dan maar nooit op vergiffenis of vergeten.( hoop niet dat ik iemand kwets hiermee haha )
Maagden zijn pietjes precies en degene die ik ken daar klopt dat helemaal bij, redelijk eigenwijs ook maar ja dat kan ik als steenbok ook wel zijn.
En weegschalen, mijn zoon is er één van heel sociale mensen maar zoals het sterrenbeeld al laat zien wegen ze alles af en hebben soms moeite om keuzes te maken en willen iedereen te vriend houden. Ik weet het hoor het is astrologie van de koude grond van mij maar toch de mensen die ik tegen kom bevestigen mij toch wel vaak in de dingen die ik weet van sterrenbeelden dus al mag je mensen zo misschien niet in een hokje plaatsen en zit echt wel een kern van waarheid in voor mij.
Donderdag is mijn vrije dag, nou ja vrij ik moet dan wel altijd mijn stukken voor de krant inleveren en afspraken maken als er dingen gedaan moeten worden zoals bijvoorbeeld vanmorgen dat ze komen kijken naar mijn c.v. ketel.
Op mijn werk is donderdag bij uitstek een dag waarop als er iets te vieren is het op die dag gevierd gaat worden en dat is niet altijd leuk. Een enkele keer probeer ik wel te ruilen dan met een andere dag maar soms gaat het gewoon niet. Zoals vandaag dat ik al wat afspraken had staan en opeens hoorde dat er een high tea was ter gelegenheid van het afscheid van één van mijn collega's en ook nog een heel leuke collega waar ik eigenlijk best graag bij had willen zijn.
"Even" naar mijn werk gaan om er toch bij te zijn was ook geen optie want ik moet er dan wel bijna twee uur voor in de auto zitten. Zo zijn ook altijd teamleidersdagen op donderdag, dagen waarbij je gewoon je contacten met de teamleiders goed kan onderhouden.
Ook liep ik een paar weken geleden ons jaarlijkse uitje mis want ja je raadt het al dat werd weer op donderdag georganiseerd en helaas te druk om een dag te ruilen en vijf dagen voor mij niet thuis zijn lukt me gewoon niet als je ook nog je werk voor de krant er bij heb.
In eerste instantie had ik de woensdag vrij gevraagd maar op die dag waren er al zoveel partimers thuis die kinderen hebben dat ik die dag geen vrij kon krijgen. En ook op vrijdag is bij ons de bezetting heel klein. En eigenlijk vind ik de donderdag een hele fijne dag om vrij te zijn, woensdag heb je al een beetje het gevoel dat de week er bijna opzit en op vrijdag werken is gewoon gezellig omdat iedereen dan in een goed humeur is omdat het bijna weekend is. Maar "de krenten in de pap" altijd mislopen is soms toch wel eens jammer.
Ongeveer een half jaar geleden kregen we op ons werk een nieuwe server, moderner en sneller dus wij hoopten allemaal dat de storingen, het uitvallen van het systeem en dergelijke zaken eindelijk eens een keer tot het verleden zouden horen.
Maar niets blijkt minder waar te zijn, onze koffiepauzes zijn op sommige dagen zo veel dat zelfs dat niet leuk meer is en opschieten met je werk is er dan zeker niet bij.
Zoals vandaag dus, volle bak op het bedrijf dus veel mensen aan het werk in het systeem en dat veroorzaakt dan meestal aardige stagnatie, pff wat een gedoe zeg. Het schoot echt niet op, het werk dat ik voor vandaag gepland had kwam niet echt uit de verf maar ja, van de nood maar een deugd maken en wat gezellige gesprekken voeren met de collega's, een extra bakje thee of koffie nemen maar toch.
Iedereen werd er eigenlijk ook wel een beetje chagrijnig van en dat is ook niet bevorderlijk voor de werksfeer, had er zelf ook last van, was tenminste blij dat ik weer naar huis kon gaan en wat doe ik dan als ik thuis ben, gewoon even achter de computer gaan zitten haha.
Laat ik het even afkloppen, ik hoor veel foute dingen over KPN maar ik heb vanaf het begin KPN en eigenlijk nooit klachten gehad, werk nu 13 of 14 jaar al weer voor de krant en het is nog nooit voorgekomen (dit is de goden verzoeken natuurlijk) dat ik mijn stukken niet kon oversturen en dat wilde ik maar even zo houden ook eigenlijk.
Pff eindelijk weer eens een lekkere dag zeg, ik snakte er gewoon naar als je thuiskomt, kussen op het stretcher, grote bak met groene thee, badpak aan en lekker de zon in en vandaag kon dat weer een keertje en daar laat ik graag mijn eten nog een poosje voor in de koelkast staan. Pluk een paar vijgen, bramen en aardbeien in de tuin voor de ergste trek. Tot de laatste zonnestraal uit mijn tuin is blijf ik lekker liggen en pas dan ga ik eens bedenken dat ik ook nog wat moet eten.
Lekker liggen in de zon en binnen 5 minuten ben ik vertrokken, zo enorm ontspannend daar was ik heel hard aan toe even.
En niet alleen ik, hoor zoveel mensen dat ze het gewoon gemist hebben deze zomer, gewoon van die dagen dat je niet hoeft te denken jas mee of jas niet mee. En 's avonds eens een keer gaan slapen zonder dat je gewoon je dekbed weer nodig heb maar alleen een lakentje om onder te slapen. Kan me niet herinneren dat deze zomer één keer meegemaakt te hebben.
Dus ik ga maar voor de herkansing, zo tot eind oktober dit weer, mag van mij nog wel wat warmer dan heb je tenminste niet het gevoel dat je zo ongemerkt de herfst weer ingaat want daar heb ik gewoon helemaal nog geen zin in.
Bij mijn buuf even op visite bijkletsen want ze is 6 weken op vakantie geweest naar de camping en nu weer thuis, gezellig zo'n zaterdagavond.
Op een gegeven moment ga ik haar zitten vertellen over mijn fascinatie voor blauwe laarzen. Vorige winter zag ik een paar prachtige blauwe laarzen en was er meteen helemaal weg van, nu heb ik wel iets met laarzen, maat dit terzijde.
Ik paste ze aan maar in één van de laarzen zat iets wat niet lekker zat een randje of wat dan ook en dan weet ik uit ervaring wijs geworden dat je die nooit draagt omdat ze niet lekker zitten dus ik vroeg aan de verkoper of hij nog een ander paar had in die maat, die had hij niet.
Maar die blauwe laarzen zaten gewoon in mijn hoofd, bij filialen in andere plaatsen nog gekeken maar nergens die laarzen in mijn maat te krijgen. Regelmatig liep ik schoenenzaken binnen om te kijken en mijn zus riep dan al " Blauwe laarzen zeker" haha het werd een soort missie.
Tot afgelopen donderdag bij C en A notabene, uitverkoop en daar stonden ze een paar leuke blauwe laarsjes, ik paste ze, precies goed ik liep er op, ze liepen heerlijk. Yes dacht ik eindelijk. Ik liep naar de kassa en dacht, ja waar draag ik nou eigenlijk blauwe laarsjes bij, draag nooit spijkerbroeken of zo waar ze leuk bij zouden staan dus ik liep weer terug en dezelfde laarsjes stonden er ook in het zwart en die heb ik toen meegenomen.
Meteen is mijn fascinatie voor blauwe laarzen weg, genezen ben ik. Mijn buurman hoort het verhaal aan en zit verbijsterd te kijken dus ik zeg, daar snap je zeker niets van, van zulke vrouwenlogica? Nee zegt hij had je ze nodig dan haha, mijn buuf snapte het gelukkig en daarom ga ik met haar altijd winkelen, wij begrijpen elkaar tenminste.................
Bijna ieder jaar wordt er een zwembad gehuurd om met de kinderen een spel er op te doen zoals zakslaan of iets dergelijks, ook in 1999. De brandweer kwam het altijd vullen. Alleen dit keer voordat het gebruikt kon worden dook één van de medewerkers op de rand van het zwembad, gevolg helemaal leeg en geen brandweer meer die het opnieuw vullen kon.
Helaas pindakaas, maar wat anders verzinnen dan en het lege zwembad maar gebruiken om languit in te liggen. P.s. Deze luie vrijwilliger was niet de veroorzaker van het leeglopen van het bad.
Gisterenavond een leuke avond met de kids op het Huttendorp, ze hadden wat circusacts ingestudeerd en ik mocht ze aankondigen als circusdirecteur. Voordat de voorstelling begon een dringende oproep aan de ouders gedaan om toch te helpen en zeker op vrijdag met het opruimen en zowaar 3 mensen geven zich op om dan te komen helpen, dat kunnen ze goed gebruiken. Het is wel een beetje druilerig weer maar goed de kinderen doen goed hun best en na afloop verwachten ze dat ik alles hutten even kom bekijken en dat is zo leuk om te doen. Vandaag had ik vrij geruild met donderdag want vanmiddag zou er een gesprek zijn met de dokter van mijn zwager. Mijn ex gaat er ook naar toe, had geen zin om de hele reis samen te doen dus het eerste deel zelf met de auto gegaan en daarna dit keer met de waterbus naar het ziekenhuis gegaan. Toch wel raar, kom hem nog wel eens tegen op het dorp maar dan is het hoogstens hallo en daar blijft het bij. Hou de conversatie maar beperkt tot zijn broer en wat algemene dingen om te voorkomen dat er weer oude koeien ergens uit de sloot komen en heb mijn fototoestel meegenomen om wat foto's onderweg op de boot te maken. Tenslotte is de enige reden dat we samen naar het ziekenhuis gaan toch zijn broer.
Ik het ziekenhuis is mijn zwager verplaatst naar een kamer alleen, kan wel snappen waarom, pas kwam ik daar binnen en hij lag enorm te snurken en nu vandaag ook weer. Hij is verward en ik vind hem er slecht uitzien, hij vertelt dat hij nieuwe medicatie heeft gekregen, het lijkt wel of hij gewoon een beetje stoned is ervan.
De dokter kwam en hetgeen ze te vertellen had wat niet echt goed, voorlopig nog in het ziekenhuis tot er een plaatsje is in het revalidatiecentrum waar een speciale afdeling is voor dwarslaesie patiënten. Ik moet eerlijk zijn zegt ze en aangezien er totaal geen vooruitgang te zien is in zijn spierkracht denkt ze dat dit het misschien wel is en hij niet verder kan komen. Maar helemaal zeker kan ze het ook niet zeggen. Mijn zwager beseft ook goed wat er aan de hand is, ik kom niet meer in mijn huis zegt hij, misschien in een aangepast huis maar als ik de dokter hoorde ben ik bang dat zelfs dat er niet meer van zal komen en hij na revalidatie in een verpleegtehuis terecht zag komen. Moeilijk en ik ben best aangeslagen, terug naar huis bespreken we wat we verder nog kunnen doen eventueel en dat is eigenlijk weinig of niets.
Ik voel me net Jantje lacht Jantje huilt, het ene moment probeer ik alles van me af te zetten en gewoon mijn werk, mijn dingen te doen, ook lol te hebben zoals gisterenavond en dat moet ook want anders ga je er ook aan onderdoor en daar heeft hij ook niets aan. Maar moeilijk blijft het wel.
Vandaag is het Huttendorp begonnen met het thema "Circus" , een vakantieweek voor de jeugd van ons dorp en bij deze Stichting was ik vanaf het begin, nu 29 jaar geleden, vrijwilligster, sterker nog het was een soort kindje van me geworden.
Twee jaar geleden ben ik officieel gestopt, vorig jaar deed ik bijna niet meer mee met de voorbereidingen maar had nog wel de week vrij genomen om als "gewone" niet organiserende vrijwilliger te helpen en dat was best leuk omdat je niet te verantwoording meer had en kon komen en gaan wanneer je wilde.
Dit jaar helemaal niet meegedaan met de voorbereidingen, alleen nog de subsidie bij de gemeente aangevraagd omdat onverwacht de penningmeester naar Australië was gegaan en ik heb geen vakantie genomen deze week dit jaar.
Afgelopen zaterdag begon het opbouwen en mijn zoon die kan je wel zeggen opgegroeid is in het Huttendorp (stond er in de box gewoon heel de week als ik daar bezig was toen hij klein was) is tegenwoordig de voorzitter dan de Stichting. Ze hebben momenteel een groot tekort aan vrijwilligers en dat heeft gezorgd dat de organisatie dit jaar niet zo vlekkeloos verliep als anders.
Soms tot vervelends toe had ik aan mijn zoon gevraagd of alles geregeld was, ja dat was zo zei hij steeds maar zo nu en dan belde er iemand mij nog op om dingen te vragen en dus had ik mijn vraagtekens erbij of het echt zo was. Zaterdag belde hij me op tijdens het opbouwen, kom je nog een bakje doen mam, natuurlijk zei ik, kom er aan dus ik ging kijken en ze hadden het inderdaad prima voor elkaar. Er stonden al 300 pallets, de tent werd opgebouwd, ze hadden zelfs een soort kantinecontainer geregeld die als koffietent gebruikt kon worden. En mam, wat denk je er van, dus ik zeg super hoor, prima geregeld.
Vandaag begon het dus en zo rond 11 uur sms ik even naar mijn zoon hoe het gaat en hij antwoordt: Perfectoooooo, meer niet. Uit mijn werk rij ik er even langs, heel de ijsbaan staat vol met hutten, wel zo'n 80 kinderen minder dan vorig jaar maar goed, het ziet er prima uit. Kan ik nog wat doen vraag ik, lijsten maken of iets anders. Alles is geregeld zegt hij en ik voel me enigszins overbodig, toch een dubbel gevoel. Natuurlijk heb zelf gekozen om te stoppen en hoewel ze het heel anders doen loopt alles weer op rolletjes en dan ben ik ook best weer trots op ze. Maar mijn hart ligt er nog steeds.
Pas had ik een keer een slagroomtaart gewonnen, die ik nog steeds op moest halen en die heb ik voor donderdag besteld stiekem en ga hem dan brengen als ik vrij ben om te zeggen dat het kanjers zijn dat ze ondanks de kleine bezetting toch alles voor elkaar gekregen hebben.
En een beetje doe ik toch nog mee want ik ben voor morgen uitgenodigd om de officiële opening te doen van de vakantieweek als Circusdirecteur en daar heb ik heel veel zin in, alleen nog even een leuke toespraak verzinnen.
Ik heb iets met pennen, sterker nog in de kast staat (stond) een doos vol met pennen die ik overal vandaan verzameld heb. Ga eigenlijk ook nooit zonder pen op weg, want je weet maar nooit wat je tegenkomt en wat je graag even op wilt schrijven, tenminste bij mij werkt dat wel zo dus niemand vraagt tevergeefs een pen aan mij als ik ergens ben.
Nu brengt mijn werk dat ook wel met zich mee natuurlijk, wie schrijft blijft ??? Maar bij het opruimen van de spullen van mijn broer kwam toch wel het besef wat bewaar ik aan al die pennen en wetend dat het jeugdwerk vast wel wat pennen kan gebruiken en het Huttendorp volgende week gaat beginnen pakte ik vandaag eens mijn doos en zocht wat pennen voor hen uit die ze kunnen krijgen van me.
Heb zelf om echt mee te schrijven wel een duidelijke voorkeur voor pennen, het liefst lekker smal en lekker in de hand liggend. Een paar weken geleden had ik al de doosjes met parkers die er ook al weet ik hoe lang stonden eens mee naar mijn werk genomen om mee te schrijven en eigenlijk zijn dat de fijnste pennen.
Hoe gek het ook klinkt veel pennen riepen herinneringen op hoe ik er aangekomen was, veel van artikelen die in geschreven heb en daarbij regelmatig een pen kreeg aangeboden. O ja, die van de cursus die ik deed, deze kreeg ik toegestuurd van een vriend bij toegangskaarten, die kreeg ik op ladiesavond bij Karwei, o, het setje dat ik kreeg toen er dichtbij een grote brand was in een houtwarenfabriek en omdat ik er zo dichtbij woon ik al eerder foto's van de brand had voordat de brandweer er zelfs nog maar bij was ook al weer ruim 11 jaar geleden. En zo komt er een heel stuk verleden weer voorbij.
De pennen die ik "jatte" toen ik een keer een beetje balorig bij een opening van een garage was waar heel veel hangtafeltjes met bakken vol met pennen stonden. Ging bij verschillende tafeltjes staan en probeerde ongemerkt door iets te vragen aan iemand weer een nieuwe pen te pakken, een soort kinderachtige sport. Had mijn zoon die keer meegenomen en toen ik thuis kwam zei ik, kijk eens heb wel 5 pennen waarna hij de binnenkant van zijn jas liet zien waar ook minstens 5 pennen zaten. Oeps slecht voorbeeld en nooit meer gedaan en gezegd dat dit eigenlijk niet hoort zo.
Een aantal hou ik er natuurlijk, wil ook niet zonder pen komen te zitten maar een flinke doos verhuist er om gebruik te worden want zoveel als ik er heb krijg ik volgens mij echt nooit meer leeggeschreven en tenslotte zijn ze gemaakt om gebruikt te worden.
P.s. Het grappige was, ik schreef dit stukje twee dagen geleden en gisteren ging ik even bij het opbouwen van het Huttendorp kijken waarbij mijn zoon nu vrijwilliger is en ik had de doos met pennen meegenomen en vroeg of ze die wilden hebben. Natuurlijk zei mijn zoon, graag en jij kan ze wel missen want je jat er toch wel weer twee per dag terug met een knipoog, oeps hij was het nog niet vergeten.............
Ja kan me voorstellen dat Simon Carmiggelt aan de mooiste verhalen kwam door ergens in een restaurant of café te gaan zitten, heb dat zelf ook wel een beetje hoor. Of gewoon mensen observeren en je eigen verhaal er bij verzinnen.
Meeluisteren wat mensen elkaar zitten te vertellen, soms totaal oninteressant maar soms ook wel grappig zoals een paar weken geleden.
Een moeder zat met haar twee kinderen wat te drinken en met het oudste kind, een jongen, zat ze zijn kinderfeestje te bespreken. Nu hoor ik zelf in mijn omgeving wel eens praten over kinderfeestjes en soms denk ik, zijn jullie helemaal gek geworden wat er allemaal niet voor die kids georganiseerd wordt tot het afhuren van accommodatie aan toe helemaal verzorgd.
Maar deze moeder had een ander plan, zij ging thuis met de kinderen fotolijstjes knutselen waarna de kinderen "ouderwetse" spelletjes zouden gaan doen zoals stoelendans en nog wat dingen die zij opnoemde. Moet zeggen dat het echt een heel moderne moeder was en ik vond het leuk om te horen dat sommige mensen toch niet in die gekte van die kinderfeestjes meegaan. Zij zou dan van alle kinderen een foto maken, afdrukken (natuurlijk mag je wel met de tijd meegaan ;) ) en dan gingen ze tot slot ook nog koekhappen.
Toen haar zoontje, schatte hem zo rond de 5 jaar, vroeg wat het was "koekhappen" en moeder het uit wilde leggen gaan leggen zei hij opeens "Ik wil geen koek, ik ga liever patat met mayo happen" Zowel zijn moeder als ik schoten in de lach, het was ook ontzettend komisch en ik zag het al helemaal voor me die druipende frieten aan een touwtje hangend.
Hoop dat het joch zijn leuke kinderfeestje gekregen heeft wat zijn moeder voor hem bedacht had en er met net zoveel plezier later aan terug zal denken als ik doe aan mijn eigen kinderfeestjes.
Niet zo moeilijk voor me een foto van de tuin, wel moeilijk om te kiezen welke van de honderden foto's ik zou nemen. Heb gekozen voor een paar recente van afgelopen zondag. Het is al weer augustus de bramen zijn rijp of bijna rijp en in heel mijn steeds meer wordende eetbare tuin zie je weer de spinrag en spinnenwebben zitten zoals ook op deze foto te zien.
Een foto van iets wat onkruid genoemd wordt maar een prachtig bloempje wat van mij mag blijven.
En natuurlijk de vlinders die momenteel in grote getale in de tuin te vinden zijn op de vlindervriendelijke planten.
Wat zijn goeie vrienden en hoeveel van deze vrienden heeft een mens om zich heen en dan bedoel ik echt vrienden die er gewoon zijn als je ze nodig hebt.
Ik denk dat als je ze op één hand kan tellen dat je dan al een gelukkig mens bent, dan heb ik het niet over goeie buren, kennissen en familie die het ook goed met je menen.
Soms wordt je ook aangenaam verrast door een vriend die precies op het goede moment als je het moeilijk hebt opbelt of een sms’je stuurt "Gaat het met je". Of dat kaartje als je het moeilijk heb met "sterkte" ik denk aan je.
Zo'n goeie vriend is Alex, hij is van zo'n toegevoegde waarde voor me dat ik hem niet graag zou missen.
Naast zijn werk is hij radio amateur en maakt hij twee programma's, een informatief programma en 's avonds laat een programma met heerlijke easy listening muziek.
Vorige week zou ik een keer bij een uitzending aanwezig zijn om te kijken hoe dat er aan toe gaat maar door het ongeluk van mijn zwager moest ik het helaas weer afzeggen.
In zijn uitzending draait hij een plaatje voor me en de tranen die toch al hoog zaten komen dan toch naar buiten. Ik stuur hem een sms’je terug om te bedanken er voor.
's Avonds luister ik, als ik tenminste niet moet werken de volgende dag zoals vandaag, regelmatig naar zijn avondprogramma.
Een programma waar ik, als ik zoals vanavond nog zit te schrijven, graag naar luister, even zijn stem weer horen en genieten van de muziek. Alex bedankt ! Hoop als het nodig is dat ik er ook voor jou kan zijn.......
Ik kan me een leven zonder horen niet voorstellen, ben gek op muziek, het eerste wat ik aanzet ’s morgens en het laatste wat ik uitdoe ’s avonds.
Kan me niet voorstellen hoe het zou zijn om dat te missen, ik heb zelf een collega die slechthorend is en dat is niet altijd makkelijk voor haar.
Je houdt er altijd rekening mee dat je haar aankijkt als je met haar praat en niet nog iets achterna kan roepen en zelfs dat vergeet je soms wel eens. De telefoon heeft een versterking gekregen en zo kan zij in ieder geval haar werk doen.
Toch zijn er ook momenten dat ik iets liever niets zou horen, dat je jezelf even af kan sluiten van al dat horen. Normaliter zet ik overal waar ik ben de radio meteen aan, ook als ik buiten zit in de tuin staat de radio in de schuur aan. Pas zat ik een keer bij mijn vijver, gewoon te zitten en niets te doen, had nog geen radio aangedaan en opeens genoot ik zo van de stilte het had eigenlijk iets rustgevends, gewoon alleen het kabbelende water, de vogels en de geluidjes van de dieren. En verder geen muziek, bleef zo bijna een uur zitten tot mijn zoon kwam en zei “zo mam, zit je te mediteren” en zo voelde het eigenlijk ook wel aan.
Vandaar dat ik waarschijnlijk ook zo van de nacht houd, de stilte, praktisch geen geluiden alleen de muziek die je wilt horen.
Het valt me op dat de laatste tijd bij veel dingen naar je mening gevraagd wordt. Bel je een informatienummer van wat het ook is, hoor je dikwijls de vraag wilt u uw mening geven over hoe u te woord bent gestaan door onze medewerkers. Het zogenaamde tevredenheidsonderzoek.
Pff heb altijd zo iets wat moet ik er mee, een paar weken geleden ging er in mijn auto een lampje branden, bij de dealer liet ik mijn auto uitlezen op de computer om te kijken wat er aan de hand was. Het bleek een sensor in de uitlaat te zijn, het werd gereset en als het na een week niet terugkwam hoefde ik er niets aan te doen.
Twee weken later een brief of ik via de site of per brief wilde laten weten hoe mijn probleem behandeld was, ik had daar totaal geen zin in en gooide de brief bij het oude papier. Een week later een herinnering dat ik het nog niet ingevuld had, dan krijg ik niet het gevoel dat er nog sprake is van vrijwilligheid.
Vorige week medicijnen ophalen bij de apotheek, een brief ik de verpakking met een enquête om in te vullen. De woningbouwvereniging die van alles van je wil weten. Op mijn werk bij de leverancier van ons softwarepakket altijd de vraag als er een oplossing ergens voor gegeven is wat je er van vond.
Ik krijg er helemaal de balen van al die reacties die je "moet" geven en ik doe er niet aan mee aan die flauwekul en dus de voetbal weer blij met extra oud papier, ze bekijken het maar.
Gisteren was het zomercarnaval in Rotterdam, toen mijn zus en ik uit het ziekenhuis kwamen hoorden we de muziek al en gingen maar op het geluid af, we hadden een goed plekkie en konden het mooi zien daar, het zomercarnaval.
Geen mooi zomers weer er bij, aardig somber maar het leek de mensen in de optocht niet te deren en de schaars geklede dansers bleven goed in beweging om nog een beetje warm te blijven.
Had mijn nieuwe camera meegenomen om eens uit te proberen maar het valt nog niet mee alles beweegt, iedereen om je heen wil ook foto's maken maar toch lukte het me nog wel om een paar leuke foto's te maken.
Ik vind het mooi om te zien en te horen je ziet gewoon dat sommige mensen de muziek in hun bloed hebben zitten, die bewegen zonder na te denken op het opzwepende ritme en automatisch ga je zelf ook mee bewegen en kan je even alles vergeten.
We lopen de optocht tegemoet en hoe verder we naar het centrum komen hoe drukker het wordt, een beetje foto maken wordt bijna nog onmogelijk maar ik vind het wel goed. Mijn zus was er nog nooit geweest, ik wel maar vond het leuk om weer een keer te zien als zou een wat tropischer temperatuur het nog mooier gemaakt hebben.
