Tja mijn speurtocht naar een strakke en supermoderne slaapkamer is niet erg geslaagd en eigenlijk ben ik er nog blij mee ook want wat ik nu heb past veel beter bij me dan zo'n Ikea of Leen Bakker slaapkamer.
Het oude kastje dat is al een paar jaar in de schuur had staan heb ik helemaal geschuurd en gisteren geverfd en het ziet er gewoon leuk uit, zie het al helemaal voor me hoe het zal staan straks als ie goed uitgehard en droog is en er nog dopjes onder zitten die ik nog moet kopen trouwens, dus nog even geduld hebben.
Iedere keer als ik het zie staan krijg ik er een beter gevoel bij vooral als je ziet al die houtverbindingen en ik vraag me dan ook af wie dit kastje gemaakt heeft. Het is niet perfect, niet superglad geworden maar het leeft wel voor me.
Hoop dat ik dat gevoel ook zal krijgen bij dat bed dat ik gekocht heb, voorlopig heb ik daar nog niet dat gevoel bij, het ombouwen tot de goeie maat was een rotklusje en mijn vinger waarop ik met de hamer geslagen heb is nog steeds niet over maar wie weet als het, ik hoop morgen, ook geverfd is dat het een beetje gaat leven voor me.
Vanaf volgende week heb ik een dag extra vrij in de week voorlopig om al mijn vrije dagen die ik nog heb (nog 5 1/2 week voor dit jaar) op te maken en dan kan ik eens wat extra dingen in huis doen want dat is ook echt hard nodig.
Vorige week had ik een bed gekocht en toen ik daarna naar het winkelcentrum ging liep ik bij Marskramer naar binnen en daar zag ik opeens mijn nieuwe nachtkastje staan met een leuk tafeltje er bij waar mijn televisie op kan staan, precies wat ik zocht en ook nog in de aanbieding omdat het uit het assortiment ging.
Ik betaalde het maar kon het niet meenemen omdat ik op de fiets was gegaan, afgelopen zaterdag ging ik even met de auto boodschappen doen en haalde meteen de tafel en het kastje op. Thuis gekomen pakte ik de tafel uit, simpel was het om hem in elkaar te zetten, je hoefde alleen de poten er aan te schroeven dus dat was zo klaar.
Het kastje was kant en klaar zo uit de winkel gekomen want het was het laatste kastje. Ik kijk er in en schiet meteen in de lach, heel het kastje ligt vol met spullen, ik kijk nog beter en het zijn allemaal van die Halloween lampjes. Glazen met daarop spookjes en vleermuizen met daarbij zo'n kunstwaxinelichtje. Ik telde ze en het waren er 11, pff wat moet je er mee. Ik dacht meteen aan de rommelmarkt die binnenkort gehouden wordt en waar mijn zoon aan meedoet en waarbij ze altijd een Rad draaien waarmee prijzen te winnen zijn maar ja, ze zijn natuurlijk niet van mij dus dan toch maar terugbrengen. Ik gooi ze achter in de auto en als ik weer op dat winkelcentrum ben breng ik ze wel weer even terug.
Het lijkt soms wel of ik altijd van die stomme dingen heb zoals vanmiddag weer toen ik terug kwam fietsen van een eerste paal slaan voor een nieuwe brandweergarage en ik opeens een man voor mijn neus zo in de bosjes zie vallen met fiets en al. Even gestopt om te kijken of ik kon helpen maar gelukkig was hij alleen maar geschrokken. Het was ook nog een man waar ik van de winter een keer meegereden was omdat er geen bussen reden toen het zo gesneeuwd had. Nog even gezellig staan praten met die man en toen weer naar huis gegaan om nog even heel gauw een uurtje te genieten van het prachtige weer van deze dag. Nou ja het maakt het leven ook wel weer leuker eigenlijk van die onverwachte gekke dingen........
Het spookt in bloggersland en of het aan mijn computer ligt aan al die verschillende weblogs, ik weet het niet maar ik plaats regelmatig antwoorden, berichten en zie er heel vaak niets van terug. Dan heb je net een antwoord geschreven wil je het versturen en weg antwoord verdwenen, snap er geen sikkepit meer van en het neemt mijn plezier in het bloggen wel voor een groot deel weg.
Zie mijn weblog wel weer bij weblog maar kan niet inloggen, zal niet de enige zijn, bij mijn reacties zie ik reacties staan die niet bij het artikel horen, ja het is volgens mij flink door elkaar gehusseld allemaal maar goed we zullen denk ik nog een poos..............geduld moeten hebben.
Dus die dit lezen en nooit een reacties zien, ik kan er niets aan doen, ook op deze site geeft hij iedere keer als ik een reacties wil geven een foutmelding, heel zelden kan ik een reactie toevoegen en dan is het weer over. Heb ook geen zin eigenlijk om me er heel erg in te gaan verdiepen als het zo blijf breng ik mijn computer maar een paar dagen weg, dan heb ik echt even rust haha misschien bevalt dat wel zo goed dat is het vaker ga doen, wie weet...........
Soms moet je gewoon een lekkere nacht slapen en nergens meer aan denken en dan gaat het de volgende dag opeens weer van een leien dakje.
De zon in de kamer als je wakker wordt, nog even lekker na liggen sudderen zeg maar en dan uit bed springen en meteen gewoon een korte broek en shirtje aan, beetje te voorbarig natuurlijk want voordat de zon in de tuin staat is het wel rond de middag.
Dus nog maar even gekeken of ik het bed af kon krijgen en zag meteen het probleem waar het gisteren mis ging en binnen een kwartier ben ik helemaal klaar. Even de rommel opruimen en nog een was in de machine stoppen en dan lekker in de tuin gaan werken, heel hard nodig is het, gewoon te weinig tijd voor gehad de laatste weken.
Een aantal planten die uitgebloeid zijn afsnijden, de pompen van de vijver doorspoelen en alles tuinstoelen eens afspuiten. Wel mezelf nog flink snijden aan de varens, wist ik nou nog niet dat die dingen zo scherp zijn??? En dan het heerlijkste van alles om vier uur na 5 uur werken, uitgestrekt in de zon gaan liggen op mijn stretcher, het pure genieten, nergens aan denken, een muziekje op de achtergrond en gewoon helemaal niets doen, wat kan dat toch heerlijk zijn.
Heel de week geven ze nog zomers weer op, we hadden een goed voorjaar, krijgen we ook zo'n prachtig najaar ik hoop het, kan nog wat extra dagen opnemen dus dat komt dan mooi uit en laat de pepernoten, kerstballen en dikke jassen nog maar even wachten..........
Soms denk ik wel eens dat ik in een vorig leven niet veel goed gegaan heeft en moet ik er in dit leven dik voor boeten, zo voelt het tenminste soms wel eens aan. Het lijkt soms wel of alles wat ik doe niet goed kan of mag gaan.
Wil al heel lang een nieuwe slaapkamer, had hem helemaal mooi opgeknapt, alles opnieuw geverfd, behangen, zelf een laminaat vloer gelegd ook wel met de nodige strubbelingen, verkeerde verf die niet dekte dus alles twee keer doen, het laatste stukje laminaat dat net niet goed ligt, gelukkig komt het onder het bed dus zie je er niets van maar toch.
Ik wilde het bed van mijn broer nemen dat moest toch weg en het was nog een mooi bed. Toen zag ik dat het bestond uit een spiraal en na wat passen en meten wist ik dat het niet bij mij boven kon komen, dus moest ik naar wat anders uitkijken. Had bij Ikea een prachtig setjes gezien maar helaas dat paste net niet in mijn slaapkamer dus ik moest wat anders. Vorige week zag ik een mooie en betaalbare slaapkamer bij Leen Bakker maar op één of andere manier kon ik het niet bestellen omdat hij steeds de melding gaf : Fout e-mailadres, snapte er niets van want er was niets mis met dat email adres, probeerde nog een paar andere maar het lukte niet. Een paar dagen later nog een keer geprobeerd en toen kreeg ik de melding slaapkamer niet leverbaar momenteel. PFf nou dat weer.
In de schuur had ik nog een oud secretaire kastje staan, ooit had mijn toenmalige schoondochter dat gekocht om op te gaan knappen. De liefde is al weer een tijdje over en het kastje staat er al vier jaar en heb er nooit meer wat over gehoord dus ik dacht kom, ik ga dat maar opknappen dan voor mijn slaapkamer, veel schuurwerk maar goed bespaarde er natuurlijk ook mee, hoefde geen nieuw kastje te kopen. Donderdag was ik even bij de kringloop en daar zag ik opeens een mooi bed staan,grenen hout, simpel maar wel mooi en ik dacht, dat kan ik goed verven en kocht het bed. De mevrouw ging het opmeten en zei, ja hoor, het is 140 breed dus ik betaalde en ze brachten het thuis. Vanmiddag was het prachtig weer om het te gaan schuren, was er samen met het kastje waar ik nog niet mee klaar was uren mee bezig maar toen was het ook mooi glad geschuurd allemaal.
Vanavond dacht ik even het bed in elkaar zetten en toen ik het in mijn slaapkamer bracht zag ik het meteen al, het is te breed, het is geen 140 maar 160 breed. @#($*(%*%&%()-- en nog meer ging er door me heen maar goed ben niet voor 1 gat te vangen dus ik dacht, zet gewoon de zijkanten een stukje verder naar binnen met een paar stoelhoekjes erbij dan gaat het ook wel. Hou dan wel hier en daar wat gaten over die wel weer bijgewerkt moeten worden maar ja het is niet anders. Dus begonnen met nieuwe gaten boren, deuvels er in doen, een heel geëtter allemaal en in plaats van EVEN een bed in elkaar zitten was ik heel de avond aan het klooien en het ging nog niet. De laatste plank ging gewoon moeilijk en toen ik ook nog hard met een hamer op mijn vinger sloeg had ik het helemaal gehad. Waarom verdorie moet het bij mij altijd zo gaan, dat geëtter allemaal, ben het helemaal zat eigenlijk. Weg planning van dit weekend, morgen weer eerst verder afmaken maar als mijn vinger tenminste niet al te blauw wordt.
Een verhaal schrijven van 300 woorden zonder het themawoord Wachten in dit geval te gebruiken. Meer verhalen bij Plato: http://platoonline.wordpress.com/
Het was al weer laat geworden, ze keer op de klok en zag dat het al weer drie uur was en ze kon de slaap niet vatten. Zou er wat gebeurd zijn, ze maakte zich ongerust en kon het niet langer uithouden in bed, ze ging op en maakte een kopje thee met honing. Pakte een puzzelboekje en ging zitten puzzelen, op zo’n manier kon ze toch niet slapen, dat wist ze uit ervaring van vorige keren.
Na een uurtje ging ze maar weer naar bed maar alles spookte door haar hoofd, zou er echt niet iets gebeurd zijn, zou ze iemand gaan bellen maar nee toch maar niet, meestal als ze zoiets deed kwam hij thuis en was er gewoon niets aan de hand.
Onrustig ging ze toch maar weer op en in de kamer zitten, de hond dacht dat het al weer tijd was om uitgelaten te worden, hij kwam bij haar zitten en ze ging hem zitten aaien, het gaf hoor troost, ze zat met hem te praten en zei kom op joh, we gaan gewoon lekker een stukje wandelen.
Ze kleedde zich aan en ging naar buiten, de hond was blij en samen liepen ze door het park. Het was al 6 uur en het begon al weer licht te worden, pff weer zo’n nacht, ze kon er eigenlijk niet meer tegen maar wat moest ze dan doen.
Na een flinke wandeling kwam ze thuis en daar was hij, net thuisgekomen, waar was je nou zei hij boos, ze wist dat ze beter niets kon zeggen toen ze rook dat hij gedronken had.
Hij ging naar bed zij zocht een plaatsje op de bank, de hond kwam bij haar liggen, ze sloeg haar arm om hem heen en zocht troost na weer zo’n nacht van …………….
xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />
Als je graag schrijft zoals ik heb je soms wel Prikkels nodig om weer eens iets nieuws te doen dan alleen over de dingen die je tegenkomt in je leven te schrijven.
Zo kwam ik ongeveer een jaar geleden bij Weblog bij Aline iets tegen over een schrijfuitdaging WOW, Woorden op Woensdag. Iedere twee weken een woord waarmee een verhaal van 250 woorden geschreven moest worden.
Meteen de eerste keer dat ik meedeed met het woord Proberen wat ik al heel toepasselijk vond in mijn situatie kreeg ik heel veel en leuke reacties van andere webloggers. Daarmee werd WOW voor mij toch wel iets speciaals, op mijn werk keek ik altijd al stiekem op woensdag wat het nieuwe woord was en soms zat ik in gedachte in de auto onderweg naar huis mijn verhaal al te maken.
En dan het meelezen bij anderen, echt leuk om te lezen hoe iedereen een eigen invulling aan een woord kan geven. Het was echt een prikkel om eens anders te gaan schrijven dan je altijd gedaan had en dat bracht me ook wel naar andere schrijfuitdagingen hoewel de tijd mij meestal ontbreekt om daaraan mee te doen maar zo te hooi en te gras pik ik er wel eens een andere mee.
Maar toch blijft WOW voor mij iets houden, het heeft me kennis laten maken met een aantal “blogvrienden” die ik ook regelmatig bezoek en alleen daarom al. En de sport om er precies 250 woorden van te maken. WOW wat leuk.
Vorig jaar toen ik nog dichter bij mijn werk woonde, zo'n 20km heb ik overwogen om een elektrische fiets te kopen zeker in de zomermaanden leek me dat zo lekker om van en naar mijn werk te gaan fietsen ipv het openbaar vervoer. En met zo'n elektrische fiets zou je eerder gaan fietsen ook al zou het flink waaien. We gingen verhuizen en 90 km is niet te doen op een fiets natuurlijk dus werd het een auto.
Maar fietsen doe ik nog steeds heel graag en op mijn vrije dag pak ik als het enigszins kan altijd de "gewone" fiets en dat beviel me altijd prima. Het gaf ook wel een kick als je zo'n 10 km of verder flink tegen wind gefietst had, zo van dat heb ik toch maar weer gedaan.
Mijn zwager had 2 jaar geleden een elektrische fiets gekocht en na zijn ongeluk stond deze in zijn lege huis en dat vond hij geen prettig idee dus vroeg hij of die fiets bij mij in de schuur kon staan en dat heb ik gedaan en je kan er gewoon op gaan fietsen hoor zei hij, tenslotte moet zo'n accu ook in beweging blijven.
Een paar weken geleden ging ik voor het eerst er eens op fietsen en moet zeggen het is best lekker eigenlijk als het waait gewoon een beetje extra power op je fiets. Toch een beetje dubbel gevoel want je went er gauw aan en is er dan nog een weg terug naar een gewone fiets. Afgelopen zondag stond er een stevige wind maar ik wilde toch graag gaan fietsen dus ik met die fiets op pad gegaan en het ging best lekker hoor. En zeker terug met een harde wind in je rug en die fiets op de hoogste trapondersteuning vloog ik langs de weg naar huis toe, best grappig eigenlijk. Alleen zo'n 3 km voor het dorp was de accu leeg, daar moet je wel rekening mee houden dus, maar goed je kan er nog steeds gewoon ook op fietsen al is de overgang wel vrij groot. En ik moet zeggen dat ik nu wel vaker weer de fiets pak en dan ook regelmatig even een stukje extra fiets dus dat is ook wel weer goed voor je.
Wat is er makkelijker dan pinnen, het is zo ingeburgerd bij iedereen dat je er eigenlijk nooit meer over nadenkt. Je gaat er eigenlijk pas over nadenken als je niet kan pinnen zoals afgelopen zaterdag het geval was. Ik was heel de dag al op pad geweest en dacht meteen maar even langs Appie voor de laatste boodschappen dan hoef ik er verder niet meer uit.
Het was een uur of 5 en nog behoorlijk druk, opeens is er een landelijke pinstoring, er kon niet meer met je pinpas betaald worden en aangezien ik eigenlijk altijd weinig contant geld in mijn portemonnee heb wist ik al dat ik niet zou kunnen betalen.
Nu had ik het best gered het weekend zonder die boodschappen want heb altijd wel genoeg in voorraad en dan eet je gewoon wat anders, ben daar wel makkelijk in. Maar het viel mij op dat veel mensen boos werden, heel verontwaardigd deden naar die meiden en jongens die op zaterdag bij Appie achter de kassa zitten, alsof zij er iets aan zouden kunnen doen.
Buiten bij Appie is een betaalautomaat en al gauw gaat het gerucht dat hij al leeg getrokken is maar binnen staat er ook nog een, de meeste hebben er geen erg in en ik probeer er maar even te pinnen en dat lukt, nou ja dan kan ik toch nog mijn boodschappen meenemen. De mevrouw die achter me staat heeft al bijna mijn boodschappen van de band gehaald want natuurlijk haast, haast haast.
Ik reken af en ga naar huis en denk na over de reacties van de mensen, wat zijn we eigenlijk ontzettend verwende mensen geworden om wanneer zoiets eigenlijk onbenulligs zich voordoet zo te gaan reageren alsof er een ramp geschiedt is. Vond het echt eigenlijk te gek voor woorden.
Ach ja je kan nog zo tegensputteren maar het is gewoon herfst waar je ook om je heen kijkt zie je het, bladeren op straat in de tuin is er ook al weer veel uitgebloeid, het meeste zomerfruit is op en dan moet je het er maar mee doen. Vandaag echt een dag dat ik niets afgesproken had ja met mezelf maar dat kan je makkelijk verzetten zoals papieren uitzoeken of het huis eens extra schoonmaken.
Ik zag de zon en wilde gaan fietsen, had gehoord dat de steen geplaatst was op het graf van mijn broer dus daar wilde ik ook even gaan kijken. Buienradar gaf aan dat er wel buien aan zaten te komen maar ik dacht ach kom, toen ik nog geen auto had liet ik me daar ook niet door tegenhouden dus ik ging op pad. Heen een klein regenbuitje dus dat viel mee maar terug kreeg is een serieuze regen en hagelbui op mijn dak, tja herfst he denk ik dan maar en eigen zit ik gewoon nog een beetje te genieten ook al ben ik drijfnat en is mijn straatje thuis gewoon nog droog. Een heel plaatstelijke bui dus.
Op het terrein voor het kerkhof staan verschillende bomen waaronder en kastanjeboom en ik zie een half open kastanje liggen op de afgevallen bladeren van een andere boom, donkerrode bladeren, het ziet er uit als een plaatje en ik neem het blad en de kastanje mee naar huis.
Thuis wil ik ze op de foto zetten maar de tafel binnnen in huis geeft me geen goede achtergrond dus ga ik naar buiten en maak foto's op verschillende wat natuurlijker achtergronden, toch wel handig als je een tuin heb waar van alles wel te vinden is. Zo zie je wat een achtergrond kan doen bij een foto, mijn voorkeur gaat uit naar foto 4 op de stenen maar dat is ook een persoonlijke smaak natuurlijk.
Wil mezelf niet echt als een verzorgd type omschrijven tenminste niet in die zin van lijfelijk iemand verzorgen, dat is niet iets wat mij zo ligt. Mijn familie weet dat wel en dus liggen de taken die ik in de familie meestal krijg meer op het gebied van dingen regelen, uitzoeken, papieren verzorgen en dat zijn dingen die me wel liggen.
Maar soms kom je er gewoon niet onderuit om toch iemand op een andere manier te verzorgen zoals bij mijn broer toen hij zo ziek was en sondevoeding had, zelf kon hij doordat hij uitval in zijn handen kreeg de nieuwe voeding niet meer aansluiten en toch moest het gedaan worden en ik was op dat moment de enige die er was en dan doe je het ook gewoon. Weliswaar met een gevoel, doe ik dat wel goed maar natuurlijk gaat het wel goed dan.
Nu kom in regelmatig bij mijn zwager en vandaag vroeg hij of ik zijn wenkbrauwen even wilde knippen omdat hij er last van had, dus dan doe je dat gewoon evenals zijn gezicht daarna schoonmaken, even wat crème er op smeren tegen het kriebelen van de haartjes en ook zijn handen insmeren met crème omdat ze aan het vervellen zijn. Hij vindt het heerlijk en de verpleging heeft er gewoon geen tijd voor. Zo ben ik toch ongewild een beetje verzorger geworden en ik moet zeggen het kost me steeds minder moeite omdat ik ook merk dat hij het fijn vindt.
Vooruitgang is er nog steeds niet en de vooruitzichten zijn slecht, alleen door een wonder kunnen er nog functies terugkomen heeft de dokter gezegd. En hoewel ik graag in wonderen wil geloven ben ik bang dat dit het gewoon is. Hij leert nu rijden in een elektrische rolstoel en de einddatum voor het verblijf in het revalidatiecentrum is al vastgezet, dat zegt mij ook wel genoeg. Mijn zwager is niet iemand die thuis is in een digitale wereld, met een mobieltje heeft hij al moeite dus met deze hightech elektronische rolstoel die hij met zijn kin moet bedienen heeft hij enorm veel moeite, dat lukt me niet zegt hij. En ik ben bang dat het ook zo is. Hij was een keer naar buiten gereden toen stopte die rolstoel na een kwartier en kon hij geen kant meer op. Hij wist niet meer hoe hij het alarm aan kon zetten en stond gewoon ergens. Ik zie de toekomst voor hem dan ook best somber in en hijzelf ook. Vanmiddag was hij aardig depri en neem het hem eens kwalijk ook en het lukt me ook niet om hem op te beuren want zijn perspectief is gewoon slecht. Ik vind het echt heel heel moeilijk.
Ga nog even de stad in om wat dingen voor hem te kopen, wat nieuwe truien, een jas en sokken. Zijn geld heeft hij nooit gebruikt om kleding te kopen dus de kleding die hij thuis heeft, dat weet ik wel, daar wil ik hem niet mee aanzien. Zo wordt het nog een mooi aangeklede pop lijkt het wel, het is niet meer de Henk die ik ken, met zijn ouwe zootje aan, altijd een dikke knuffel als ik kwam, die ik soms ook probeerde te ontduiken omdat hij vaak stonk naar bier, rook en zweet. Waar ik me ook vaak aan ergerde als hij weer wat uitgehaald had maar die dan toch altijd weer die ondeugende sprankelende blik had als ik hem er op aansprak. En waar ik gewoon zo ontzettend mee kon lachen om zijn mooie verhalen. Die voor mij een echte broer geworden is. Het is gewoon zo triest……..
Vanavond was het LadiesNight bij Karwei en ik had afgesproken met mijn zusje dat we daar naar toe zouden gaan, op alle aankopen kreeg je 15 % korting en ik had nog aardig wat elektriciteitsdingen nodig om mijn slaapkamer af te maken dus dat scheelt dan toch mooi.
We gaan eerst een hapje eten en dan naar Karwei, op de parkeerplaats staan 3 schooljongens in Karwei uniformen het verkeer te regelen want het is gewoon ontzettend druk. Ik vind nog wel meteen een parkeerplaats omdat er net iemand wegrijdt en we gaan naar binnen.
Er staat een hele rij met verzorgingsproducten, hapjes, er is gratis koffie of thee en voor de kinderen ballonnen, daarnaast staan er leuke standjes met allerlei woonaccessoires. We lopen even rond om alles te bekijken en er heerst wel een gezellig sfeertje.
Ik ga naar de elektriciteitsafdeling en koop gootjes om mijn kabels in op te bergen in mijn nieuwe slaapkamer en ook nog nieuwe stroomkabels en stopcontacten, zo een mooi klusje voor als het dit weekend zoals verwacht weer slecht weer wordt.
Echt handig om dat al zo vroeg te kopen en dan nog rond te willen lopen is het niet want die kabelgootjes glijden aan alle kanten van het karretje af, dus parkeren we dat karretje gewoon ergens en gaan nog even rond lopen kijken. Als ik afreken krijg ik toch 12 euro korting en een bon van 2,50 dus toch nog wel de moeite waard. Bij de uitgang krijgen mijn zus en ik nog net de laatste twee tassen met wat voordeelbonnen en andere goedbedoelde rommel en de zoveelste gratis boodschappen tas. Gek dat je er eigenlijk niets aan heb en het toch weer leuk vindt dat wij net de laatste twee tassen kregen, niets menselijks is ons ook vreemd want echt nodig heb je het niet.
Gisteren reed ik naar huis in de auto terwijl de zon op de bomen die langs de weg stonden de mooiste herfstkleuren al toverde en ik twijfelde tussen er van genieten en de afkeer dat het al weer bijna herfst is.
Heb altijd een beetje last van wat depri zijn als het herfst wordt maar de laatste jaren viel het eigenlijk heel erg mee, alleen dit jaar lijkt het wel al heel vroeg toe te slaan. Zomaar huilen, gewoon nergens zin in hebben, het liefst om 9 uur mijn bed al induiken, gewoon balen van alles en ik vind het heel vervelend maar kan er ook weinig tegen doen.
Vanmorgen ging ik even wat boodschappen doen en liep een winkel in en zag al weer Kerstkaarten in bakken liggen en heel mijn gevoel, verstand en alles riep hard neeeeeeeeeee . Een mevrouw stond kaarten uit te zoeken en ik zei zoiets als nee hé, nu al, nou voordat je het weet is het weer Kerstmis zei ze, gezellig toch weer kaarsjes aan en het lekker gezellig maken binnen.
Nou niet mijn ding zei ik maar en dat is een understatement, want wat is er voor leuks aan om straks weer in het donker weg te gaan en in het donker thuis te komen. Ik steek heus ook wel kaarsjes aan maar kan niet zeggen dat ik daar in mijn uppie nou zo van kan genieten, integendeel. Het lijkt wel of het je gewoon nog extra laat voelen dat je alleen bent.
Maar goed ik zal er weer door heen moeten misschien is het ook wel fijn als 2011 snel voorbij is want voor mij is het gewoon een triest en heel erg vervelend jaar.
Next Week: FAMILY (Grandparents, Parents, Children, Family Occasions, Moms with Babies, Animals,...)
Op deze foto mijn zoon na het behalen van zijn eerste diploma van de middelbare school, vlag uit en boekentas aan de vlag en gewoon heeeeeeeeeel blij ( ik ook ).........
Maandag weer begonnen met werken en meteen weer volop aan de bak want we zitten midden in de salarisverwerkingen weer, ook wel weer leuk om te doen hoor maar het was wel even wennen, de concentratie was er nog niet helemaal de eerste dagen.
Natuurlijk weer veel rijden, had ik ook twee weken niet gedaan, tenminste niet zover maar goed het went ook wel weer snel en morgen ben ik al weer vrij.
Heb nog vijf weken vakantie staan voor dit jaar maar dat lukt me niet omdat allemaal nog op te maken, zit nog te twijfelen tussen iedere maand een weekje extra vrij te nemen of gewoon de dinsdagen vrij nemen, mijn voorkeur gaat eigenlijk nog steeds naar het laatste uit. Een dag werken, een dag vrij, werken, vrij en werken, het lijkt me wel wat en dan kan ik nog wel tot aan eind maart daarmee doorgaan dus de vervelendste tijd van het jaar gewoon een dag minder werken in de week.
Aan de andere kant is een weekje aan het einde van de maand ook wel lekker, moet er nog eens goed over nadenken want zal toch mijn uren op moeten maken want in januari krijg ik gewoon weer een nieuwe voorraad. Eigenlijk gewoon een luxe probleem.
Zie ook wel weer een beetje op tegen de herfst en de winter, absoluut niet mijn jaargetijden en dan na zo'n vervelende zomer en alle ellende van dit jaar lijkt het wel of je zin en energie ook een flinke deuk hebben gekregen.
Zo nu en dan organiseert een café bij ons in het dorp een zondagmiddagje kaarten, zomaar voor de fun en meestal een vaste groep mensen die dan komen. Afgelopen zondag was dit ook het geval en het was mijn laatste vakantiedag dus ik vond het een mooie afsluiting.
Twintig kaarters en inderdaad allemaal vaste "verslaafden" zal ik maar zeggen die het gewoon leuk vinden om te klaverjassen. Drie potjes worden er gekaart zonder het mes op tafel en dat is gewoon gezellig. Zelf was ik ooit echt een fanatieke kaarter die regelmatig meedeed aan wedstrijden en ook vaak hoog eindigde. Durf ook wel te zeggen dat ik gewoon goed kan kaarten, kan goed onthouden wat er nog inzit, wat er uit is en op één of andere manier voel ik vaak aan hoe mensen spelen.
Maar de laatste jaren heb ik weinig meer aan wedstrijden deelgenomen, de twaalf uurs toernooien waar ik meestal 3x per jaar meedeed duren me nu veel te lang. De weinige vrije dagen die ik heb wil ik niet meer besteden aan een hele dag kaarten.
Zondag was het weer heel gezellig, speelde leuke potten, was ook blij dat een van mijn kaartvrienden van weleer er weer was, hij kreeg een half jaar geleden een zware hersenbloeding en lag ongeveer een week in coma, nu is hij weer zover hersteld dat hij mee kan doen. Kan wel merken dat zijn scherpte over is maar op zo'n middag maakte dat niemand uit, iedereen is echt blij voor hem dat hij weer meedoet.
Ging vaak met hem kaarten omdat zijn vrouw niet van die lange toernooien hield, hij wordt dit keer laatste en krijgt nog een fles wijn als prijs en iedereen begint spontaan te applaudisseren. Als ik na huis ga roept hij me en zegt: "Neem jij die fles wijn maar mee, ik hoef hem niet", ik snap het niet helemaal waarom maar neem hem toch van hem aan en zeg dat ik blij was dat hij er weer bij was.
Gisteren was het Nine Eleven, de vreselijke aanslagen op de TwinTowers en natuurlijk en terecht waren er op televisie allerlei programma's en herdenkingen daarover te zien.
Toch heeft Nine Eleven voor mij ook een speciale betekenis, vijf jaar geleden schreef ik namelijk in 10 minuten een gedicht over mijn huwelijk en was ik er opeens van overtuigd en voor mezelf eruit dat ik niet verder wilde met dit huwelijk.
Toch duurde het toch nog bijna anderhalf jaar voordat ik echt gescheiden was en alleen. Heeft het me gebracht wat ik dacht, ja en nee, mijn gevoel mijn vrijheid, mijn eigen ding kunnen doen zonder altijd die druk te voelen van dat je het nooit goed deed.
Zelf een toch wel redelijk goede baan gevonden, er hard voor geknokt en weer een eigen leven opgebouwd en nooit spijt van mijn beslissing gehad.
Toch is het ook niet allemaal leuk, voel me best vaak alleen en eenzaam, weet dat ik niet moet zeuren want heb eigenlijk niets te klagen. Mijn zoon, goede vrienden, familie die om me geeft, leuke collega's maar toch dat ene dat speciale, ik mis het gewoon.
Gewoon een arm om je heen, een knuffel van een man dat maakt het leven toch wat completer maar wie weet of dat er misschien ook nog weer een keer inzit, heb geen idee wat het leven nog voor me in petto heeft. Ik hoop het wel.
In mijn tuin had ik een grote tafel staan met vier stoelen waar je aan kon zitten maar moet zeggen in je uppie komt dat er niet zoveel van zeker niet meer sinds ik begin vorig jaar een lounge set gekocht had, dan ga je daar toch eerder op zitten.
De tafel was zelfgemaakt en vrij groot van hout, ieder jaar verfde ik hem even en zoveel onderhoud had hij eigenlijk verder niet nodig, alleen met je fiets er voorbij lopen was lastig. Gisteren had ik wat lopen klussen in de tuin nog toen ik opeens dacht weg met die tafel, was hem ineens zat omdat ik hem weer opzij moest zetten om mijn straat even aan te vegen.
Ik pakte mijn decoupeerzaag en zaagde hem in stukken, zo daar hoef ik niet meer over na te denken of ik hem nog wil bewaren, opgeruimd staat netjes. Heb opeens een hoop ruimte over, zit alleen wel met de vier stoelen dus twee zet ik met een klein tafeltje neer en de andere twee gaan mijn schuur maar in, ze zijn namelijk ook heel handig om bij verjaardagen te gebruiken als er veel visite is.
Het opent voor mij ook het perspectief om het kasje dat nog bij mijn moeder in de tuin staat te nemen, ik vind mijn eettuin steeds leuker en zo'n kasje geeft weer extra mogelijkheden om andere dingen zoals komkommers te gaan telen. Nu de tafel weg is heb ik wat meer ruimte gecreëerd dus maar eens gaan meten of ik hem kwijt kan.
Soms denk ik er over om te stoppen met mijn werk voor de krant, het slokt toch wel een hoop tijd van me op en mijn "vrije" donderdag is eigenlijk nooit een vrije dag omdat ik dan altijd mijn kopij moet inleveren. Ook in het weekend heb ik vaak dingen waar ik naar toe ga voor de krant.
Zoals vandaag open monumentendag en onze historische vereniging is een heel actieve club mensen die ook dit jaar weer van alles georganiseerd hebben. Het is prachtig weer en ik besluit om een rondje te gaan fietsen en hier en daar te gaan kijken wat er zoal te beleven is.
Allereerst een tentoonstelling over 200 jaar burgerlijke stand, het is dit jaar 200 jaar geleden dat de burgerlijke stand ingevoerd is in Nederland. Het is leuk de alleroudste aktes van geboorte en overlijden te zien in de gemeente. Particulieren hebben ook materiaal beschikbaar gesteld om deze tentoonstelling in te richten.
Ik stap op de fiets en rij langs de Lek waar nog op twee boerderijen tentoonstellingen zijn, de eerste is bij een boer die oude naaimachines, koffiemolens en petroleumstellen heeft. Vijf en twintig jaar geleden begon hij met verzamelen toen zijn vrouw een antieke koffiemolen kreeg van haar "opoe" zoals hij het noemde. Inmiddels telt de verzameling al 130 naaimachines die het ook allemaal nog doen en dan nog heel wat koffiemolens en petroleumstellen.
De volgende stop is een nog betrekkelijk jonge man die een eigen oorlogsmuseum annex oudheidsmuseum gemaakt heeft in de boerderij die niet meer in gebruik is. Je stapt gewoon even terug in de tijd van wringers, wasstampers, tobbes en wat hij allemaal nog meer heeft staan. Ik spreek met hem af om nog een keer langs te komen om aan zijn museum een keer een apart artikel te wijden.
Na nog een bezoek aan een verzamelaar en restaurateur van oude auto's en koetsen beland ik nog bij de archeologische club waar vondsten uit de gemeente tentoongesteld staan.
Zo'n 20 km fietsen alles bij elkaar en thuis gekomen denk ik, nee stoppen, nog niet, het is gewoon zo ontzettend leuk om met al die mensen in contact te komen, te praten en onderweg begint het verhaal dat ik er over zal gaan schrijven al weer in mijn hoofd gestalte te krijgen. Eens zal ik er mee stoppen maar zolang het me nog zo'n goed gevoel geeft blijf ik het lekker nog een poosje doen of ze moeten me er uit knikkeren haha.
Soms vind ik het wel leuk om televisie te kijken maar er zijn momenteel nog maar weinig programma's waar ik wat warmer van word.
Engelse detectives mag ik graag kijken en soms blijft de televisie gewoon op een bepaalde zender staan zonder dat ik er eigenlijk naar kijk. Dan zit ik achter de computer wat te schrijven of te bloggen en als een soort achtergrondgeluid staat dan de televisie aan.
Kijk nog wel iedere avond even het journaal om toch een beetje op de hoogte te blijven en hoor zo nu en dan wat actualiteiten programma's zoals de wereld draait door wat ik dan nog wel weer leuk vind.
Eigenlijk zou ik gewoon wat vaker moeten kijken wat er komt want heb soms ook wel eens het idee dat ik leuke programma's misschien mis. Maar hou nou eenmaal niet van al die talentenjachten en bij programma's zoals de drie diva's of hoe dat ook mag heten ga ik bij voorbaat al bijna van over mijn nek, de stompzinnigheid ten top.
En soms ook gewoon wat domme Amerikaanse series die me wel kunnen boeien, lekker kort waar je eigenlijk zonder na te denken even naar kan kijken zoals the A team , de weet ik hoeveelste herhaling maar op een of andere manier vind ik dat dan wel grappig om naar te kijken.
Ach ja soms denk ik ook waarom zet je hem gewoon niet uit en een leuk muziekje op maar ongemerkt vang je toch nog wel eens dingen op die wel interessant zijn om te weten maar om nou te zeggen dat televisie me ontzettend boeit, nee dat dus helemaal niet.
Vanmorgen had ik met mijn zus afgesproken om een keer de kleding van mijn broer op te gaan ruimen. Ik wist dat hij best veel kleding had en ook heel veel mooie en goede kleding en eigenlijk vind ik het best jammer dat het allemaal zo maar in plastic zakken gaat en weg er mee.
Mijn schoonzusje had al een paar keer gezegd dat zij het wel op wilde ruimen maar ook nog steeds niet gedaan, weet niet of ze er moeite mee had maar had haar wel eerst opgebeld om te vragen of ze ook wilde komen helpen. Zij was druk aan het verven dus gingen wij vanmorgen maar beginnen.
En eerlijk gezegd viel het me best tegen om het te doen, was regelmatig met hem kleding wezen kopen omdat hij alleen was en gewoon denk ik ook het idee dat hij het allemaal droeg. Van de twee nieuwe vesten die hij een maand voor zijn overlijden nog samen met me had gekocht neem ik er één mee, een neutraal grijs vest, het past me goed en het is best lekker om 's avonds als het wat frisser wordt in huis te dragen zeg ik dan tegen mezelf. Of ik het ooit aan zal trekken, ik weet het niet.
Toen hij overleden was en ik die eerste nacht bij mijn moeder sliep in zijn bed trok ik een T-shirt van hem aan, ook omdat ik mijn nachtkleding vergeten was en dat shirt nam ik ook mee. Ik had mezelf een missie gesteld om aan mensen die ik kende met zijn maat te vragen of ze soms nog wat van zijn kleding wilde hebben maar niemand had interesse. Hoezo we hebben het zo slecht???
Gewoon nieuwe spijkerbroeken en een praktisch nieuwe leren jas verdwijnen in de kledingzak, helaas het is niet anders. Ik vis er nog 3 paar thermosokken uit zijn lade en een mutsje en een paar handschoenen, misschien wil Peter, mijn zoon, die nog wel hebben zeg ik als hij training bij de voetbal geeft. Geloof niet dat hij ze wil hebben maar heb toch nog het idee wat meegnomen te hebben. De laatste jassen worden van de kapstok gevist en die is meteen wel akelig leeg, dus hangen we er een paar jassen van mijn moeder op. Ook zij ziet met bijna tranen in haar ogen dat alles in mijn auto geladen wordt. Wat gaat er nu mee gebeuren vraagt ze dus ik zeg, we geven het aan het Rode Kruis zodat het toch nog een goed doel dient, zij heeft er vrede mee. Twaalf vuilniszakken vol met kleding verdwijnen in de container van het Rode Kruis.
Ik denk aan een gedichtje wat ik ooit schreef toen ik sprak met een man die kort daarvoor zijn vrouw verloor, hij vertelde dat zijn dochters de kleding van zijn vrouw opgeruimd hadden toen hij er niet was omdat hij het niet aan kon zien. Ik ben er eigenlijk heel de verdere middag en nu nog toch een beetje depri van alsof je opnieuw een beetje afscheid hebt genomen.
Gisteren in Rotterdam werd ik aangesproken door 3 dames die studeerden voor journalist en nu een artikel moesten gaan schrijven over verslavingen. Ze vroegen me of ik ook een verslaving had, het liefst een originele verslaving, tel ik mijn verslaving voor schoenen, tassen, oorbellen, bloggen, schrijven en nog wat gekke dingen niet mee moest ik toch even goed nadenken.
Roken doe ik niet meer en drinken alleen zo nu en dan voor de gezelligheid, toch verslavingen waar je in eerste instantie aan denkt als je het over verslavingen hebt. Voor de grap zei ik dus dat ik verslaafd was aan cappuccino bij de Hema en schoot er ook wel bij in de lach. Ze gingen er serieus op in en vonden het ook wel eens een leuke afwisseling blijkbaar.
En toen mijn zus nog zei dat ik in mijn vanuit Berlijn gestuurde antwoord op haar sms’je of ik het naar mijn zin had antwoordde : Ja maar ik mis mijn cappuccino bij de Hema wel, waren ze wel overtuigd van mijn verslaving met een knipoog.
Wat nog wel verslavend werkt bij mij dacht ik later is kaarten op internet, gisterenavond weer eens een potje gekaart nou ja een potje gewoon tot half 2 en vanmorgen weer een poosje zitten klaverjassen. Dat blijft gewoon leuk en ook aardig verslavend, zo van ach nog één potje en dan zit je zo weer meer dan een half uur te spelen. Maar goed heb vakantie, het is toch klote weer dus waarom ook niet volgende week als ik weer moet werken is het weer over dus van een echte verslaving kan je ook hier niet spreken.
Vandaag weer een dagje ziekenhuis of te wel op bezoek bij mijn zwager die verplaatst is naar een revalidatiecentrum dat gespecialiseerd is in dwarslaesie. Daaraan meteen maar een poosje in de stad lopen koppelen en mijn zus heeft wel zin om mee te gaan dus gaan we samen op pad.
Echt lekker is het niet en de markt lopen we heel snel over, gauw een bak rauwkost bij de Turkse Pizza kraam, zo heerlijk met een deegkoek van maïs, spinazie en kaas, het ziet er heerlijk uit. We zoeken ons heil maar in de winkels en ik koop helemaal niets, heb ook niet veel zin om te passen of te doen maar mijn zus slaagt en vindt een leuke jas vast voor de winter.
Lekker even ergens wat gaan drinken en een broodje eten en nog wat rondsnuffelen. Zo komen we nog bij Miss Etam en opeens zie ik een man met een hoedje op een klein karretje naar binnen trekken omdat het wel heel hard regent opeens. Ik ben nieuwsgierig wat die man nu daar aan het doen is en ik loop er naar toe. Op zijn hoed staat Koos 100 jaar en daarboven zit een sticker van de Kankerbestrijding.
Ik vraag aan de man of hij echt 100 jaar is, ja zegt hij 100 jaar en ik meen dat hij zei 97 dagen en iedere keer als er een landelijke collecte is gaat hij collecteren in de stad. In zijn karretjes staan 2 collectebussen voor de kankerbestrijding, we gooien er allebei wat in, het is echt een leuke man en hij heeft echt de praat. Slecht weer voor de collectie deze week zegt hij en dat scheelt wel met de inkomsten, de mensen lopen snel door en blijven niet even stil staan om wat geld in de bus te gooien.
We lopen weer verder en ik zeg tegen mijn zus, ik wil hem op de foto zetten, dus ik ga weer terug en vraag of aan hem of ik hem op de foto mag zetten. Dat mag, hij vindt het zelfs leuk en gaat staan poseren voor me. Helaas heb ik alleen mijn telefoon bij me maar vooruit maar, ik heb mijn foto. En denk er om dames zegt hij tegen ons, iedere dag een keer lachen, daar wordt je 100 mee. Heerlijk wat een geweldige man zeg, zo wil ik ook wel 100 worden en dan nog zo bezig zijn voor goede doelen om geld op te halen. Ik zou zeggen KOOS 100 jaar GRANDIOOS............. en als je hem de volgende keer tegen zou komen in Rotterdam collecteert hij voor het Rode Kruis vertelde hij me.
Ik heb twee zussen en met zijn drieën zijn we eigenlijk allemaal anders en dat kan best nog wel eens botsen, soms met de één en dan weer met de ander. Maar toch als het nodig is dan zijn we er (tot nu toe) dan altijd gewoon voor elkaar.
Bij ziekte of als er iets is dan proberen we elkaar altijd te helpen en zijn opeens alle strubbelingen, die er soms ook wel eens zijn, helemaal vergeten.
Zo'n dag was het vandaag, mijn zwager, de man van mijn oudste zus, kreeg vorige week een hartinfarct en hij werd naar Leiden gebracht om gedotterd te worden, dit kon niet meer omdat de aderen te verstopt zaten, dus vandaag na een week werd hij geopereerd. Best een zware bypass operatie die tussen de 6 en 8 uur zou gaan duren en vanzelfsprekend was het heel moeilijk voor mijn zus.
Gisteren belden we elkaar en bleek ze het helemaal niet te zien zitten hoe en wat ze vandaag moest doen dus hakten we de knoop door, mijn andere zus en ik hebben allebei nog een week vakantie dus besloten we met haar mee te gaan naar Leiden vandaag. Dan was ze in ieder geval dicht bij haar man voor het geval er iets zou gebeuren. Het werd een dag van veel wachten, weer een bakje, een keer een broodje, even een paar keer een stukje buiten lopen en veel praten met elkaar.
En ondanks de spanning van hoe zou alles gaan of gegaan zijn voelde het goed aan met zijn drieën zo en toen het goede nieuws kwam dat de operatie goed geslaagd was, was bij alle drie de opluchting ook weer groot, natuurlijk viel er voor mijn oudste zus een brok opgebouwde spanning van haar af. In een veel vrolijkere stemming reden we weer terug naar huis en daar "offer" je graag een vakantiedag voor op toch.
xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />xml:namespace prefix = w ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:word" /> Een klein weekje naar Berlijn geweest en nu weer thuis, heel veel gezien, onwijs veel gelopen door de stad en ook wel goed weer gehad eigenlijk voor een stedentrip. Een stuk geschiedenis komt daar wel weer tot leven, je hebt het allemaal wel op school geleerd maar hoe het echt zat dat ben je ook voor een groot deel weer vergeten.
We waren in het DDR museum en daar kreeg je een goed idee hoe het er in die tijd aan toe is gegaan en de schoonzoon van mijn vriendin (die wonen samen in Berlijn, waar wij logeerden) is een jongen uit de DDR dus die wist ook nog veel te vertellen van de geschiedenis.
Daarnaast natuurlijk nog lekker wezen winkelen en een keer naar een Pauweneiland, zou het liever een muggeneiland noemen want ik kwam als een speldenkussen terug. Maar wel een mooi beschermd natuurgebied en een heerlijke afwisseling van de hectiek van de stad.
Het mooiste vond ik persoonlijk het uitzicht over Berlijn op de hoge televisietoren en het meest indrukwekkende de simpele witte kruizen van mensen die geprobeerd hadden om over de muur te vluchten en doodgeschoten waren. De restanten van de muur, hoe mooi ook beschilderd, gaven mij niet het gevoel van een muur maar eerder van een kunstwerk en dat is het ook geworden eigenlijk. Het ware karakter van de muur en de betekenis daarvan is daardoor in mijn ogen wel verdwenen maar het brengt wel een hoop bezoekers daar.
Vijf dagen Berlijn ik vond het een mooie ervaring om dat stad een keer een beetje te leren kennen maar hoef niet nog een keer daar terug te komen.
Weer terug van vakantie, een leuke week Berlijn veel gezien, veel meegemaakt en nu weer thuis en nog steeds geen weblog online. Heb namelijk twee wegblogs, één op web-log.nl dat nu weblog.nl gaat heten en momenteel aan het migreren is maar het duurt wel onwijs heel lang.
Nu al bijna twee weken zonder weblog en daar word ik niet vrolijk van, het was toch wel mijn bezigheid om zo nu en dan en soms ook dagelijks een stukje te schrijven, reacties te lezen en op andere blogs wat mee te lezen.
En dat mis ik best dus vandaag maar even terug naar mijn "oude" liefde waar ik begon te bloggen dus dit weblog op seniorennet. Al mijn berichten van weblog heb ik ook altijd hier geplaatst dus heb ik ook wel een back up van alles wat ik geproduceerd heb en dat is nu dan wel lekker. Vanavond dus hier maar weer eens een stukje geschreven, hoop wel dat weblog weer online komt want heb daar toch inmiddels heel wat mensen die mijn weblog regelmatig bezoeken en wiens weblog ik ook regelmatig bezoek.
En bovendien de foto en schrijfuitdagingen die ik ook heel leuk vind om te doen, heb ik Berlijn weer onwijs veel ook heel leuke foto's gemaakt die vast hier en daar wel weer in een thema zullen passen. Dus webloggers nog even geduld (denk ik ) en dan maar hopen dat alles wat je gemaakt had ook weer terugkomt.
Soms denk ik er over om te stoppen met mijn werk voor de krant, het slokt toch wel een hoop tijd van me op en mijn "vrije" donderdag is eigenlijk nooit een vrije dag omdat ik dan altijd mijn kopij moet inleveren.
Weer terug van vakantie, een leuke week Berlijn veel gezien, veel meegemaakt en nu weer thuis en nog steeds geen weblog online.
