Vandaag kreeg ik mijn Samsung galaxy tablet en ik moet zegen het is een leuk speeltje
Het lukte me zelfs in een keer mijn internetcode te activeren . Een code die ik twee weken geleden toen mijn zoon mijn nieuwe telefoon installeerde absoluut niet meer wist. Zo heb ik nu ook mijn blog er opzitten en mijn mails en dat is wel leuk.
Maar eigenlijk is het gewoon een leuk speeltje waarmee ik mezelf een keer mee verwend heb.
Nog niet zo leuk als lekker in de zon liggen dus dat heb ik vanmiddag nog even gedaan. Heerlijk was het vandaag weer, wie weet hoeveel mooie dagen we nog krijgen dus maar even pakken.
Als er even geen berichten verschijnen dan ben ik druk bezig alle 127 bladzijden van de gebruiksaanwijzing door te nemen….. en dit is dus het eerste bericht met mijn tablet gemaakt. Alleen de foto later toegevoegd via mijn normale computer en dat gaat nog steeds wel iets makkelijker.
Soms loopt mijn planning opeens helemaal in de soep zoals gisteren en vandaag toen opeens alles anders ging dan ik van plan was.
Ik geef mezelf tegenwoordig taken om iedere dag te doen om weer wat structuur te krijgen, zo zet ik ook weer een wekker om op tijd op te gaan.
Gisteren was dat de kamer en keuken schoonmaken maar mijn zus belde om ergens naar toe te gaan en halverwege mijn schoonmaakmissie ging ik met haar mee. En zo was ik ‘s avonds weer aan het poetsen en schoonmaken in huis, ook niet zo erg natuurlijk.
Vandaag afgesproken om met mijn zwager mee te gaan naar controle in het ziekenhuis. Hij moet deze week 2x en ik had met mijn ex afgesproken dat we allebei 1x zouden gaan, hij donderdag en ik vandaag.
Kom ik vanmorgen bij de zorginstelling en wie zit er al in de taxibus, mijn ex dus. “Jij zou toch donderdag zei hij”‘ . Pfffff ****** daar valt nog steeds geen afspraak mee te maken. Dat betekent ook meteen dat mijn planning voor donderdag weer anders is.
Dus ik ga weer naar huis maar het lijkt net alsof ik niet weet wat ik moet gaan doen, zo’n vreemd gevoel, dus ga ergens een bakje doen en loop de rest van de dag zonder doel en idee rond in huis en tuin.
Vanavond gaat het fietsen met de buuf wel door gelukkig, het is heerlijk weer om een paar uurtjes te fietsen en even op een terrasje van de golfclub nog een bakje thee te drinken. En ach ik wil ook niet zo star worden dat ik alles afzeg om me aan mijn planning te houden maar soms is het wel vervelend.
Aan het einde van de week komt er hier een Circus in het dorp, nu heb ik zelf niet zo heel veel met Circussen maar ik hoorde wel dat veel mensen er naar toe zouden gaan.
Ik kreeg een persbericht en daarin stond dat er onder de lezers van mijn krant 5×2 vrijkaarten weggegeven mochten worden.
Tja wat moest ik daar mee, vond het wel een leuk idee maar om ze nou lukraak aan familie en kennissen uit te delen vond ik ook weer niet kunnen. Dus bedacht ik toen dat ik persbericht uit zou breiden met de oproep om door te geven waarom iemand graag naar het Circus wilde of dat er misschien mensen waren die andere mensen een paar kaarten cadeau wilden geven met een goeie, ontroerende of leuke reden.
Ik hield even ruggespraak met de uitgeverij en die vond het ook een goed idee, dus stuurde ik een mailtje terug naar het Circus met het voorstel het zo te doen, een enthousiast positief mailtje terug was het antwoord.
Morgen komt de krant uit en ik ben benieuwd of er reacties op komen, de krant wordt hier in de dorpen waar ie verspreid wordt heel goed gelezen dus ik verwacht het wel. En dan mag ik de meest grappige, originele, ontroerende mailtjes belonen met 2 vrijkaarten en dat vind ik wel heel bijzonder om te doen
Moet daarbij natuurlijk wel proberen niet toevallig die mensen kaarten te geven die ik persoonlijk ken, mag wel als ze voldoen aan de criteria, en zo verdelen dat in ieder dorp vrijkaarten zijn. Ik vind het best spannend maar zie er ook naar uit, even kijken hoe goed wordt onze krant gelezen en wie reageren er op korte termijn want daar hebben ze 2 dagen maar voor…… Ben heel benieuwd……….
Donderdagavond luister ik altijd naar een live uitzending van een vriend die een programma heeft met verschillende onderwerpen die aan de orde komen.
Tot ongeveer een jaar geleden denk ik had hij rond 7 uur altijd een praatje met een weerman van een meteo in de regio Robert, een aardige man die van “het weer ” zijn hobby heeft gemaakt. Ik vond het altijd heel leuk om wetenswaardigheden te horen en je kon ook vragen stellen die hij dan in de uitzending behandelde en dat heb ik een paar keer gedaan. Door zijn drukke werkzaamheden stopte hij er mee, zowel de presentator, maar ook zeker ik, vond het echt jammer. Zeker naar zijn beste-dag-van-het-weekend-voorspelling luisterde ik aandachtig, bijna altijd klopte het ook en ik hield er rekening mee als ik ergens op de fiets naar toe moest.
Vorige week, het tropische weekend in Nederland waar Nederlanders massaal voor naar het buitenland trekken maar als het in Nederland is veel mensen lopen te zuchten en te kreunen.
Mij viel toen op dat in de lucht geen witte strepen te zien waren van vliegtuigen en ik vroeg me af hoe dat kwam, dacht zelf misschien door de luchtvochtigheid of zo maar ik wist het dus niet. Van de week dacht ik opeens, hé ik kan het ook vragen via de Meteosite van Robert en dat heb ik gedaan.
Vandaag kreeg ik een uitgebreid antwoord van hem op mijn vraag : Je geeft zelf eigenlijk al het antwoord. Boven ons hoofd bevinden zich meerdere luchtlagen met elk hun eigen luchtcondities. Afgelopen zondag waren deze condities heel uitzonderlijk. Op de hoogte waar vliegtuigen vliegen waren zodanige condities dat er geen condensatie (wolken) gevormd konden worden op deze hoogte. Dus blijven vliegtuigstrepen ook niet lang in leven. Mede door deze condities hebben we ook geen zware onweersbuien gehad gelukkig. (Voor een weerman wel jammer) Het komt er dus op neer dat het vocht wel aanwezig is in de lucht maar dat deze niet de kans krijgt om te condenseren. Wanneer je op zo’n warme dag vliegtuigstrepen ziet die ook helemaal uit elkaar waaien (windveren) dan is dat een mogelijke voorbode van onweer of zware buien in de avond.
Vond het heel leuk dat hij de moeite genomen had het voor me te verklaren en in de vorm van een mailtje te laten weten. Robert bedankt………. (al zal je dit nooit lezen )
Ouderdom komt met gebreken en dan heb je soms een bril nodig om alles nog te kunnen lezen.
Nu kreeg ik zelf al op mijn 13e jaar een bril voor veraf kijken, niet dat ik hem veel ophad want vanaf het begin had ik een hekel aan een bril. Alleen bij het autorijden pakte ik later mijn bril en soms ook niet want meestal kon ik nog wel zien wat er op de weg gebeurde.
Toen ik een paar jaar geleden weer ging autorijden lukte dat niet meer en ik moest echt een goede bril hebben en die kocht ik, kreeg gratis een zonnebril op sterkte erbij dus dat was heerlijk voor in de zomer- herfst- voorjaar- en winterzon.
Daarnaast had ik een “leesbril” die niet helemaal goed afgesteld was zodat ik er niet goed mee kon lezen maar hij was wel geschikt om achter de computer te gebruiken dus dat werd mijn werkbril.
Ook kocht ik wat leesbrilletjes bij het Kruidvat of Hema die eigenlijk niet goed voor mijn ogen zijn omdat mijn linkeroog een plusoog is en mijn rechteroog een minoog maar om gauw even kleine lettertjes te lezen wel handig.
Door die “afwijking” van mijn ogen kan ik normaal gesproken nog redelijk veraf zien en ook zonder bril nog aardig kan lezen dus alleen bij de kleine lettertjes komen mijn leesbrilletjes in beeld.
Zoveel brillen betekent ook wel dat ik er zo nu en dan een kwijt ben, zoals nu mijn zonnebril op sterkte. Kan hem echt nergens meer vinden en dat is best lastig met dat zonnige weer. Zal toch nog even een flinke zoektocht moeten starten en anders toch maar een nieuwe aanschaffen want eigenlijk kan ik toch niet zonder.
Gisterenavond kwam mijn ex collega Plien barbecueën, had er erg veel zin in maar eerlijk gezegd zag ik er ook wel een beetje tegenop want natuurlijk zou het werk ter sprake komen en ik wist eigenlijk niet of ik daar wel wat over wilde praten.
Een dubbel gevoel, natuurlijk wilde ik wel horen hoe het met de mensen ging waar ik jaren goed mee samengewerkt heb maar toch is het nog steeds een wond die zeer doet en soms lig ik in bed te denken of een beetje te piekeren en dan zie ik weer die directeur binnenkomen en vragen of ik even heb…….
Maar het was gewoon heel gezellig, gelukkig hebben we ook andere gedeelde interesses dan alleen het werk anders zou het ook gauw afgelopen zijn. We hebben echt over van alles gepraat en natuurlijk ook over het werk en de mensen daar.
Eigenlijk voor de eerste keer werd ik er niet meer emotioneel van en kon ik er gewoon over praten en dat voelde eigenlijk wel weer goed aan en dat gaf me best een opgelucht gevoel.
“De tijd heelt alle wonden”, soms een dooddoener vond ik dat maar door de loop der jaren heb ik wel ervaren dat dit zo is, alleen op het moment dat de pijn zo hevig is geloof je daar niet in.
Vandaag belde mijn zoon of ik meeging naar Rotterdam even een beetje winkelen, broodje ergens eten en toen hij kwam liep ik te zingen.
Waarom zing je mam, je bent zo vrolijk, zelfs hem viel het op. Ik vertelde hoe het kwam en we gingen gezellig even de stad in. Ik heb nu ook zin om niet alleen mijn “verplichte” sollicitaties te doen maar ook gericht te gaan zoeken of zelf bedrijven benaderen en open sollicitaties sturen. Misschien werkt dat niet maar niet geschoten is altijd mis.
Heb ook een paar opties van best leuk vrijwilligerswerk, dus mocht een echte baan niet lukken ga ik dat zeker doen. En wie weet wat daar soms nog uit kan rollen ben tenslotte ook geen mens om stil te zitten.
Vorige week zag ik dus dat de merel mijn druiven lekker aan het oppeuzelen was en ik nam meteen maatregelen, een net er over.
Nu had ik voor de helft een fijnmazig net en voor de andere helft een net met grove mazen en al toen ik het ophing dacht ik nog als die merel er maar niet verstrikt in raakt.
Vanavond zou mijn ex-collega Plien komen barbecueën en ik was nog even bezig om mijn planten water te geven. Opeens hoor ik een gepiep, kijk omhoog en daar hangt de merel in het net, helemaal verdraaid en vast er in.
Ik haal een schaar en knip het net kapot, neem de merel mee naar binnen en bevrijd hem van het vervelende net waar ie zich aardig in verstrikt heeft.
Hij pikt flink in mijn vingers alsof ie wil zeggen, hoe heb je dat nou toch kunnen doen zo’n net. Ik voel me behoorlijk schuldig maar hij is nog levendig genoeg en ik was er gelukkig op tijd bij. Ik zet hem in de tuin en gooi al mijn schuldgevoelens in de vorm van een handje druiven achter hem aan.
Hij kijkt me aan alsof ie zeggen wil, hou je rotzooi maar en haal dat net er af. En dat doe ik dan maar meteen, ik zou niet willen dat hij dood zou gaan dat is een te hoge straf voor het pikken van een paar druiven.
Het wordt dus samen zullen we alles delen en wie het eerst komt wie het eerst maalt en ik ben bang dat hij dat zal zijn. Maar na deze schrik voor beide is het hem van harte gegund.
Ps. De BBQ met Plien was ontzettend leuk en gezellig, helemaal weer bijgepraat en ga gauw een keer bij haar eten. Weer veel geleerd met mijn telefoon en nog een paar tips voor mijn weblog. Dank je Plien ik was blij je weer eens live te zien en spreken
Toen ik net getrouwd was kwamen mijn schoonouders een keer op visite en voordat ze kwamen ging ik het hele huis poetsen, ramen zemen en weet ik wat meer zodat het er allemaal keurig netjes uitzag om maar een goedkeuring te krijgen die toch nooit kwam want altijd was er wel iets niet goed.
Dat is de eerste en de laatste keer dat ik dat doe, zei ik tegen mijn toenmalige echtgenoot, ze nemen me maar zoals ik ben.
Ik ben geen poetswonder, moet het echt hebben van schoonmaakaanvallen en het dan ook grondig doe, ben gewoon niet iemand die op maandag de kamer doet, dinsdag nog wat en woensdag weer wat, zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar. Bij mij is het alles of niks. Maar ik weet dat mijn huis schoon genoeg is om er gezond in te leven en de badkamer, keuken en toilet staan echt wel iedere week op het programma al is het de ene keer zondagochtendvroeg en een andere keer ga ik opeens ‘s avonds om een uur of 10 beginnen.
Maar toch verontschuldig ik me nog altijd als mensen op visite komen zoals ik mezelf vandaag weer twee keer betrapte. Ik zou met mijn buuf even meegaan naar de opticien om een nieuwe bril uit te zoeken en ik was net thuis van het boodschappen doen dus hier en daar stonden nog wat tasjes en dingen die nog niet uitgepakt waren. Opeens komt mijn buuf binnen stappen omdat de opticien dicht was en het dus niet doorging, ik vraag of ze een bakje wil en meteen begin ik te ruimen en me te verontschuldigen en dan denk ik waarom doe ik dat nou eigenlijk.
Of daarna mijn zus, ze had haar tas in de auto laten liggen dus ze belde dat ze hem even op kwam halen. Ik was net een fotosessie aan het maken van wat prulletjes die ik gekocht had (daar later nog over) en dat vind ik dan zo leuk dat ik alles vergeet en gewoon lekker doorga. Als mijn zus komt begin ik meteen van, ja ik heb alles nog niet opgeruimd hoor en weer denk ik later, schei daar toch eens een keer mee uit.
Ik hoef me tegenover niemand meer te verantwoorden hoe ik de dingen doe maar dat is al die jaren zo ingeslopen dat het voor mij moeilijk te veranderen is maar Sorry, ik ga gewoon hard oefenen……haha
Vandaag een dagje niksdoen met dit warme weer maar, genieten van mijn tuin en alles wat dat te bieden heeft. Vanmorgen vroeg al even een bezoekje aan mijn moeder gebracht en daarna heerlijk het gevoel van nu even helemaal niets meer te hoeven en te moeten doen.
In de schaduw ga ik op mijn stretcher liggen en bekijk de wereld eens vanuit een liggende positie en ook dan is er veel te zien en te ontdekken. Zo zie ik “mijn” merel die altijd in de tuin rondscharrelt steeds de druif ingaan, ik weet dat er een nestje in de druif gezeten heeft maar dat is niet van een merel en daar heeft ie ook niets meer te zoeken.
Al liggend kan ik hem goed in de gaten houden en ik zie dat hij gewoon lekker mijn druiven op zit te peuzelen, DE DIEF !!!! Ik sta maar even op van mijn luie stretcher en breng een net aan over de druiven die bijna zover zijn dat ik ze kan eten. Even later komt hij terug en ik zie hem zoeken en kijken en ik geloof vast dat hij als hij het kon zou vloeken, daar gaat zijn lekkere maaltje.
“Koop toch een bak druiven en laat dat beestje je druiven opeten”, zei mijn zus toen ik het vertelde, maar die snapt het niet hoe leuk het is om mijn eigen druiven op te eten die ik iedere dag zie groeien, daar kunnen geen druiven van de groenteboer tegenop. Maar ik wil mijn vriend ook niet kwijt dus zo nu en dan gooi ik een paar druifjes op de grond die hij gretig op komt halen, zo kan ik het zelf doseren wat ik hem wil geven.
Al liggend op mijn stretcher valt me opeens ook iets op in de lucht die op dat moment helemaal blauw is maar ook helemaal blauw terwijl normaal gesproken met zo’n strak blauwe lucht er altijd vliegtuigstrepen te zien zijn. Ik weet ook niet hoe dat komt, niet omdat er geen vliegtuigen vliegen, misschien heeft het iets te maken met luchtvochtigheid, samenstelling van de luchtlaag, ik weet het echt niet maar ben er wel benieuwd naar.
Vlinders vliegen heel de dag af en aan en zitten op mijn vlinderstruiken, het is een mooi gezicht. Mijn dikke Koikarper ligt te zonnen in de vijver en is te lui om te eten, alles lijkt wel een tandje lager te staan en ikzelf ook. Maak nog wel wat foto’s maar verder lig ik heerlijk te lezen, muziekje er bij, een heerlijke zomerdag weer.
Hoe vond je het huttendorp vroeg ik aan een paar kinderen : “keigaaf” was het antwoord en daar was ik het helemaal mee eens. Het was gewoon een keigave week met natuurlijk een ingrediënt dat we gratis kregen deze week namelijk de zon en het prachtige weer zodat alles lekker buiten gedaan kon worden.
En mij hoor je niet dat het zo nu en dan op zo’n vlakte omringd door bomen best heel heet was want er waren plaatsen waar het wel goed toeven was.
Een moeilijke start van deze week omdat door een “communicatiestoring” bij de gemeente al hun materialen weggegooid waren. Desondanks hadden ze toch weer een week neer gezet die stond als een huis en ik was en ben trots op mijn “huttendorpkinderen” die het toch maar weer voor elkaar kregen.
Van al die huttendorpkinderen een echte dus mijn zoon die eigenlijk zijn hele leven al in het huttendorp heeft doorgebracht. Toen hij klein was met mama mee, wat groter gewoon mama helpen en zo groeide hij er in tot hij zelf in het bestuur kwam en momenteel al weer een aantal jaren voorzitter is en ik moet zeggen hij doet het goed al heeft hij hetzelfde als ik, de dingen teveel naar zich toetrekken. (Foto waarbij hij tegen de kinderen zei “probeer dit thuis niet ” op emmers staan)
Het is mij redelijk gelukt me niet met het organisatorische gedeelte te bemoeien en me te beperken tot het bijhouden van de kassen zoals ze me gevraagd hadden. En daarbij dan nog wat papierwerk zoals het invoeren van gegevens, eetkaarten maken, dingen uitdraaien en wat praktische dingen zoals een paar keer in deze week alle shirtjes wassen van de vrijwilligers.
Al met al was het een heel leuke maar wel drukke week, jammer genoeg kreeg ik wel een blaasontsteking, dat was het enige vervelende van deze week.
Keigaaf dus en volop genoten van het mooie weer, de enthousiaste groep medewerkers met zoveel “jonge honden” erbij en natuurlijk de kinderen, verrassend, spontaan, creatief, soms strontvervelend en irritant. Maar altijd zo boeiend en allemaal verschillend en zo blijft het voor mij nog steeds zo leuk…….
Samen met een leuke groep mensen begonnen we 30 jaar geleden met het organiseren van een Huttendorp in ons dorp. Gemiddeld zo’n 200 kinderen bouwen er een hut en mogen er een week spelen en natuurlijk ook een nachtje slapen.
Ik zat 28 jaar actief in het bestuur en zag zo veel vrijwilligers gaan en komen en bleef het leuk vinden. Toch nam ik twee jaar geleden de beslissing om te stoppen omdat het niet te combineren was met een fulltime baan en ik nou eenmaal als ik iets doe er ook voor 100% achter wil staan.
Met toch wel pijn in mijn hart nam ik afscheid van “mijn kindje” maar helemaal uit zicht ging het eigenlijk nooit. Zoonlief die vanaf zijn geboorte meeging naar het Huttendorp is met hetzelfde sop overgoten en momenteel voorzitter.
Zo overlegden we nog vaak of kwam hij wat vragen over hoe dingen gingen maar toch gingen ze hun eigen weg en dat is helemaal prima.
Nu ik weer thuis ben en zonder baan zit had ik gevraagd of ik hier en daar nog misschien een handje kon helpen weer. De vraag kwam toen of ik weer penningmeester wilde worden en dat heb ik gedaan onder voorwaarde dat ik verder niet echt bij de organisatie wil zitten.
Dus vandaag weer begonnen met het bijhouden van de kassen en ach ja en passant neem ik vanmiddag ook maar een paar tassen met vuile shirtjes mee die ik even was en strijk en voer ik de ingeschreven kinderen even in de computer in.
Het lijkt of ik niet weg geweest ben en het grappige is dat er momenteel een vrijwilliger is die 9 jaar geleden stopte en het ook niet kan laten en weer begonnen is want het is gewoon ontzettend leuk om te doen en die kinderen te zien genieten.
Zo’n 200 kinderen hadden we vandaag en er staan weer prachtige hutten waar ze een week mogen spelen. Een hele mooie groep met jonge mensen die als vrijwilliger bezig zijn en de organisatie staat als een huis. Ik ga me daar dan ook niet (met moeite soms) mee bemoeien. Maar ik ga er wel van genieten deze week en zonder de verantwoording is dat extra leuk om te doen.
Waarom ik een bromvlieg en een spin met een glaasje en papiertje buiten los laat en een vlieg met een klap zo snel mogelijk doodmep
Waarom mijn broer sommige planten die ik laat staan onkruid vind en ik het gewoon heel mooie bloemen vind die precies passen in de tuin van mijn moeder
Waarom ik er zo’n moeite mee heb dat de tuin van mijn moeder “makkelijk” gemaakt gaat worden door een professionele tuinman
Waarom ik opeens bij de vijver zittend daaraan denkend begin te huilen en er dan een mooie vlinder met een kapotte vleugel op mijn been landt
Waarom ik dan opeens besef dat ondanks zijn handicap deze vlinder weer vrolijk verder fladdert door het leven
Waarom ik altijd zo heerlijk ontspannen en relaxed word als ik heel de middag in de tuin aan het werk ben
Waarom als er iets niet wil lukken en ik even afstand neem en een kopje thee pak het daarna wel lukt
Waarom ik me bijna verontschuldig tegen mijn planten als ik ze uit de tuin trek omdat ze het niet goed doen en ook tegen ze praat
Waarom ik de ene dag alleen het onkruid en de uitgebloeide bloemen zie en op een andere dag alleen de mooie kleuren en planten die nog wel bloeien
Ik een lieveheersbeestje vertederend bekijk en die zoemende mug in mijn slaapkamer nazit totdat hij het loodje gelegd heeftWaarom het me na drie eerdere pogingen vandaag wel lukt om mijn pomp van de vijver zonder kennis van zaken toch gerepareerd te krijgen
Waarom ik nog steeds regelmatig tot ‘s avonds laat loop te werken terwijl ik toch alle tijd van de wereld heb nu ik niet meer werk
Waarom ik steeds alles tot het laatste moment uitstel terwijl als ik het eerder zou doen dit mij een hoop rust zou geven
Waarom als ik denk, mm wat zal ik eens eten vanavond, de buren net vragen of ik gezellig even mee eet met ze. Ik wel weet dat het vandaag, ondanks het verdriet over die tuin, een superdag was met prachtig weer en ik er met volle teugen van genoten heb.
Vorige week kwam mijn zus met haar kleinkinderen en zoonlief met vriendin bij me barbecueën. Mijn zus was aardig vroeg en het wachten was nog op mijn zoon die meestal juist aan de late kant is. En meestal is een understatement hij komt gewoon nooit op tijd.
Om de tijd te overbruggen had ik vast een stokbroodje gebakken en hadden we wat te drinken genomen. Ik ben een enorme theeleut dus ik nam thee.
Het zakje gooi ik gewoontegetrouw altijd al slingerend aan het touwtje in een afvalmand die in mijn tuin staat voor uitgebloeide bloempjes, snel getrokken onkruidjes enz.
Een enkele keer gaat het goed en komt het zakje in de mand maar eerlijkheidshalve gaat het meestal mis en zo ook dit keer. De kleinzoon van mijn zus vond dat wel leuk en vroeg of hij het ook een keer mocht proberen en opeens waren we bezig met een wedstrijdje theezakjesgooien. Hoe simpel kan het zijn.
De smartphones waren opeens even vergeten en er werd fanatiek geprobeerd wie de meeste keren het theezakje in de mand kreeg. Inmiddels waren zoon en schoondochter ook gearriveerd zodat we gezellig met elkaar konden gaan barbecueën.
Volgende week is het hier weer Huttendorp, ik ben er niet meer actief bij betrokken maar zeker nu ik thuis ben blijft het toch wel trekken en zal ik daar wel schat ik mezelf zo in dagelijks een poosje te vinden zijn want een paar extra handen kunnen ze altijd wel gebruiken. Ook daar bleek vaak dat de simpelste spellen voor kinderen (zoals smeer een zeil in met groene zeep, spuit er water op en glijen maar) het beste werken en dat ze daar het meeste plezier van hebben. De weersvooruitzichten zijn goed dus ik hoop voor de leiding en kids een prachtige week bij het 30e Huttendorp.
Foto met als opdracht “eten”. Winnares Kunstprijs La Lecq Anneke Slappendel met dit beeld.
Het grappige is dan ik Anneke al heel lang ken vanaf van ik een jaar of 4 0f 5 was en haar vader bij ons in huis aan het verbouwen was. Misschien zat het er toen al in het knutselen haha maar ik liep maar achter hem aan. Toen zei hij dat hij ook een dochtertje had die Anneke heette. En ik vroeg of ik met haar mocht spelen en hij nam me tussen de middag mee en zo leerde ik Anneke kennen.
Later trouwde ze met een vriend van mijn ene broer en werd de buurvrouw van mijn andere broer. Zo kom ik haar nog regelmatig tegen en speelde mijn zoon weer met haar kinderen. Ik ga er zo nu en dan op bezoek omdat ze ook een passie voor tuinen heeft net als ik en kom ik haar regelmatig tegen op exposities en tentoonstellingen.
Grappig dat dingen zo kunnen lopen in het leven.
Het beeld sprak me vanaf het begin meteen aan. Zo herkenbaar vind ik het deze vrouw die zo vol overgave geniet van iets eten.
Naast dit modelboetseren maakt Anneke ook nog heel mooie keramiek met verschillende technieken.
Ik vind ze vaak zo leuk de Doodles van Google, zeker nu met de Olympische spelen ( wat was ie trouwens goed he ONZE Epke ) worden er ook nog spelletjes mee gemaakt.
Zoals gisteren een Doodle waarbij je kon hordelopen en natuurlijk probeerde ik een keer zonder de hordes om te gooien er over heen te komen. (wat me niet lukte omdat om een Olympisch Kampioen te worden je heeeeeeeeeel veel moet trainen en ik mezelf daar geen tijd voor gunde omdat ik wilde behangen)
Vaak zijn het ook Doodles van sterf of geboortedagen van mensen en regelmatig ga ik zitten kijken van wie die Doodles zijn dus in dat geval is het ook nog leerzaam. (Voor zover Wikipedia gelijk heeft tenminste)
Een paar jaar geleden was er een wedstrijd op de basisscholen in Nederland om Doodles te tekenen en een meisje bij ons in het dorp won en haar Doodle stond toen een dag op alle computers van mensen die op Google zoeken. Ze was er terecht heel trots op dat haar tekening gewonnen had.
De tekening die ze gemaakt had was over nagedacht. Een beeld van Nederland dat bestaat uit een gedeelte weilanden en groen en de stad met daar tussen snelwegen en spoorbanen.
Een kort maar toch duidelijk beeld waarbij de drie eerste letters van Google, die bij het gedeelte van de stad staan, zwart waren gekleurd, symboliserend het drukke leven daar en de overige letters in vrolijke kleuren met daarbij ook nog de Nederlandse vlag rood-wit-blauw.
Ach eigenlijk vind ik ze gewoon leuk om te zien, vaak creatief en aangepast aan actuele gebeurtenissen zoals nu met de Olympische Spelen.
Ik zoek het momenteel letterlijk wat hoger op en eerlijk gezegd is dat niet mijn favoriete plaats boven op een ladder. Heb best een beetje last van hoogtevrees maar in mijn huisopknapmissie moest de gang en het trappengat en overloop er ook aan geloven. Alles verven en behangen en dat betekent regelmatig met een lange ladder op de trap staand verven of zoals vandaag al het behang er af halen en dan kijk ik naar een diepte van een meter of zes.
Mijn bedoeling was het behang te laten zitten en er overheen te behangen, wat best een keer zou kunnen, maar toen ik een klein stukje ergens voor het verven af moest scheuren trok ik een hele baan er (bijna) af. Dus ik dacht optimistisch, nou dan al het behang in de gang en overlopen er maar af als het zo makkelijk gaat.
FOUT natuurlijk, sommige banen gingen er zo af maar een groot deel van de onderlaag bleef zitten dus twee dagen extra behang schrappen boven op de trappen. Want om bij alle plaatsen te komen heb ik een systeem van verschillende trappen op de trap zetten en zo lukt het precies. (Geen losse trappen op elkaar hoor, zo maf ben ik nog net niet )
Eng vind ik het nog steeds wel een beetje en vroeger deed ik zulke klusjes altijd alleen als er nog iemand in huis was voor het geval dat. Maar ja om nou iemand te vragen om op te komen passen of ik misschien van de trap af ga vallen dat gaat natuurlijk ook wel wat te ver. (hoewel een paar extra handen zouden wel welkom zijn geweest haha).
In Lanzarote een paar jaar geleden leerde ik van een vrouw dat je soms je angsten moet proberen te overwinnen en inderdaad ik zag toen ik niet meer met mijn ogen dicht zat in een bus op excursie de allermooiste landschappen die ik niet graag had gemist. En als ik maar niet al te veel denk, oei wat sta ik hoog, gaat het ook wel aardig.
Nog een dagje behangen en dan is de hoge klus geklaard en kan ik het weer wat lager bij de grond zoeken, een plek waar ik me toch wel beter thuis voel.
Als meisje van 13 jaar moest ze gaan werken bij een boer als stoepmeid. Ondanks het feit dat ze een klas over had geslagen, goed kon leren en de hoofdonderwijzer speciaal thuis kwam om te vragen of ze door mocht leren. Als tweede dochter van een groot gezin moest ze gaan werken.
Ze werd door haar vader op maandagochtend naar een boer gebracht die een hulpje zocht en toen ze zaterdag weer opgehaald werd zei ze tegen haar vader “Ik ga niet meer hoor”, ze vond het maar niks om heel de week van huis te zijn. Maar natuurlijk bracht haar vader haar maandag opnieuw naar de boer toe, dat kon toen niet anders.
Een heel warme augustusmaand in 1929, de boer en boerin gingen met de brik naar de kaasmarkt en zij als 14 jarige bleef alleen achter op de boerderij om op te passen.
Een enorme storm stak op, het werd nacht. Nog nooit had ze zoiets meegemaakt en ze was bang. De varkenskoopman kwam langs en zei dat ze het kindje bij familie moest brengen en zelf een schuilplaats moest zoeken en dat deed ze.
Ze vluchtte naar binnen, verstopte zich in huis en ging angstig afwachtend ergens zitten terwijl de storm de boerderij teisterde. Ze hoorde de boerderij aan alle kanten kraken en piepen, de koeien onrustig loeien in de stal en de varkens gillen tot na een schijnbaar eindeloze tijd de storm weer ging liggen.
De windhoos had alle ramen vernield, varkens liepen in het glas, gordijnen waren allemaal aan flarden en de boerderij flinke schade maar zij had het er goed vanaf gebracht.
Het verhaal is al zoveel keren door haar verteld maar nog steeds hoor je in haar stem hoe zij zich die dag, alleen op de boerderij, gevoeld heeft er in doorklinken.
Voor mij is het leuke van lezen dat ik zelf een beeld daarbij vorm en de hoofdfiguur er uitziet zoals ik hem of haar in mijn gedachten zie. Ik had dat ooit heel sterk bij het boek Waterschapsheuvel het in het Nederlands vertaalde boek Watership Down van Richard Adams uit 1972.
Het verhaal zullen veel mensen wel kennen over een groep konijnen die een nieuwe kolonie op gingen bouwen. Ik vond het een fascinerend boek en op een gegeven moment waren de konijnen voor mij mensen geworden met hun eigen-aardigheden en vervelende eigenschappen en allerlei karaktertrekken die mensen hebben. Sterker nog bij sommige konijnen zag ik mensen die ik in het echt kende.
Toen ik later de film zag vond ik het echt een afknapper, ik zag een leuke film met konijnen maar het had voor mij niets meer te maken met het boek. Dat was ook het geval met “It”van Stephan King dat ik een paar keer gelezen had en waarvan de film en miniserie een slap aftreksel voor mij was van het boek.
Zo had ik het ook ooit op mijn werk bij de gemeente, iedere dag moest ik aan een man van het destructie bedrijf doorgeven waar de dode dieren van de boeren lagen. Deze man had een mooie warme stem, ik had hem nog nooit gezien maar in gedachte had deze man donker haar en een normaal postuur. Na een paar jaren iedere werkdag met deze man gesproken te hebben was ik een keer op een receptie van de gemeente en ik hoorde opeens een heel bekende stem. Een grote blonde man stond er en ik kon het niet laten om te vragen of hij die desbetreffende persoon was waar ik iedere dag mee sprak. Hij beaamde het en ik geloof dat ik het helemaal niet leuk vond dat ik nu wist hoe hij er uit zag omdat het beeld dat ik had heel anders was dan de werkelijkheid.
Daarom is het voor mij soms beter om mensen niet te zien waar ik mezelf een beeld van heb gevormd of een boek verfilmd te zien waarbij de hoofdpersonen niet lijken op hoe ik ze bedacht had. Soms is mijn eigen verhaal en voorstelling die ik ergens van heb mooier dan de werkelijkheid of een verfilming en daar is een boek denk ik ook voor bedoeld en daarom is lezen zo heerlijk.
Vandaag kreeg ik mijn Samsung galaxy tablet en ik moet zegen het is een leuk speeltje 
)
