Er zijn grenzen.

Beter boos dan aan de grond. Het zou me echt een zorg zijn dat ijskonijn Mark Rutte zich in zijn kuif gepikt voelt, doordat EO’s Netwerk zijn partijprogramma enigszins onrecht heeft aangedaan. De als voorbeeld gestelde bijstandsmoeder gaat er niet € 1.200,= per jaar op achteruit, maar hooguit € 520,= (?!). Dat is ruim € 43,= per maand.

O, vrijgezellen Mark zal zich wel hebben vergist. Nee, goede vriend, het gaat niet over haar wekelijkse onkostendeclaratie. Het gaat gewoon over haar schamele inkomen waarvan ze moet leven! Waar zij, niet declarabel, van moet eten.

Kom op Rutte, geef toch ruiterlijk toe dat je meende dat het om een onkostendeclaratie ging. Je zal er even over worden uitgelachen, maar al snel zal bij het grote publiek de gedachte postvatten dat de VVD gelukkig toch niet zó asociaal zal zijn.

Kort geleden zat ik, een van die schaarse zomerse dagen, op een zonovergoten terras te genieten van een biertje. Op gehoorafstand zat een groepje mensen over “de goede oude tijd” te praten, over dingen die op dat moment ook in mijn herinnering naar boven werden gehaald. Aanleiding daartoe was een Solexclub, die voorbij was gekomen. Hoewel ik daarin hun gepasseerd genoegen niet kon delen, ik reed toen een bloedsnelle brommer met Sachsmotor, herkende ik wel weer iets van hun “speelse” tijdperk, dus voordat er brommer gereden mocht worden. Met één van die spelletjes was ik zelf ook erg fanatiek, het zogenaamde sigaretten- doosjes kaarten. Dat was dan wel nog in een tijd dat echt iedereen rookten. De mannen plain, de vrouwen met filter. Er was zelfs een sigaret met een gezondheidsclaim, Docter Duskin, of zo iets.
 
Wij kinderen hadden ook zo ons plezier van het roken. Door het sparen van de lege sigarettendoosjes. De voor- en achterkant knipten we door tweeën, zodat je 4 speelkaarten overhield. Het kaartspel was erg simpel. Om beurten draaide je een kaart, die op een stapel verdween.

Had je bijvoorbeeld “een Chief Whip” gedraaid en de volgende speler draaide ook een Chief Whip, was de hele stapel voor hem. Zo kon je stapels kaarten winnen. Extra plezier had je er van als er een exclusief merk, of een buitenlandse kaart bij zat. Die kans was redelijk groot, omdat alle vriendjes wel een oom of neef op een (Shell) olietanker had varen.

Later voor de buis werd ik opnieuw op die goeie ouwe tijd getrakteerd, nu door Barry Hay van de Golden Earing in zijn commercial voor Eye Wish Groeneveld. Daarin benadert hij de opticiën van achteren en knipt met zijn vingers, als begroeting, tegen zijn oor. Een gebaar waarmee ook werd geknikkerd of het bekende neusballetje mee werd weggeschoten.

Menig maal ben ik door het oorknippen tegen mijn oorlel geschoten. Goed bedoeld en puur als begroeting. Meer kinderleed is mij niet overkomen.

-o-o-o-

n.b. Meer herinneringen haal ik op in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/claxonneren.htm

Hoewel de zomer nog moet beginnen, zitten we nu al opgescheept met het surrogaatprogramma van Pauw & Witteman: Knevel & Van den Brink. En dat valt niet mee, want eigenlijk is daarmee mijn natuurlijke P&W slaapsnoepie vervangen door een K&B placebo. Met zijn journalistieke achtergrond weet Tijs nog wel wat van het programma te maken. Maar Andries Knevel, oud-directeur van de Evangelische Omroep, hoort ècht niet thuis in dat praatprogramma.

Het programma “mmmm-koffietijd” is ‘m wat mij betreft van harte gegund. Maar laat hem nou niet zijn gereformeerde vingertje ‘s-avonds laat nog naar ons opheffen. Een moralist als hij, die ooit voor zijn roeping al zijn popmuziek heeft weggedaan, hoort dan al te slapen.

Vergeef mij mijn harde oordeel, maar ik vind het echt niet te pruimen als de praatgrage Knevel, een journalistiek bedoeld programma verstierd met onzinnige vragen. Voorbeeld? Gisteravond was één van de gasten de altijd smaakmakende Maarten van Rossem.

Net nadat Andries Knevel meldde een foto te tonen waarop Maarten samen zit met broer en zus, stelde hij de meest onnozele vraag: “Wie is diegene in het midden?“

Ik ben toen maar naar bed gegaan.

Vanavond lekker een avondje verkiezingsdebatten. Naar zeggen komt het er nu echt op aan. Omwille van de populariteit zullen weer de nodige Oneliners worden gebezigd. Misschien met opnieuw een uitdrukking, zoals elkaars bordje leegeten uit de wielersport, gebezigd tijdens de analyse: “De VVD wil de CDA verder leegeten.”

Zal na vanavond de PVDA nog steeds tevreden zijn over het debatterende optreden van Job Cohen en blijft het CDA geloof in het leiderschap van Jan Peter Balkenende ongeschonden overeind?

Nog een kwartiertje……..

Nu deed ik toch zelf, waar ik zo’n vreselijke bloedhekel aan heb, met de nodige herrie op zondag klussen. Maar ja, soms breekt nood wetten. En zo’n nood hadden we. Zaterdag werden de houtdelen van mijn huis door prachtige kunststofdelen vervangen. Een, niet door mij uitgevoerde klus, die inclusief opbouw voor twee man een dag werk zou zijn. Ware het niet dat demonteren van het zonnescherm, door de vastgeroeste bouten, niet zomaar wilde lukken. Een uitloop die de werkdag zou overschrijden.

Er niet helemaal zeker van, dat in de komende dagen de buienradar weer actief zou zijn, stemden wij er in toe, dat het werk zondagmorgen afgemaakt zou worden. Weg Zondagsrust, waar ik zoals gezegd, niet van gecharmeerd ben. Misschien heeft het ook wel met mijn genoeglijke woonomgeving te maken, met de tuin aan het water gesitueerd. Dat maakt van onze woning een camping aan huis. En daar wil je in alle rust van kunnen genieten.

Inmiddels is het tweede pinksterdag, zit ik met m’n laptop aan het water te bloggen en is gelukkig alle rust teruggekeerd. De kakofonie van futen, eenden, meerkoeten, allerhande vogels en volière buurvogels niet meegerekend.

Na Minister Hirsch Ballin te hebben gehoord, begrijp ik waarom de politie liever bonnen schrijft dan boeven vangt. Onder die boeven zijn er immers veel van hun eigen bazen, met hun vuige declaratiegedrag.

n.b. Een eerdere bonnenfrustratie lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/dierenambulance.htm

TV programmamakers, maar ook dagbladredacteuren, hebben er steeds meer een handje van om je voor verdere uitdieping van een bepaald programma je te verwijzen naar hun internetsite. Hoogst irritant. Laat mij alsjeblieft zelf bepalen via welk medium ik mij wil laten informeren. Wij consumenten hebben geen enkel belang bij die vorm van kruisbestuiving.

Stel je nou toch eens voor dat je via de ANWB borden met de auto naar Den Haag wilt rijden, maar dat je halverwege de melding krijgt, dat je de reis naar Den Haag verder per fiets moet vervolgen?!

Zo goed je naar Den Haag voor de auto en niet de fiets hebt gekozen, kies je met het kijken naar TV of het lezen van de krant op dàt moment niet voor internet. De digitale snelweg kies je op andere momenten.

n.b. Lees in mijn kroondomein “Heen met de auto, terug met de brom”:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/heenmetdeauto.htm

Digitaal ben ik even buiten beeld gebleven, om m’n wandeling van Maastrichts Mooiste te combineren met een paar dagen België, waar wij met Luik als uitvalbasis, de geneugten van de Walloniërs opzochten. Geheel volgens ieders verwachtingspatroon, deden wij vrij snel na aankomst, een kroeg aan om ons na zo’n 300 autokilometers te laven.

Hoewel wij dat natuurlijk wisten, blijft het gek om net aan 20 kilometer over de Nederlandse grens te ervaren dat niemand één woord Nederlands sprak èn het zelfs niet verstaat. Nog steeds neig ik daarover mij af te vragen: “Hoe dom moet je zijn….?!”  Heel illustratief daarvoor is de tip die ik, die avond in een restaurant, gaf. De kelner nam uiterst vriendelijk de 20 eurocent als tip aan, waar € 3,80 was bedoeld. Al was het alleen al om, nog maar net in België, ons Hollands imago niet te bevestigen, stak ik alsnog het verschil hem toe.

Grappig was wel dat, in eerder genoemde kroeg, wij door een Noord Afrikaner werden bediend die, jazeker, Hollands sprak. Hij kon zelfs ons nationaal vermoeden bevestigen, dat de Walloniërs geen woord Vlaams willen kennen, om vooral niet de indruk te willen wekken dat zij toenadering zoeken, tot hun conflicterende landgenoten. “Daar zijn de Hollanders dan de dupe van,”, sprak de Marokkaan. Ook onthulde hij waarom er steeds in wisselende groepjes foto’s werden gemaakt. Zij vierden namelijk een verjaardag en ik denk te weten van wie. Zij is midden twintig en type niemendalletje, verre van sexy. Maar o wee, zodra er weer een groepsfoto in de maak was, ging haar brilletje af, trok ze haar koppie schuin en zette ze moeiteloos haar pose in de cheese-stand. En dat keer op keer. Heel erg deed zij mij denken aan de metamorfose van Helga van Leur.

-o-o-o-

Onze tweede dag leek de Wallonië-theorie te verbleken. Nu werden wij door een jonge vrouw met veel enthousiasme in het Hollands aangesproken. Verder in het gesprek bleek het leuke typie een Italiaanse te zijn.

-o-o-o-

-o-o-o-

Ooit mochten de Belgen zonder rijbewijs een auto besturen, waardoor het in het land van de frietkotten erg uitkijken was geblazen. Maar anno 2010 rijden zij heel gedisciplineerd en als echte heer (m/v) in het verkeer. Dat maakt hun noorderburen tot een land vol losgeslagen automobilisten. (lees:  idioten).

-o-o-o-

Het futuristische station van Luik blijft verbazen. Oké, de HSL en TGV doen op hun internationalen ritten dit station aan, maar de bedrijvigheid overtreft het reizigersaantal van treinstation Hattum niet.

Met onze auto aanvaarden wij maar weer de weg naar huis.

Net driekwartier van huis, een klein half uurtje met de boot en ik waande mij in het buitenland. Nog twintig busminuten verder liep ik een georganiseerde wandeltocht van 20 kilometer op Texel.

Ondanks een temperatuur van 10° Celsius, was het een fantastische tocht door bos, duin en over het strand. Het viel mij op dat er op een aantal plaatsen in het bos koekoeksklokken waren opgehangen. Niet zichtbaar, maar des te beter te horen. “Koekoek”, kennelijk een Texelse gewoonte. Er was geen klok die op tijd liep, met als gevolg dat je van alle kanten regelmatig de koekoek hoorde. Pracht natuur met een overweldigende sound.

Omdat wij onze adviseurs vertrouwden, de financiële producten erg ingewikkeld waren, zijn wij vele jaren door de bank- en verzekeringsinstellingen voor miljoenen opgelicht. Heel wat consumenten zitten nu nog diep in de schulden, door de in hun maag gesplitste spaarbrieven, aandelenleasepakketten, koopsompolissen, achtergestelde deposito’s en te hoge hypotheken. De bonusboeven, verantwoordelijk voor dit leed, zijn volledig buiten schot gebleven.

Alsof er geen Nederlandse Bank (DNB) of Autoriteit Financiële Markten (AFM) bestaat, heeft  de Vereniging van Effectbezitters (VEB)  het lot van de consument, van pakweg het jaar 2020, zich aangetrokken. Zij willen een financiële basiskennis als vak op de scholen introduceren. Met andere woorden: de volwassen consument van de toekomst moet op school leren, hoe zij financiële adviseurs in hun verkoopgesprek kunnen ontmaskeren, zodat zij niet meer kunnen worden opgelicht?! Is het niet logischer dat het verkopen van financiële wanproducten simpelweg strafbaar wordt gesteld?

In de vervoersbranche zijn ze helemaal niet voornemens de consument bij te scholen. Neem nou die verdomde strippenkaart. Het is echt niet zo moeilijk om in gevouwen toestand zo’n kaart af te stempelen. Alleen, je weet nooit hoeveel strippen je moet afstempelen?! En er is geen tram- of busmaatschappij die daarin voorlichting geeft. Stempel je te veel af, wordt je bedankt; stempel je te weinig af en je wordt gecontroleerd, ben je zuur.

Inmiddels hebben de vervoersbedrijven een systeem bedacht, waarbij de reiziger niet meer zelf hoeft te bedenken hoeveel strippen er afgestempeld moeten worden. De OV chipkaart regelt dat automatisch voor je. OV chip is dus de elektronische portemonnee-graaier. Bij instappen effe “er tegen aan houden” en bij uitstappen effe “er tegen aan houden,” OV chip bepaalt en (ont)neemt je de reiskosten. Nauwelijks valt het nog te controleren. Ook hier is de consument het willige slachtoffer. Een ideetje misschien voor meneer Heijn, gewoon ons automatisch boodschappen sturen en de kosten automatisch van onze rekening afschrijven. Wie volgt.