Berichten van 15 februari 2010 tot 21 februari 2010

Terug van ons bezoek aan de burcht stonden er inmiddels ook  twee peperdure Ferrari’s geparkeerd. De coureurs waren in druk gesprek met de chauffeur van de bestelwagen. Het tafereel kwam bij ons heel verdacht over. Daarom leek het mij slim om op afstand stiekem een snapshot van de vermeende plaats delict te maken. Om daarna als de wiedeweerga te verdwijnen.

Nog geen kwartiertje onderweg, werden wij door zowel de rode als gele Ferrari voorbij gescheurd. Even zat mijn hart in mijn keel. “Waarom moest ik zonodig die foto maken?!” Gelukkig verdwenen de bolides snel uit het zicht.

n.b.: Meer over Duitse parkeerders val te lezen: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/tolerantie.htm

Virtueel is de NAVO, onder leiding van secretaris-generaal Rasmussen, ons land binnengevallen. Onze regering is gecapituleerd.

Hoewel ik inmiddels in de vrolijke vut aan het rentenieren ben, leef ik toch mee met de werknemers die het er heden ten dage niet makkelijker op hebben gekregen. De onderlinge verhoudingen, werkgever-werknemer, zijn er mede door de kredietcrisis niet beter op geworden. In mijn werkzame leven is zo’n situatie ook meerdere malen voorgekomen.

Ooit zou ik daarover een liedje hebben geschreven, ware het niet dat ik daar geen talenten voor heb. Het idee was er wel, op muziek van “De glimlach van een  kind” (doet je beseffen dat je leeft). Destijds gezongen door Willy Alberti en later door André Hazes. Mijn tekst begon met: “De grimas van een baas doet je beseffen dat je werkt.”

Verder ben ik nooit gekomen. De tijd is er rijp voor om de song alsnog geschreven te hebben. Daarom deze oproep: Wie schrijft de tekst voor “De grimas van een baas…”

Als beloning wordt deze songtekst, naar keuze met of zonder naamsvermelding, hier en in mijn kroondomein (www.kroondomein.com) gepubliceerd.

Ik ben benieuwd.

Toch wel sneu voor Erica Terpstra dat zij, net voor haar afscheid als voorzitter van de NOC*NSF, zo’n uitglijder heeft gemaakt. Kennelijk was het etentje met kroonprins Willem Alexander en prinses Maxima een beetje uit de hand gelopen. Kan ik mij best voorstellen met de temperament-volle Maxima aan de dis. Het prinselijk paar had mogelijk Erica op een afscheidsdiner getrakteerd. En als dat zo is heeft de prinses er alles aan gedaan om het de scheidende voorzitter naar de zin te maken. “Kom op Erica, ik schenk nog eens bij, proost!” De Argentijnse zal zeker niet te beroerd geweest zijn om de basispasjes van de Tango voor te doen. “En dan nog een lekker glaasje...” “Leve onze ambassadeur van de sport, hoera, hoera, hoera!”

Het zal er vrolijk aan toe zijn gegaan en dat maakte Erica misschien wel een beetje tipsie. Niets aan de hand, mag ze ook eens alsjeblieft.

Maar ja, om dan met dubbele tong bij Edwin Evers in zijn radioprogramma te gaan zitten, waar zij voor gedisciplineerd niet verder kwam dan ‘gedispeleciveerd’,  is natuurlijk een beetje dom. Ik vind niet dat de programmamakers van dit Live programma uit Vancouver dit niet hadden mogen uitzenden. Zij maken graag smaakmakende radio. Nee, ik vind dat Willem Alexander, als gastheer van het diner, Erica bij de microfoon weg had moeten houden.

Spreekwoordelijk gesproken, zat Erica met een kater en lag hij met een engeltje in bed.

Het was dit weekend weer druk op rijksweg A2, met vluchtelingen uit Zuid-Nederland, die het carnaval niet willen meemaken.

Kom op minister Eberhard van der Laan, geef hen dispensatie, zodat zij geen Randstedelijke inburgeringcursus behoeven te volgen. Zij gaan heus wel weer terug.

N.b.: Lees ook over het land waar ècht niet wordt gelachen:
http://www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/verbannenlach.html