Berichten van 5 april 2010 tot 11 april 2010

Ik heb het anders nooit en mijn roots geven daar geen enkele aanleiding toe, toch heb ik momenteel sterk de behoefte om in Israël te willen zijn. Niet om mijn rentenieren op te geven, om mij in de kibboets nuttig te maken, maar alleen maar om tegen de Klaagmuur aan te kunnen hangen. Tenminste, als deze westelijke muur van de Joodse tempel, zich ook zelfbeklag laat aanleunen.

Mijn klaagzang richt zich heel erg op mijn geleverde prestaties van de laatste tien weken en de resultaten die dat hebben opgeleverd. En omdat ik daarvan niets begrijp, de garantie op mijn lichaam na overlijden van mijn ouders royaal is verlopen, had ik mij via de muur tot de schepper willen richten. Zou ik een klachtenformulier ingevuld moeten hebben, die tussen de stenen van de muur gefrommeld zou moeten worden, had daar op gestaan:

“Tien weken lang heb ik mij op de sportschool te pletter getraind, met een zwaarder fitnessprogramma dan ooit te voren. Niet simpelweg hangen aan de “weerstandsapparaten”, maar met gewichten fors aanpakken in de stoere mannenhoek”. Dat twee tot drie keer per week, afhankelijk of ik ook nog een wandeltocht van minimaal 15 kilometer in marstempo (6 km p/u) zou lopen. Daarnaast heeft een mondjesmaatmevrouw mijn eetgewoonte drastisch aangepakt. Rauwkost bij de lunch en zeker 2 stuks fruit on tea time. En dan toch vandaag, tijdens mijn APK, blijk ik 6 ons meer vet gehamsterd te hebben en verloor ik 8 ons aan spiermassa”.

Oké, ik ben niet terug op watjesniveau, maar mentaal hakt het er toch effe in. Mijn sportinstructeur, die gelijk maar even mijn trainingsprogramma meedogenloos heeft aangepast, denkt dat ik te weinig eet ten opzichte van de inspanningen die ik lever. Dat heb ik weer. Voor de insiders zal het wel logisch zijn, meer eten om af te vallen, vet te verbranden en spiermassa te ontwikkelen, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Het doet mij denken aan het advies wat ik ooit kreeg van een oogarts, op de vraag wanneer ik de voorgeschreven bril moest dragen. Met als antwoord: “Als je moe bent.” Dus, een ander gaat naar z’n bed en ik zet m’n bril op. Ook daarover zou ik eigenlijk iets van op het briefje moeten zetten.

Hoewel…, toch maar niet naar Israël, ik mag toch helemaal niet klagen. Ik eet zelfs niet uit de muur.

-0-0-0-

n.b.: meer sportschoolperikelen:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/kaftan.html

Lang heb ik er over lopen dubben, maar het lijkt me heel belangrijk om schoon schip te maken, om een latere ontdekking, met bijkomende vervelende consequenties voor ons land, te voorkomen. Kabinet Kok (Paars 2) is 16 april 2002 destijds gevallen op de val van Sebrenica (voormalig Joegoslavië). Dit omdat de internationale vredesmacht, waar het Nederlandse VN Bataljon onderdeel van uitmaakte, te kortschoot in het bieden van voldoende bescherming. Balkenende IV viel afgelopen 20 februari, doordat de regeringspartijen het niet met elkaar eens konden worden over een eventuele verlenging van de missie van de Nederlandse militairen in Uruzgan (Afghanistan).

Tot twee keer aan toe viel het kabinet met ons Nederlandse leger als aanleiding. Dat lot wil ik Kabinet Cohen besparen. Vandaar dat ik mijn, misschien wel discutabele, rol als militair, in 1967 werkzaam bij de Inspectie der Infanterie, nu maar prijsgeef.

Als dienstplichtig soldaat had ik op het gekwalificeerde secretarie, waar stukken tot aan NATO zeer geheim gecontroleerd rouleerde, ondermeer de taak om deze geclassificeerde stukken te archiveren en weg te houden bij minder geclassificeerd personeel. Ik heb het over de tijd dat het Oostblok nog een bedreiging vormde voor de westerse wereld. Mijn dienstplichtige evenknie was korporaal Chris, die de leiding had over de postkamer, direct naast het secretariaat gevestigd. Wij hadden een verbluffend goede samenwerking. Totdat Chris, of liever gezegd zijn verloofde, trouwplannen kreeg. Heel gebruikelijk was het dat er voor ons soort militairen dan direct, door de geheime dienst (S2), een nieuw antecedentenonderzoek plaats vond. En wat bleek, Chris was niet meer te vertrouwen. Volgens de S2 dan.

Uit vergaand onderzoek was namelijk gebleken dat zijn aankomend schoonvader ooit sympathiseerde met de communistische partij. Dit had grote consequenties. Chris mocht geen geclassificeerde stukken meer onder ogen krijgen. Eigenlijk moest hij uit zijn functie worden ontheven, om elders zijn dienstplicht voort te zetten. Op de gehele werkvloer van de Inspectie der Infanterie kwam dit bericht heel hard aan. Korporaal Chris, een man die ieders sympathie en vertrouwen genoot.Omdat mijn Luitenant en Sergeant, door hun uitgesproken luiheid, volledig op mij waren aangewezen, waren zij beïnvloedbaar. Het lukte mij dan ook om voor Chris tot een compromis te komen. Hij mocht zijn functie blijven vervullen. Alleen, als er geclassificeerde stukken moesten worden vermenigvuldigd en verzonden, moest ik daar lijfelijk bij aanwezig zijn, om er op toe te zien dat m’n maatje alle handelingen zonder enige interesse voor de inhoud vervulde. En daarin zit het discutabele van mijn taak. Die last op mijn schouders, met de Russisch leider Nikita Chroesjtsjow als direct belangstellende voor onze geheime stukken, was veel te groot. Hiervoor had ik destijds aan de bel moeten trekken. Ik had de Inspecteur Generaal, of desnoods de Minister van Defensie Willem den Toom, moeten informeren over een mogelijk lek in onze Defensie. Ik heb dit verzuimd. Als hier, ten tijde van het Kabinet Cohen, maar geen vragen over worden gesteld.

Door de oppositie hierover de wind uit de zeilen te halen, voel ik mij opgelucht.

Volgt na de medicijnknaak (€ 1,15)  nu ook de doktersjoet (€ 5,=) ? En wie weet, zelfs ook een drastische verhoging tot maar liefst € 775,= van de eigenbijdrage voor je zorgverzekering?!  Dit omdat de zorg in Nederland onbetaalbaar is geworden, waarbij de vergrijzing als hoofdoorzaak wordt aangemerkt.

Dat motief valt heel sterk te betwijfelen. Inefficiënt werken door de heren medici, omdat zij elkaars patiënteninformatie niet overnemen, is alleen al een grote boosdoener. Zonder dat het om een second opinion gaat, onderga je in het ziekenhuis heel wat testen, waarvan de uitslag al in je medisch dossier valt terug te lezen. Een kostenpost van heb ik jou daar. Kennelijk bedoeld om de omzet en dus het inkomen per specialist de hoogte in te jagen. Dan nog niet gesproken over de vele managers, die de inefficiënte ziekenhuisbranche met inkomens ver boven de JP-norm, op de payroll hebben staan. En moet ik daar, als vergrijsde voor bloeien. (O rhesuspositief)?

Als de vergrijzing in de zorg al de grootste kostenfactor is, zit de (on)gezondheid van een grote bevolkingsgroep ons op de hielen. En dan heb ik het niet eens over de rokers en de (alcohol)verslaafden. Nee, de vetvreters van de fastfood, die nauwelijks nog een normale, gezonde maaltijd nuttigen. Die hun kinderen meeslepen in dit ongezonde eetpatroon. De groep mensen die totaal niets aan bewegen doen, laat staan dat ze hun kinderen laten sporten. Hun kroost beweegt slechts duim en wijsvingers bij een computerspelletje, uren lang achter de PC. Die ongezonde levensvorm gaat zich steeds meer wreken en dat gaat ons pas ècht veel geld kosten, in zorg en ziekteverzuim. “Tja, vet cool.”

Naar elkaar wijzen moet maar eens afgelopen zijn.