Berichten van 25 april 2011 tot 1 mei 2011

Met mijn camera in de aanslag, de recorder aan voor het geval er iets mis zou gaan, zat ik vanochtend achter de buis. Te kijken naar het koninklijk bezoek in Thorn en Weert. Vooral Weert had mijn aandacht, want daar woont mijn zusje, die vanmorgen om 9:00 uur al een strategisch plekje langs de route had ingenomen. Zij zou op TV komen en handen schudden met leden van de Koninklijke familie.

Hoewel ik het niet met zekerheid kan zeggen, geloof ik niet dat zij op TV is geweest. Bovenstaande foto moet ik er toch nog maar eens op naspeuren. Wél heeft zij handen geschut, van een prins die haar zelfs lieverd heeft genoemd. Natuurlijk is daar een foto van gemaakt. Ik heb echter geen idee of mijn zus deze voor publicatie vrijgeeft. Uit haar telefonisch verslag maak ik in ieder geval op dat zij vol is van die gebeurtenis. Geinig toch?!

Mijn Koninginnedag speelt zich dit keer ingetogen af. Eerst moet mijn vrouw maar weer een beetje zijn opgeknapt, dan komt het lol maken vanzelf weer terug. Tegen de traditie in ben ik vandaag dan ook niet langs de vrije marktkraampjes geslenterd.

Weet je wat, ik zal alsnog mijn bijdrage hieraan leveren, door mijn digitale kleedje voor de vrijmarkt uit te spreiden. Kijk rustig rond, doe een leuk bod als je iets ziet van je gading. Lijkt mij een goed idee om de opbrengst dan ten goede te laten komen aan de kankerbestrijding (KWF ).

Canon Camera Power Shot G3, inclusief draagtas; Barometer in grenen; Enkhuizer Almanak diverse jaren; Cocktailshaker; Eau Amsterdam (grachtenwater in cadeauverpakking); kaartspellen; overleefhamer voor in de auto; muziek CD’s in populaire genre (op aanvraag); autospeakers; AKai bandrecorder met veel banden. LP’s. PC met 17 inch scherm.; Kinyo PC speakers; Fietsendragen (valt buiten de KWF opbrengst) type Condor RC-2-F geschikt voor de elektrische fiets, nauwelijks gebruikt.

Het was een heel onwezenlijke, spannende ochtend. Om twaalf uur zou mijn vrouw de uitslag krijgen van de vreselijk nare onderzoeken. Bijna op de seconde liet de arts een patiënt uit, dus leek het uur U te zijn aangebroken. De zenuwen gierden door onze keel, doordat de muizenissen zo langzamerhand onze kop uit klapten. Angst had ons in de greep. Er werd een andere patiënt binnengeroepen, wat ons nog even verschoond hield van een eventueel naar bericht. Toen moest het er toch van komen.

Hoewel de inleiding van de arts uiterst vriendelijks was, begrepen wij direct dat er tegenvallers stonden aan te komen. “Het is niet zinvol om een zware operatie te ondergaan, waarbij de slokdarm wordt verwijderd (?!), want er zijn ook elders ‘plekjes’ geconstateerd. In bot en longen.” Mijn vrouw had haar voeten stevig op de grond staan, haar yoga-foefje, en  hoorde alles heel rustig aan, stelde zinnige vragen, terwijl ik volkomen was dichtgeklapt.

“Maar we hebben nog een goeie mogelijkheid met een chemokuur en bestraling. Dit gaan we  met de desbetreffende specialisten bespreken, dan weet u woensdag meer”. “En ja, dan gaan we wel zo spoedig mogelijk met u aan de slag,” haastte hij er aan toe te voegen, toen hij de radeloze blik zag van mijn vrouw. Maar dan nog blijft het wederom vijf dagen van spanning, zonder dat er iets gebeurd. En dat vanaf begin maart af. Hoe sterk moet je dan zijn...

Toch nam mijn dappere vrouw bijna stoer afscheid: “Wij zullen er voor knokken dokter.”  Een opmerking die lovenswaardig was, getuigt van haar wilskracht, maar voor mij erg ongelukkig uitkwam. Want juist op dat moment stond ik met tranen in mijn ogen. Nou niet bepaald een gelaatsuitdrukking waarbij mijn support overtuigend overkomt. “U straalt positieve wilskracht uit mevrouw Kroon, daarmee heeft u al heel wat gewonnen,” negeerde de arts mijn zwakke moment.

Eenmaal buiten het ziekenhuis, hadden we toch een raar gevoel van opluchting. We hadden een uitgesproken kloten bericht gekregen, maar het had erger gekund. Zo erg als het de laatste dagen in ons hoofd ronddoolde. We popelen om ons door de Ups en Downs heen te knokken.  Wat maken die paar traantjes dan nog uit.

Metaforisch gesproken hebben
mijn vrouw en ik nog slechts één
hersencel over. Daardoor is het niet
vreemd dat wij nog maar aan
 één ding kunnen denken.

Wij hebben alle hoop dat heel
snel de cellen weer aangroeien.

-o-o-o-

n.b. Lees meer aforisme in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/gein.htm

Op een heel specifiek punt, ben ik van een uitstervend ras. Die van de slagersjongenfluit. In het straatbeeld, of liever gezegd, in de straatsound, komt het nauwelijks meer voor dat mensen zich al fluitend lopend of per fiets voortbewegen. Historisch gesproken werd het fluitend fietsen aan de slagersjongen toegedicht. Het zit kennelijk in mijn genen, want mijn fluiten gaat vanzelf en ik ben mij er nauwelijks van bewust. Totdat ik in een mailtje van mijn Zuid-Afrikaanse nicht las dat zij mijn fluitje mist. Let wel, zij verwijst hiermee op geen enkele wijze naar incestueuze activiteiten. Dan was er in ieder geval geen verkleinwoord gebruikt, maar dit terzijde.

Dol op muziek, in het genre van muziek per strekkende meter, fluit ik er erg graag lustig op los. Dat fluiten zegt ook iets van mijn vrolijke geaardheid, wat zich ook nog wel eens manifesteert in humoristische uitlatingen. Want ook (gevoel voor) humor hebben mijn ouders mij van huis uit meegegeven. Vergeef mij deze zelfverheerlijking, of masturbatieshow, zoals ik dat nog wel eens, weliswaar over anderen, pleeg te noemen.

Ik haal deze eigenschappen alleen maar aan, omdat ik mij daarmee altijd heel gelukkig prijs, maar dat het in deze fase van mijn leven mij momenteel erg opbreekt. In de periode dat mijn vrouw ernstig ziek is en zij moet knokken om te overleven.

Dat ik daardoor niet fluitend over straat loop, zal niet direct opvallen. Maar dat ik niet gevat op een kwinkslag van een ander inga, dat zal wel opvallen. Ik heb nou eenmaal aan mijn kont hangen, dat ik graag lol wil maken. Gepaste, serieuze momenten daar gelaten. Of misschien is het wel zo, dat ik met mijn vrolijke opmerkingen anderen wil pleasen.

Mijn huidige (non) reacties vragen in mijn omgeving misschien wel om een verklaring, maar dat is juist iets wat mij niet is gegeven. Het lukt mij niet om mijn snikken te onderdrukken, iets te vertellen over het waarom mijn vrolijkheid danig is getemperd. Vreselijk vind ik het, dat er bij het minste geringste tranen in mijn ogen staan. Zelfs bij het lullige tv-programma “bloemetje” houd ik mijn ogen niet droog. Mijn fluiten is janken geworden en daar baal ik vreselijk van. Niet omdat het niet mannelijk is, m’n zorg, maar omdat niets of niemand daarmee is gediend.

Ik moet binnen mijn sociale kring dan maar effe arrogant of nors overkomen. Het is niet anders. Op mijn sterke momenten zal ik, daar waar verwondering begrijpelijk en ongewenst is, mij enigszins verklaren. Gelukkig heb ik, in overleg met mijn vrouw, een belangrijke kring van mensen wel van onze huidige situatie digitaal op de hoogte kunnen stellen. Hun hartverwarmende reacties lees ik achter mijn PC met een onzichtbare snik. Laat dan maar de tranen in mijn ogen springen, want zoveel support doet mijn vrouw vreselijk goed.

Kom op huilebalk, het gaat niet om jou, maar om je ijzersterke vrouw!