Berichten van 12 december 2011 tot 18 december 2011

Wat was het leven vroeger toch lekker simpel. Neem nou de hersftperiode. We wisten toen met z’n allen dat sommigen onder ons een beetje zouden doordraaien. Dat komt door “het vallen van de blaadjes….”, was de algemene verklaring en lekendiagnose. Tegenwoordig gaat het er veel gekker aan toe. Want, zodra de blaadjes van de bomen vallen, komen volwassens kerels met hun speeltje naar buiten; de bladblazer.

De herfst wordt niet meer bij elkaar geveegd, maar weggeblazen. In het gunstigste geval op een hoop, waarna de verkleurde blaadjes alsnog in de vuilniszak verdwijnen. Maar het is ook geen uitzondering dat het pluisje blazen voor volwassenen eindigt aan de rand van de stoep. Naar eigen waarneming is dit op de Gooise Matras, daar waar hooghartigheid met poenerig gedrag hand in hand gaat, eerder regel dan uitzondering. Aan de gemeentereiniging ‘de eer’ om dit tuinafval te verwijderen. Daardoor kan ik mij levendig voorstellen dat gemeenten als Blaricum, Laren, Bussum en Naarden jaarlijks een extra herfsttoeslag in rekening brengen. Wordt dit nog niet gedaan, staat het elke inwoner van de betreffende gemeenten vrij om deze blog uitgeprint, met eigen naam ondertekend, in de ideeënbus te deponeren. Op voorhand doe ik al afstand van de goed-idee-beloning.

Door de storm van de afgelopen dagen hebben de bomen hun laatste blaadjes laten dwarrelen, zijn ze door de hobbyisten weggeblazen en kan de bladblazer weer worden opgeborgen. Ik houd mijn bezem als multifunctioneel gereedschap gewoon binnen handbereik.

Moeder Natuur had echter nog een verrassing voor mij in petto ( Why Me?). Met de kracht van een peloton bladblazers werd de klimop van de buren mijn voortuin ingeblazen, waarbij mijn entree volledig werd geblokkeerd. Dit keer moest er weer ouderwetse mankracht aan te pas komen.

De originele striptease-foto is door censuur verwijderd.

Vanavond kwam het wereldschokkende nieuws uit Woudrichem, tenminste volgens de meneer van de lokale SGP die de landelijke media had opgezocht. In de Herry’s Bar heeft er een striptease plaatsgevonden, waarover schande werd gesproken. Zal dit die kroeg zijn waar ik mij als lid van de mediamaffia mij heb kunnen bewapenen?!

Eén van onze mediamaffialeden werd 50 jaar, wat hij slechts in familiekring wenste te vieren. Maffieus als wij waren kwamen wij natuurlijk vroegtijdig achter de locatie waar die happening zou plaatsvinden, in de Gevangenpoort van Woudrichem. Nog een reden om dát feestje niet aan ons voorbij te laten gaan.

Met z’n zessen togen wij die dag naar Woudrichem. Voor deze gelegenheid waren wij opzichtig, herkenbaar als Maffia, gekleed. Onze overval zou tijdens het diner van de jarige plaatsvinden. Omdat wij uit alle windstreken moesten komen, hadden wij voor de lokale kroeg als uitvalsbasis gekozen. Geheel naar ons traditionele gedrag verzamelden wij ons aan de bar. Onder het genot van een biertje namen we nog even ons rollenspel door, wat de nodige hilariteit veroorzaakte. Iets wat de kastelein ook niet was ontgaan. Nieuwsgierig naar datgene zich in Woudrichem zou afspelen, vroeg hij naar de details. De sleutelwoorden MediaMaffia, overval en Gevangenpoort bracht hem spontaan in actie. Na even de bar te hebben verlaten, kwam hij van achteren terug, recht op mij af en legde een pistool voor mij op de bar. “Neem deze mee naar de Gevangenpoort, dan maak je de overval wat echter”. “Uhh..” “Pak mee, ik krijg ‘m na jullie overval wel weer terug”. Stoer als wij deden, namen we het pistool mee, om ‘m later weer netjes terug te brengen.

Voor ons was dát toen wereldschokkend nieuws: “Kastelein levert pistool voor de grap”. Ik denk dat die meneer van de SGP ook niet blij met díe actie zou zijn geweest. Maar, zou het diezelfde kroeg zijn geweest?! In dat geval had ik dan toch liever die striptease gehad.

-o-o-o-

n.b. Meer over de MediaMaffia lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/mediamaffia.html

Bijna provocerend heb ik vanavond mijn rug naar de TV gekeerd. Het groot dictee der Nederlandse taal 2011 is er op. En daar heb ik nou helemaal niets mee. Teruggetrokken in mijn werkkamer, o nee mijn hobbykamer sinds ik in de vrolijke vut zit, heb ik op mijn PC Word maar weer eens geopend. Want, het wordt de hoogste tijd om weer eens te bloggen.

De wil om daarop te schrijven is nooit weg geweest, alleen laat mijn gezondheid mij weer eens in de steek. Misschien moet ik het geen gezondheid noemen, maar een blessure, waar ik last van heb. Uiteindelijk is een voetballer ook niet ziek als hij last heeft van zijn knie. Dan ben ik dat ook niet, als ik last heb van mijn kop, mijn lichaamsdeel waaruit mijn (schrijf)prestatie moet voortkomen. Het klinkt ook veel aardiger: “Door mijn hoofdblessure kan ik momenteel niet met mijn pen acteren.”

Zij die mij kennen en/of mij bloggiaal langer volgen, weten dat ik na zeven mislukte operaties in mijn voorhoofdholten ben uitbehandeld. Ik heb het maar met die permanente koppijn te doen. En dat lukt ook wonderwel… uhhh, meestal. Het is geen onlogische gedachte dat mijn huidige kopzorgen behoorlijk opspelen, als reactie op de zware tijd die ik met mijn Truus heb moeten doormaken. Naar het schijnt moet ik ook dit mij maar laten overkomen. Wachtend op beter.

Trouwens, in bepaalde opzichten is het al ietsje beter. Het verdriet over het verlies van mijn meissie manifesteert zich nog bijna elke dag. Maar slaat nu ook wel eens een dagje over. Dat komt ook omdat mijn tweede leven zich duidelijk heeft ingezet.

In dat Second Life is er zelfs een tweede Geertruida opgestaan. Ik schreef (met foto) al over haar, “Alleen de naam al”, in mijn blog van 25 november. Met die Truus, nee Trudy, heb ik ontzettend veel plezierige momenten. Zij heeft veel gevoel voor humor, wat voor mij bijna een eerste levensbehoefte is. Ook hebben we ontdekt dat steeds meer interesses van ons parallel lopen. Ik ben blij dat ik met haar loop. Want ja, zij is voor mij meer dan een maatje. Hoe dat zich verder ontwikkeld zal de tijd leren en die tijd nemen we.

Trudy is gisteren naar Canada vertrokken waar zij tot 1 januari bij haar zoon, schoondochter en twee kleinkinderen is. Direct na de oliebollen sta ik op Schiphol om mijn meissie van mijn tweede leven weer op te halen. Samen plannen we dan ons tournee langs familie en vrienden, voor een nadere kennismaking.

In alle opzichten heb ik alle reden om naar 2012 uit te kijken.