Berichten van 2 april 2012 tot 8 april 2012

Zoals uit recente publicaties blijkt, zijn het de Polen, Bulgaren en Roemenen die in ons land steeds meer misdrijven plegen, zoals autokraken, skimmen, winkeldiefstallen, woninginbraken en zakkenrollen. Vreemd genoeg vaak de kleine criminaliteit genoemd. Hiermee steken zij de Marokanen zo langzamerhand behoorlijk naar de kroon, wat overigens door mij niet als een woordspeling is bedoeld.

Geert Wilders zal met zijn PVV hierdoor toch een ander liedje moeten gaan zingen, want de nieuwe criminelen zijn geen moslims, maar gelovige katholieken en orthodoxen, vergelijkbaar met de leer van de katholieke kerk.

Maar ja, het is wel waar dat de Moelanders (uit Midden- en Oost-Europa) bovengemiddeld in ons land de criminaliteit in gaan. Minister Opstelten doe daar wat aan! Pak ze aan en donder ze het land uit. School onze Animal Cops om tot Ratten Politie en blijf dat tuig op hun huid zitten. De goedwillende immigranten hebben zo dan niet meer dat slechte imago aan hun kont hangen en krijgen zo in ons land een veel betere kans.

Of gaan we heel Nederlands de buitenlandse criminelen een handje helpen, door ook voor hun een verzamelplaats voor zakkenrollers te creëren. Dan zie ik met grote vrezen al bij de paal van het zakkenrollersverzamelpunt ook ‘de oproep’ in het Marokaans, Pools, Bulgaars en Roemeens verschijnen.

zakkenrollersverzamelpunt.

Misschien heb ik het wel te pas en te onpas gezegd, dat George Kooymans, ja die van de Golden Earing, een jeugdvriendje van mij is. Dat we in dezelfde klas zaten en hij op mijn dertiende verjaardag op zijn gitaar muziek van The Shadows speelde. Was Peter de Ronde, toen de oorringen nog met een s werd geschreven, met de hit Please Go nationale bekendheid kregen, mijn directe buurjongen. Leerde ik van Peter Vink, ja zeker die van Q65 (The Life I Live) Stratego spelen. Heb ik in die tijd een blauwe maandag verkering gehad met de zus van (ben effe haar naam kwijt) Jan van Leeuwarden, de “Sophietje” Johnny Lion van The Jumping Jewels. Maakte ik met hotviolist Frans Poptie regelmatig toertochten op de fiets.

Nou was het in die tijd geen kunst een bekende Nederlander te kennen. Den Haag stond destijds bol van bekende muzikanten. Was ’s Gravenhage het Volendam van de jaren zestig.

Raar toch dat het tegenkomen van een Bekende Nederlander altijd onderwerp van gesprek is. Dat iedereen er altijd maar mee op de foto wil. Het boeiend is als je zelf zo’n BN’ er kent. Het lijkt er op dat het imponeert op je Curricula Vitae (CV), een document waar ik door mijn leeftijd geen geld meer mee kan maken.

Zou er nog waarde aan mijn CV toegekend kunnen worden, heb ik nu toch wel weer een leuke bijzonderheid te melden. Na 25 jaar in Alkmaar te wonen ken ik uit eigen omgeving een BN’er, nou ja een BA’er (Bekende Alkmaarder), die door mensen vanuit de hele wereld wordt gefotografeerd. Echt, ik ken hoogstpersoonlijk De ijzervreter. Heb zelfs bij hem thuis wel eens een biertje gedronken en een paar weken terug was hij nog bij mij thuis. Wie kan dat zeggen ?!

Thierry, met de ijzervreter als officiële bijnaam, is kaasdrager van het Blauweveem. Staat gedurende de beroemde kaasmarktdagen in Alkmaar, met zijn (noodzakelijkerwijs) rare loopje voor en achter de berrie, wekelijks in de belangstelling. Is ontelbare malen gedigitaliseerd. Misschien moet ik toch ook eens met hem op de foto gaan?!

Gisteren meende ik mijn groene stroomstoring bij de vaatwasser in relatie te kunnen brengen tot het bovennatuurlijke. In relatie tot mijn Truus. Maar ik geloof nooit dat zij door middel van een soort schoktherapie zo mijn aandacht heeft willen trekken. Tenminste….

Zou ik daarin toch een beetje geloven, is het zeker en vast dat mijn meissie vandaag opnieuw een poging deed. Nu veel meer in lijn van haar karakter.

Er kwam namelijk vandaag heel regelmatig een jong musje op de rand van de tuinbank zitten, koekeloerde steeds naar binnen en fladderde in een soort fysieke mantra bij herhaling pal voor het raam omhoog. Alsof zij naar binnen wilde. Dat lijkt dan veel meer op een signaal van mijn overleden vrouw.

Truus, altijd gek op dieren geweest, genoot van alle vogeltjes in haar tuin en heeft meerdere malen gezegd, dat zij het zo ontzettend jammer vond, dat er nauwelijks nog musjes in de tuin komen. En dan ineens is daar dat musje…..

Van harte hoop ik dat dit vogeltje deze zomer mijn tuin blijft bezoeken. Heb ik toch een beetje het gevoel in direct contact met mijn lieve Truus te staan.

Rood omkaderd fladdert het musje omhoog.

de föhn en bedlampje

De laatste tijd heb ik materieel gezien ook de wind tegen. Dingen die kapot gaan die je niet zo maar even vervangt. Zoals de Grohe keuken mengkraan. Gelukkig werd het dure binnenwerk, op de valreep van 5 jaar garantie, gratis vervangen. Daarvoor moest ik wel die rare voorrijkosten betalen. Maar ja, het kan maar weer gemaakt zijn, want gedurende de tijd van de kapotte kraan, een monteur is er nooit binnen een week, is het een hoop gehannes.

Zo ook nu met de Bauknecht vaatwasser. Weekje wachten op de monteur, die dan constateerde dat de motor moest worden vervangen. Ook nu gelukkig weer alleen op basis van voorrijkosten. De motor moest worden besteld, dus weer een weekje wachten. Zijn tweede bezoek bleek ook niet helemaal afdoende te zijn. Motor was vervangen, maar het euvel niet verholpen. “Aha, het verwarmingselement lekt, daarvan heb ik wel een nieuwe in de wagen.” Probleem nog niet opgelost. Er moest nog iets worden vervangen, wat ook direct kon gebeuren. De vaatwasser wilde nog steeds zijn werk niet doen.

Na van alles te hebben nagemeten bleek de dubbele contactdoos kapot te zijn(?). Een stopcontact kapot? “Ja meneer, waarschijnlijk door sluiting.” “Maar de lampjes op de vaatwasser doen het toch gewoon, dan moet er toch ook stroom zijn?!””Dat zou je inderdaad denken, maar kijk maar eens op mijn metertje, de stroom zakt gewoon weg.”

De stekker van de boiler en dat zit allemaal onder de keuken weggewerkt, werd er uitgetrokken om daar de stekker van de vaatwasser in te steken. Verrek ja, de wasautomaat ging nu wel aan de slag. “Daar moet een elektricien bij komen.”Het was inmiddels vier uur, de monteur had drie uur nodig in plaats van het verwachte kwartiertje, zie dan nog maar eens de stroommeneer er bij te halen. Het onderstel van de keuken moest maar gewoon open blijven liggen en de stekkers van vaatwasser en boiler dan maar steeds voor gebruik omwisselen. Wat een gedoe allemaal.

De elektricien begreep niets van mijn verhaal en leek ook de opvatting te hebben stroom is stroom. Hij adviseerde mij op een andere manier de vermeende stroomstoring nog eens te checken, met een strijkbout of zo. Dat werd een föhn, ook een apparaat wat warm wordt. Dat ding deed helemaal niets. Toen er even een oud bedlampje bijgezet en verrek, die ging wel branden. Dan moet die föhn het toch zeker ook doen. Schakelaartje aan…. en toen gebeurde er toch wel vreemde dingen. Er werd door die föhn geen warme lucht geblazen, maar hij schakelde de lamp uit. Toeval? Uit die föhn, licht aan. Aan die föhn, licht uit…. Alsof het spookte.

Zou ik nu het medium Derek Oglivy moeten bezoeken, zodat hij even aan mijn Truus kan vragen of zij achter deze stroommysterie zit?!  Nee, ga ik niet doen. Stel je nou toch eens voor dat zij vindt dat ik wat minder de vaatwasser moet gebruiken. Dat effe met de hand afwassen ook zo is gebeurd en dat dàt veel beter is voor het milieu.

Niet dat Truus zich postuum niet met mijn huishouden mag bemoeien. Dat mag ze natuurlijk wel. Maar dan hoor ik dat wel graag rechtstreeks van haar en niet via Derek, dekinderfluisteraar. Graag krijg ik dan ook nog wat huishoudelijke tips en kan ik zo ook weer eens genoeglijk met mijn meissie praten. Ik geloof dat ik doordraaf…

Dat aan-en-uit-licht heeft natuurlijk niets met mijn Truus te maken. Wel geloof ik dat zij mijn beschermengeltje is. Zij over mij waakt. Ik zag het zelf, toen ik langs een beeld kwam waar een kroontje in bescherming wordt genomen. Laat mij dan maar denken dat ik dat kroontje ben.

Het beschermde kroontje.

Het doet je ècht goed om uitvoerig met een lotgenoot te hebben gesproken. Fantastisch zoals we uren lang geestelijk heel intiem hebben kunnen zijn. De gegidste stadswandeling, met een tsunami aan jaartallen, was minder. Tot dat ene moment dat de Haagse Brabantse en ik voor onze overleden partners een kaarsje gingen branden.