Berichten van 23 april 2012 tot 29 april 2012

De mannen van Norton lijken door hun eigen virus te zijn bevangen. Mijn PC’s zijn voor een heel jaar opnieuw beveiligd, zodat ik van hun genereuze gebaar van vijf euro korting geen gebruik zal maken. Ik heb mijzelf ruim vijftig euro korting gegund.

Deze week moest ik het abonnement van mijn virusscanner verlengen, waar Norton mij elke dag aan herinnerde. Nou deden zij dat nou niet bepaald in het sfeertje van “Kan ik u ergens mee van dienst zijn?” De wijzen waarop een verkoper nog altijd de klant tegemoet dient te treden. Ik ben een gevoelsmens, wat nog eens extra opspeelt als een leverancier zich lomp gedraagt. En dat deden ze, dieencyclopedieverkopers van Norton.

Met een rolmenuutje op “nu verlengen,” met slechts als alternatief om mij er later nog eens aan te herinneren, wilden zij mij verleiden om direct op de OK button te klikken. Nu of later was eigenlijk de enige keuze die zij mij lieten. Voor mij reden om juist verder te kijken.

Voor hun opgedrongen verlenging vroegen zij € 79,99  Was hun benadering niet zo agressief, had ik daar, onder het motto: verlengen van een bestaand product moet wel goedkoper zijn dan een nieuw product aanschaffen,misschien wel ingetuind. Hoewel?!

Met wat rondkijken in winkels en op internet, zag ik sowieso een paar euro goedkoper uit te kunnen zijn met Norton versie 6.0. In die wetenschap zou ik ook nog even kunnen afwachten, want mijn vorige leverancier, McAfee, deed een dag voor noodzakelijke verlenging nog een laatste aanbod wat ineens € 10,= goedkoper uitviel. Dat trucje zou Norton evenzogoed uit kunnen halen.

Dixons deed mij echter eerder over de streep trekken. Zij boden dezelfde Norton 360 aan voor € 29,= (?!) Jazeker, ruim vijf eurotientjes goedkoper dan simpel verlengen. Dan moest ik het echter doen met de ‘verouderde’ versie 5.0. Geen punt. Door hiervan bij internet-verlengen alleen de productsleutel (op het hoesje van de nieuwe DVD) in te typen, was voor  € 29,=  mijn virusscanner voor een jaar verlengd. Meer dan dat, als abonnementhouder mocht ik zelfs gratis 5.0 naar 6.0 opwaarderen(?!).

Natuurlijk geeft het mij een goed gevoel dat ik, ondanks de verleiding, scherp heb weten in te kopen. Maar toch walg ik van de praktijken waarvan ook Symantec/Norton zich bedient. Over die verkooptrucs zou eens een virusscanner moeten worden gehaald.

Het zal wel niet verstandig zijn om naar de gulden terug te willen. Want de florijn was toen aan de Duitse Mark gekoppeld. En die munt is ook tegen de Euro ingewisseld. In die Eurozone is Duitsland wel de sterkste partij geworden. Volgens mij is er zelfs binnen Europa sprake van een Duitse overheersing. Natuurlijk niet vergelijkbaar met wat dat zwijn A. Hitler ooit heeft misdaan en wilde bereiken.

Nee, Angela Merkel trekt heel vredig de macht naar zich toe. En volgens mij heeft zij daar ook recht op. Niet Deutschland, Deutschland über Alles. Nee, onze oosterburen doen het gewoon in bijna alle opzichten veel beter dan wij. Ik blogde dat al op 28 januari (Je beste maat, is de inhoudsmaat), over alleen al een ingeschonken Duits biertje. Niet zo’n hoog beschuimd twee-slokken-biertje waar je in Nederland zo langzamerhand bijna een euroknaak voor moet neertellen. Zij geven je voor twee euro afgepast 0,3 cl. Duits gerstenat. En dan heb ik het alleen nog maar over een biertje.

In mijn arbeidzame leven had ik een vijftal keren per jaar een afspraak in Enschede, waarbij we steevast net over de grens in Gronau gingen lunchen. Heil lekkâh eite voâh wènig geld, met àltijd aangename bediening. Horeca Nederland kan hier absoluut niet aan tippen.

Eén keer waren we daar onze parkeermeter totaal vergeten, met ja hoor, een bon bij terugkomst. De eerste bon die mij deed schaterlachen. Of wij maar even die 5 euro (ja zeker, anno 2008) op het politiebureau wilde komen betalen. Bijna ben je geneigd het zelf als Hollander te gaan zingen: “Deutschland, Deutschland über Alles”.

Binnen onze landsgrenzen valt er inmiddels ook lekker te eten voor weinig. Tenminste, als je dan je eten bij de Lidl hebt gekocht. Nu de keuken node mijn werkterrein is geworden, doe ik ook heel bewust mijn boodschappen. Aanvankelijk alleen bij Albert Heijn en een plaatselijke slager, inmiddels ook steeds meer bij Lidl. Dat komt, na aansporing daartoe, door mijn try out met de tournedos biefstuk.

Zowel aan de AH-biefstuk, als die van de slager, vond ik steeds minder smaak zitten. Toen ik met mijn neef weer eens de beste biefstuk van Nederland bij Loetje in Amsterdam ging eten, zwoor ik mij spontaan de smaakloze koeien af. Geleuter natuurlijk, want het ligt niet aan die dieren, maar gewoon aan de slagers die smaakloze troep in je maag splitsen. Wel mals, maar zonder smaak.

De Duitse Lidl heeft met hun tournedos mij weer gegeven waar ik recht op heb. Het wordt tijd dat ik mijn neef bij mij thuis eens trakteer op een Loetje-thuis-biefstuk, door mij behoorlijk goed gebakken.

n.b.: Lees meer over de gulden in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/schakelflorijn.htm

Het zal wel niet verstandig zijn om naar de gulden terug te willen. Want de florijn was toen aan de Duitse Mark gekoppeld. En die munt is ook tegen de Euro ingewisseld. In die Eurozone is Duitsland wel de sterkste partij geworden. Volgens mij is er zelfs binnen Europa sprake van een Duitse overheersing. Natuurlijk niet vergelijkbaar met wat dat zwijn A. Hitler ooit heeft misdaan en wilde bereiken.

Nee, Angela Merkel trekt heel vredig de macht naar zich toe. En volgens mij heeft zij daar ook recht op. Niet Deutschland, Deutschland über Alles. Nee, onze oosterburen doen het gewoon in bijna alle opzichten veel beter dan wij. Ik blogde dat al op 28 januari (Je beste maat, is de inhoudsmaat), over alleen al een ingeschonken Duits biertje. Niet zo’n hoog beschuimd twee-slokken-biertje waar je in Nederland zo langzamerhand bijna een euroknaak voor moet neertellen. Zij geven je voor twee euro afgepast 0,3 cl. Duits gerstenat. En dan heb ik het alleen nog maar over een biertje.

In mijn arbeidzame leven had ik een vijftal keren per jaar een afspraak in Enschede, waarbij we steevast net over de grens in Gronau gingen lunchen. Heil lekkâh eite voâh wènig geld, met àltijd aangename bediening. Horeca Nederland kan hier absoluut niet aan tippen.

Eén keer waren we daar onze parkeermeter totaal vergeten, met ja hoor, een bon bij terugkomst. De eerste bon die mij deed schaterlachen. Of wij maar even die 5 euro (ja zeker, anno 2008) op het politiebureau wilde komen betalen. Bijna ben je geneigd het zelf als Hollander te gaan zingen: “Deutschland, Deutschland über Alles”.

Binnen onze landsgrenzen valt er inmiddels ook lekker te eten voor weinig. Tenminste, als je dan je eten bij de Lidl hebt gekocht. Nu de keuken node mijn werkterrein is geworden, doe ik ook heel bewust mijn boodschappen. Aanvankelijk alleen bij Albert Heijn en een plaatselijke slager, inmiddels ook steeds meer bij Lidl. Dat komt, na aansporing daartoe, door mijn try out met de tournedos biefstuk.

Zowel aan de AH-biefstuk, als die van de slager, vond ik steeds minder smaak zitten. Toen ik met mijn neef weer eens de beste biefstuk van Nederland bij Loetje in Amsterdam ging eten, zwoor ik mij spontaan de smaakloze koeien af. Geleuter natuurlijk, want het ligt niet aan die dieren, maar gewoon aan de slagers die smaakloze troep in je maag splitsen. Wel mals, maar zonder smaak.

De Duitse Lidl heeft met hun tournedos mij weer gegeven waar ik recht op heb. Het wordt tijd dat ik mijn neef bij mij thuis eens trakteer op een Loetje-thuis-biefstuk, door mij behoorlijk goed gebakken.

n.b.: Lees meer over de gulden in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/schakelflorijn.htm

Natuurlijk is niet alles bij mij kommer en kwel. Ik heb mij gewoon door mijn dips heen te worstelen. En al met al lukt dat aardig. Maar, zoals eerder neer geschreven, word ik daarin zeker geholpen door een ervaringsdeskundige. Zij verkeert in die derde dimensie, zoals ik dat in mijn blog van 22.4.jl. theoretiseerde. Meeleven is daarin meebeleven. Dan doe je er toch zeker goed aan om daarbij de omstandigheden te optimaliseren. En dat deden wij, de Brabantse Haagse en ik, aan het strand van Egmond aan zee.

Zojuist had ik weer een moment van zelfkastijding. Ik bekeek onze verlovings- en trouwfoto’s. Jemig wat zijn er ontzettend veel mensen op die foto’s al overleden. Heel veel mensen die ons dierbaar waren. Ons, nou ja mij, want ook ik heb mijn bruidje van 42 jaar huwelijk vorig jaar al moeten inleveren. Ja, het is onze trouwdag. De allereerste die ik zonder mijn Truus moet doormaken.

Weer zo’n nare dag die je hebt af te vinken. Maar Rowwen Hèze heeft in hun pracht nummer Heilige Antonius volkomen gelijk: “Soms is het beter iets moois te verliezen. Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.” Dat maakt deze dag er overigens niet minder kloterig om.

Nu ik al die fotoboeken voor mij heb liggen, bedenk ik tegelijk wat ik er in hemelsnaam mee moet. Onze trouwfoto’s en nog meer mooie momenten zal ik maar inscannen. Wegzetten op een DVD’tje, om dan langzamerhand veel van de foto’s ruimtelijk te archiveren. Wij hebben geen nazaten, onze poezen zullen de foto’s in hun kattenbak onaangenaam vinden en mijn neven kan ik toch niet met onze visuele herinneringen opzadelen.

Foto’s van mijn schoonfamilie, voor mij terecht de kouwe kant, denk ik als eerste te archiveren. Niet dat Truus geen oudere broers (5) en zussen (1) had, maar hun gezin zat zo gecompliceerd in elkaar, dat door hun wrok alle contacten met hun aller jongste zusje verloren is gegaan. Misschien rancuneus, maar ik kan het dan echt niet opbrengen om hen met beelden uit het verleden te verblijden. Nog los van het feit dat ik geen idee heb waar zij wonen.

Nee, ik hield veel van mijn meissie, maar veel van de rest van haar familie kan mij gestolen worden.

Achteraf gezien, leek Mevrouw Helma Neppérus, moment-voorzitter van de Tweede Kamer, afgelopen donderdag al op de ontwikkelingen in het Catshuis vooruitgelopen te zijn. Haar VVD-gordijn was al nagenoeg gesloten.