Berichten van 21 mei 2012 tot 27 mei 2012

Tot begin september zit ik nog volop in mijn afvinkjaar. Herinnert te worden in welke fase Truus op haar ziekbed was en de aangename momenten die ik nu zonder haar moet beleven. Letterlijk speelt zich dat af met een lach en een traan.

Met het klere weer als acceptabel excuus, is afgelopen vrijdag de tuin pas Truus-klaar gemaakt. Zoals in mijn blog van 1 mei jl. al uitgelegd, maar nog niet door iedereen begrepen, heb ik dit begrip gehanteerd als variant op het winter klaarmaken. De tuin is weer piekfijn in orde, helemaal zoals mijn meissie het gedaan zou hebben.

Door mijn sterke behoefte vooral door te gaan met mijn leven, zit ik nu als vanouds (voor de laaste keer was dat zomer 2010) weer aan de waterkant achter mijn laptop te schrijven. Gelukkig maskeert mijn zonnebril mijn emotionele toestand van dit moment. Iets wat ik mijzelf eigenlijk ook aan het aandoen ben. Ik heb namelijk mijn blog van 26 mei 2011 er bij gehaald, “Truus haar matroesjka’s,” het positieve verhaal over de vele poppetjes (fases) die zij nog zou hebben te gaan. Uit die poppetjestheorie putte zij veel kracht. Op haar verzoek hing die blog zelfs ingelijst naast haar (ziek)bed. Ondanks Truus haar kracht en wil, hebben de matroesjka’s maar net drie maanden stand weten te houden. Tijd voor haar nieuwe symboliek.

Daarvoor heb ik min of meer een reïncarnatie afgedwongen. Oók symbolisch natuurlijk. Truus komt terug als de lachende monnik (Boeddah), het beeld waar zij in de tuin altijd met veel plezier naar keek. In een XL-versie, speciaal voor haar gemaakt, staat zij vanaf dinsdag weer in haar eigen tuin. Geloof me, daar kijk ik naar uit.

n.b. Truus haar In Memoriam vind je in mijn Kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/mijntruus.html

De rariteiten die ik laatste dagen (ook op Facebook) over België heb gepubliceerd, wisten bij mij altijd wel een glimlach te ontlokken. Het persbericht van vandaag, zoals in het Noordhollands Dagblad, roept echter bij mij onbegrip en irritatie op.

Ik begrijp er echt niets van. Wij Hollanders zijn “zo goed” geweest, om de Westerschelde uit te baggeren, zodat de grootste zeeschepen Antwerpen kunnen (blijven) bereiken. En daar vaart heel België wel bij. Nu wil Brussel ons belonen met de verplichting een stukje Zeeland onder water te zetten. Dit ter compensatie voor het verbreden van de toegangspoort naar hun belangrijke haven. Dat kunnen we onze Zeeuwen toch niet aandoen?! Nog even los van alle sentimenten rond de ramp van 1953.

Bij Nederland hoort het inpolderen, niet het ontpolderen. Daarom moeten we die Vlamingen gewoon hun zin niet geven. Desnoods gooien we al het bagger terug in de Westerschelde en zetten bij het begin van deze rivier een ANWBbordje:

Ik kende ‘m niet, die meneer van het beeld. Maar ja, het was toch mosterd na de maaltijd. Neemt niet weg dat ik gedurende mijn verjaarswandeldagen in België symbolisch ook iets wilde doen voor m’n meissie, die maar liefst 50 van mijn verjaardagen heeft meegemaakt.

De locatie leek mij goed gekozen, want het was wel de Sint Jacobskerk, waar kunstschilder Rubens ligt begraven. Dat moet Truus goed hebben gedaan, een kaarsje branden in een kerk met naam en faam. Daarbij komt dat ik in de Haagse Schilderswijk ben geboren (nou en?!) en wij direct na ons huwelijk in de Jeroen Boschstraat kwamen te wonen.

Niet dat het er echt toe doet, maar een juspan
is pas een sjupan, als je de letters omdraait.