Naar de inhoud

Knetter

akke.beakke.be

Berichten van 20 januari 2014 tot 26 januari 2014

Ballen.


Nadat een voorzet een assist is geworden, lijken de scorende voetballers steeds enger te worden. Zo hollen niet meer op hun medespelers af, maar draven linea recta door naar het publiek en tv camera, om zichzelf te verheerlijken. Gisteren weer, dit keer dat 19 jarige kereltje Vilhena van Feyenoord, nadat hij met een frommelbal tegen F.C. Utrecht scoorde. De rillingen liepen over m'n rug. Wat moet er menselijkerwijs in hemelsnaam van zo'n ventje terechtkomen?!

Het is trouwens niet eens direct de schuld van die 'bluffertjes.' Als ze met voetbal maar net even beter zijn dan hun vriendjes, worden ze al over het paard getild. Zo zag ik afgelopen week een bestelbus van de AZ jeugdopleiding, waaruit bij een sportzaal vier spelertjes van een jaar of 15 stapten. Één van hen keek mij met een vernietigende blik aan, kennelijk omdat ik niet vol in de remmen van mijn fiets kneep om hem eerst het fietspad over te laten steken. Die minachtende blik is mij de hele ochtend bij gebleven, maar vooral ook de vraag waarom die tieners in een busje worden rondgereden. Laat ze lekker, heel normaal, op de fiets naar de sport komen. Op zich al een goeie manier om sterallures de kop in te drukken.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kroontjespen om 12:22 Reageer op dit bericht

Liever geen wit voetje halen.

Waarschijnlijk heb ik gisteren met succes aan het inkomen van mijn revalidatiearts zitten knabbelen. Bij wijze van babbelen dan. Deze medicus voorziet dat ik mijn rechter voet in een stand van 90° in het gips moet laten zetten. Dit om van de pijn in voornamelijk mijn rechter tenen af te komen, wat tijdens mijn wandeltochten na zo’n 10 kilometer opkomt. Op verzoek kreeg ik uitstel tot na de Egmondse wandelmarathon van het aankomend weekend.

Tijdens het consult maakte hij naar zij collega toe een opmerking, dat ik nog al kleine pasjes neem. Daarvoor had mijn podologe ook al gezegd dat, kennelijk door het 14 dagen stilliggen op een zandbed, ik anders ben gaan lopen. Veel te weinig op mijn hielen terecht kwam. Toen op de sportschool daarover nog eens de opmerking kwam dat ik ‘meer mijn hakken in het zand moet zetten’, letterlijk dan, had ik mijn optelsommetje klaar. Op de loopband liep ik heel bewust met grote stappen, waardoor ik automatisch meer op mijn hielen terecht kwam. Bingo! Met een gipspoot in het vooruitzicht bleef ik gedreven maar liefst drie uur lang op de loopband met een moyenne van 5,8 km/p.u. Ruim 17 kilometer verder had ik nog steeds geen pijn.

Zaterdag heb ik het ‘in het wild’ nog eens uitgeprobeerd. De tocht van 20 kilometer verliep pijnloos. Het gaat er op lijken dat ik voorlopig niet nog meer medische kosten behoeft te maken.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kroontjespen om 12:17 Reageer op dit bericht

Meer van Knetter

↑ Terug naar de berichten