Van mijn voetstuk.
Daar ben ik weer met een van m’n kankerverhalen. Tja, de gevolgen van die ziekte heeft nou eenmaal een grote impact. Nou heb ik nog de mazzel er min of meer luchtig over te kunnen schrijven. Ik heb het niet alleen overleefd, maar blijf mij nog steeds verbazen over de verdere gevolgen die het, voor iedereen anders, heeft. Ook vandaag weer. Al eerder constateerde ik, na al die operaties, compleet gereste te zijn. Ik bijt geen nagels meer, mijn haar groeit heel langzaam en mijn creativiteit heeft zodanig z’n hoogtepunt bereikt dat ik terstond lid ben geworden van de Nederlandse Orde Van Uitvinders. (Ja zeker, ‘hallo?!’)
Vervelend was het dat ik als nawee, na tien kilometer wandelen verrekte van de pijn in mijn tenen. Zo erg, dat een revalidatiearts mijn voet onder 90° in het gips wilde zetten. Een podologe had daarvoor al een extra spietje aan mijn steunzooltjes toegevoegd. Zoals geschreven, hoefde dat gips uiteindelijk niet doordat ik er achter kwam dat bij het nemen grotere passen, die pijn wegbleef. Wat met het lopen van de wandelmarathon, over twee dagen, vorige week nog werd bewezen.
Vandaag, met weinig lust in den donder, liep ik een wandeltocht in Medemblik. Nog maar net drie kilometer achter de kuiten, realiseerde ik mij ineens dat ik mijn steunzooltjes met extra hielstukje vergeten was. Ik liep domweg in de wandelschoenen zonder zelfs de standaardzooltjes. Met enig voorstellingsvermogen, kan je dan wel bedenken dat ik heel erg spannende kilometers tegemoet ging. ‘Op welk moment komen de eerste pijntjes en hoelang zou ik dat dan nog vol kunnen houden.’ Terug gaan vond ik te lullig, dus ging op hoop van zegen door. Mijzelf motiveren dat ‘het wel eens goed zou zijn te weten na welke afstand ik voetproblemen zou krijgen.’Om een lang verhaal iets korter te maken: aan het eind van de 16 kilometers had ik nog steeds geen centje pijn?! Niet in mijn tenen, maar ook niet aan mijn achillespees waarvoor ik ooit die steunzooltjes door de podologe voorgeschreven kreeg. Gek toch zeker?! Mijn volgende wandeltocht probeer ik natuurlijk weer zonder hulpmiddelen.
