Archief

‘k Geef het toe, ik ben niet altijd even handig. Ook niet met het openen van verpakkingen. Dat neemt niet weg dat ik mij niet door Whiskas voel aangesproken. Zij introduceerden op een simpel zakje kattenvoer de gebruiksaanwijzing voor schlemielen.

Oké, ik weet dat de avond4daagse wandelen erg belangrijk is voor de schooljeugd. Misschien, historisch gesproken, zelfs speciaal voor hun georganiseerd.

Veelal lopen zij, als achtjarigen of zo, ‘slechts’ vijf kilometer op een avond. Een prima prestatie wat terecht met een medaille wordt beloond. Wij volwassenen hebben waarschijnlijk nadien weten te bewerkstelligen dat de organisatie ook zo goed was om voor ons speciaal een tocht van 15 kilometer uit te zetten. Die geste mogen wij natuurlijk nooit vergeten.

Neemt niet weg dat…..
de 15 kilometer niet een ondergeschoven kindje mag worden. Eén die effe gauw met de bromfiets wordt uitgezet. Zo’n brommertocht heb ik inmiddels als twee dagen gelopen. Direct bij de start op de eerste avond vreesde ik al met grote vrezen, toen mij de route werd uitgereikt. Met slechts net aan 20 instructies moest het hele traject worden afgelegd, waardoor het niet anders kon zijn, dan dat er recht toe recht aan wegen waren uitgestippeld.

Jammer, zo rechtlijnig wil ik zelfs tijdens het wandelen niet zijn.

De pastoor van deze kerk komt er tenminste voor uit.

-o-o-o-

n.b. Meer beeldspraak vind je op mijn Facebook:
http://www.facebook.com/kroontjes.pen
en in mijn Kroondomein:
www.kroondomein.com/beeldspraak.htm

Je was wel heel erg voornaam wilde je, pakweg in de 16^e en 17^e eeuw, in de kerk worden begraven. In het daarop volgende tijdperk vol is vol was het nog even betekenisvol als je rondom die kerk je graf vond. Ook die plekken raakten, als een Bakkum-camping, overvol. Niet veel meer dan een gewone begraafplaats bleef er over. Mijn ouders liggen op Nieuw Eykenduynen in Den Haag. Maar dan wel heel sjiek in een familiegraf.

In het verleden kwamen we daar soms, momenten dat we daar echt onze rust vonden, maar echt trekken deed hun graf ons niet. Al vrij snel kwamen wij er niet meer. Overigens is er nog steeds één ruimte binnen het familiegraf beschikbaar. Begin van het jaar overleed op trieste wijze mijn broer Edward. Wederzijds was er, al sinds onze jeugd, weinig gevoel van broederliefde. Jammer dat het zo is gelopen. Deels door de verschillende karaktertrekjes, deels ook door het schoonheidsfoutje in onze opvoeding, waarop mijn vader zijn stempel hevig heeft gedrukt. Neemt niet weg dat mijn broer na zijn dood de derde plek in het familiegraf niet heeft opgeëist. Maar ook ik zal met de jaren niet tot dit graf toetreden.

Begraven vind ik niet meer van deze tijd. Want ook door crematie doe je de Bijbelspreuk “Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren” geen enkel geweld aan. As is er stoffig genoeg voor. Mijn Truus is dus (september 2011) gecremeerd. Voor haar hoef ik niet naar een begraafplaats om haar te eren.

Toch was het even een issue waar ik haar stoffelijk overschot, een tering woord voor haar as, moest laten. Uit laten strooien? Nou, waar dan?! Op het strand, waar zij graag was, of simpel op een speciaal veldje?! Nee, rot op.Truus moest ook stoffelijk veel dichter bij mij blijven.

Toen onze tuin, waar zij zo ontzettend graag in was, haar definitieve plek was geworden, moest ik nog bedenken hoehaar resten de tuin in konden komen. Verstrooien, mooi niet! Mijn meissie gaat echt niet door delevensversnipperaar. Alles wat van haar is overgebleven zal bij elkaar blijven! Googelend zocht ik daar de mogelijkheden voor af.

Hulde voor internet, want al gauw zag ik dat Truus ontzettend mooi verpakt kon worden. Zelfs in het beeldje waar zij zo van hield, waar zij in haar tuin zo graag naar keek. De lachende monnik. Op zeker zou Truus daar in reïncarneren, zelfs in haar eigen tuin. Die gedachte werd helemaal een grand spectacle toen een vriendin van ons speciaal voor Truus haar beeld wilde maken.

Vandaag zijn Truus d’r  resten haar Boeddha ingedaald en heeft zij een plekje in haar tuin terugverworven. Daar waar ze zo graag was, kijkend over haar tuin en kijkend over het water. Niks in een kouwe kerk, of saaie plek daar omheen. Niks in een familiegraf, of waar dan ook op een buitenbereik-kerkhof….

Nee, Truus haar stoffelijke is heel dicht tegen al mijn herinneringen aangekropen. Ik koester al die memories, zo ook haar stoffelijke resten, heel mooi verpakt, op een dominante plaats in onze tuin. Mooier kan het echt niet zijn.

Onderweg kwamen we hem al tegen, de wandelaar in z’n eentje. Hij liep als een ervaren wandelaar, maar voor ons toch in net een teentje te lichte cadans. Tijdens ons passeren werden wij vriendelijk door hem gegroet.

Wij zaten al ruim een kwartier aan een biertje toen de solistische wandelpassant terug kwam op het honk. Na zich te hebben afgemeld, kwam hij op onze hoogte aan de bar een drankje bestellen. Direct herkende hij ons, schoof twee krukken op om graag nog even een praatje pot te maken. Waar wij vandaan kwamen, hoeveel kilometers we hadden gelopen en of wij ook de Vierdaagse van Nijmegen lopen. Wat rond deze tijd van het jaar een standaard vraag van de wandelaars lijkt te zijn.

Nee, ook hij liep ‘m niet. “Vroeger wel gedaan, maar met mijn zestig jaar vind ik die prestatie niet meer nodig. Tegenwoordig loop ik niet meer dan 25 kilometer en dat is genoeg, als je alleen loopt.” Waarna hij na drie klokken bier nog iets meer over zichzelf aan ons kwijt wilde: Ach weet je, voorheen liep ik àltijd met mijn broer. Toen liepen we zelfs zaterdag en zondag. Maar ja….” We begrepen dat dé vraag gesteld moest worden. “Waarom nu niet meer met uw broer?” “Mijn broer is nu al dertig jaar dood.”

Even dachten wij dat er een loopje met ons werd genomen.

Tot begin september zit ik nog volop in mijn afvinkjaar. Herinnert te worden in welke fase Truus op haar ziekbed was en de aangename momenten die ik nu zonder haar moet beleven. Letterlijk speelt zich dat af met een lach en een traan.

Met het klere weer als acceptabel excuus, is afgelopen vrijdag de tuin pas Truus-klaar gemaakt. Zoals in mijn blog van 1 mei jl. al uitgelegd, maar nog niet door iedereen begrepen, heb ik dit begrip gehanteerd als variant op het winter klaarmaken. De tuin is weer piekfijn in orde, helemaal zoals mijn meissie het gedaan zou hebben.

Door mijn sterke behoefte vooral door te gaan met mijn leven, zit ik nu als vanouds (voor de laaste keer was dat zomer 2010) weer aan de waterkant achter mijn laptop te schrijven. Gelukkig maskeert mijn zonnebril mijn emotionele toestand van dit moment. Iets wat ik mijzelf eigenlijk ook aan het aandoen ben. Ik heb namelijk mijn blog van 26 mei 2011 er bij gehaald, “Truus haar matroesjka’s,” het positieve verhaal over de vele poppetjes (fases) die zij nog zou hebben te gaan. Uit die poppetjestheorie putte zij veel kracht. Op haar verzoek hing die blog zelfs ingelijst naast haar (ziek)bed. Ondanks Truus haar kracht en wil, hebben de matroesjka’s maar net drie maanden stand weten te houden. Tijd voor haar nieuwe symboliek.

Daarvoor heb ik min of meer een reïncarnatie afgedwongen. Oók symbolisch natuurlijk. Truus komt terug als de lachende monnik (Boeddah), het beeld waar zij in de tuin altijd met veel plezier naar keek. In een XL-versie, speciaal voor haar gemaakt, staat zij vanaf dinsdag weer in haar eigen tuin. Geloof me, daar kijk ik naar uit.

n.b. Truus haar In Memoriam vind je in mijn Kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/mijntruus.html

De rariteiten die ik laatste dagen (ook op Facebook) over België heb gepubliceerd, wisten bij mij altijd wel een glimlach te ontlokken. Het persbericht van vandaag, zoals in het Noordhollands Dagblad, roept echter bij mij onbegrip en irritatie op.

Ik begrijp er echt niets van. Wij Hollanders zijn “zo goed” geweest, om de Westerschelde uit te baggeren, zodat de grootste zeeschepen Antwerpen kunnen (blijven) bereiken. En daar vaart heel België wel bij. Nu wil Brussel ons belonen met de verplichting een stukje Zeeland onder water te zetten. Dit ter compensatie voor het verbreden van de toegangspoort naar hun belangrijke haven. Dat kunnen we onze Zeeuwen toch niet aandoen?! Nog even los van alle sentimenten rond de ramp van 1953.

Bij Nederland hoort het inpolderen, niet het ontpolderen. Daarom moeten we die Vlamingen gewoon hun zin niet geven. Desnoods gooien we al het bagger terug in de Westerschelde en zetten bij het begin van deze rivier een ANWBbordje:

Ik kende ‘m niet, die meneer van het beeld. Maar ja, het was toch mosterd na de maaltijd. Neemt niet weg dat ik gedurende mijn verjaarswandeldagen in België symbolisch ook iets wilde doen voor m’n meissie, die maar liefst 50 van mijn verjaardagen heeft meegemaakt.

De locatie leek mij goed gekozen, want het was wel de Sint Jacobskerk, waar kunstschilder Rubens ligt begraven. Dat moet Truus goed hebben gedaan, een kaarsje branden in een kerk met naam en faam. Daarbij komt dat ik in de Haagse Schilderswijk ben geboren (nou en?!) en wij direct na ons huwelijk in de Jeroen Boschstraat kwamen te wonen.

Niet dat het er echt toe doet, maar een juspan
is pas een sjupan, als je de letters omdraait.