Archief

Volgens overlevering kwamen de Chinezen midden jaren vijftig naar Nederland, om op hoeken en straten loempia's te verkopen. Hun volgende stap was het openen van een simpel restaurantje, begin jaren zestig een ware hype. Menig leeftijdgenoot heeft er hard aan meegewerkt om voor ‘buiten de deur eten’ het werkwoord Chinezen in de dikke Van Dale vermeld te krijgen. De Aziaten deden ook hun achterdeur van slot, zodat je het Chinees ook kon afhalen. Zoals de saté, inclusief pindasaus, verpakt in een leeg en omgespoeld conservenblik. Dat waren nog eens tijden...

Die tijd kwam terug in mijn herinnering, toen ik pas op de parkeerplaats van ons kleine winkelcentrum een Vietnamees waarnam, met loempiaatjes als koopwaar. Nu niet op de hoek van de straat, maar heel riant in een Mercedes bestel, met openslaande klep. Niet geheel zonder wantrouwen liep ik er eerst in een boog omheen. Tot het moment dat ik rond een uurtje of vier de glasbak vulde en trek kreeg in een loempiaatje. Het vriendelijk, leuke Vietnamese typje begon direct ongedwongen een sociaal praatje, waarbij ik het niet na kon nalaten heel Hollands te vragen hoeveel loempiaatjes ze wel niet moest verkopen, om alleen al de kosten van de Mercedes terug te verdienen.

Haar onbevangen glimlach verraadde haar werkelijke gedachte niet. Tenminste, als zij er zo over zou denken, zoals ik bij zo’n vraag zou doen. Maar dit terzijde. De goed uitziende Mercedes bleek behoorlijk oud te zijn, voor een prikkie gekocht en door haar handige man volledig als snackkar geschikt te zijn gemaakt. Mijn respectvolle blik was voor haar het commerciële seintje om meer van haar handel aan te prijzen. “Uit de wijde omtrek komen ze bij mij m’n zelfgemaakte Bami en Nasi halen”, sprak zij wervend. Ik beloofde eens haar kookkunst te komen keuren.

Bij de aangename gedachte niet aan de kookpot te hoeven staan, bezocht ik twee dagen nadien opnieuw de Mercedes bestel voor een portie bami. Inderdaad, heerlijk, rijkelijk voorzien van kip en verse groenten. Het Vietnameesje werd aan m’n kookboek, pagina routeplanner, toegevoegd.

Alvorens ik enthousiast mijn culinaire ontdekking, tijdens een etentje bij mijn ‘buriendin,’ kon vertellen, kwam zij er al mee, “vooral die nasi is overheerlijk’. Als bami-meneer was dit advies wat minder aan mij besteed, hoewel, niet elk advies moet je zomaar naast je neerleggen. Vandaar toch maar eens de bami voor nasi ingeruild. Pfff, het is onbegrijpelijk wat voor signalen mijn papillen toen afgaven. Lekker….?! Nee, veil meâh dan leikâh! Om er van in je dialect terug te vallen. Zou er, net als bij wijn een omfietsgids bestaan, zou deze nasi er absoluut in staan. Sterker nog, het hoort thuis in de gids “Daar rijd ik met plezier vijftig kilometer voor om.”

Nu al verheug ik mij op aankomende woensdag, inmiddels mijn vaste nasi-dag.

De laatste twee maanden ben ik druk geweest met mijn uitvinding. Het uitwerken, presentabel maken en gegadigden aanschrijven om tot een gesprek te komen. Los van degenen die wat tijd nodig hebben om te reageren, wilden men met mij rond de tafel, zónder dat zij de door mij verlangde geheimhoudingsverklaring wilden tekenen. “Gewoon in volle vertrouwen.” Ja dag!!! Zij hebben niets en ik álles te verliezen. Zij getuigen daarmee, wat mij betreft met het predikaat ‘zakenman-kak,’ niet geschikt te zijn om met mij zaken te doen. GAME OVER.

Ik heb daar van geleerd dat ik mij te bescheiden heb opgesteld. Direct na de oliebollen neem ik met drie marktleiders contact op, nu niet met mijn hoed in m’n hand, maar met de terechte stelling dat zij ‘in aanmerking komen voor…’

Begin 2014 gaat alles zijn beslag krijgen. Omdat álles zo maar zou kunnen, wil ik toch nog even de 'Jan met de pet' uithangen. Kieneke, ik heb 'm morgen op hoor.