Archief

Nog steeds ben ik er niet uit voor welke zorgverzekering ik het aankomend jaar kies. Ik meende het juiste criterium tot kiezen te hebben gevonden. Het moet geen commercieel bedrijf zijn, want daar gaan ze alleen maar voor de poen. Nee, een zorgverzekeraar zonder winstoogmerk, want die zijn er uiteindelijk alleen maar voor de klant…., dacht ik. Door geen winst te maken, zijn er kennelijk ook geen zorgen òm het geld , met het risico dat de poen er met scheppen uitgaat. Dit bedacht ik, bij het zien van de grote premieverschillen tussen ondermeer CZ en Univé, beiden zorgverzekeraars zonder winstoogmerk.

Ik zoek nog wel even verder. Het vinden van de juiste zorgverzekeraar is op zich al een hele zorg.

Bedrijven geven jaarlijks een vermogen uit aan marktonderzoek, om zo er achter te kunnen komen of zij wel doen wat de consument van hen verlangt. Wat is het dan raar dat er op heel veel sites geen klacht of kritiek valt te uiten. Stom, want goedkoper èn directer kan het contact met de consument niet zijn.

Door een voorval van vandaag, neem ik de site van Albert Hein als voorbeeld. Wij kochten bij AH de verse tomaten/crèmesoep. Een van de speciale producten uit de vershoek, waar wij dan ook hoge verwachtingen van hadden. Helaas, het was niet te eten!

Nooit meer zullen wij ons er toe laten verleiden om ‘vers’ van Albert Hein te kopen, waar Appie natuurlijk helemaal nooit achter zal komen. Anders zou het zijn als de grootgrutter ons daar de kans voor zou geven. Zo bijvoorbeeld: “Op de pagina ‘’WAT VINDT U ER VAN? vermelden zij wat die dag (of week) vers te koop is, met als verzoek: Wilt u ons een (school)cijfer geven voor onze tomaten/crèmesoep (rolmenu van de versproducten), met als het kan, graag ook een korte motivatie. Onze koks zullen er blij mee zijn.

Of aanpak van vergelijkbare strekking. Over marktinformatie gesproken?! Een beetje marketeer weet dit voorbeeld ongetwijfeld naar eigen product/bedrijf te vertalen.

Ik heb het graag gedaan!

Nu we richting oliebollen gaan kan ik concluderen dat wij ‘de crisis’ behoorlijk hebben doorstaan. We leven er nog steeds goed van. Dat neemt niet weg dat ik mij, tijdens m’n pismomenten, toch enigszins zorgen maak over de toekomst. Van de week kreeg ik namelijk het bericht dat een bevriende onderneming, omwille van bezuinigings- maatregelen, heeft moeten besluiten voor 2011 geen kalender meer cadeau te zullen doen.

Nog maar 22 dagen, dan heeft op m’n WC-muur zich een haakje ontbloot (zie rood vierkantje rechts op de foto), waardoor de dagen van het nieuwe jaar er niet meer op terug te vinden zijn. En dat is slikken. Toch ga ik achter deze gebeurtenis geen verklaring zoeken en heb ik nog steeds alle vertrouwen in het nieuwe jaar.

Neemt niet weg dat ik het ten zeerste waardeer, als er nu vanuit het bedrijfsleven een aanbod komt, waarmee mijn haakje z’n functie in 2011 kan blijven vervullen.

In een kroeg valt het soms niet mee om uit het schildje op de deur op te maken, wat nu de dames en wat de heren WC is. Het is wel eens gokken geweest. Om zeker te zijn zou je natuurlijk met je oor tegen de damesdeur gedrukt kunnen luisteren. Hoor je veel gekwebbel, ben je bij de Ladiesroom.

Bij de mannen wordt veel minder gewauweld. Hooguit tref je er wat machogedrag aan, wat niet op houdt bij gegluur over de schaamschotten. Zoals die zeikende grappenmaker naast mij. Zijn stevige straal plensde het urinoir in. Vol trots keek hij om zich heen. Op het moment dat hij mij aankeek merkte hij stoer op:

“Wat is het water koud hè?!”

WC-tap in Arnhem.

Imitatie moet je bij mij niet mee aankomen. Kom dan met niets. Niet dat ik alleen maar originelen heb, welnee ik heb dan iets wat origineel van zichzelf is, dus niet is nagemaakt. Het zal dan ook niemand verrassen, dat ik ook een hekel heb aan nagemaakten

Dat leg ik uit, alvorens bij Dominique Weesie uit te komen. Bij mijn eerste confrontatie dreigde ik onsympathieke gevoelens te ontwikkelen voor Bart Chabot. Zijn manier van doen leek me veel te veel op dat van de Rotterdamse burgemeester van de nacht, Jules Deelder, die ik fantastisch vind.

Maar Bart won steeds meer sympathie bij mij, want hij blijkt gigantisch veel humor te hebben en heeft heel andere inzichten dan Jules. Trouwens Deelder staat stijf van de Rotterdamse humor, terwijl Chabot’s gein heel Haags is. Ik ben dus ook een groot fan van Bart Chabot. Tot zover het voorbeeld.

Dan kom ik uit bij Dominique Weesie, die ik voornemens was te verguizen. Hem vind ik echt een mislukte kloon, niet te verwarren met mijn Chinese naamgenot, van Rutger Castricum. Rutger volgde ik al een tijdje via Geenstijl.nl op internet. Zijn onaangename manier van interviewen, vaak grof en respectloos, werd altijd goed gemaakt met zijn humor. Meestal vielen zijn slachtoffers uiteindelijk ook voor z’n charme. Heel kenmerkend voor deze vleesgeworden ‘geenstijl’ is wel dat schuin links en schuin rechts draaien van zijn hoofd, terwijl hij een onderwerp inleidt.

Dat zien we ook bij hem terug in het tv-programma PowNews van PowNed. Ik vind het heel irritant dat Dominique Weesie de kopmotoriek, van links naar rechts, van Rutger probeert te imiteren. Daarbij komt dat hij zijn grove en respectloze uitlatingen volkomen humorloos van de autocue afleest. ‘Geen stijl’  dient hij wel heel letterlijk te nemen.

“Die is temmes…”, zal ongetwijfeld de reactie zijn van een echte Hagenees, als ik mijn actie van de dag zou vertellen. En eigenlijk zou hij nog gelijk hebben ook. Het heeft alles te maken met mijn onnodige fanatisme, waarmee ik ben behept.

Tijdens mijn arbeidzame leven had ik al vreselijk de pest aan mannen die “het zal mijn tijd wel duren” voor in de mond hadden liggen. Freewheelend gingen zij richting de vut. Gelukkig had ik de moraal om tot aan de laatste dag aan toe voor mijn baas vol op in de weer te zijn. Dat was m’n fanatisme.

Dat hoeft tijdens de vut natuurlijk niet meer. Dat zal best, maar fanatiek gedrag heb ik niet van mijn harde schijf weten te wissen. Drie maal per week manifesteert zich dat met sporten. In het weekend tijdens m’n wandelgedrag.

Nou rechtvaardigt de weersvoorspelling dit weekend een opvatting van ik hoef niet meer zo nodig. Uhhh, maar juist dit weekend kan ik weer 1.000 kilometer achter mijn kuiten krijgen. Tja, en dat kriebelt toch. Met een optimistische uitleg over “weer on line, buienrader en weer & verkeer” leek het mij vandaag toch goed te doen. Dus op naar de 20 van het Amsterdamse bos.

Dat heb ik geweten,. Een uurtje sneeuwstorm, waarbij ik toch voor mij uit moest blijven kijken om geen routepijl (in zwart/wit) te missen. Omdat het wandelpad, voetpad en alles daar om heen, niet meer van elkaar was te onderscheiden, was het ook zaak om heel goed op te letten waar je liep. Nou ja, schuifelde.

Hoewel ik er onderweg, af en toe, anders over dacht, ben ik toch blij deze fantastische fraaie tocht te hebben gelopen. Ja Hagenees, misschien temmes, maar eigenlijk vond ik het zo gek nog niet.

De fabrikant van Page en Popla WC papier heeft in Amerika besloten om in het vervolg toiletpapier te fabriceren zonder kartonnen binnenrol. Daarmee besparen zij alleen al in de USA 17 miljard rollen karton. Hulde voor deze milieubesparende actie.

Maar dan ook postuum hulde aan mijn opa. In zijn tijd, de jaren zestig van de vorige eeuw, had hij schijthuistechnisch zelf een milieubesparende actie bedacht. Bij hem kwam er helemaal geen Popla papier in de WC. Een Blokker-WCrolhouder was er zelfs niet te vinden. Aan ’het muurtje’ hing namelijk een crank met fietspedaal, waar de twee rubberblokken vanaf waren gehaald. Over de steun die over bleef hing geen gekochte rol WC papier, maar een soort recyclingpaper.

Dat papier had wel de breedste van de WC rol, maar daar houden alle overeenkomsten mee op. Het papier, ribbelig en bruin als pakpapier, kwam van de omwikkelde nieuwe fietsen die mijn opa, als fietsenmaker, kreeg geleverd. De fietsen werden van dit papier ontrold, de verpakking opnieuw opgerold om, natuurlijk zonder kartonnen binnenrol, aan de ontrubberde fietspedaal te hangen. Tijdens gebruik was het prima af te rollen.

Het papier had echter één probleem. Als verpakkingsmateriaal was aan dit papier iets vettigs aangebracht, kennelijk om bij regen de fietsen extra bescherming te bieden. Dit had als gevolg dat er “met afvegen” uitglijders ontstonden. Zonder in detail te treden, kwamen je handen niet echt schoon uit de strijd en bleef de witte was in het kruis niet geheel onbevlekt.

Als kind heb ik daar toch enigszins onder geleden. Dan doet het mij extra deugd dat Opa Wanmaker voor Popla uiteindelijk de inspiratiebron is geweest, om milieubesparend WC papier op de markt te brengen.

Het is toch wel heel triest om te zien, hoe de postbode m/v sneeuw en vrieskou moet trotseren, om de post in secure regelmaat bij ons te bezorgen. En dit terwijl zijn (haar) toekomst heel onzeker is. TNT Post is voornemens duizenden bezorgers te ontslaan, om in deeltijd goedkope krachten er voor terug te nemen. Tientallen jaren trouwe dienst spelen hierin geen enkele rol. “Er uit met die ‘dure’ krachten.”

En geloof maar niet dat het bedreigde ras daardoor minder goed werk aflevert. Sterker nog, opgewekt als altijd, schuiven ze je brieven door de bus. Om toch een beetje voor zichzelf op te komen, hebben zij het 2x een dag het er met staken bij laten zitten. Ook de aankomende tijd zal dit nog een paar keer gebeuren.

Eerlijk gezegd vind ik die acties veel te vriendelijk. De brievenbestellers moeten het veel harder aanpakken, met een actie die klinkt als een klok. Als sympathiserende buitenstaander roep ik hen hiertoe op:

Vanaf Maandag 6 december moeten zij heel selectief post bezorgen. Brieven wel, rekeningen niet en dat een hele maand lang! Kijk dan wordt het bedrijfsleven behoorlijk ontwricht. Facturen gaan dan niet meer van bedrijven naar bedrijven en de consument ontvangt geen enkele acceptgirokaart meer.

Natuurlijk zal het bedrijfsleven, inclusief de bonnenfabriek Centraal Justitieel Incassobureau, TNT Post onder druk zetten om ook de rekeningen te bezorgen. Waarschijnlijk zelfs met het dreigement dat het contract met TNT door wanprestatie wordt verbroken, om naar concurrentie uit te wijken. Reken maar dat er door de rekeningenchaos iets in beweging wordt gebracht, wat de onderhandelingen met de directie van TNT Post de onderliggende partij (bezorgers) ten goede zal komen.

Voor ons consumenten is het een leuke bijkomstigheid om eens een maandje geen rekeningen te ontvangen. December is al duur genoeg.