Zó schuw!
|
||||||
|
||||||
Archief
kakkerige naam Carlotte, wat wij hebben omgedoopt in Lotta. Twee dagen heeft Stichting Zwerfdier nodig gehad, om haar in een vervoersmandje te krijgen. Ook thuis liet zij zich alleen maar heel schichtig zo nu en dan zien. Nu acht jaar later is Lotta, zeker voor vreemden, nog steeds heel schuw. Maar voor ons toch redelijk gesocialiseerd, ontzettend lief en gek met het vrouwtje en met haar maatje Morro. Ontlading.
Op advies kochten wij destijds een duurdere Black & Decker kruimeldief,
omdat daarvan de batterijen zijn te vervangen. Goed voor het milieu en
de portemonnee. Vandaag waren de VersaPak batterijen van onze VP331 aan vervanging toe.
En wat blijkt, de batterijen zijn niet meer leverbaar. Er zal dus een heel nieuwe minizuiger moeten worden gekocht. Jammer dat wij het destijds verkeerd hebben begrepen, want niet het apparaat, maar Black & Decker blijkt de kruimeldief te zijn.
Heilig van overtuigd.
Celibaat het niet,
dan schaadt het niet.
De juiste tik.
Het is leuk te lezen, dat ik met mijn idee van gisteren,
“de spijker op z’n kop” sloeg. Met een hamer
is mij dat niet altijd gelukt.
n.b.: Méér gein uit m'n brein, lees:
http://www.kroondomein.com/gein.htm
Kind kan de was doen.
Bij een verhuizing is het de uitgesproken “killer," de wasautomaat. Die dan ook nog eens op minimaal één hoog staat. Dat ding valt niet goed beet te pakken, is loodzwaar en daardoor compleet onhandelbaar. Zo’n apparaat komt uiteindelijk via een soort circusact de verhuiswagen in. En dan nog eens een keertje minimaal één trap op naar z’n nieuwe werkplek. Halsbrekende toeren, met twee of drie stoere kerels, zijn hieraan vooraf gegaan. Raar toch eigenlijk….
Ik bedoel, de wasdroger was toch ook heel simpel te verhuizen. O, ik weet het wel hoor, de wasautomaat heeft nou eenmaal een gigantisch zwaar gewicht in huis, om tijdens het centrifugeren niet het hele huis door “te wandelen.” Een gewicht als soort stabilisator.
Maar dan nog…. de heren wasautomaatfabrikanten, zoals meneer Philips dus, zijn toch behoorlijk bedrijfsblind. Allerlei toeters en bellen verzinnen zij, voor grote wasjes, kleine wasjes, voor slim voorwassen, energiearm wassen met weinig water gebruik en meedenkende energieknoppen. Alles bedacht om “het simpel schoonwassen” een verleidelijke meerwaarde te geven.
Niemand van die knappe koppen bedenkt dan ook nog eens dat een wasautomaat verhuis- vriendelijk moet zijn. Uiteindelijk wordt er in Nederland gemiddeld 7x in een mensenleven verhuisd. Zeven maal doet de wasmachine-fabrikant dus een aanslag op je rug. En daar wil ik, met gevoel voor techniek, als een koe voor boom klimmen, verandering in brengen. Want volgens mij is het heel simpel.
De killer binnen de wasautomaat, het gewicht, maak je mobiel. Stel je voor, het gewicht zit onderin de wasautomaat, achter een klep, met een slede naar buiten te halen. Met verhuizen haal je dan ook dat gewicht naar buiten. Bevestigt daar, bijgeleverde hefboompjes aan, zodat twee personen (zelfs man èn vrouw) dit gewicht makkelijk kunnen verplaatsen.
Gewichtloos is dan ook heel simpel de wasautomaat te verplaatsen, om op de nieuwe werkplek het gewicht weer de automaat in te schuiven. Verhuizen kost dan geen enkele moeite meer.
Kom op meneer Philips, het moet natuurlijk wel een Nederlandse vinding blijven, aan de slag.
-0-0-0-
n.b.: Al eerder is een idee van mij gerealiseerd, lees hiervoor:
http://www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/congresbon.htm
Piep.
Er komen steeds meer producten met “piepgarantie.” Wat inhoud dat de leverancier alleen iets aan een klacht doet als de consument begint te “piepen”. Zelf ondervond ik dat bij een bouwmarkt, waarvan ik de naam niet noem omdat ze na “piepen” het prima hebben opgelost.
Ik kocht bij hen een accuboormachine uit de aanbieding, met gratis een extra set boortjes. Eénmaal thuis bleek mij dat de boortjes er niet bijzaten; dus gebeld. “Waar heeft u de boormachine gepakt?,”was de verrassende vraag. “Gewoon, bij u uit de winkel,” wilde ik met een vreemd antwoord de idioterie van de filiaalhouder overtreffen. “Ja meneer, dat begrijp ik wel, maar waar uit de winkel?” “Jeetje, ja hoe moet ik dat omschrijven?” “Nou, heeft u de boormachine daar gepakt, waar ook de andere merken liggen, of van de pallet in het middenpad?” “Nee, niet uit het middenpad.” “Aha, dus bij alle andere merken boormachines”, klonk de man opgelucht, alsof hij hiermee een groot mysterie had opgelost.
“Ja, en?,” probeerde ik hem in zijn redenering te volgen. “Nou kijk meneer, al onze speciale aanbiedingen hebben wij altijd op het middenpad staan. Waar u de boormachine heeft gepakt liggen niet de machines uit de aanbieding. U heeft ook niet de actieprijs van € 109,95, maar € 144,99 betaald”, meende de verkoper verhelderend te hebben gesproken, in het vertrouwen dat daar de klacht mee was opgelost. “Verrek ja, ik heb € 144,99 betaald”, las ik nu op mijn kassabon.
“En nu?,” wilde ik toch wel het gesprek voortzetten. “Tja meneer, als u van onze aanbiedingen wilt profiteren, moet u natuurlijk wel naar onze aanbiedingenhoek, want daar liggen de machines die er speciaal voor zijn ingekocht.” “Ik begrijp u niet echt, het gaat toch om de Bosch boormachine type HP126F3B?” “Klopt meneer, maar uit de normale partij”.
“Nee klopt niet”, sprak ik nu geërgerd. “We hebben het over dezelfde boormachine, alleen bevalt u de plek waar ik ‘m van heb weggehaald niet. Daarmee wilt u mij € 35,= meer laten betalen en een set extra boortjes door de neus boren.” Bewust gebruikte ik doe-het-zelf jargon om de baas toch wat milder te stemmen. Idioot natuurlijk, maar het leek te helpen.
“Nou ja, ik wil u wel van dienst zijn, komt u maar naar de winkel, dan krijgt u een extra set boortjes”. “En die € 35,= dan?” “Ja, dat is moeilijk meneer, want de fabrikant betaalt met de aanbieding mee, alleen bij de partij van in het gangpad.” “Ja nog effe, dan liggen de aanbiedingen van u op de WC, te koop tegen een schijtprijsje!” schoot ik nu uit mijn slof. Het bleef even stil, misschien om in stilte m’n grappige opmerking te verwerken. “Oké, meneer, als u naar ons toekomt, krijgt u ook die € 35,= terug, vraagt u even naar Hans.” Waarmee de filiaalhouder echt de indruk wilde wekken dat de oplossing van mijn klacht wel heel bijzonder was.
Moraal van dit verhaal: “Laat het er met een klacht nooit bij zitten, maar klaag (“piep”, in jargon) en blijf klagen.” Vele jaren geleden kende men bij radio en tv al de juiste definitie van “piep.” Zodra hiervan een synoniem werd gebruikt, werd volgens de fatsoensnormen van toen “de piep” gebruikt. Want ja, piepgarantie staat dus voor niets meer dan kutgarantie.
Nog mooier.
Radiostilte.
Als eerste mens...
Van de week werd Patricia Paay 61 jaar. Gek op aandacht liet zij op haar party natuurlijk ook de camera’s draaien, om tegelijk te tonen hoe gelukkig zij met haar nieuwe toyboy is. Het moet worden gezegd, als er niet op haar wordt ingezoomd, ziet zij er nog geweldig uit. In close up valt echter heel goed het factuurbedrag van dr. Schumacher in te schatten.
Wat dat betreft is er veel natuurlijks in haar gezicht verloren gegaan. Het lijkt alsof La Paay, misschien wel als eerste mens ter wereld, levend is gebalsemd. Dan lag zij trouwens, in de fotoreportage van Playboy, in hele mooie poses opgebaard.
De muur.
Mijn klaagzang richt zich heel erg op mijn geleverde prestaties van de laatste tien weken en de resultaten die dat hebben opgeleverd. En omdat ik daarvan niets begrijp, de garantie op mijn lichaam na overlijden van mijn ouders royaal is verlopen, had ik mij via de muur tot de schepper willen richten. Zou ik een klachtenformulier ingevuld moeten hebben, die tussen de stenen van de muur gefrommeld zou moeten worden, had daar op gestaan:
“Tien weken lang heb ik mij op de sportschool te pletter getraind, met een zwaarder fitnessprogramma dan ooit te voren. Niet simpelweg hangen aan de “weerstandsapparaten”, maar met gewichten fors aanpakken in de stoere mannenhoek”. Dat twee tot drie keer per week, afhankelijk of ik ook nog een wandeltocht van minimaal 15 kilometer in marstempo (6 km p/u) zou lopen. Daarnaast heeft een mondjesmaatmevrouw mijn eetgewoonte drastisch aangepakt. Rauwkost bij de lunch en zeker 2 stuks fruit on tea time. En dan toch vandaag, tijdens mijn APK, blijk ik 6 ons meer vet gehamsterd te hebben en verloor ik 8 ons aan spiermassa”.
Oké, ik ben niet terug op watjesniveau, maar mentaal hakt het er toch effe in. Mijn sportinstructeur, die gelijk maar even mijn trainingsprogramma meedogenloos heeft aangepast, denkt dat ik te weinig eet ten opzichte van de inspanningen die ik lever. Dat heb ik weer. Voor de insiders zal het wel logisch zijn, meer eten om af te vallen, vet te verbranden en spiermassa te ontwikkelen, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Het doet mij denken aan het advies wat ik ooit kreeg van een oogarts, op de vraag wanneer ik de voorgeschreven bril moest dragen. Met als antwoord: “Als je moe bent.” Dus, een ander gaat naar z’n bed en ik zet m’n bril op. Ook daarover zou ik eigenlijk iets van op het briefje moeten zetten.
Hoewel…, toch maar niet naar Israël, ik mag toch helemaal niet klagen. Ik eet zelfs niet uit de muur.
-0-0-0-
n.b.: meer sportschoolperikelen:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/kaftan.html