Archief

Het zal er wel een keer van komen dat ik met m’n smartphone een plaatje van ter plaatse direct op FaceBook neerzet. Dit keer heb ik dit nog achteraf moeten doen. Gisteren was ik in Hoorn, waar een creatieve markt van meer dan 200 kramen werd gehouden. Al gauw bleek mij dat het meer een variant op creatief met kurk was. Maar dan met wol en textiel. Wevers, kantklossers en spinners toonden hun kunstje voornamelijk voor duizenden vrouwen. Van het mannelijke kunne was ik zo goed als een eenling.

Eigenlijk een droomscenario, zoveel vrouwen bij elkaar, door de hitte schaars gekleed die achter mijn donkere zonnebril ongegeneerd waren te aanschouwen. Tja, ik ben nu eenmaal een jonge weduwnaar die in de markt is. Meer dan een dubbel CD van Ray Charles heeft het echter niet opgeleverd. Dat neemt niet weg dat het dagje Hoorn een leuke belevenis was, mede doordat ik de geneugten ook buiten de vrouwenperiferie ging zoeken.

Direct bij de voormalige bajes op het Oostereiland ben ik mij gaan laven in Café De Volendammer. De eerste kroeg die gedetineerden, eenmaal weer op vrije voeten, tegen kwamen. Jaren geleden heb ik daar, met mijn Truus, de fantastische verhalen over tante Marie gehoord. Hoe zij de smachtende criminelen altijd wel een extra biertje of wat te eten gaf.

Nu, om de parade van al het vrouwelijke schoon rustig te kunnen verwerken, zat ik een paar biertjes aan de bar, op een plaats waar heel wat gangsters mij voor zijn gegaan.

Nadat we haar kaarsjes hebben gebrand, zijn we met z’n allen naar strandpaviljoen De Uitkijk in Egmond aan Zee gegaan, om te genieten van zon, zee, onbeperkt consumpties en elkaars verhalen. En dan is het zo vier uur in de middag.

M’n zus bleef een tweede nachie over, zodat we beraadslaagden over het wat te doen met eten. Naar de Italiaan in de stad of visrestaurant aan de kust?! Het was Kieneke om het even, als alles maar lekker vers is. “Wat mij betreft doen we wat versinkopen en kook ik weer.” Dit driesterren-voorstel  liet ik natuurlijk niet aan mij voorbij gaan. “Haal dan hier bij de slager Livar karbonade”, kregen we nog als advies mee.

“Mogen wij twee Livar karbonade van u.” Er werden twee knappe stukken vlees gewogen… ; “€ 14,55 alstublieft.” Terwijl ik weinig prijsbewust mijn portemonnee pakte, keek mijn zus om zich heen met de woorden: … ”Ik kijk alvast voor een tafeltje…”

’t Is inderdaad een hoop geld voor twee stukjes vlees, maar het was me toch lekker!!! Trouwens, is deze bijzondere dag mooier af te sluiten, dan met Limburgs Kloostervarken?!

Eindelijk stond de deur van godshuis uit 1641 in Egmond aan Zee open. Mijn Truus en ik waren altijd al nieuwsgierig naar de binnenkant van dit prachtige kerkje. Vroom als ik kan zijn, stapte ik naar binnen. Natuurlijk ook om een kaarsje voor Truus te branden. 

Maar ja, de ratio won het dit keer van de emotie. Het is best leuk om een kaarsje direct onder de kansel met kroontje aan te steken, maar verder was er totaal geen stichtelijke entourage. Ongetwijfeld ook doordat mevrouw Maria zich (kennelijk) niet in een Hervormde kerk vertoont. De simpele waxinelichtjes wisten mij niet te bekoren. Volgende keer (veel) beter Truus.

Eigenlijk is het idee om een nieuw bankstel te kopen een beetje weggezakt. De huidige zithoek is maar net zeven jaar oud en ziet er nog behoorlijk uit. Het zal wel alleen uitdraaien op een nieuw karpet, wat in redelijke staat wel 21 jaar oud is.

Maar goed, zo nu en dan is het toch leuk om naar nieuwe meubels te kijken. Behóórt leuk te zijn tenminste. Vanochtend was ik voor een zonnige terraslunch onderweg naar de stad, toen pal voor mijn neus de brug open ging. Juist daar op de hoek waar een duurdere meubelzaak met opruimingsposters mijn aandacht trok. Dan toch eindelijk maar eens bij deze gerenommeerde meubelzaak naar binnengestapt. Wat een oppervlakte en wat een diversiteit aan meubels. Kan je portemonnee dit aan, en dat kan het, dan moet je hier kunnen slagen.

In eerste instantie vond ik het ook prettig om niet direct door een verkoper aangesproken te worden. Mij werd de tijd gegund om rustig rond te kijken. Maar dat was nou precies datgene wat mij op een gegeven moment tegen ging staan. Ik ben zeker wel acht personeelsleden tegengekomen, die geen boe of bah zeiden. Van niemand een ‘goede morgen.’ Of ze liepen me straal voorbij of zaten achter een balie verdiept achter een beeldscherm.

Gevoelsmens als ik ben, ga ik mij dan niet thuis voelen. Voel ik mij te veel. Ik passeerde een potentiële klant die ik wel gedag zei. Na haar vriendelijke groet terug kon ik mijn verontwaardiging niet voor me houden. “Mevrouw, vindt u het ook zo vreemd dat niemand van het personeel ons netjes groet?!” Dat was haar ook opgevallen, waarna zij grapte dat er dan gelukkig toch een klant is die vriendelijk gedag zei. Telkens als wij elkaar weer in de grote showroom tegenkwamen, knikte we naar elkaar met een glimlach. “Ja wel weer iemand van het personeel tegengekomen, maar nog steeds niet gedag gezegd.”

Toen op de tapijtafdeling dezelfde vriendelijkheid leek te heersen, hield ik het voor gezien. Nee, in zo’n ballentent ga ik niets kopen.

Aan het volksgezegde 
“Het zal me een rotzorg wezen,”
heeft onze regering wel een
heel erg foute draai gegeven.

“Door het hondenweer van deze zomer zijn de zwaluwen van dit jaar geen hoogvliegers.”

Letterlijk gesproken dan, want in het Brabantse Lage Zwaluwe zullen toch ook wel “knappe koppen” wonen en/of is om die reden de gemeentenaam in Drimmelen veranderd?!

Eigenlijk is het raar, dat je bij een smartphone eerst de gebruiksaanwijzing moet doorlezen, alvorens je een telefoongesprek kunt aannemen. Toch is het zo, want even het groene telefoonhoorntje aantikken is er niet bij. Nee, ‘je moet ‘m vegen.’

Ik vraag mij af hoe meneer Van Dale dit taalkundig in de volgende Dikke Van Dale gaat oplossen?! Het lijkt mij namelijk heel erg voor de hand liggen dat in de volksmond heel snel gezegd gaat worden, bij het ontvangen van een oproep: “Ik zal ‘m een veeg geven”. Of wel: “Bel mij maar, dan zal ik je een veeg geven.”

’t Is dat een weddenschap in mijn blog niet valt te overzien, anders zou ik er zo maar een goeie fles wijn op willen zetten, dat we Janneke Willemse het volgende tv seizoen niet meer op zondagochtend terug zullen zien.

Het valt natuurlijk ook niet mee om de cameragenieke Eva Jenek in het programma WNL op Zondag op te moeten volgen. Dat lukte maar een heel klein beetje toen Telegraaf’s politiek commentator Paul Jansen als joker werd ingezet en al weer veel minder, toen de altijd zo triest kijkende Charles Groenhuijsen de zondagochtend-duobaan op zich nam. De weinig zeggende Janneke kwam daardoor nauwelijks nog aan het woord. En volgend seizoen dus ook niet meer in beeld.