Archief

Het kan toch niet waar zijn…. Franke Venema is niet meer. Een hartstilstand heeft ‘m zijn leven ontnomen. Juist nu zijn droom van een eigen atelier nog maar pas was uitgekomen en hij te kort van het BS’er (Bekende Stadskanaler) zijn, heeft kunnen genieten. Het was bijna niet te geloven, toen de (in dat opzicht) best conservatieve Franke, zelfs zijn eigen website kreeg. Laat zijn werk dan ook sowieso wereldwijd digitaal voortleven.

Nog steeds stond op stapel dat we elkaar ‘binnenkort’ weer eens zouden treffen om eens lekker, in directe omgeving van de koelkast, onze ouwe verhalen op te halen. Bomen en lachen zoals wij dat in Maassluis regelmatig deden. Stom dat ‘het binnenkort’ er nooit van is gekomen, gewoon omdat je je niet realiseert dat ook wij maar mensen van een dag zijn. Vanaf nu ben je niet meer ‘bereikbaar’, en dat spijt mij echt goser. Vanavond neem ik een biertje en hef m’n glas op een makker die veel leuke anekdotes aan mijn dagboek wist toe te voegen.  Rust zacht (levens)kunstenaar.

nb.: www.kroondomein.com/kunst-frank.htm
      http://www.frankevenema.nl/

Vandaag overwon een lekker voldaan gevoel van spijt gevoelens en dat geeft een extra kick.

Dit komt doordat ik, weliswaar lusteloos door een oorontsteking, mij toch tot sporten wist aan te zetten. En daarmee voorkwam ik achteraf het gevoel van "was ik toch maar gegaan."

In de hoop dat het is verjaard, doe ik hierbij de bekentenis dat mijn vader bij mijn geboorte goed bedoeld een valse aangifte heeft gedaan. Heden ten dage beschouwen wij dat als een marketingtruc. Hij wilde mij namelijk upgraden. Want, ondanks dat ik in de Haagse Schilderswijk ben geboren, staat mijn geboorteakte op ons (latere) adres in de betere Zuiderparkbuurt.

Misschien ben ik daardoor wel “goed terechtgekomen.” Uiteindelijk ben ik eigenaar van het digitale Kroondomein, www.kroondomein.com

Terug van ons bezoek aan de burcht stonden er inmiddels ook  twee peperdure Ferrari’s geparkeerd. De coureurs waren in druk gesprek met de chauffeur van de bestelwagen. Het tafereel kwam bij ons heel verdacht over. Daarom leek het mij slim om op afstand stiekem een snapshot van de vermeende plaats delict te maken. Om daarna als de wiedeweerga te verdwijnen.

Nog geen kwartiertje onderweg, werden wij door zowel de rode als gele Ferrari voorbij gescheurd. Even zat mijn hart in mijn keel. “Waarom moest ik zonodig die foto maken?!” Gelukkig verdwenen de bolides snel uit het zicht.

n.b.: Meer over Duitse parkeerders val te lezen: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/tolerantie.htm

Virtueel is de NAVO, onder leiding van secretaris-generaal Rasmussen, ons land binnengevallen. Onze regering is gecapituleerd.

Hoewel ik inmiddels in de vrolijke vut aan het rentenieren ben, leef ik toch mee met de werknemers die het er heden ten dage niet makkelijker op hebben gekregen. De onderlinge verhoudingen, werkgever-werknemer, zijn er mede door de kredietcrisis niet beter op geworden. In mijn werkzame leven is zo’n situatie ook meerdere malen voorgekomen.

Ooit zou ik daarover een liedje hebben geschreven, ware het niet dat ik daar geen talenten voor heb. Het idee was er wel, op muziek van “De glimlach van een  kind” (doet je beseffen dat je leeft). Destijds gezongen door Willy Alberti en later door André Hazes. Mijn tekst begon met: “De grimas van een baas doet je beseffen dat je werkt.”

Verder ben ik nooit gekomen. De tijd is er rijp voor om de song alsnog geschreven te hebben. Daarom deze oproep: Wie schrijft de tekst voor “De grimas van een baas…”

Als beloning wordt deze songtekst, naar keuze met of zonder naamsvermelding, hier en in mijn kroondomein (www.kroondomein.com) gepubliceerd.

Ik ben benieuwd.