DERTIG GRADEN !

Pfffffffffffff;heb je eindelijk twee jaar geleden de moed opgebracht, om bij de tandarts implantaten met een prothese te laten zetten, denk je dan ben ik eindelijk van die tandarts bezoeken af, en …dan krijg je nog twee maal in het jaar een verzoek voor controle van de prothese en implantaten!

Nou het controleren van de prothese is niet erg, daar voel je niets van, maar dan……..de implantaten, eerst worden de schroefjes eruit gedraaid en dan de verbindingsstukjes, als het juiste evenwicht gevonden is, wordt de hele boel weer opgebouwd, met als laatst de schroefjes, die worden dan stevig vastgedraaid met een soort inbus sleuteltje, maar aangezien er stukjes tandvlees wel eens willen dichtklappen en tussen de aangedraaide schroefjes komen is dit een zeer pijnlijk gevoel.

 Als je na de behandeling, met een roodgezicht opstaat v.d. stoel, zegt de tandarts….Mevrouw hier kunt U nog een poosje last van hebben, maar die pijn zakt vanzelf weg!

En DAAR achteraan komt dan de mededeling, ik zie U over een half jaar weer terug!

Verleden week belde onze jonge buurman bij ons aan, met de boodschap dat hij de eerdere toezegging om mijn man te helpen onze rolluiken en boeienborden schoon te komen maken (a.s. zaterdag )niet door kon gaan wegens een voor hem wel heel GOEIE reden!

Hij vertelden ons trots dat hij deze zaterdagmorgen een andere auto op ging halen die hij gekocht had, daar zijn huidige nog al duur in het gebruik was, hadden ze overal rond geneusd naar een voor hun gizin, geschikte auto en die gingen ze zaterdagmorgen met het hele gezin ophalen!

Maar toen hij vol trots de straat inreed, en ik hem feliciteerde en hem veel (veilige kilometers )toewenste, zei hij, ik ga hem nu eerst aan OPA laten zien, want hij heeft mij al gebeld waarom ik er nog niet bent!

Nu hebben wij Opa leren kennen, als een GULLE OPA voor zijn enige kleinzoon, maar onze buurman ( de enige kleinzoon dus) vertelt ons dit verhaal met een air of hij zo maar even de Euro-otjes uit zijn zak kan toveren om even een andere auto te kopen, maar weet niet dat VROUWLIEF ons altijd verklapt, dat OPA zo eens in de zoveel tijd tegen zijn kleinzoon zegt……wordt het eens geen tijd om naar een zuiniger en jongere auto te gaan zoeken jongen?

Met het GULLE aanbod een behoorlijke duit in het zakje van het jonge gezin te doen!

JA-ja, je zult allemaal zo,n Opa hebben !

Het laatste nieuwtje wat ik vandaag te horen kreeg, ‘komt uit het service tehuis.

Ik kreeg daar te horen dat een hoog bejaarden mevrouw, die een zware hartpatiënt is, uit het ziekenhuis was ontslagen.

Thuisgekomen bleek zij niet zelfstandig te kunnen functioneren, die nachthad zij op haar alarm gedrukt, om hulp te vragen bij het plassen, dit herhaalden zich nog twee maal die nacht, waarop zij na een paar dagen een rekening van Vivent had gekregen, dat zij voor 3 maal hulp vragen om te kunnen plassen, EURO 7,50 per plasje moest betalen.

Ik vraag mij af…..waar wij in Nederland mee bezig zijn?

Vanmiddag naar het bejaardenhuis geweest om te helpen met handwerken.

Is altijd heel gezellig, ik neem dan iedere vrijdag iets lekkers mee voor bij de koffie of thee, dat is dan altijd smullen geblazen, wat wij thuis dood gewoon vinden ( een koekje bij de koffie) vinden de OUDJES iedere keer weer een traktatie!

 Iedere keer als ik er naar toe gaat denk ik is die en die er vanmiddag? Maar vanmiddag was ons clubje wel heel erg klein, drie dames in de leeftijd van 89-87 en 86 zijn door ziekte verhinderd, en bleef het daar nu maar bij, maar afgelopen jaar zijn er drie dames overleden!

Je weet dat de leeftijd mee gaat spelen, maar het is iedere keer weer een groot gemis!

We hopen, dat we wat dames erbij kunnen betrekken van de dagopvang, maar voor de mensen met deze leeftijd, blijft de drempel nog steeds te hoog, vaak horen wij ze zeggen, JA…vroeger, toen kon ik heel goed breien en haken, maar nu…….Maar al zij eenmaal met steun v.d. leidsters, de stap hebben genomen, GENIETEN zij er met volle teugen van en door hun breikunst en knutselwerk, ontstaan de mooiste en grappigste dingen ( waar zij dan ook heel trots op zijn ) en wij de vrijwilligsters zijn dan niet minder trots en blij, die blije gezichten te zien geeft dan ook een heel GOED gevoel!

Vanmorgen even boodschappen wezen doen, lekker even door het park met de scootmobiel, en een bedrijvigheid dat het is op het dierenparkje!

Lekker even op het winkelcentrum rond struinen, nadat ik mijn boodschappen heb gedaan, kom ik langs de juwelier, die een vrijdag overvallen en bedreigd is met een pistool, ik zie dat ze weer open zijn, ik zie ook de juweliersvrouw in de winkel bezig en ik denk dat is KNAP! Ik besluit in de tegenover gelegen Albert Hein een bloemetje te kopen en dat even af te geven aan haar, ik maak namelijk wel eens een praatje met haar.

Als ik de winkel in komt en haar de bloemen geeft, slaat ze beide armen om mij heen, en zegt GOD DANK…wij leven nog!

Ik moet na wel drie kussen van haar even gaan zitten, terwijl roept zij haar man, die achter bezig is, ik zeg dat ik het heel DAPPER van hem vindt om de zaak weer gewoon te openen, en vraag of hij niet bang is, hij geeft als antwoord ik niet, natuurlijk ben ik flink geschrokken, maar voor al mijn trouwe klanten ga ik gewoon weer open, er zijn MEER GOEIE mensen dan SLECHTE en ik blijf geloven in de GOEIE !

Ik vind dat heel dapper, maar denk ik, ik zou geloof ik NIET zo snel de knop om kunnen schakelen!

Ik ben vanmiddag met mijn man naar een tennismaatje van mijn man geweest, het was niet zomaar een gezellig bezoekje, maar een zieken bezoek!

Deze ….Jan is negen en zeventig jaar oud, maar die paar keer dat ik hem op het tennispark tegenkwam en hem fanatiek een pot tennis zag spelen, schatte ik hem hooguit op een jaar of twee en zeventig!

Een paar weken terug hoorden wij dat Jan een zware operatie moest ondergaan, alleen wist hij nog niet precies wanneer, want er moest nog verder onderzoek plaats vinden.

Een week of twee geleden, ging bij ons de telefoon en was Jan aan de lijn en zei, ik moet jullie niet zo, n goede boodschap vertellen, bij mij is kanker geconstateerd met flink wat uitzaaiingen, dat houd in dat ik niet meer wordt geopereerd, maar dat ik een paar bestralingen krijg en dat er voor de rest niets meer aan te doen is! Nou daar sta je dan aan de telefoon…..je zoekt naar woorden, maar wat te zeggen?

Nu ongeveer twee weken later en na alle onderzoeken,hebben wij hem vanmiddag een bezoekje gebracht! In de auto op weg er na toe, denk je dan wat moet ik eigenlijk zeggen, tegen iemand die weet dat hij binnen niet al te lange tijd dood gaat?

Maar je maakt je vaak druk om niks, want na een kop koffie, begon hij zelf over zijn ziekte te praten, en dan loopt het gesprek iegelijk vanzelf, hij benoemt de dingen die voor hem en zijn vrouw belangrijk zijn , en verwacht  van ons niet dat wij op die punten en vragen de antwoorden geven!!!

Het is echt ZALIG weertje! Ik weet al wat we na de koffie gaan doen (fietsen ) dat houd in, mijn man op de fiets en ik op m,n scootmobiel.

We besluiten een rondje langs de GROTE PLAS te rijden, maar als we op de helft v.d. plas zijn, heb ik zin om nog een stuk door te rijden.

We besluiten een route te rijden die we al vaker hebben gedaan, en halverwege ligt er een cafeetje waar we lekker een uitsmijter willen eten.

Je kunt daar heerlijk op het terras zitten i.h. zonnetje en naar het voorbijgaande verkeer kijken, maar HELAAS het is deze dag gesloten, mijn man wijst n.d. overkant en zegt, we kunnen daar langs het dijkje naar de sluis van Engelen rijden, na het drukke kruispunt te zijn overgestoken, komen we op een prachtig dijkje met aan de ene kant weilanden en de andere kant een riviertje, we zijn niet de enige die hier rijden, veel fietsers en vooral motorrijders vinden het heerlijk hier de bochtige dijk langs te suizen!

Ik bedenk me, op dat moment wat een UITVINDING toch! Zo,n scootmobiel ik zou hem voor geen GOUD willen missen! En ik besef ineens…als ik dit ding niet had, had ik vandaag ook niet ZO op het dijkje van ZON en WIND kunnen genieten, met alle andere fietsers!

( wat kan een mens zich dan op zo,n moment RIJK voelen )

Onze jongste dochter is een weekje met vakantie, ik denk onwillekeurig terug n.d. eerste keer dat ik op vakantie ging in mijn leven!

Dat was in 1957, mijn Vader en Moeder hadden sinds kort de beschikking over een bromfiets ( berini en zundap ) en hadden met vrienden afgesproken om een week op de brommer met vakantie te gaan naar Epe (GLDL) nu dat was wat hoor, ik kon er bijna niet meer van slapen en telde de nachtjes af, maar ja eerst moest de reis uitvoerig worden uitgestippeld en de vrouwen vroegen zich gelijk af, wat je nu op een bromfiets allemaal mee kon nemen.

Ik moest bij mijn Vader achterop en mijn Moeder moest alle bagage op haar bromfiets meetornen!

Eindelijk was het ZO ver, wij gingen s, morgens om zes uur rijden, brood mee, dat zouden wij in een café met een kop koffie opeten!

Nou….Na drie uur achterop een brommer gezeten te hebben, voelde ik m,n billen haast niet meer, dus was de koffie stop een verademing voor mij! Op de vraag of wij er nu haast al waren, werd er gezegd, dat wij nog NIET op de helft waren, ik begon het toch allemaal minder leuk te vinden, maar ach….n.d. boterham en een blik op de kaart viel het allemaal best weer mee! Het was prachtig weer, en na nog een keer te hebben gestopt, moesten we nog ongeveer 20 km, dus dat schoot lekker op! Wij hadden een houten PIPOWAGEN op een vakantiepark gehuurd, en bij aankomst waren we het met z,n allen erover eens dat dit toch wel het TOPPUNT van een kampeer vakantie was!

Ik was toender tijd 13 jaar en heb in mijn geheugen, nooit meer zo,n prachtvakantie meegemaakt, alleen al het slapen BOVEN elkaar, en dan midden in een BOS, dat was voor mijn ( stadskind ) het mooiste wat een mens kon wensen! Alleen de reis per brommer was toen opzich al een wereldreis! We hadden er zo,n 8 uur over gedaan, ik durf er haast niet over te vertellen aan jonge mensen, ze kijken je echt Zo MEEWARIG aan, met een blik van….Mens lekker interessant, nee……naar Aruba of Bonerre, dat is pas interessant tegenwoordig! Wat heb je nu hier in NEDERLAND te zoeken, NIKS toch?

Zestig jaar geleden kreeg ik als kind met Pasen, mijn zondagse jurk aan en……een grote strik in mijn haar!

Toen kwam de tijd dat ik zelf twee dochters had, en gelukkig hadden we altijd voor de Pasen, de kinderbijslag binnen en gingen wij de week voor Pasen ( altijd ) naar CenA met onze twee dochters, we zochten altijd eerst voor de OUDSTE en daarna voor de JONGSTE,naar een mooi  jurkje, maar als je dacht dat zij dat fijn of leuk vonden, dan vergisten wij ons.

De eerste jurkjes passen vonden ze nog wel leuk, maar bij de tweede of derde vonden ZIJ er niks meer aan, en menigmaal vloeiden er traantjes! Met het vooruitzicht dat wij daarna FRIETJES gingen eten,slaagden we er toch in, en hadden we volgens ons de aller-leukste jurkjes, en voor een leuke prijs!

Daarna moesten er natuurlijk ook korte witte sokjes bij en zwarte lakschoentjes! We kwamen daarna doodmoe thuis en waren blij dat we goed waren geslaagd!

Maar O wee, met Pasen hadden we de kachel meestal op de hoogste stand staan, ZO KOUD was het, maar dochterslief, moesten en zouden in die dunnen jurkjes en korte kousjes aan, naar de beide Oma,s en Opa,s  hun MOOIE  jurkjes en schoenen laten zien, met hun dikke winterjassen aan kwamen ze dan BIBBERENT van de kou, met rooien neuzen bij Oma en Opa aan, die hun UITGEBREID bewonderden, maar tegen mij in de keuken zeiden, hoe kan je dat nou doen, dat is toch veel te KOUD ?

Na de koffie met gebak , gingen we met allebei een PAASKIP in een mandje, en met eieren er om heen op naar de volgende Oma en Opa, waar weer de vraag aan mij, in de keuken herhaald werd, hoe of ik dat nou wel kon doen, met dit KOUDE weer!

Jaren later, toen onze dochters zelf kinderen hadden, herhaalde deze ceremonie zich, en mijn vraag was…hoe kan je dit nou doen?