Archief

Ik ben vanmiddag met mijn man naar een tennismaatje van mijn man geweest, het was niet zomaar een gezellig bezoekje, maar een zieken bezoek!

Deze ….Jan is negen en zeventig jaar oud, maar die paar keer dat ik hem op het tennispark tegenkwam en hem fanatiek een pot tennis zag spelen, schatte ik hem hooguit op een jaar of twee en zeventig!

Een paar weken terug hoorden wij dat Jan een zware operatie moest ondergaan, alleen wist hij nog niet precies wanneer, want er moest nog verder onderzoek plaats vinden.

Een week of twee geleden, ging bij ons de telefoon en was Jan aan de lijn en zei, ik moet jullie niet zo, n goede boodschap vertellen, bij mij is kanker geconstateerd met flink wat uitzaaiingen, dat houd in dat ik niet meer wordt geopereerd, maar dat ik een paar bestralingen krijg en dat er voor de rest niets meer aan te doen is! Nou daar sta je dan aan de telefoon…..je zoekt naar woorden, maar wat te zeggen?

Nu ongeveer twee weken later en na alle onderzoeken,hebben wij hem vanmiddag een bezoekje gebracht! In de auto op weg er na toe, denk je dan wat moet ik eigenlijk zeggen, tegen iemand die weet dat hij binnen niet al te lange tijd dood gaat?

Maar je maakt je vaak druk om niks, want na een kop koffie, begon hij zelf over zijn ziekte te praten, en dan loopt het gesprek iegelijk vanzelf, hij benoemt de dingen die voor hem en zijn vrouw belangrijk zijn , en verwacht  van ons niet dat wij op die punten en vragen de antwoorden geven!!!

Het is echt ZALIG weertje! Ik weet al wat we na de koffie gaan doen (fietsen ) dat houd in, mijn man op de fiets en ik op m,n scootmobiel.

We besluiten een rondje langs de GROTE PLAS te rijden, maar als we op de helft v.d. plas zijn, heb ik zin om nog een stuk door te rijden.

We besluiten een route te rijden die we al vaker hebben gedaan, en halverwege ligt er een cafeetje waar we lekker een uitsmijter willen eten.

Je kunt daar heerlijk op het terras zitten i.h. zonnetje en naar het voorbijgaande verkeer kijken, maar HELAAS het is deze dag gesloten, mijn man wijst n.d. overkant en zegt, we kunnen daar langs het dijkje naar de sluis van Engelen rijden, na het drukke kruispunt te zijn overgestoken, komen we op een prachtig dijkje met aan de ene kant weilanden en de andere kant een riviertje, we zijn niet de enige die hier rijden, veel fietsers en vooral motorrijders vinden het heerlijk hier de bochtige dijk langs te suizen!

Ik bedenk me, op dat moment wat een UITVINDING toch! Zo,n scootmobiel ik zou hem voor geen GOUD willen missen! En ik besef ineens…als ik dit ding niet had, had ik vandaag ook niet ZO op het dijkje van ZON en WIND kunnen genieten, met alle andere fietsers!

( wat kan een mens zich dan op zo,n moment RIJK voelen )

Onze jongste dochter is een weekje met vakantie, ik denk onwillekeurig terug n.d. eerste keer dat ik op vakantie ging in mijn leven!

Dat was in 1957, mijn Vader en Moeder hadden sinds kort de beschikking over een bromfiets ( berini en zundap ) en hadden met vrienden afgesproken om een week op de brommer met vakantie te gaan naar Epe (GLDL) nu dat was wat hoor, ik kon er bijna niet meer van slapen en telde de nachtjes af, maar ja eerst moest de reis uitvoerig worden uitgestippeld en de vrouwen vroegen zich gelijk af, wat je nu op een bromfiets allemaal mee kon nemen.

Ik moest bij mijn Vader achterop en mijn Moeder moest alle bagage op haar bromfiets meetornen!

Eindelijk was het ZO ver, wij gingen s, morgens om zes uur rijden, brood mee, dat zouden wij in een café met een kop koffie opeten!

Nou….Na drie uur achterop een brommer gezeten te hebben, voelde ik m,n billen haast niet meer, dus was de koffie stop een verademing voor mij! Op de vraag of wij er nu haast al waren, werd er gezegd, dat wij nog NIET op de helft waren, ik begon het toch allemaal minder leuk te vinden, maar ach….n.d. boterham en een blik op de kaart viel het allemaal best weer mee! Het was prachtig weer, en na nog een keer te hebben gestopt, moesten we nog ongeveer 20 km, dus dat schoot lekker op! Wij hadden een houten PIPOWAGEN op een vakantiepark gehuurd, en bij aankomst waren we het met z,n allen erover eens dat dit toch wel het TOPPUNT van een kampeer vakantie was!

Ik was toender tijd 13 jaar en heb in mijn geheugen, nooit meer zo,n prachtvakantie meegemaakt, alleen al het slapen BOVEN elkaar, en dan midden in een BOS, dat was voor mijn ( stadskind ) het mooiste wat een mens kon wensen! Alleen de reis per brommer was toen opzich al een wereldreis! We hadden er zo,n 8 uur over gedaan, ik durf er haast niet over te vertellen aan jonge mensen, ze kijken je echt Zo MEEWARIG aan, met een blik van….Mens lekker interessant, nee……naar Aruba of Bonerre, dat is pas interessant tegenwoordig! Wat heb je nu hier in NEDERLAND te zoeken, NIKS toch?

Zestig jaar geleden kreeg ik als kind met Pasen, mijn zondagse jurk aan en……een grote strik in mijn haar!

Toen kwam de tijd dat ik zelf twee dochters had, en gelukkig hadden we altijd voor de Pasen, de kinderbijslag binnen en gingen wij de week voor Pasen ( altijd ) naar CenA met onze twee dochters, we zochten altijd eerst voor de OUDSTE en daarna voor de JONGSTE,naar een mooi  jurkje, maar als je dacht dat zij dat fijn of leuk vonden, dan vergisten wij ons.

De eerste jurkjes passen vonden ze nog wel leuk, maar bij de tweede of derde vonden ZIJ er niks meer aan, en menigmaal vloeiden er traantjes! Met het vooruitzicht dat wij daarna FRIETJES gingen eten,slaagden we er toch in, en hadden we volgens ons de aller-leukste jurkjes, en voor een leuke prijs!

Daarna moesten er natuurlijk ook korte witte sokjes bij en zwarte lakschoentjes! We kwamen daarna doodmoe thuis en waren blij dat we goed waren geslaagd!

Maar O wee, met Pasen hadden we de kachel meestal op de hoogste stand staan, ZO KOUD was het, maar dochterslief, moesten en zouden in die dunnen jurkjes en korte kousjes aan, naar de beide Oma,s en Opa,s  hun MOOIE  jurkjes en schoenen laten zien, met hun dikke winterjassen aan kwamen ze dan BIBBERENT van de kou, met rooien neuzen bij Oma en Opa aan, die hun UITGEBREID bewonderden, maar tegen mij in de keuken zeiden, hoe kan je dat nou doen, dat is toch veel te KOUD ?

Na de koffie met gebak , gingen we met allebei een PAASKIP in een mandje, en met eieren er om heen op naar de volgende Oma en Opa, waar weer de vraag aan mij, in de keuken herhaald werd, hoe of ik dat nou wel kon doen, met dit KOUDE weer!

Jaren later, toen onze dochters zelf kinderen hadden, herhaalde deze ceremonie zich, en mijn vraag was…hoe kan je dit nou doen?

Volgens mij ben ik hard op weg om OUD te worden!

Zo loop ik n.d. keuken, en denk tegelijk wat moest ik nou ook alweer halen?

En wat ik helemaal erg vindt, is dat ik van boven naar beneden komt, met wasgoed in m,n armen en dat ik dat al een keer i.d. afvalbak van de keuken heb gegooid, nou vraag ik je, is dat nou niet erg?Dat vind ik tienmaal erger dan dat je niet op een naam kunt komen.

Mijn man zegt dan, je bent niet geconcentreerd met de dingen bezig, waar hij dikwijls gelijk in hebt, maar ik betrap HEM toch ook vaak op deze vergeet momenten! Dus heeft het toch wel degelijk iets met ouderdom te maken

volgens mij.

Maar er zijn van die dingen die hij nooit schijnt te vergeten,ik verras hem wel eens op woensdag of zaterdag op een puddingbroodje ( daar is hij helemaal dol op )1 x in de week moet dat kunnen vind ik, maar hij VERGEET  dan op zaterdag  niet te zeggen als ik boodschappen ga doen, breng je nog een lekker puddingbroodje mee ?