Zijn ze nou helemaal van de pot gerukt in
Nederland. Ze willen de rollen uit het toiletpapier halen.
Elke keer wacht ik met smart op het
laatste vel.
Ik moet en zal die rol hebben.Taron
blokkeert mij dan, alsof de hal de straat van Hormuz is, maar ik kom er met de
mij toegeworpen harde kern van karton wel doorheen.
Ik leef me helemaal uit. Scheur hem in
stukken, alsof ik een Damverver te pakken heb.
En
nu willen ze de rollen er niet meer in doen. Weg met de fantasie, niets meer van
te maken. Ik word er zo moedeloos van.
Aan Taron heb ik ook niks. We kijken
ieder bij bepaalde dingen een andere kant op. Dat polariseert.
En daar rol ik dan van om.
We ruiken vaak de sporen van ratten.
Hier buiten op het weiland kan dat niet veel kwaad. In de stal mogen we nu niet
meer snuiven. Ratten schijnen een virus bij zich te kunnen dragen in een
handtas. Ik heb er nog nooit één zien lopen met een tas, maar het zou kunnen. De
duivel draagt ook Prada.
Boeren zijn opzichtiger. Die sproeien
met grote armen allerlei middelen om gewassen te beschermen, als wij niet
beschermd zijn. Laatst had ik traanogen. Het maakt dus niet uit of je
aardappelen eet of hond: overal zit gif in. Moet ik eigenlijk aan de teken
vertellen. Bijten ze mij vast niet meer.
Taron is in feite te vergelijken met
een bultrug. Hier opeens binnen gekomen. Het was wel de juiste afslag, maar af
en toe hoop ik, dat een cruiseschip hem naar zee brengt. Lig ik te genieten van
de zon, verzint hij weer iets om aan mijn lijf te zitten.
Hij zou meer moeten doen met
toiletrollen.
We zijn nog lang niet akkoord over een blijvend
staakt-het-vuren.
Taronneke groeit geweldig in
zijn oren, dus er passen veel bananen in.
Hij luistert goed, als hij er zin in
heeft en beestjes ziet vliegen.
Hij ziet alles en loert graag. Hij is
klaar voor het leger.
Hij is niet van Amerikaanse afkomst,
maar toch bedankt hij niet voor de bloemen.
Zijn Duitse afkomst valt niet te
verbloemen. Hij graaft diepe kuilen.
Gooi je ze dicht, dan gaat hij er demonstratief op liggen
zonder ruzie te maken. Dat is dan wel weer meegenomen.
Voor hem groeien de bomen tot aan de maan en weer terug. Hij
gaat, denk ik, graag mee in een raket als opvolger van Laika. Hij weet alleen
niet, dat in de ruimte weinig ruimte zit in Artemis III. En dat het toilet
dienst kan weigeren. Er zitten dan waarschijnlijk ook bananen in.
Door het gebrek aan brandstof zal het
wel weer vijftig jaar gaan duren voor er weer iemand de achterkant van de maan
bekijkt. Ben ik blij mee, want ik bewaak hier graag met Taron mijn grenzen, ook
aan de achterkant.
Hij wordt steeds groter en sterker. Dat
kan voor mij een probleem gaan worden. Dat was het ook voor de buizerd.
Die werd door Taron gisteren van de houtduif
afgezet. Helaas was de duif door F-15E Strike Buzzard voor eeuwig
gecrasht.
We hebben samen als Special Forces de
wacht gehouden. Een beetje eerbied tonen is nooit weg.
Ik heb nog wat narcisjes geplukt voor
een waardig afscheid.
Taron is nog te jong voor dat soort
tere gevoelens. Die komen met de jaren. Vooral als je boven de 67 bent. Geldt
niet voor wereldleiders. Die hebben op die leeftijd helemaal geen respect en
gevoel meer. Daar zit gewoon niets meer in. Alleen rottigheid.
Die hebben niets met een enkele
bloem.
Ook al schitteren ze in de zon als ornament in een
balzaal.
Ik ga maar weer eens aan het werk. Hoop, dat de duif in de
hemel nog wat kan betekenen. Misschien daalt dat dan neer op de aarde. Tenslotte
valt alles naar beneden.
Hier is de mest ingedaald. Het zou leuk zijn, als
dat overal zou gebeuren in de oliedomme wereld.
We hebben nu een grote wei, waarin we vrij kunnen
rennen en speuren.
Het is wel heel stil zonder
pony-vriendin.
Vooral ‘s morgens. Dan kon ik even met haar
neuzen.
Toch vreemd, dat er dood nodig is voor wat
nieuws.
Het is best prettig, ook voor Taron, als hij zijn
poot gaat optillen.
Ik heb vanochtend aan de bazin gevraagd of we nog
levende grasmaaiers kunnen verwachten. Een paar lammetjes lijkt me wel gezellig
met een mak schaap.
Kan Taron er nog wat van leren. Ik hoed ze wel. Als
hij de wolven maar op afstand houdt. Gezien de praatjes, die hij heeft, moet dat
wel lukken.
Praatjes geven gaatjes. Dat zie je in het
Midden-Oosten. Tenslotte zitten wij ook in het midden oosten, van Nederland.
Taron heeft nog zijn halve puppy-gebit, maar daar heeft hij al veel gaatjes
meegemaakt. Net een perforator. Huid, stof, hout: geen probleem. Die wolven
moeten wel nog even op zijn hoektanden wachten.
Taron is van de oppositie. Zit me op mijn huid, is het nooit
met me eens, bemoeit zich met alles. Ik verdenk hem ervan, dat hij mij liever
muizen ziet vangen in Den Haag. Geen goed idee met de huidige
benzineprijs.
Als ik zeg, dat hij de grootste plek in neemt, schuift hij
expres de verkeerde kant op.
Hij zou wat vaker moeten gaan slapen.
We moeten immers zuinig met onze energie omgaan.
Straks krijgen we door de inflatie minder te eten.
Je kunt je maar beter voorbereiden.
Er liggen overal takjes door de storm
van vannacht. Die zijn geschikt voor het Paasvuur. We steken er maar even
energie in met transport. Kunnen we vanavond nadieselen.
Taron drukt echter te gauw zijn snor. Zogenaamd bezig. Een
echte puber, al vaped hij niet. Hij snuift liever gras.
Het worden misschien barre tijden. Ik
ben blij, dat we water genoeg hebben.
En hout.
Al bijten we er hier heel graag op.
Ik hoop, dat we straks door de bomen het bos nog kunnen zien.
En elkaar nog wat gunnen.
Kop op, zou ik zeggen tegen de wereld,
het wordt lente!
Vandaag weer een kijk Inside mijn leven met die
slungel.
Die altijd aan staat, zit of ligt.
Ik probeer vaak te ontsnappen aan zijn volle aandacht. Dat is
net als met die gezaghebber in Amerika helaas niet mogelijk.
Waar ik ook ben, in Cuba of hier, hij
bemoeit zich overal mee.
Voortaan noem ik mijn vriend
Tharomenei. Hij is namelijk een hardliner uit het Noorden.
Ondanks de hoge energieprijzen blijft
hij rennen. Soms dieselt-ie nog wat na.
Hij gedraagt zich dan als een fregat
zonder full command. Zogenaamd slapend, maar bereid om direct in de aanval te
gaan.
Dankzij mijn slimheid, al zeg ik het
zelf, loopt-ie wel eens vast. Net als de boeren kan hij dan geen kant meer
op.
Voor hem is het hier een open AZC met
langverblijf. Bed & Breakfast, Rust en Vreugd.
Langzamerhand begin ik aan het kortste
end te trekken. Als aankomend grootmacht wandelt hij straks over mij heen.
Gelukkig ben ik niet de nieuwe auto van Max Verstappen. Ik kan mijn snelheid
houden. Ook al wordt Taronneke drie keer zo groot, hij haalt me toch niet
in.
Ik kan hem zeker beschuldigen van
gluren. Net als Knot en Weel. Die zijn de Woezel en Pip van justitie. Erg
kinderachtig allemaal, als je zelf ook gluurt.
Het is ook best prettig, dat Taron heel groot wordt.
Hij kan goed loopgraven maken voor als
de Amerikanen komen. Die zijn een groter gevaar dan de Russen en de Chinezen.
Tegen de tijd, dat ze hier landen hebben ze geen raket meer over. Wordt dus over
en weer stenen naar elkaar gooien, net als in de oertijd. Daarom graaft hij nu
naast de molensteen.
Op water kunnen we het leger hier lang
in stand houden. Eigenlijk hebben we nog een teefje nodig. Dat zeggen ze in Den
Haag. Liever niet. Vrouwen kunnen ook heel lastig zijn. Kijk maar naar Caroline.
Om meer teven te krijgen moet Taron zijn zaad straks maar af gaan staan. 16 x
kan hij best aan, schat ik.
We worden wel moedeloos van al dat oorlogsgeweld in de
wereld. Waar gaan we heen.
Het is maar te hopen, dat we de Pasen nog halen en die van
volgend jaar.
Met schone luchten. De hemel wordt vol
gegooid met olie, fosfor, methaan en andere viezigheid. Daarom kan ik beter
binnen in de vensterbank blijven zitten.
Wordt het buiten verschrikkelijk smerig dan ben ik
waarschijnlijk in de wolken.
Het zijn rare dagen tegenwoordig en niet allemaal
meer bij te houden, wat er zoal gebeurt.
Mijn grote vriendin Marli wilde niet
meer opstaan. Ik heb nog geprobeerd om haar overeind te krijgen. Lukte niet. Ze
wilde kennelijk zo maar ineens naar de paardenhemel. Ze heeft hier 24 jaar het
gras gemaaid. Is hier gekomen toen ze 4 jaar was. Wel verdrietig. Ik krijg nu
ook geen wortel meer. Gelukkig kon ze op haar eigen wei blijven. Hoefde ze niet
naar het oude paardentehuis.
Ik mocht niet mee naar Koosje van 97 in
het oude mensentehuis. Gek, dat Marli zo oud niet is geworden. Misschien omdat
er niet zulke grote rollators zijn. Taron moest alleen op stap. Zogenaamd goed
voor zijn sociale ontwikkeling. Daar mankeert niks aan volgens mij. Hij groeit
me nou al boven het hoofd.
Hij zoekt het ook steeds hoger op en af. Ik heb hem
geadviseerd een opleiding te volgen en een diploma te halen. Krijgt-ie een
goede CV. In de winter blijft-ie dan heerlijk warm.
Ik blijf hem nu nog voor. Ben benieuwd wie van ons twee
straks een fatbike nodig heeft om de ander in te halen. Je krijgt geen boete
hier op het terrein, als je te hard rijdt. Toen dat zwarte geval per auto
naar Koosje ging heb ik hem wel gezegd niet te
(h)appen achter het stuur.
Ik moet mijn focus steeds goed op hem houden en dat lukt
niet, als hij alleen op pad gaat.
Gelukkig ben ik nogal flitsend.
De jonge heer is gisteren in de vijver gesprongen.
Dat moment zat er een keer aan te komen. Ik heb staan kijken of hij het in zich
heeft om bij de Zomerspelen voor Nederland uit te komen. Hij heeft de overkant
bereikt, maar ik vond zijn schoolslag niet al te best. En dan al dat gehannes om
er uit te komen.
Hij mag wel los overal naar toe nu
men weet, dat hij niet zinkt.
En daar maakt hij gretig gebruik
van.
Hij heeft weer nieuwe poepplekken
gevonden. Ik hoef dat niet te zien.
Maar als ik wildplas, staat hij wel altijd te gluren. Niets
blijft privé hier. Het zou hier landgoed Odido kunnen heten.
Met douanier Taron. Ik hoop,
dat als hij groot is, rottigheid van het terrein
blijft.
Nu legt hij nog niet zoveel gewicht in
de schaal. Met 15 kilo loop je niemand omver.
Hij doet wel zijn best om met zijn gewicht zand te
verplaatsen. Ik ben dan niet te beroerd om even te helpen.Voor ons zal het wel
niet veel uitmaken als er asbest in zit. We worden toch geen 97.
Wat me wel verontrust is de groei van
die nieuwkomer. Ook heerst hij mij soms iets te veel. Als die toeslaandhond een
stukje van mijn lip afbijt leg ik beslag op die uil, die naast hem zit.
Al is-ie vaak zelf een standbeeld. Wel in wording. Zijn oren
zijn nog niet helemaal uitgehard.
Links doet beter zijn best dan rechts. Nu maar hopen, dat het
nieuwe kabinet rechtop blijft staan. Oog voor iedereen heeft.
Wij nemen hier op zijn tijd
grondmonsters. Kunnen we straks zien of het klimaatbeleid geholpen
heeft.
Niet alleen soms Taron, maar de hele wereld staat er een
beetje lullig bij.
Het leven is hier goed. Taron en ik zijn een beetje tot
elkaar veroordeeld. We houden ons lekker bezig met eten, slapen en spelen. We
maken ons eerder druk om een Hema-rookworst dan om alles wat die
aspirine-slikker in Amerika zegt of doet. Misschien is het een idee om hem
iedere keer als hij wel iets normaals zegt, een McChicken te geven. Zeker weten,
dat hij eerst af gaat vallen.
We hoeven hier geen hoop te houden. We hebben onze eigen
hoop.
Taron dendert er doorheen, alsof hij
raketaandrijving heeft. Ik houd het graag op skischansspringen.
Om daarna als nobele, dappere, moedige en betrouwbare
veteraan de ellende de kop in te drukken.
Vanmorgen leek het alsof ICE hier was
geweest. Je bent ook nergens meer veilig.
Straks proberen ze ons groene land in te pikken. Taron gooit
er vier keer per dag een hoop op, ik twee keer. Ook draineren we als gekken. Zo
proberen we het vol met stikstof te stouwen. Wordt het goed waardeloos, zegt
men. Nu maar hopen, dat Rob Geus niet langs komt.
Binnen moet ik ook al zo opletten. Straks moet de panda van Taron terug naar
China. Het label van Lidl is er helaas afgevreten. Bewijs maar eens, dat hij uit
Duitsland komt. Die hebben daar liever fietsen.
Taron wil ook mijn
lapland. Even niet opletten en hij wordt onder mij vandaan
gesleurd.
Grijp ik in, dan grijpt hij wat en dan
is er zogenaamd niets meer aan de hand.
Ik moet mij als een Daddy gedragen. Ik
inspecteer elke plek.
En dan mag hij erin.
Ik zou wel graag een drone willen
hebben. Kan ik hem in de gaten houden, als hij de spelregels overtreedt. Ik
beloof er niet mee boven het gasverdeelstation in Vilsteren te gaan hangen.
Ik had een rustig leven met Riffer. Dat is voorbij. Als we
niet de lucht in gaan en Taron door zijn verkeerde kleur niet wordt opgepakt,
dan heb ik nog jaren zorgen.
Misschien heb ik mazzel en wordt hij
groot en stoer.
En schieten ICE-brekers ons te
hulp.
Voorlopig negeer ik zijn foute gedrag. Zou
iedereen met The Don’s moeten doen.
Als Taron weer eens zijn tong naar mij
uitsteekt draai ik zijn bek om. Er is vast wel een pluche bedrijf in China te
vinden, die daar dan een succes van maakt.
Precies een week geleden vond hier een Trumpiaanse
inval plaats.
Althans, zo zie ik dat nu.
Er werd uit het niets een mini-Riffertje gedropt.
Hij, Taron, was nog enigszins terughoudend in zijn gedragingen.
Zogenaamd buiten even schijnheilig kijken.
Om binnen slinks en lief mijn bal gelijk te
jatten.
Hij kon een week geleden onder mij doorlopen zonder dat ik
omhoog ging. Vanochtend kreeg ik een stomp in mijn buik, omdat ik wederom als
tunnel gebruikt werd. Bleek hij ineens hoger op de poten te staan.
Eten, ik noem het vreten, wil hij de
hele dag. Gisteravond had hij een drol van 21 centimeter gefabriceerd. Kon
gevouwen zo de snert in.
Ik moet voortdurend mijn vege lijf
zien te redden. Anders bijt hij ook nog in mijn achterland.
In de sneeuw gedraagt hij zich als een Rus in een loopgraaf. Pure
terreur. Belooft wat voor 2026.
Ondanks mijn camouflagekleuren word ik constant door hem
ontdekt.
En ongewenst
betast.
Aan alles buiten moet getrokken worden, waarna de
wegsleepdienst wordt ingezet.
Verdacht wegrennende sujetten kunnen nu nog ontsnappen via
het hek. Nog even en ze hebben een safe-room nodig.
Gelukkig zit-ie daar nu in.
Even goed controleren of het deurtje wel dicht
zit.
Hij zou anders een kantoorsnoer te grazen kunnen
nemen.
Hij is nu in dromenland gezakt. Rust in de tent.
Kan hier weer gewerkt worden. Straks is het weer
basic-fit.
Toen ik net langgerekt lag te slapen met vier poten
omhoog droomde ik van een touwladder, die tot de hemel reikte.
Ik moest even goed kijken om erop te komen en naar
boven te gaan. Net toen ik dat wilde proberen werd ik klaarwakker.
Maar goed ook, bedacht ik, want zo veilig kan die
rit naar de wolken niet zijn.
Er kan tegenwoordig alles naar beneden komen
vallen.
Poep van ganzen, die vliegend griepen, explosieven
vanuit spinnen, stikstof van alles wat teveel is. Voor je het weet krijg je ook
nog een raket op je kop.
Ben je dan eindelijk bij de poort naar de hemel
aangeland dan kan Poetin daar zijn witte kantoor inmiddels hebben gevestigd. Hij
schijnt die overal te hebben.
De kleur is vast niet voor niets zo
gekozen.
Op de vliegtuigtrap er naar toe kun je ook nog
Trump tegen komen. Die houdt alleen van één kalkoen per jaar en zeker niet van
honden.
Wat zou het fijn zijn, als ik die twee
verkeerde baksels eens flink door elkaar zou kunnen schudden.
Als ik goed schud en de touwladder gaat
zwiepen vallen ze misschien recht in de verse molshoop van
vanochtend.
Even goed stampen en nooit meer naar kijken, ook al
experimenteer je met processen van ontbinding in Dordrecht. Geen enkel risico
nemen. De aarde dekt het feilen wel toe.
Op het terrein hier hebben we een
laantje, dat altijd over rozen gaat.
In
plaats van rozen bloeien er nu besjes. Met een beetje zon er op is dat ook
hemels.
De formatie is met die Bontenbal ook
half hemels. Het andere halve beleid ligt echter nog bedekt in de bladerhopen,
denk ik.
Het is dus nu pappen en vooral nat
houden. Ik til mijn poot er graag voor op.
Soms denk ik, dat we in de herfst van
het leven zitten en dat de hemel op aarde nooit meer open gaat.
Ik heb mijn noodpakket, de bal, maar weer
opgegraven.
Kan ik hem straks geven aan een nog onbekend,
nieuw, veelbelovend maatje, hoop ik, dat hier de hemelpoort door zal komen.
In ieder geval heeft hij daarvoor geen touwladder
nodig.
