Even stil wezen
Even stil wezen.
Allerzielen, grafzerken en grafmonumenten gesluierd in een kleurig gewaad van paarse, gele en rode bloemen, net alsof men op een kermisplein is aanbeland. Een slap zonnetje probeert mee te feesten. Elk blaadje van de bloemen flonkert mee tot plots een donkere dreigende wolk als een spelbreker het kleurenpalet in een dompersfeer omzwaait. Ik wandel even langzaam in gedachten verder. Een waterzonnetje verdrijft de dreiging en zie, mijn schaduw volgt mij op de voet. De bloemen strooien hun aroma’s royaal over de graven uit en zacht zindert een lichte bries door de kilte van de dood. Mijn adem stikt plots bij een klein, schamel graf met een scheefgezakt houten kruisje, waar een jonge moeder ineengekrompen, stil haar verdriet staat op te kroppen. Ze veegt vluchtig een traan weg. Ik moet toch even slikken en groet haar met een lichte hoofdknik. Al die kerkhofbloemen opgetooid in een fleurig rouwende sluier doen mij denken aan de zachtzilveren dauw van de vroege morgennevel. De kleur fleurt wel op, maar het kleed dat als een waas over de graven zweeft, doet mijn hart breken en een stil vaag verlangen naar de eeuwige stilte vliedt met het licht briesje aan mij voorbij. Allerzielen is een dag van bezinning over hoe broos het verleden is en hoe zoet de herinnering kan blijven hangen.
Sooi Uytterbroecken

