Woensdag 3 juni 2009
Ode aan Maastricht, Benny Nijman.
Er is er maar een die dat kan en dat is Benny!!
Berichten van 1 juni 2009 tot 7 juni 2009
Woensdag 3 juni 2009
Kleine kinderen.
De kleine kinderen, o zo klein.
Willen graag bij moeder zijn.
Op moeders schoot, op moeders arm
Daar zitten ze zacht, daar zitten ze warm.
Maar worden die kleintjes al wat groot
Glijden ze van moeders schoot.
Dan spelen ze liever op de grond
Maar drentelen toch bij moeder rond.
En worden ze al wat flink ter been
Dan trippelen ze al naar buurman heen.
Zo gaat het verder telkens keer
Bij moeder blijven ze niet meer.
Ze worden groot, ze worden sterk
Ze gaan naar school en dan naar het werk.
En eindelijk is de knaap een man
Die zelf de kost verdienen kan.
En eindelijk is het meisje een vrouw
Die zelf graag moeder wezen wou.
Dan gaan ze ver de wereld in
En maken een eigen huisgezin.
Dan zijn ze niet meer kindertjes klein
Maar willen toch graag bij moeder zijn.
Willen graag bij moeder zijn.
Op moeders schoot, op moeders arm
Daar zitten ze zacht, daar zitten ze warm.
Maar worden die kleintjes al wat groot
Glijden ze van moeders schoot.
Dan spelen ze liever op de grond
Maar drentelen toch bij moeder rond.
En worden ze al wat flink ter been
Dan trippelen ze al naar buurman heen.
Zo gaat het verder telkens keer
Bij moeder blijven ze niet meer.
Ze worden groot, ze worden sterk
Ze gaan naar school en dan naar het werk.
En eindelijk is de knaap een man
Die zelf de kost verdienen kan.
En eindelijk is het meisje een vrouw
Die zelf graag moeder wezen wou.
Dan gaan ze ver de wereld in
En maken een eigen huisgezin.
Dan zijn ze niet meer kindertjes klein
Maar willen toch graag bij moeder zijn.