LIEFDE IN DE WETSTRAAT

ik vertelde al van de twee vrouwen die vorige week overleden bij een verkeersongeval in Eeklo :  een jonge mama en een oma .
de school van de kindjes van de jonge mama had een stille optocht gepland  gisteravond om 19 uur.  
stillaan stroomde de markt vol,  de politie was aanwezig om alles in goede banen te leiden.  een teeveeploeg was ook aanwezig ,  alsook de pers,  om het gebeuren te volgen.
het werd een heel rustige wandeling van aan het stadhuis,  waar iedereen een  brandend kaarsje kreeg,  naar de plaats van het ongeval.
daar werden alle potjes met een theelichtje in dicht bij elkaar geplaatst  en hielden we een minuut  stilte voor de slachtoffers.
daarna keerde iedereen ingetogen terug naar de  marktplaats waar de optocht ontbonden werd.
morgen,  vrijdag,  om 11 uur wordt de jonge mama Petra ten grave gedragen.   het zal een heel emotionele dienst worden. 

weinig  mensen  op gans de wereld die vandaag niet zullen  denken aan 11 september 2001.
wat dan gebeurde  schokte de ganse samenleving... 
dat mensen tot zoiets in staat waren,  hield niemand voor mogelijk...
er zijn boeken over geschreven,  films over gemaakt,  maar voor de nabestaanden  van de doden van 11 september,  staat alles nog op hun netvlies gebrand,  en in hun geheugen gegrift...
niemand van ons die niet meer weet waar hij / zij was toen het nieuws bekend  raakte...

deze morgen toen ik  ontwaakte was dit mijn eerste gedachte.
sindsdien is er heel veel veranderd.  
de vliegtuigmaatschappijen kregen het moeilijk,  denk  maar aan sabena.  de aanslagen van 11 september hebben hen zeker nog méér  in de problemen gebracht , wat uiteindelijk tot het faillissement leidde.
de veiligheidsmaatregelen en controles werden enorm verscherpt.
terrorisme wordt meer dan ooit bestreden. 
plots besefte men tot wat haat in staat was...
ondertussen waren nog aanslagen in Madrid en Londen,  en misschien komen er nog.
we kunnen alleen maar hopen dat ondanks alles meer vrede komt,  meer verdraagzaamheid,  en dat begint in onze naaste omgeving.
in een tijd van overvloed en luxe vergeet men soms de gewone dingen  te zien die ons gelukkig kunnen maken :  een kind dat lacht, een ruiker bloemen , gezond zijn....
voor arme mensen  betekent dit al heel veel,  voor de mensen in midden-amerika  telt alleen overleven nu...
het is niet alleen 11 september die ons moet wakkerschudden,  maar nog zoveel méér waarvan wij gespaard bleven tot nu toe.
beseffen   " wat "   we allemaal hebben  is al héél véél.  "ervoor zorgen"  is een  " must ".

gisteren was ik in Ruiselede waar ik breiwerk ging ophalen van de missiekring.  deze mensen komen samen in het klooster bij de zusters  en breien dan voor het goede doel.   bij een kopje koffie praten we wat over van alles en nog wat,  deze keer over de  "mindere zomer"....
mijn auto was weer volgeladen toen ik naar huisging.  er waren heel mooie truitjes,  en mutsjes die ik meegeef met Trees , een vroedvrouw,  die  elk jaar  rond kerst naar Senegal gaat , om moedertjes te helpen bevallen.  het sterftecijfer bij geboorte ligt daar heel hoog,  eerst en vooral door gebrek aan hygiëne   en  nodige middelen.   zij vroeg ons kleine dekentjes en mutsjes te breien,  om die babies in te wikkelen.  door de warmte komt de voeding beter op gang  en hebben ze meer levenskansen.
de dekentjes die ze in Ruiselede maken voer ik vandaag naar Huize Triest in Gent.  dit is een initiatief van de Broeders Van Liefde in Gent.  zij vangen daklozen op,  en helpen arme mensen.  die kunnen daar een volledige maaltijd krijgen aan € 2.   ze kunnen daar een aantal daklozen laten overnachten  voor een bepaalde tijd.  er is daar ook een gezellig samenzijn : gewoon praten of eens kaarten,  biljarten.....  ook spellen voor de kinderen zijn aanwezig.  sommige oudere mensen die het niet breed hebben komen daar overdag vertoeven om niet alleen te moeten zitten .  het is een schitterend initiatief dat spijtig genoeg niet gesubsidieerd wordt.  ze draaien uitsluitend op giften van   privé-personen  en bedrijven.
en zo weten wij steeds waar we met onze dekens heen kunnen.....al hopen we dat we nog intiatieven vinden waar we met onze mooie dekens terecht kunnen.