MONGOOLTJE

Een vriend

Een vriend is de cipier van zijn hart, waarin hij

jouw heeft opgesloten

De grootste misdaad, die hij kan begaan is

sterven !

Het is zover

Het wordt donker.
Ik vrees de avond en
verafschuw de nacht.
Je ademt heel zwak nog,
ik ben bang voor het afscheid.

Mijn handen zoeken de jouwe,
ik vind ze en bemerk de kilheid,
alsof het einde al in zicht is

Ik wanhoop, stik bijna in verdriet,
Hoe moet het nu verder ?
Mijn hart schreeuwt: "Ik kan je niet missen,
blijf hier, dichtbij me."
De tranen vallen drupsgewijs.

Nog niet, mijn God, nog niet !

Je was zo onrustig en nu lig je stil.
Je ademhaling zegt me: "Nog even."
Dan is het onvermijdelijke daar.
Met jou vervliegt ook mijn leven.

A F S C H E I D

Wat zijn mij woorden nu nog waard,
nu je met mij hebt gebroken ?
Ze worden in mijn hart bewaard, zullen
ze ooit nog worden uitgesproken ?

Mijn tranen zul je niet meer zien,
ze zullen langzaam drogen; sporen
nalatend, die ik niet verdien, heb je
dat wel overwogen ?

Jouw gulle lach, het vibrato van ons leven,
mij zal ze niet vergund meer zijn, je zult ze
aan een ander geven, en mij, mij rest de pijn.

Maar kom je weer, bedenk ik zal er wezen
Telkens en telkens, keer op keer,
mij hoef je niet te vrezen.

 

 

GOEDE VRIJDAG

Oh hoofd vol bloed en wonden,
Uw lijden doet me pijn.
God zelf heeft U gezonden,
in een wereld vol venijn.

Oh hoofd vol bloed en wonden
vervuld van aardse pijn,
wis uit al onze zonden
laat er toch vrede zijn.

Oh hoofd vol bloed en wonden,
geef rust in ons bestaan,
God zelf heeft U gezonden,
laat de mensheid niet begaan.

Oh hoofd vol bloed en wonden,
vernietig door Uw lijden
het ons omringend leed
Wij hebben U gevonden,
bescherm ons met Uw kleed.

OUD


In je eigen vertrouwde hoekje staar je stil voor je uit.
Alsof je aan het dromen bent over
vervlogen, of nog resterende tijd.
We worden langzaam ouder,
veranderen dagelijks een ietsje meer
Ons glanzend haar wordt doffer en
ogen en oren willen ook niet zo best meer.

Maar onze harten kloppen nog even snel
als wij elkaar aanraken en een kusje geven
keer op keer.

Ik zit in mijn vertrouwde hoekje en
denk aan tijden van weleer.
Wat waren en zijn wij gelukkig samen,
dat denk  ik telkens weer.

Als ik haar vanuit mijn ooghoeken bekijk, dan
zie ik hoe langzaam haar hoofd knikkebolt.
Ik glimlach vertederd en denk: "Ach laat haar maar."
Een schoonheidsslaapje kan geen kwaad..

Aan haar rustige ademhalen merk ik dat ze slaapt.
Mijn God, dat lieve gezicht, die tedere handen.
Stilletjes vloeien mijn tranen, want het afscheid komt eraan.
Zal zij of zal ik, het eerste gaan ?

Metgezel

Veel heb ik geleerd van
jouw wijsheid en zorgzaamheid.
Je bereidheid om aan mijn zijde
te gaan en om mijn tocht
te delen.

Het heeft mijn leven meer zin gegeven,
meer dan je kon bevroeden.
Daarom hou ik meer van jou,
dan woorden kunnen zeggen.