Donderdag 16 juni 2011
gedichtje
Luchtbellen.
Zachtjes en behoedzaam
creëer ik de mooiste luchtbellen,
van groot tot klein.
Verwondering, over de vele kleuren
lijken van een zachte parelmoer
te zijn.
Een voor een verdwijnen ze
zwevend gedragen door
de luwte van de wind.
Totdat deze uiteen spatten,
en iedere luchtbel, geruisloos
zijn einde vind!
Geschreven door jaap om 20:30
Reageer op dit bericht
