Kogel door de kerk.

Wat geen enkele President van Amerika is gelukt, kan wel op het conto van Barack Obama worden geschreven, waarmee hij zijn verkiezingsbelofte heeft waargemaakt. Maar liefst 32 miljoen Amerikanen worden bij wet eindelijk verzekerd van gezondheidszorg. De Republikeinen, met hun dubieuze instelling “Geen zorg voor degene die het niet verdiend,” hebben het nakijken. Dat toch nog 11 staten via de rechter de nieuwe wet willen betwisten, zal geen enkele rol van betekenis meer hebben. Humaniteit zegeviert. Dat maakt Amerika minder ziek.

Volgens de Chinezen is het niet
Stier Herman of schaap Dolly,
maar ben ik de enige echte kloon.

n.b. Lees voor meer gein, mijn kloondomein:
      www.kroondomein.com

De jeugdgevangenis Doggershoek in Den-Helder moet van Minister Hirsch Ballin dicht, ondermeer omdat de jeugdige gedetineerden niet te ver meer van huis opgesloten mogen worden.

Valt dat te snappen? Zonder maar iets op mijn kerfstok te hebben, werd ik als dienstplichtig soldaat vanuit mijn woonplaats Den Haag gedetineerd in Den Bosch en 't Harde. Heb ik nu recht op smartengeld?

Nù is het weer de directie van Schiphol, die de maximale bonus van € 800.000,= bovenop hun salaris kregen uitgekeerd. Een extraatje van maar liefst 47%?!, terwijl de winst van dat jaar met 29% is gedaald en 22% van het personeel hun baan kwijtraakt. Wat is dat toch, dat in de top van de bedrijven nog steeds naar elkaar met geld wordt gesmeten? Valt die graaicultuur ècht niet te beteugelen?! Als het moet, dan maar bij wet!

Bonus moet bonus blijven. In mijn laatste arbeidzame jaar daalde mijn bonus van (maximaal) drie maandsalarissen naar een dinerbon van € 100,= En terecht, want de totale bedrijfsomzet was gekelderd en er moest van 4% van de collega’s afscheid genomen worden.

Het zal toch niet waar zijn dat meneer de directeur……

Door de mondiale kredietcrisis heeft het huidige kapitalistische systeem zichzelf in feite opgeblazen. Uit dit faillissement moeten wij onze lering trekken. We moeten weer veel dichter naar het begrip “levensbehoefte” toe. Op weg naar een wereld waarin de gehele wereldbevolking kan voorzien in de meest primaire levensbehoefte, eten en drinken. Daarvoor moeten sowieso de puissant rijken drastisch kapitaal inleveren. Dit volgens het principe, waarin het Koningshuis de voortrekkersrol heeft gekregen. (Lees hiervoor mijn blog van gisteren).

Nu is het de beurt aan de rijken van de Quote 500+. Dus C en A’tjes, Charlene, Van der Vormpjes en resterende Quote’jes, maak even een afspraak met demissionair minister van financiën, Jan Kees de Jager, om de vele miljoenen aan de Staat “terug te geven”. Daarbij krijgen jullie vanzelfsprekend de garantie dat je op dezelfde grote voet mag doorleven.

Woon in de mooiste huizen, rijdt in de meest exclusieve auto’s, laat je door de beroemdste modeontwerpers kleden, blijf shoppen op de PC Hooft. Daarvoor blijven jullie jaarlijks een exorbitant hoge toelage houden. Je spaarvarken blijft permanent goed voor 1 miljoen euro. Het zal jullie aan niets ontbreken. Er wordt slechts afstand gedaan van een absurd groot eigen vermogen.

Het valt te verwachten dat Quote 500+ voor hun consequentieloze aderlating een gezonde gemoedsrust terugkrijgt. Voor arm en rijk ontstaat er dan een aangename samenleving, die wereldwijd navolging zal krijgen.

Nu het boek “Bernhard een verborgen geschiedenis” van Annejet van der Zijl, een heel andere kijk op de Prins der Nederlanden geeft, vind ik dat ons koningshuis maar eens verder belicht moet worden. De verborgen geschiedenis toont namelijk aan dat de toenmalige prins-gemaal zich met veel list en bedrog heeft weten te verrijken. En het lijkt er niet op dat het vroeger, binnen Koninklijke kringen, anders is geweest. Dat maakt het geschat vermogen van € 800,= (800.000.000!) van Koningin Beatrix heel discutabel.

Vandaag, meer dan ooit, is het tijd om daarvoor corrigerend op te treden. Hare Majesteit moet maar € 799,= bij de Staat inleveren, dan heeft zij altijd nog een miljoen euro als appeltje voor de dorst. Natuurlijk staat er iets tegenover het herschikken van dit Nederlands kapitaal. Want, op kosten van de Staat mag zij haar vorstelijk leven blijven lijden. Ook over haar aankomend pensioen hoeft zij zich geen zorgen te maken. Wij blijven haar levenslang in de watten leggen.

Koning Willem V en Koningin Maxima volgen het vorstelijk bestaan van Koningin-moeder vanzelfsprekend op. Waarbij ook zij maximaal één miljoen euro in hun spaarvarkentje mogen houden. Net als nu, zal het hen aan niets ontbreken. Alleen van dat absurd grote vermogen hebben de Oranjes afstand moeten doen.

Een prima kick-off om daarna verder graaiend Nederland vergelijkbaar aan te pakken.

In de 45 toeren plaatjestijd was het heel normaal dat de flipside (de B-kant) van een grammofoonplaatje een niemendalletje was. Behoudens bij muziek van topartiesten. Daardoor werd meestal die B-kant niet eens gedraaid. Een goed nummer, waarvoor het singeltje werd gekocht, rechtvaardigde toch wel de investering.

Behept met de genen van de zuinige Hollander, draaide ik wèl die flipside. Uit dat genre kwam zelfs voor mij meer dan eens een topper. Beter nog dan het nummer op de A-kant. Dat was ook het geval met een hitsingeltje van Max Woiski jr.: “Je bent nog niet gelukkig” (no. 13 van de top 40, september 1963). Het was weliswaar een blij lied, maar mij kon het niet boeien. Nee, dan de B-kant: “’t Is te ver”. 

Daar werd ik pas echt vrolijk van. ♫♫’ t Is te ver van mijn huis naar de jouwe, ’t is te ver, maar ik loop het iedere dag. ’t Is te ver om iedere dag te lopen, maar ik loop het en ik loop het met een lach. Ik fluit een lied…..♫♫ Het zullen wel jeugdsentimenten zijn, maar dat nummer heeft nooit mijn geestelijk geheugen verlaten. Menigeen, vooral van mijn generatie, heb ik het nummer voorgezongen en gefloten. Maar nee hoor, niemand kende het. Ik moest en zou dat nummer hebben, waarvoor ik heel wat platenzaken heb afgestruind.

“t Is te ver bleek niet door de selectie te zijn gekomen om op de verzamel CD van Max Woiski jr. te worden opgenomen. Marktplaats.nl bood uiteindelijk de verlossing. Want, nog geen twee dagen na mijn oproep werd het originele singeltje mij toegezonden. Klaar om door mijzelf gedigitaliseerd te worden ♫♫ en ik doe het, ik doe het met een lach♫♫.

n.b.: In kritische zin schreef ik eerder over muziek:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/vazallen.htm

Maar laat ik niet kinderachtig doen en de censuur opheffen: "Oud koppie krijg je trouwens, sorry, je bent ook geen 20 meer!," schreef een vriendin.

Mijn verouderen gaat toch heel geleidelijk. Dus ja, het is zeker jammer Mariëtte, dat we elkaar heel lang niet hebben gezien.

Nu de boekenweek van start is gegaan, hoop ik van harte dat Andrea nog niet bij De Slegte terecht is gekomen. In de uitverkoop van het warenhuis is al erg genoeg. Met Andrea Rohloff hebben wij erg veel plezier gehad, tijdens ons weekje Berlijn. Zij was onze barjuffrouw van het hotel. Na een dagje toeristisch rond te zwalken en lekker te hebben gegeten, is het van ons een goede gewoonte om nog effe de bar aan te doen, alvorens ons mandje in te kruipen. En ondanks dat het hotel was volgeboekt kreeg dit nauwelijks navolging. Dat maakte het overigens niet minder gezellig. Want Andrea was onderhoudend genoeg en had als Duitse, tot onze verbazing, een grote dosis humor. Met de dag kwamen we meer van elkaar te weten.

Tijdens onze laatste avond wisselden wij onze mailadressen uit en zegde ik haar toe dat onze foto’s van Berlijn, achter een wachtwoord, op mijn site zouden komen te staan. De naam van mijn site noteerde zij niet, maar in plaats daarvan ging zij op de PC er ter plekke naar toe: www.kroondomein.com

Na er even rond te hebben gesurft, vroeg zij honderduit over mijn gepubliceerde verhaaltjes, die zij zeker in alle rust zou lezen, om zo tegelijk weer wat van de Nederlandse taal op te halen. Kort voor het naar bed gaan kwam van haar er een onthulling:

“Ik heb een boek geschreven, autobiografisch met als Nederlandse titel ”Verloren tijd.” Over de inhoud wilde zij niets kwijt. “Je moet het zelf maar lezen,” spoorde zij ons aan.

Achteraf begrepen wij wel waarom. Als naïef meisje kwam zij ooit terecht in een Turkse gevangenis. En ondanks dat zij haar onthutsende verhaal uitvoerig had opgetekend, was zij face to face duidelijk de schaamte nog niet voorbij.

N.B. Meer bijzondere vakantiegebeurtenissen:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/zorgtournee.htm

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat het hier voornamelijk gaat om gemeenten waar de ChristenUnie en de Staatkundig Gereformeerde Partij rijkelijk zijn vertegenwoordigd. Als dat al een vooroordeel is, kan de kiem hiervoor gelegd zijn, tijdens mijn militaire diensttijd bij de Inspectie der Infanterie. Op het Haagse hoofdkantoor diende ik, als soldaat der eerste klasse, op het geclassificeerde secretariaat. Met nog een groep dienstplichtige maten. Als het maar even kon zaten we, tijdens de koffiepauzes, met elkaar gezellig te bomen. Natuurlijk over de standaard soldatenonderwerpen: drank, vrouwen en motoren.

Eén van de soldaten, het type ‘lulletje rozenwater,’ hield zich tijdens die gesprekken opvallend afzijdig. Daarentegen was een vuurtorenrode jonge vrouw, Conny, met een meer dan aangenaam lichaam, altijd van de partij. Zij liet heel graag verbaal met zich dollen.

Nu wisten wij  dat ons zwijgzame soldaatje lid was van de Gereformeerde Kerk, artikel 31. Nobel als wij waren, hebben wij hem daarover nooit aangesproken. Vrijheid van geloof, nietwaar. Het is echter nooit slim om je als dienstplichtige je aan je maten te onttrekken. Maar ook daarin hadden wij een softe benadering.

Toen zijn stilte weer opviel, tijdens onze hevige discussie over vrouwen, betrokken wij hem in ons gesprek. “Bas, Jij ziet een mooie vrouw toch ook liever in minirok dan in avondjurk?,” was de aanzet daartoe gezet. Bas haalde zijn schouders op. “Nou, Bas?” “Hoe bedoel je?,” respondeerde onze orthodox gereformeerde dan toch. “Bas een voorbeeldje: Stel je voor je bent op een snikhete dag op het strand van Scheveningen en plotseling zie je onze Conny in een uiterst kleine bikini. Wat zou je dan denken?” Lang behoefde hij daar niet over na te denken en antwoordde: “ik zou heus wel zien dat het Conny is.”

Wij soldaten èn Conny lagen in een deuk. En nòg zou ik er om kunnen lachen, ware het niet dat ik vrees dat zo’n frustratie tot erge dingen kan leiden.

n.b.: Meer militairedienstperikelen: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/valentein.htm

Wat een gezever toch over de uitslagen van de Gemeenteraadsverkiezingen. In Rotterdam zijn inmiddels de stemmen opnieuw geteld en nog steeds is er een hevige discussie over onregelmatigheden, die er tijdens het stemmen hebben plaatsgevonden. Illegaal zouden er meerdere mensen in het stemhokje hebben gestaan en is er sprake van stemgeronsel. Burgemeester Aboutaleb vindt “dat er moet worden nagedacht over hoe je de 1,5 miljoen mensen, die moeite met lezen en schrijven hebben, kunt helpen hun stem uit te brengen.”

En dat heb ik…, er over nagedacht.
We moeten gewoon af van het stemhokje, type kleedhokje van het zwembad. Het is toch flauwekul dat we zo geheimzinnig (moeten) doen over onze stemkeuze. Laat ons gewoon stemmen in een openbare ruimte, zonder dat het stemmoment wordt afgeschermd. Toezichthouders zien er op toe dat er niet ‘onder druk van derden,’ bijvoorbeeld met een pistool tegen het hoofd, een stem wordt opgelegd. Zij helpen mensen die slecht lezen en schrijven met het uitbrengen van hun eigen stem. En, alvorens het stembiljet de bus in gaat, kijkt de toezichthouder na of het biljet goed is ingevuld. Telt gelijk de stem, zodat op elk moment van de dag de werkelijke tussenstanden bekend zijn. Alle problemen opgelost.

Ook ik doe niet geheimzinnig over mijn stemgedrag. “Ik stem zoals ik draag.”  

Soms kan een TV-commercial erg leuk zijn. Wil je ‘m zelfs een tweede keer zien. Maar dan gaat het snel vervelen. Veel meer dan een mop die je voor de zoveelste keer hoort, blijft er niet van over. Nu graag een ander flimpie, meneer van de KPN.

De huidige, strenge winter duurt wel heel lang. Als er een dag lekker het zonnetje heeft geschenen, wordt dat weer afgestraft met sneeuw of vorst. Zo langzamerhand voel ik mij daar schuldig over. Want, toen ik tot vorig jaar de derde week van februari een tweedaags congres bijwoonde, ging ik Vrijdagsmiddag met volop zon terug naar huis.

Gesymboliseerd door een fraaie bos tulpen, was deze rit naar huis voor mij zo’n beetje de start van de komende lente. Nu ik inmiddels (in de VUT) aan het rentenieren ben, heeft dat lentezonnetje zich nog nauwelijks aangekondigd. Sorry, maar voor mij is dat geen reden om volgend jaar terug te gaan naar het tweedaagse congres.

n.b. Meer over congresbezoek: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/congresbon.htm

Door het programma Pauw & Witteman, waarin gesproken werd over het boek “Willem IV van prins tot koning, ”  kan ik niet meer geloven in welke vorm van Koninklijke spontaniteit dan ook. Het beroemde “hij was een beetje dom” van Maxima was volledig geregisseerd. Erger nog, in een kostenverslindende (PR) brainstormcessie in het Catshuis werd deze Oneliner al neergeschreven.

Aanvankelijk zou het door de prins zelf worden uitgesproken, in de pers- conferentie, gaande over de stupide wijze waarop hij destijds bijna schoonvader Zorreguieta over zijn dubieuze gedrag in bescherming nam.

Onze Prins Brekebeen kwam zelf op het lumineuze idee om zijn tekst door mooie Maxima te laten uitspreken. Vooral ook door haar leuke tongval geeft dat nog meer impact. En ja hoor, heel Nederland trapte er in. Met “Wat is het toch een schatje,” haalde onze toekomstige koningin de aandacht bij Willem Alexander weg. PR van de bovenste plank.