Sam sam.

Op advies kochten wij destijds een duurdere Black & Decker kruimeldief,
omdat daarvan de batterijen zijn te vervangen. Goed voor het milieu en
de portemonnee. Vandaag waren de VersaPak batterijen van onze VP331 aan vervanging toe.

En wat blijkt, de batterijen zijn niet meer leverbaar. Er zal dus een heel nieuwe minizuiger moeten worden gekocht. Jammer dat wij het destijds verkeerd hebben begrepen, want niet het apparaat, maar Black & Decker blijkt de kruimeldief te zijn.

 

Celibaat het niet,
dan schaadt het niet.

Bij een verhuizing is het de uitgesproken “killer," de wasautomaat. Die dan ook nog eens op minimaal één hoog staat. Dat ding valt niet goed beet te pakken, is loodzwaar en daardoor compleet onhandelbaar. Zo’n apparaat komt uiteindelijk via een soort circusact de verhuiswagen in. En dan nog eens een keertje minimaal één trap op naar z’n nieuwe werkplek. Halsbrekende toeren, met twee of drie stoere kerels, zijn hieraan vooraf gegaan. Raar toch eigenlijk….

Ik bedoel, de wasdroger was toch ook heel simpel te verhuizen. O, ik weet het wel hoor, de wasautomaat heeft nou eenmaal een gigantisch zwaar gewicht in huis, om tijdens het centrifugeren niet het hele huis door “te wandelen.” Een gewicht als soort stabilisator.

Maar dan nog…. de heren wasautomaatfabrikanten, zoals meneer Philips dus, zijn toch behoorlijk bedrijfsblind. Allerlei toeters en bellen verzinnen zij, voor grote wasjes, kleine wasjes, voor slim voorwassen, energiearm wassen met weinig water gebruik en meedenkende energieknoppen. Alles bedacht om “het simpel schoonwassen” een verleidelijke meerwaarde te geven.

Niemand van die knappe koppen bedenkt dan ook nog eens dat een wasautomaat verhuis- vriendelijk moet zijn. Uiteindelijk wordt er in Nederland gemiddeld 7x in een mensenleven verhuisd. Zeven maal doet de wasmachine-fabrikant dus een aanslag op je rug. En daar wil ik, met gevoel voor techniek, als een koe voor boom klimmen, verandering in brengen. Want volgens mij is het heel simpel.

De killer binnen de wasautomaat, het gewicht, maak je mobiel. Stel je voor, het gewicht zit onderin de wasautomaat, achter een klep, met een slede naar buiten te halen. Met verhuizen haal je dan ook dat gewicht naar buiten. Bevestigt daar, bijgeleverde hefboompjes aan, zodat twee personen (zelfs man èn vrouw) dit gewicht makkelijk kunnen verplaatsen.



Gewichtloos is dan ook heel simpel de wasautomaat te verplaatsen, om op de nieuwe werkplek het gewicht weer de automaat in te schuiven. Verhuizen kost dan geen enkele moeite meer.

Kom op meneer Philips, het moet natuurlijk wel een Nederlandse vinding blijven, aan de slag.

-0-0-0-

n.b.: Al eerder is een idee van mij gerealiseerd, lees hiervoor:
http://www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/congresbon.htm

Ik heb het anders nooit en mijn roots geven daar geen enkele aanleiding toe, toch heb ik momenteel sterk de behoefte om in Israël te willen zijn. Niet om mijn rentenieren op te geven, om mij in de kibboets nuttig te maken, maar alleen maar om tegen de Klaagmuur aan te kunnen hangen. Tenminste, als deze westelijke muur van de Joodse tempel, zich ook zelfbeklag laat aanleunen.

Mijn klaagzang richt zich heel erg op mijn geleverde prestaties van de laatste tien weken en de resultaten die dat hebben opgeleverd. En omdat ik daarvan niets begrijp, de garantie op mijn lichaam na overlijden van mijn ouders royaal is verlopen, had ik mij via de muur tot de schepper willen richten. Zou ik een klachtenformulier ingevuld moeten hebben, die tussen de stenen van de muur gefrommeld zou moeten worden, had daar op gestaan:

“Tien weken lang heb ik mij op de sportschool te pletter getraind, met een zwaarder fitnessprogramma dan ooit te voren. Niet simpelweg hangen aan de “weerstandsapparaten”, maar met gewichten fors aanpakken in de stoere mannenhoek”. Dat twee tot drie keer per week, afhankelijk of ik ook nog een wandeltocht van minimaal 15 kilometer in marstempo (6 km p/u) zou lopen. Daarnaast heeft een mondjesmaatmevrouw mijn eetgewoonte drastisch aangepakt. Rauwkost bij de lunch en zeker 2 stuks fruit on tea time. En dan toch vandaag, tijdens mijn APK, blijk ik 6 ons meer vet gehamsterd te hebben en verloor ik 8 ons aan spiermassa”.

Oké, ik ben niet terug op watjesniveau, maar mentaal hakt het er toch effe in. Mijn sportinstructeur, die gelijk maar even mijn trainingsprogramma meedogenloos heeft aangepast, denkt dat ik te weinig eet ten opzichte van de inspanningen die ik lever. Dat heb ik weer. Voor de insiders zal het wel logisch zijn, meer eten om af te vallen, vet te verbranden en spiermassa te ontwikkelen, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Het doet mij denken aan het advies wat ik ooit kreeg van een oogarts, op de vraag wanneer ik de voorgeschreven bril moest dragen. Met als antwoord: “Als je moe bent.” Dus, een ander gaat naar z’n bed en ik zet m’n bril op. Ook daarover zou ik eigenlijk iets van op het briefje moeten zetten.

Hoewel…, toch maar niet naar Israël, ik mag toch helemaal niet klagen. Ik eet zelfs niet uit de muur.

-0-0-0-

n.b.: meer sportschoolperikelen:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/kaftan.html

Lang heb ik er over lopen dubben, maar het lijkt me heel belangrijk om schoon schip te maken, om een latere ontdekking, met bijkomende vervelende consequenties voor ons land, te voorkomen. Kabinet Kok (Paars 2) is 16 april 2002 destijds gevallen op de val van Sebrenica (voormalig Joegoslavië). Dit omdat de internationale vredesmacht, waar het Nederlandse VN Bataljon onderdeel van uitmaakte, te kortschoot in het bieden van voldoende bescherming. Balkenende IV viel afgelopen 20 februari, doordat de regeringspartijen het niet met elkaar eens konden worden over een eventuele verlenging van de missie van de Nederlandse militairen in Uruzgan (Afghanistan).

Tot twee keer aan toe viel het kabinet met ons Nederlandse leger als aanleiding. Dat lot wil ik Kabinet Cohen besparen. Vandaar dat ik mijn, misschien wel discutabele, rol als militair, in 1967 werkzaam bij de Inspectie der Infanterie, nu maar prijsgeef.

Als dienstplichtig soldaat had ik op het gekwalificeerde secretarie, waar stukken tot aan NATO zeer geheim gecontroleerd rouleerde, ondermeer de taak om deze geclassificeerde stukken te archiveren en weg te houden bij minder geclassificeerd personeel. Ik heb het over de tijd dat het Oostblok nog een bedreiging vormde voor de westerse wereld. Mijn dienstplichtige evenknie was korporaal Chris, die de leiding had over de postkamer, direct naast het secretariaat gevestigd. Wij hadden een verbluffend goede samenwerking. Totdat Chris, of liever gezegd zijn verloofde, trouwplannen kreeg. Heel gebruikelijk was het dat er voor ons soort militairen dan direct, door de geheime dienst (S2), een nieuw antecedentenonderzoek plaats vond. En wat bleek, Chris was niet meer te vertrouwen. Volgens de S2 dan.

Uit vergaand onderzoek was namelijk gebleken dat zijn aankomend schoonvader ooit sympathiseerde met de communistische partij. Dit had grote consequenties. Chris mocht geen geclassificeerde stukken meer onder ogen krijgen. Eigenlijk moest hij uit zijn functie worden ontheven, om elders zijn dienstplicht voort te zetten. Op de gehele werkvloer van de Inspectie der Infanterie kwam dit bericht heel hard aan. Korporaal Chris, een man die ieders sympathie en vertrouwen genoot.Omdat mijn Luitenant en Sergeant, door hun uitgesproken luiheid, volledig op mij waren aangewezen, waren zij beïnvloedbaar. Het lukte mij dan ook om voor Chris tot een compromis te komen. Hij mocht zijn functie blijven vervullen. Alleen, als er geclassificeerde stukken moesten worden vermenigvuldigd en verzonden, moest ik daar lijfelijk bij aanwezig zijn, om er op toe te zien dat m’n maatje alle handelingen zonder enige interesse voor de inhoud vervulde. En daarin zit het discutabele van mijn taak. Die last op mijn schouders, met de Russisch leider Nikita Chroesjtsjow als direct belangstellende voor onze geheime stukken, was veel te groot. Hiervoor had ik destijds aan de bel moeten trekken. Ik had de Inspecteur Generaal, of desnoods de Minister van Defensie Willem den Toom, moeten informeren over een mogelijk lek in onze Defensie. Ik heb dit verzuimd. Als hier, ten tijde van het Kabinet Cohen, maar geen vragen over worden gesteld.

Door de oppositie hierover de wind uit de zeilen te halen, voel ik mij opgelucht.

Volgt na de medicijnknaak (€ 1,15)  nu ook de doktersjoet (€ 5,=) ? En wie weet, zelfs ook een drastische verhoging tot maar liefst € 775,= van de eigenbijdrage voor je zorgverzekering?!  Dit omdat de zorg in Nederland onbetaalbaar is geworden, waarbij de vergrijzing als hoofdoorzaak wordt aangemerkt.

Dat motief valt heel sterk te betwijfelen. Inefficiënt werken door de heren medici, omdat zij elkaars patiënteninformatie niet overnemen, is alleen al een grote boosdoener. Zonder dat het om een second opinion gaat, onderga je in het ziekenhuis heel wat testen, waarvan de uitslag al in je medisch dossier valt terug te lezen. Een kostenpost van heb ik jou daar. Kennelijk bedoeld om de omzet en dus het inkomen per specialist de hoogte in te jagen. Dan nog niet gesproken over de vele managers, die de inefficiënte ziekenhuisbranche met inkomens ver boven de JP-norm, op de payroll hebben staan. En moet ik daar, als vergrijsde voor bloeien. (O rhesuspositief)?

Als de vergrijzing in de zorg al de grootste kostenfactor is, zit de (on)gezondheid van een grote bevolkingsgroep ons op de hielen. En dan heb ik het niet eens over de rokers en de (alcohol)verslaafden. Nee, de vetvreters van de fastfood, die nauwelijks nog een normale, gezonde maaltijd nuttigen. Die hun kinderen meeslepen in dit ongezonde eetpatroon. De groep mensen die totaal niets aan bewegen doen, laat staan dat ze hun kinderen laten sporten. Hun kroost beweegt slechts duim en wijsvingers bij een computerspelletje, uren lang achter de PC. Die ongezonde levensvorm gaat zich steeds meer wreken en dat gaat ons pas ècht veel geld kosten, in zorg en ziekteverzuim. “Tja, vet cool.”

Naar elkaar wijzen moet maar eens afgelopen zijn.

Met Pasen wordt er weer heel wat Matses bij het ontbijt gegeten. Een flinterdun, niet gerezen brood, wat er uit ziet als een erg grote cracker. Historisch gesproken eten de joden dit bij het Paasontbijt, om daarmee het beëindigen van de joodse slavernij in Egypte te herdenken. Hoewel ik respect heb voor deze traditie, komen er onwillekeurig beelden van mijn jongensjaren naar boven. Mijn Matse was toen zeekaak, een veel dikker, knoertharde scheepsbeschuit, wat je als jongen voor centen bij bakkerij Hus haalde. Destijds de Febo voor de jeugd. Onze snacks bestond toen uit niet meer dan zeekaak, koekkruimels en puddingstukjes. Met de Parijsenbol als de Van Dobbenkroket van de jaren zestig.

 

Hus was overigens niet bepaald een kwaliteitsbakkerij, ondanks dat zij in elke wijk van Den Haag minstens één vestiging hadden. Zij waren goedkoop, zeker als je TipTop nam, hun gesneden en voor lange houdbaarheid verpakt witbrood, wat mij een sterke associatie met klapkauwgom gaf. Hun moorkoppen daarentegen waren weer om te smullen. Als je tenminste niet de pech had, dat er weinig slagroom in zat. Dat gebeurde soms, doordat eigen personeel de moorkop via de onderkant wel eens leegzoog.

 

Maar goed, terug naar het paasontbijt. Door mijn herinnering aan de zeekaak, waar je tanden en kiezen echt op stuk  kon bijten, vind ik de Matse maar eigenlijk de zeekaak voor watjes.

 

 

n.b. Meer oud-Haags lees je in het kroondomein:

www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/schakelflorijn.htm

Dat smaken verschillen verklaart naar mijn idee niet dat ik niets begrijp van moderne kunst, terwijl er “hele volksstammen” zijn, die er weg van zijn. Het mag eigenwijs lijken, maar die “kunstkenners” wantrouw ik. Bij mij kan het er niet in, dat zij heel iets anders in een schilderij zien. Maakt dat van mij een cultuurbarbaar? Denk ik niet. Ook ik kan van een heel mooi schilderij genieten. En dan hoeft het niet eens een Rembrandt of van een Van Gogh te zijn.

Twee jaar geleden heb ik, met uitleg van een geschoolde kunstkenner, een fantastisch, selectieve rondleiding gehad in de Hermitage van het Russische Sint Petersburg. Selectief, omdat je voor het grootste, sowieso belangrijkste, museum van de wereld dagen nodig zou hebben om alleen al de belangrijkste stukken te hebben gezien.

Of ik The Dance van Henri Matisse ook heb gezien, kan ik mij niet herinneren. Zou dit wel het geval zijn geweest, ben ik er niet geïnteresseerd voorbij gelopen. En dan lees ik dat Ernst Veen, directeur van de Hermitage in Amsterdam, voor zes weken The Dance van Rusland heeft mogen lenen, speciaal met een Boeing 747 van de KLM ingevlogen. Apentrots beveelt hij ons aan om, alleen al daarvoor, naar de Amsterdamse Hermitage te komen. Naar zijn zeggen “het belangrijkste kunstwerk, wereldwijd, van de vorige eeuw.”

Via internet heb ik getracht mijn mening over dit beroemde schilderij van Matisse, wat voor vele miljoenen is verzekerd, bij te stellen. Het is mij niet gelukt. Ik zie niets anders dan wat dansende poppetjes die door een getalenteerde tiener zijn neergekwast. Echt een werkje wat je, in minivorm, met een magneetje voor een tijdje op de koelkastdeur zou plakken. Wat zien die “geschoolde” kunstkenners daar in hemelsnaam dan in. Ik heb de indruk dat zij alleen maar bevestiging zoeken voor eigen intelligentie. “Ik ben zo goed geschoold, dat ik heel goed begrijp en inzie wat Henri Matisse met dit schilderij heeft bedoeld…”. Ja, ja, voor mij is het niets meer dan de “nieuwe kleren van de keizer”.

n.b.: Echt mooi kunstwerk, nota bene van amateurs, valt gratis in een digitale expositie te zien onder de rubriek “Kroon op het werk” in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/kroonophetwerk.htm