Er vroeg bij.

Vandaag hoorde ik, tijdens de discussie over BTW verhoging voor ondermeer theaterbezoek, dat op de Wallen in Amsterdam een pornohuis jaren lang geen cent belasting betaalde, omdat zij als kerk stonden ingeschreven.

Dat misverstand lijkt mij niet zo gek. Niet zozeer omdat de uitdrukking ‘voor het zingen de kerk uit,” een erotische lading heeft, maar meer door het seksuele wangedrag van (te) veel ‘Godshuispersoneel’.

Sex, Kerk en Rock & Roll.

Gisteren weer een dagje wezen treinen. Als je er de tijd voor neemt, is het een heerlijke ontspannen manier om van A naar B te komen. Zeker nu er een soort Nikkelen Nelis, maar dan met een heet watertank op zijn rug, zorgt voor een bakkie koffie onderweg. De (poeder) koffie is nog niet te zuipen, maar het begin is er.

Lekker reizen vind ik het met de Intercity, want dat schiet lekker op als je ook een reisdoel hebt. Maar het heeft ook zo z’n keerzijde, voor de stations waaraan wordt voorbij geraasd. Kedeng kedeng kedeng kedeng, met dank aan Guus Meeuwis.

Zo raasde ik ondermeer aan Culemborg voorbij, kedeng kedeng. Op dàt moment vroeg ik mij wel af wat de Culemborgers daar nou van vinden?!  Misschien denken zij wel: Zijn wij niet belangrijk genoeg om voor te stoppen? Is er geen interesse voor onze stad. Of: Stinken wij?

Ik zou mij in ieder geval vreselijk in mijn kuif gepikt voelen. Door niemand laat ik mij zomaar negeren. Laat staan door de Nederlandse Spoorwegen. En dat gebeurt ook niet, bij ons op het station.

Ondanks dat belasting betalen nooit mijn hobby is geweest, had ik vandaag een zwak moment, waardoor ik spontaan mijn knip wilde trekken, om een leuk bedrag aan vermakelijkheidbelasting te fourneren. Nooit eerder zou belasting betalen zo rechtvaardig zijn geweest. Ik zat weer met m’n makkertjes van weleer.

Hoewel wij net niet uit de tijd stammen, dat de fotograaf met z’n kop onder een zwarte doek verdween om ons naar het vogeltje te laten kijken, was het toch ruim een halve eeuw geleden dat we, als Haagse buurtvriendjes kerstbomen hebben lopen rauzen, rotjes in de paardendrollen lieten ontploffen, als SAS (speel altijd sportief) elke keer een verloren fredikeetje speelden in het Zuiderpark en de meest denkbare kwajongensstreken uithaalden, waarvoor de ‘mimosa’ (onze straattaal voor politie) meer dan eens werd gealarmeerd. Ook de eerste keer klaks hebben deelden we met elkaar.

Zo’n moment van terug in de tijd gun ik iedereen van harte. Lol maken van toen heeft zich nu, misschien wel in overtreffende trap, fantastisch herhaald. En dat gaan we meer doen.

-o-o-o-

n.b.: Er zijn een aantal Haagse belevenissen in mijn kroondomein, zoals:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/haagsekak.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/claxonneren.htm

In mijn vorige blog had ik, naast mijn artistieke neef, evenzogoed een kunstzinnige oom kunnen noemen. Of eigenlijk een ex-oom, want hij verliet ooit mijn tante, wederom van vaders kant. Toch wil ik die ex van de koude kant alsnog noemen, omdat het een mooie gelegenheid is om via Internet naar hem, waarschijnlijk eerder zijn nazaten, te informeren.

Zolang ik mij kan herinneren heeft een van zijn schilderijen, een pastelportret van Dorus Rijkers, in de woonkamer van mijn ouderlijk huis gehangen. Uit erfenis mocht ik het nadien, inmiddels al weer 19 jaar, in mijn woonkamer hangen. En nog steeds kijk ik er dagelijks met veel plezier naar, wat evenzogoed nostalgische gronden kent.

De betreffende niet-meer-oom en kunstenaar is Eef van Duykeren, uit Den Haag of Scheveningen. Jaren vijftig van de vorige eeuw gescheiden van mijn tante Guus en met dochter Lous geëmigreerd naar Nieuw Zeeland. In het verleden heb ik via Internet wel eens naar m´n volle nicht gezocht. Het lijkt mij namelijk vreselijk leuk om haar te laten weten dat een schilderstuk van haar vader zo´n 60 jaar prominent in de familie aanwezig is. Of het ooit terug in de familie van Duykeren kan komen, is nog maar de vraag. Laat eerst maar eens het contact tot stand komen.

Nu dagblad De Telegraaf het sociale netwerk Hyves heeft gekocht, mag je er van uit gaan dat Social Media een steeds belangrijkere rol in onze samenleving gaat vervullen. Ik heb die importantie ook al ervaren, waardoor ik naast mijn site kroondomein.com, begin dit jaar ook ben gaan bloggen. Via dat sociale netwerk heb ik niet alleen digitale vriendschap kunnen sluiten met mensen die anders nooit mijn wereld zouden zijn binnengestapt, maar zijn er ook amateur kunstenaars, die de digitale expositieruimte van kroondomein met hun prachtwerk zijn komen verrijken. Afgelopen week was dat Geert ter Harmsel. Eén dezer dagen zal er ook een expositieruimte voor Ria Damen onder ‘Kroon op het Werk’ in mijn Kroondomein worden geopend.

Het moge duidelijk zijn, ik heb iets met (amateur)kunstenaars, of liever gezegd iets met creativiteit. Mensen die de traditionele manier van denken, in welke vorm dan ook, een geheel eigen richting weten te geven, boeien mij enorm. Zelfverheerlijkend zeg ik dan, omdat het mij ook is gegeven om anders te kunnen denken.

Het zou heel goed kunnen zijn dat creativiteit in mijn genen zit. In mijn blog heb ik al eerder verhaald dat mijn vader heel creatief een hometrainer heeft ontwikkeld. (Zie mijn blog van 14 oktober) Mijn neef Peter Polderman, van diezelfde vaders kant, was in leven een gekend kunstschilder, waarvan ik onderstaand schilderij op Internet wist te knippen en plakken.

In het verleden ben ik eerder dienstbaar geweest voor een gekend kunstschilder. Bas van der Poll belde in 1984 Dagblad Het Vrije Volk, met het verzoek van hem een advertentie op te nemen, als aankondiging van een maand lang exposeren in de Rotterdamse Galerie Aelbrecht.

In een persoonlijk gesprek heb ik hem toen uitgelegd dat hij voor een rooitje (nu € 455,=) een veel te kleine, daardoor weinig opvallende ruimte, in de krant kon kopen. Met hem heb ik toen een sponsoractiviteit uitgewerkt. Er zou een hele pagina in de krant komen, met lokale sponsors, die één van zijn kunstwerken dan ook een maand in de showroom mochten hangen. Het werd een daverend succes.

Ik bedoel maar, creatief denken en doen kan tot heel verrassende resultaten leiden.

-o-o-o-

n.b. Klick hier voor de digitale expositieruimte in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonophetwerk.htm

Door de gigantische regenval van de laatste tijd, ging de Hilversumse wandeltocht vandaag niet alleen over de Gooise Matras, maar deels ook over het Gooise waterbed.

Wat mij in dit prachtige, maar o zo poenerige, gebied opviel, was dat er ook hier alleen nog maar kleine hondjes worden uitgelaten. Waar hebben die Gooise vrouwen toch al die grote honden gelaten?

-o-o-o-

n.b.: Veel hondenplezier lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/blafzelfvp.htm

Zo nu en dan pakken mijn vrouw en ik de trein, wat op kritische wijze meerdere malen mijn blog heeft gehaald, om elders in het land een lekker daggie te maken. Vaak maakt een stadswandeling, het liefst met een gids, onderdeel uit van ons programma. Altijd starten we met een lekker uitgebreide lunch, natuurlijk met alles er op en er aan. Meer dan eens werden we in het restaurant of eetcafé zo prettig verrast, dat we ‘s-avonds onze citytour er ook afsloten.

De horeca heeft ons dan wel slim weten te verleiden, door het lekkere eten, een prima wijntje, heel aangename bediening en een veelbelovende menukaart. Die verleidingsdans is niet iedereen gegeven en dat weer tot mijn grote ergernis. Hoe halen ze het in hun hoofd……….

Na, “Wilt u wat drinken?,“ met de vraag: “Wat wilt u voor lekkers drinken?, als absolute topper, terwijl het maar twee woordjes scheelt , volgt onder het drankje traditioneel: “Heeft u uw keuze kunnen maken?” Waarna de bestelling wordt opgenomen. So Far So Good!

Maar dan! Veel te vaak wordt heel overijverig de menukaart weer ingenomen. Tot op heden heb ik mijn vraag, “Waarom doet u dit juffrouw?,” weten in te slikken. Maar raar vind ik het, zelfs ontzettend stom! Waarom wordt de menukaart, als stille verleidster, niet binnen mijn gezichtsveld gehouden? Laat mijn oog maar vallen op een mooi wijntje, een extra gerechtje of een lekker toetje!

Steeds bij het direct weghalen van de menukaart komt in mij op, hoeveel moeite een winkelier moet doen om de consument de winkel in te krijgen, om ze zolang mogelijk vast te houden en ze zoveel mogelijk van het assortiment te laten zien. Zorgen die ze in de horeca totaal niet hebben, want de gasten zullen zich langer in de zaak verpozen en maken via de menukaart kennis met het totale assortiment. Als die menukaart ten minste is blijven liggen.

Zou een restauranthouder deze gouden tip met een mooie fles wijn (rood graag) willen belonen, komen wij natuurlijk met plezier een hapje eten. Ik houd mijn digitale brievenbus in de gaten.

Vandaag werd door de politie al overtuigend niets gedaan, bij constatering van het massale bumperkleven. Met slecht weer, zoals vandaag, zal het gezag bumperkleven ongetwijfeld gedogen.

Ik verkeer in de kritieke fase, dat ik mijzelf zielig ga vinden. Dat de geranium voor mij ineens een welgevallige plant lijkt te zijn, om lekker achter te gaan zitten. Deze dip erger dan ooit, heeft alles te maken met mijn zwaardere hoofdpijn, die ik geen moment per etmaal weet te ontlopen. En dat al weken achter elkaar. Vannacht van de pijn niet kunnen slapen. Wat een tering nacht! Het ellendige is dat pijnbestrijders geen enkele vat op mij hebben.

Vanochtend, na toch wat hazenslaapjes te hebben gedaan, op normale tijd mijn bed uitgekropen, om lusteloos achter m’n PC te gaan hangen. Mijn digitale geraniums.

Het valt te bidden dat deze allejezusse hoofdpijn zich snel weer zal vermilden tot acceptabel niveau. Ik snak terug naar, mijn permanente hè-nou-niet-ik-heb-hoofdpijn periode. Bij wijze van babbelen natuurlijk.

Maar, er gaat een motief schuil achter mijn gezever in het openbaar. Allereerst om er iets van weg te schrijven èn om heel medisch Nederland mijn kopzorgen, waarvoor na 7 operaties vele artsen in totaal 8 ziekenhuizen node de handdoek in de ring hebben gegooid, onder de aandacht te brengen. Wie weet komt één van hen op een lumineus idee. Dat zou ik misschien wel via een advertentie in hun tijdschrift Arts & Auto moeten doen.

GEZOCHT ARTS MET LUMINEUS IDEE

Welke arts van de reguliere- en/of alternatieve geneeskunde durft het aan om mij onderhanden te nemen. Mijn medische status:

“Permanente ontstekingen in voorhoofdholten en bijholten. Ook nadat meerdere malen operatief een drain is geplaatst, had dit geen effect. Klachten van hoofdpijn en duizeligheid zijn permanent aanwezig. Medicamenten omwille van de pijnbestrijding werken niet. Het alternatieve circuit, waaronder acupunctuur, bleef eveneens zonder resultaat.”

Behoudens de onderzoekkosten (apparatuur / medicijnen), die via CZ declarabel zijn, wordt er alleen bij succes gehonoreerd. (Nu Cure No Pay) Graag een reactie via mijn blog.

Het lijkt er op dat binnen afzienbare tijd de rol van de Koningin is uitgespeeld. Nee, ze treedt niet af, maar waarschijnlijk wordt haar de meest importante taken ontnomen. Hare Majesteit zal geen (in)formateurs meer benoemen. Paleis Noordeinde zal niet meer worden aangedaan, bij het formeren van een nieuwe regering. Op het bordes van Huis ten Bosch zullen nieuwe ministers en staatssecretarissen zich niet meer om het staatshoofd heen scharen. De heren fotografen kunnen wat dat betreft hun huishoudtrap bij het grofvuil zetten, of daarmee marktplaats.nl overspoelen.

Zal Prinsjesdag daarmee ook verdwijnen? Geen gekke hoedjesdag meer, de 3^e Dinsdag in september? Geen Live Dictee meer van onze Koningin? Zal zij haar ritjes te paard op het strand van de Wassenaarse Slag moeten verruilen voor sightseeing door Den Haag met de Gouden Koets? Misschien kan ze haar leasekoets met koetsier dan ook gebruiken, om in den lande lintjes te komen doorknippen. Niet met een gouden schaar overigens. Want dan krijgt zij ongetwijfeld de advocaten van de kledingherstel keten Gouden Schaar op haar stoep.

Lintjes knippen zal wel als taak op haar schouders blijven rusten. Maar ja, veel werk zal ze hier niet aan hebben. Majesteit houdt dus heel veel tijd over. Veel te veel om alleen maar met beeldhouwen door te komen. Ook niet bepaald een activiteit waarin zij haar mening kan laten gelden. En reken maar dat dàt gemis haar ontzettend dwars zal zitten.

En daar heb ik het volgende op gevonden. Beatrix moet digitaal! Nee, niet door te twitteren, dat heeft een veel te beperkt bereik en dan mag zij ook nog maar 140 lettertekens gebruiken. Zo mogen we Hare Majesteit toch niet de mond snoeren?!

Nee, Beatrix verdient Koninklijke waardigheid, ook op Internet. Geinig dat ik haar die kans kan bieden. Majesteit, ik zou u digitaal onbeperkt de ruimte kunnen geven, in een omgeving waarin u zonder tegenspraak voluit uw mening kunt ventileren. Waar u leuke foto’s kunt plaatsen en zelfs, in Kroon op het Werk, uw kunstwerken digitaal kunt exposeren. In nu al een Koninklijke omgeving. Een kroondomein waar uw volk digitaal al kind aan huis is en wereldwijd door de Royality snel gevonden gaat worden.

Het zou fantastisch voor haar zijn: www.kroondomein.com Maar ja, zou ik mijn digitale landgoed, met maandelijks veel bezoekers, wel van de hand willen doen?! Nee, zeg ik dan spontaan. Is mijn nee dan wel een èchte nee? Misschien?! Zie het als met het formeren van een nieuwe regering, waarbij een nee uiteindelijk een ja wordt. Wie weet sta ik dan uiteindelijk met Hare Majesteit samen op het bordes van Huis ten Bosch, als verkoper er koper van www.kroondomein.com. Heren fotografen, gelukkig hebben jullie je trappie nog?!

Om dagelijks te kunnen bloggen, maak ik natuurlijk notities (in een rood schrift) van mogelijk bruikbare stuf. Een bron die ik vanavond, bij gebrek aan een spontaan idee, zou moeten raadplegen. Maar, mijn kater Morro, met Hartstikkevriend als nickname, was dit keer niet alleen in mijn directe (schrijf)omgeving, maar lag pontificaal op ‘mijn bron’.

Mooi excuus, of een weekmoedig moment…. Ik heb hem lekker laten liggen.

-o-o-o-

n.b.: Meer poezenavonturen lees je in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/poespasoud.htm

Zal ik nou echt overal kwade bedoelingen achter zoeken? Geloof ik juist niet in het goede van de mens. Tja… uhhh, kennelijk is mijn glas soms ‘half leeg’. Zeker als ik naar tv-reclame kijk. Dan ben ik inderdaad misschien de spreekwoordelijke azijnzeiker.

Neem nou die ASR Verzekeringen, ooit de verzekeringstak binnen Fortis. Die filmpjes met alledaagse tafereeltjes zijn best leuk. Maar dan…”Wij zijn ASR verzekeringen…” Oké, nog niets aan de hand…. Het is datgene wat dàn volgt: …”En wie bent u?”

Hé hallo, als ASR zich in haar (toekomstige) klanten verdiept, weten zij echt wel “wie u bent.” Daardoor komt er bij mij een geheel andere betekenis van “En wie bent u?” bovendrijven. Meer van “Wie bent u…,  of wel:  "Wie denkt u wel dat u bent?”

ASR komt mij veel te hautain over. Daar ben ik verzekerd van.

“Hij sliep de zegenrijke slaap der stervenden,
 maar gelukkig durfde Julius hem daar uit te
wekken. Hij tilde zijn oogleden op en na een
moment van verwarring zag hij ons staan. Het
dodenmasker week voor een brede glimlach.
En Harry, die geleefd had van het woord, kon
alleen nog afscheid nemen door zijn handen als
een misdienaar tegen elkaar gedrukt naar zijn kin
te brengen, om zo onze vriendschap te eren.
Uitgeput gaf hij zich over aan het onvermijdelijke.
Nooit eerder hebben we vriendschap intenser beleefd."

Mijn moeder was in coma geraakt, zodat wij kinderen uren lang geen contact meer met haar konden hebben. Tegen haar praten, haar strelen, op haar voorhoofd kussen, haar kneepjes in haar handen geven, er leek geen enkel contact met haar te maken… Tot aan echt haar aller laatste minuut van het aardse bestaan. De onmacht van een laatste contact met haar kinderen overwon zij, door eerst over haar linker en kort daarna over haar rechter wang een dikke traan te laten biggelen. 

Intenser had ons afscheid niet kunnen zijn.

“Ik heb van mijn leven nog nooit zo’n fijne moeder gehad,”

De keren dat ik mijn auto had gewassen en hij door vogels was vol gepoept, reageerde ik furieus. Met een ongebreidelde scheldkanonnade dus. Eenmaal uitgeraasd weet ik de gebeurtenis dan naar behoren te relativeren. Wel geholpen door de gevleugelde woorden van mijn overleden moeder: “Wees blij dat olifanten niet kunnen vliegen.”

Er was een digitale nieuwsbrief met aanbiedingen voor nodig, om dit weer in mijn herinnering terug te brengen. Of liever gezegd mijn opspelende fantasie over onzinproducten, zoals autolakspray waarmee afgedaalde vogelpoep binnen luttele seconden als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Directe aanleiding was de “Bestseller” tegen de overlast van marters bij je auto. Is dit middelgrote roofdiertje inderdaad een probleem voor autorijdend Nederland? Ik heb nooit van dit probleem gehoord. Zou ik dan toch ook met mijn fantasyproduct moeten komen?!

Vogelpoepspray tegen autolakvlekken. Werkt ook uitstekend tegen olifantenstront. Te bestellen via mijn site: www.kroondomein.com

Maar daar gaat het dit keer niet over. Wel over de NS, maar dan over de noodrem. In afwachting van de trein kwam een jonge man naast ons staan, die ongevraagd een relaas aan ons kwijt wilde. “Vanochtend, nog geen twintig minuten onderweg,” zo begon hij, kwamen we met een fikse klap met de trein tot stilstand. Er had iemand aan de noodrem getrokken. Na een tijd te hebben stilgestaan, kwam de trein weer op gang, stopte weer, kwam op gang en stopte weer. Met horten en stoten kwamen we bij het volgende station, waar wij werden verzocht de trein te verlaten. Ik heb toen maar weer de trein teruggenomen, om het nu opnieuw te proberen.“,

Over een traject van vijftig kilometer was er dus binnen enkele uren sprake van twee keer een vergrijp aan de noodrem. Wat een ongein in de trein. Maar ik vraag mij wel af: Waarom zit er heden ten dage in hemelsnaam nog een noodrem in de trein? Mocht er b.v. een hert het spoor onverwachts oversteken, is het toch de machinist zelf, die de noodstop moet maken. Nog erger??? Ook dan zal de machinist ingrijpen!

Ik kan echt niet bedenken, op welk moment een reiziger voor een noodstop moet zorgen?! Een streekbus heeft toch ook geen noodrem aan boord?!

Of zal het zijn omdat een trein erg lang is en het NS personeel daardoor geen zicht heeft op bijvoorbeeld de veiligheid van de reizigers in de trein. Als dàt het geval is, rechtvaardigt dat nog steeds niet een noodrem waarmee de trein plotsklaps kan worden stilgezet.

NS-meneer, maak van die noodrem een noodknop, die kan worden ingedrukt op het moment dat de nood aan de man is. Het treinpersoneel kan dàn in actie komen,, terwijl de trein heel normaal kan doorrijden, om desnoods bij het eerste de beste station te stoppen.

Is deze noodgreep nou nodig, om ongewenste noodstops bij de spoorwegen te voorkomen?

Wat nauwelijks voorkomt, gebeurde vandaag, ik heb mijn krant niet ontvangen. Niet eens de schuld van de ontzettend trouwe bezorger, maar storing in de drukkerij. Mijn standaard opening van de dag werd verstoord. Noodzakelijkerwijs week ik uit naar internet, waar iets van mijn honger naar nieuws kon worden bevredigd. Iets, want ik ben een echt ouderwetse krantenlezer. Met de krant opgevoed.

Vroeger thuis mochten wij kinderen wel de krant van de deurmat halen, maar dan niets meer dan ’m ongeopend op tafel leggen. Mijn vader, toen nog onbetwiste hoofd van het gezin, was de eerste die de courant (Haagsche Courant) mocht openen. Nadat hij ’m tot de laatste letter had gelezen, kwam de krant voor de rest van het gezin beschikbaar.

Na mijn trouwen nam ik, als vanzelfsprekend, ook de Haagsche Courant in huis. Want, heel traditioneel ging ook hier de krant van vader op zoon. Nog los van het feit dat ik om den brode in Dagblad Nederland terecht ben gekomen, vind ik het als notoire dagbladlezer, triest dat de krant aan importantie heeft ingeboet.

De dagbladen doen daar zelf ook nog eens aan mee, door het formaat van de krant te halveren. Ongetwijfeld voor de uitgevers een kwestie van oorzaak en gevolg. Maar wel met het trieste gevolg dat zij de lookalike van die flutblaadjes van trein en bus zijn geworden. Bepaald geen bladen die maar iets van de dagbladreputatie van, ’de krant is een meneer en wat in de krant staat is waar,’ kunnen evenaren.

Ik dweep bij dat oude, robuuste krantenformaat, waarvoor ik speciaal aan de eettafel moet gaan zitten. De juiste plek om je over het nieuws met achtergronden te informeren. Voor mij is zo’n krant nog steeds een autoriteit. Morgenochtend ben ik gelukkig weer in ‘mijn oude doen.’

-o-o-o-

n.b.: Meer over de krant lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/extradekenvoordekok.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/jfk.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/krantenmagnaten.htm