Max aan tijd.

Gisteravond vertikte RTL Nieuws het, om ons het allerlaatste nieuws te brengen. Wat kan daar achter zitten? Het was toch vol in beeld dat Jeroen Latijnhouwers, tijdens het weerpraatje van Margot, opschrok en wegliep. Ook Margreet Beetsma leek totaal van slag. Snel wisten de nieuwslezers zich weer te herpakken, want na wat beeldgerommel zaten zij weer de camera in te kijken, alsof er niets aan de hand was. Maar dat was het wel, alleen weet ik niet wat.

Wat is er toch met Koning Albert aan de hand??? Zou hij aan de mededeling, ‘dat heel België door de extreme weersomstandigheden plat ligt,’ een verkeerde uitleg hebben gegeven?! Dat hij daardoor, uit voorzorg, heeft besloten een dag te vroeg op TV te komen?! “Alles beter dan dat zijn kerstboodschap raakt ondergesneeuwd.”

Misschien heeft hij zich een dag vergist, of wil de Koning van de Belgen morgen gewoon een snipperdag?! Hoe dan ook, het werd een kerstboodschap zonder kerst.

-o-o-o-

N.B.: Dat ik ook niets met kerst heb, lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/wanmakerhuren.html

Een hondse behandeling krijgen, heeft door bovenstaand persbericht wel een heel andere betekenis gekregen. Op het gevaar af dat ik de gebeten hond word, schrijf ik toch maar neer dit wel een heel erg overdreven actie te vinden. Er wordt nota bene ook nog een hondenbiertje geschonken….

Ik geloof nooit dat de honden aan tafel 16 jaar en ouder zijn, dus is Ranzijn Tuin & Dier in overtreding. De eerste bonnen kunnen door, de pas in het leven geroepen, Animal Cop worden geschreven.

n.b.: Aandoenlijke hondenverhalen lees je in mijn kroondomein:
http://www.kroondomein.com/blafzelfvp.htm

Het is toch wel leuk om wat van je dagbladcontacten over te hebben gehouden. Dan heb je nog wel eens het geluk, dat de geruchtenmachine in een vroeg stadium je bereikt. Dit keer over Femke Halsema. Naar het schijnt had ze wèl een heel serieuze reden om plotseling GroenLinks te verlaten, wat alles met de Statenverkiezingen 2011 heeft te maken.

Binnen haar politieke partij willen ze niet nogmaals verlies lijden, zoals bij de mislukte onderhandelingen van Paars-plus, tussen VVD, PVDA, D’66 en GroenLinks, over een nieuw te vormen kabinet. De GroenLinks top wil in het vervolg volledig van haar eigen kracht uitgaan. Dan is het wel een eerste vereiste, dat je meer kiezers aan je weet te binden.

Voor de Statenverkiezingen van 2 maart 2011 moet er dan ook een smaakmakende verkiezingscampagne komen, waarbij terug werd gedacht aan de succesvolle campagne van de PSP, uiteindelijk de partij waar GroenLinks 20 jaar geleden uit is voortgekomen.

Dan niet met de tekst ‘PSP ontwapenend’, maar met:

GroenLinks
laat zien wat ècht belangrijk is!

Om (h)eerlijk over te komen, zou Femke Halsema hiervoor zelf uit de kleren moeten gaan. Maar daar hield Femke’s liefde voor de partij op. Zij dacht er niet aan om naakt op een poster te gaan staan. Al was het alleen al uit vrees, dat zij aan de binnenkant van kastdeuren op de kamers van (machts)wellustige leden van de regerings- en gedoogpartijen zou komen te hangen. Zij weigerde en trad af. Haar opvolgster Jolande Sap werd minder fotogeniek geacht, zodat de GroenLinks-poster er helaas niet zal komen.

Het is heel wrang dat een Nederlandse oorlogsmisdadiger, met moorden op zijn geweten, in Duitsland de kans krijgt om Nederlandse journalisten aan te klagen. Dit zwijn heeft geen recht van spreken, en mag natuurlijk zich ook niet op rechtshulp beroepen.

Ik vind dat Duitsland, na ruim vijfenzestig jaar, alsnog deze man op moet sluiten, het liefst alleen op water en brood. Of nee, toepasselijker: op water en varkensvoer.

Het was een hele klus om ergens in de kast een scardkabel terug te vinden. Wat een troep bewaard een mens toch. Tulpaansluitingen, allerhande pc-kabeltjes en stroomkabels met een grote verscheidenheid aan pluggen, telefoonopladers en wat al niet meer. Het ligt er maar en het blijft er maar liggen. Heel af en toe prijs je je gelukkig een bepaalde kabel te hebben bewaard, zoals dit keer die scard.

Heel Nederlands is het om ‘alles’ maar te bewaren, terwijl het in de loop der jaren Nederland al veel opgeruimder is geworden door websites als Marktplaats.nl en een tal van vlooienmarkten, met die van Koninginnedag als nationaal hoogtepunt.

Maar dan toch nog even die kabeltjes… Het geeft troep, maar heeft heel af en toe z’n nut en voorkomt dat je voor duur geld weer een aansluiting moet kopen. Daar heb ik het volgende op gevonden:

Heel Nederland zou van zijn kabelvoorraad een netwerk moeten maken. Een magazijn met dependances bij iedereen thuis. Centraal geïnventariseerd op een website. Heb je dan een bepaald kabeltje nodig kijk je op de site, toets je postcode in, waarna er een overzicht volgt van de adressen waar je gratis het kabeltje, telefoonoplader of zo, kunt ophalen. Met z’n allen weten we zo erg veel geld te besparen. En we noemen de site:

www.haalhetmaarop.nl

-o-o-o-

n.b.: Lees meer over goed bedoelde troep in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/buurtrommelmarkt.htm

Het is tegenwoordig heel normaal dat van alles gratis is. De krant, tijdschriften zoals Allerhande, je mobieltje, internet, allerlei softwareprogramma’s en wat al niet meer. In het gevecht om de consument zal die trend zich ongetwijfeld verder voortzetten.

Ik sluit niet uit dat dit fenomeen eind jaren vijftig van de vorige eeuw zich bij mijn tante Lena heeft ontwikkeld. De zwart/wit televisie was in nog maar weinig huishoudens te vinden, terwijl er op woensdag- en zaterdagmiddag al erg leuke kinderprogramma’s op de buis waren. Dappere Dodo, Morgen gebeurt het en Swiebertje, om maar een paar toppers te noemen.

Bij ons in de buurt was het alleen nog maar de familie van Eijk die zo’n prachtige wonderdoos had, waar wij kinderen mochten komen kijken. Let wel, tegen 5 cent entree. Daardoor kon het voor komen dat een vriendje moest afhaken, omdat hij het stuivertje niet kon betalen. Een duppie per week was voor ons kinderen toch een fors bedrag. Ook ik wist niet altijd met succes het entreegeld bij mijn moeder te bietsen, waardoor ik de nodige afleveringen van Dappere Dodo heb moeten missen. Pas overviel mij nog eens de teleurstelling van weleer, toen ik bij uitzending gemist niet alsnog episodes van dit poppenkastprogramma kon terugvinden.

Erg lang heeft de tv-terreur van de familie E. niet geduurd. Mijn tante Lena was een paar straten verderop, bij de ouwenwijven poortjes, komen wonen en zij had ook televisie. Als van zelfsprekend mochten wij neefjes en nichtjes bij haar tv komen kijken, zoveel als wij wilden. En ook onze vriendjes en vriendinnetjes waren van harte welkom, zonder maar één cent te betalen.

In een soort wedloop binnen de familie, waren mijn ouders de volgende bezitters van een tv, zelfs van 53 cm., waarschijnlijk op de reutel gekocht, bij Radio Zuiderpark voor 999 ouderwetse guldens. Ook toen keerde de kansen van familie v E. niet, want bij huize Kroon werd er ook gratis tv gekeken.

Ik ben toch wel heel nieuwsgierig welke marketeer dit gratis-fenomeen van mijn familie heeft herontdekt, om het rond de 21^e eeuw voor geheel andere consumentenproducten te hergebruiken.

Het mag natuurlijk niet uitmonden tot leedvermaak, al dat fileleed wat Nederland door het extreem slechte weer nu al wordt aangedaan. Laat ik het dan maar een gevoel van opluchting noemen, omdat ik door de vrolijke vut niet onnodig meer de weg op hoef. Mijn portie heb ik na 35 jaar, met zeker een miljoen autokilometers, wel gehad.

De laatste 20 jaar heb ik, op een parkeerplaats één keer een auto even aangetikt. Het was wel een Mercedes, dus liep het schadebedrag toch aardig op. Natuurlijk werd de schade door de verzekering gedekt. Alleen moet je wel oppassen wat je, via je werkgever, als schadeverhaal neerschrijft. Ze willen zich namelijk nog wel eens van een handigheidje bedienen. Zoals met de heel doorzichtige vraag: “Is de schade ontstaan tijdens een zakelijke of privérit?” “Zakelijk natuurlijk.”  Zou je anders hebben vermeld, wordt er `
€ 250,= eigen risico van je salaris ingehouden. “Ja, dag!”

Ook is mijn autoruit een keer aan gruzelementen gegaan. Tenminste, nadat ik (te) lang met een sterretje ben doorgereden. Bij het aanmelden van die schade kwam ik wederom een geraffineerde vraag tegen: “Begon de ruitbreuk eerst met een ster?” “Nee, natuurlijk niet!,” waarmee ook dit eigen risico was omzeild.

Ik bedoel maar, het kan gevaarlijk (glad) zijn op de weg, maar op schadeformulieren kan je ook uitglijders maken.

-o-o-o-

n.b.: Lees over de autoschade van mijn vrouw in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/hersteldeschade.htm

Mijn hernieuwd contact met m’n neef uit Zuid-Afrika, zoals in “All in the Family” van 15.12. beschreven, blijft niet helemaal zonder gevolgen. Vooral door zijn correcties op de oproep in mijn blog “Ze vinden is ook een kunst” van 15 november. De gezochte ex-oom kunstschilder Eef van Duykeren blijkt namelijk niet de man te zijn geweest van mijn Tante Guus. Zij zou getrouwd zijn geweest met ex-ome Fris Sabbelerollen (of zo iets), die met dochter Loes emigreerde.

Eef van Duykeren is van mij geen ex-, maar gewoon volle oom, ten minste als hij nog in leven is. Hij was getrouwd met tante Marie Kroon en zijn nooit van elkaar gescheiden. Oom Eef werd gewoon weduwnaar, omdat mijn tante erg jong overleed. Maar, en nu komt het, overleden onder verdachte omstandigheden.

Het moet ergens begin jaren vijftig van de vorige eeuw zijn geweest. Locatie: Zuiderparklaan, waarschijnlijk, nummer 339 in Den Haag. Op de eerste etage, met mijn ouders als naaste buren op 343. Uit overlevering weet ik alleen maar dat er toen allerlei geruchten de ronde deden. Zij zou wel eens vermoord kunnen zijn….

Waar oom Eef na haar dood is gebleven heb ik geen idee van. Ook kan ik niet zeggen of hij ooit verdachte is geweest. Wat ik wel weet, is dat ik het schilderij “Dorus Rijkers” van hem heb. En misschien wel terug moet naar de rechtmatige eigenaar of erfgenamen?! Tenminste, dan moet ik wel zeker weten of oom Eef onschuldig is. Anders is het schilderij sowieso verbeurd verklaard en kan ik het zelf in mijn testament opnemen.

Gezien het belang hiervan, denk ik wel een beroep te kunnen doen op het Cold Caseteam (CCT van het Openbaar Ministerie). Die krijgen het dan niet makkelijk, want van de direct betrokken familie is er bij mijn weten niemand meer in leven. Maar misschien wonen er nog wel oudjes op de Zuiderparklaan, die zich er iets van weten te herinneren.

Anders zou er een beroep gedaan moeten worden op mijn familie van de opvolgende generatie. Op neef Jan bijvoorbeeld, omdat hij rond de plaats delict in die tijd als pakkenpoetser voor mijn vader werkzaam was. Niet dat hij ooit in de verdachtenbank zal komen, daar was hij veel te jong voor, maar hij zou in ieder geval op foto´s aan kunnen wijzen, wie tante Marie is. Ook kan het heel goed mogelijk zijn dat hij roddels of details uit die tijd kent, waardoor het Cold Caseteam alsnog aan een sporenonderzoek kan beginnen. Het Openbaar Ministerie moet kroongetuige J vanden B. maar vanuit Zuid-Afrika invliegen, om hier aan een verhoor te onderwerpen. Ook lijntjes richting Bloemfontein en Düseldorf zullen niet aan de aandacht van het CCT mogen ontsnappen.

Nooit kunnen bedenken dat het binnen mijn familie zó spannen kon worden.

Niet alle scholieren komen morgen vrolijk naar huis, ondanks dat zij dan op de drempel van de kerstvakantie staan. Dat heeft alles te maken met het kerstrapport. Je zal maar met een rapport in walstempo (één, twee, drie, één, twee, drie) thuiskomen, in de wetenschap dat je het na de vakantie getekend door ouders weer moet inleveren.

Als ervaringsdeskundige weet ik nu wat ik toen had moeten weten en dat wil ik graag met de falende jeugd delen. Er is namelijk niets eenvoudiger dan het vervalsen van de handtekening van je vader of moeder. Ik weet dat uit proefondervindelijke ervaring. Om elk wantrouwen tegenover deze bewering weg te nemen, hier de test die ik mee heb ondergaan.

In een groep van ongeveer 15 personen moesten we allemaal onze handtekening op een leeg vel papier zetten en dit doorschuiven naar degene die links van ons zat. Ons werd toen gevraagd de handtekening na te maken, wat niemand is gelukt. Daarna moesten we het papier een halve slag draaien, zodat de handtekening op z’n kop stond. Vervolgens kregen we de opdracht de handtekening opnieuw na te maken. En, geloof het of niet, iedereen wist de handtekening van zijn buurman m/v prachtig na te maken. Ook mijn prestatie mocht er zijn, terwijl ik helemaal niet kan tekenen.

Dus jongelui, effe de handtekening van het paasrapport omdraaien en simpel natekenen. Beloof me dan wel dat je van de zomer weer apentrots door je ouders de handtekening op het schoolrapport laat zetten.

-o-o-o-

n.b.: Meer van mijn louche kant lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/heenmetdeauto.htm

In mijn arbeidzame periode was ‘netwerken’ erg vrolijk van aard. Zo waren er congressen te bezoeken waar je de bar, uhhh ik bedoel de klanten, niet uit het oog verloor. Deze vorm van netwerken mocht dan ook geld (van de baas) kosten. Zo ook de uitgebreide lunches met enigszins een zakelijk inslag. Onze belangrijke informatieverwerking vond anoloog, dus aan de bar of aan een rijkgevulde dis plaats.

Het digitale tijdperk heeft een deel van deze charme voor mijn soortgenoten van deze tijd hen ontnomen. Zij hebben het maar te doen met sites van Hyves, Facebook en met Social Talking via Twitter. Koud, kil, vooral zakelijk. “Lol maken” is er voor hen veel minder bij.

Hoewel ik in de vrolijke vut zit, heb ik mij toch maar bij Hyves en Facebook aangemeld. Min of meer op uitnodiging. Want wie is er nou niet van gecharmeerd om te worden uitgenodigd om vriendjes te worden. Ik ben echter nooit ècht actief op deze sociale media geworden en daardoor redelijk passief met het opbouwen van mijn digitale vriendenkring. Vooral ook omdat een zakelijk netwerk voor mij niet meer nodig is.

Van de week prijsde ik mij wel heel gelukkig toch op Facebook te zitten. Een volle neef, die al jaren in Zuid-Afrika woont, is via Facebook van zijn dochter naar zijn Hollandse roots op zoek gegaan en kwam zo bij mij terecht. De eerste mailcontacten over en weer zijn al geweest. Maar we hebben nog heel wat bij te mailen, want er heeft in beider leven in de loop der vele jaren zich heel wat afgespeeld.

-o-o-o-

n.b.: Er heeft zich heel wat in mijn familie afgespeeld; Lees het in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/alsnoggeboren.htm

We doen het maar heel af en toe, tv kijken in de slaapkamer en het werd ook steeds minder. Achteraf realiseer ik mij dat dit voornamelijk lag aan de oeroude kijkdoos. De overgang van 97 cm digitale Full HDTV naar 55 cm ouderwetse kleuren-tv is eigenlijk ook veel te groot. In de slaapkamer leek het tv kijken veel meer op het loeren door het sleutelgat.

Mijn vrouw pikte het niet langer. Mijn “hoe vaak kijken we nou helemaal?,” pareerde zij heel steekhoudend met “…, dan ga ik naar de slaapkamer en kan jij gewoon sport blijven kijken.” Haar opofferingsgezindheid gaf de doorslag. Ik kon niet anders dan….

Dan wil ik wel voldoening halen uit mijn inkoopraffinement, waarvoor ik zowel op internet als in het veld mij uitvoerig oriënteerde. De slag was gevallen, toch weer een Philips, Full HD van 82 cm. Nu nog even checken waar dit toestel het goedkoopste is. Uit het aanbiedingendoolhof kwam € 399,= als laagste prijs uit de bus.

Met een laatste dubbelcheck op internet daalde de dagprijs naar € 379,= Bingo! Op naar BCC. De vriendelijke verkoper had snel door dat mijn keuze al was bepaald en deed nog maar weinig moeite mij naar een duurder toestel toe te praten. “Prima keuze meneer, erg veel plezier er mee”, nam hij allerhartelijkst afscheid. Het prima inkoopresultaat schonk mij veel voldoening.

Na de fluitje van een cent installatie lagen we met een blij gezicht in bed tv te kijken. Nu al kijk ik uit naar het kijkplezier van de tv-marathon over de Elfstedentocht 2011. Wat ben ik blij dat mijn vrouw was blijven aandringen. Overigens in combine op afstand met mijn zus.

Twee dagen na aankoop ontdekte ik tussen de stapel folders, die ik altijd minutieus doorneem, dat mijn Philips elders nòg twee joeten (€ 20,=) goedkoper werd aangeboden. Iets wat bij mij steevast knaagt. “BCC Low Pricing,” galmde het onwillekeurig door mijn hoofd, waar ik op hun site uitvoerig uitleg over kreeg. Prijsverschil + 25% houdt in dat ik € 24,= van BCC terug kon krijgen. Maar ja…, ga als tevreden consument maar eens terug om geld terug te vragen. Wat zullen ze bij BCC de pest in krijgen.

Mijn gêne voorbij, ging ik terug naar de winkel. Opnieuw werd ik uiterst vriendelijk geholpen. De folder van de concurrent was overtuigend genoeg en werd mij de € 24,= terugbetaald. “Daar is nou juist onze Low Pricing voor,” werd ik over mijn laatste beetje verlegenheid getild.

-o-o-o-

N.B. De Gründig type T55-340 a CTI text, slaapkamer TV staat inmiddels 4 dagen voor € 20,= te koop op Marktplaats. Lezers van mijn blog kunnen ‘m GRATIS op komen halen.

n.b.n.b.: Meer over tv kijken lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/lieverheersbeestje.htm

Omdat mijn vrouw het programma graag ziet, staat elke Zondag Life for You, van Carlos & Irene, aan. Voor mij is dat krediet opbouwen om 1 ½ uur later naar Studio Sport te kijken. Het is geven en nemen nietwaar?! Ik vermaak mij in die tussentijd wel met het doornemen van mijn tijdschriften, of ander achterstallige leesstuf.

Ben je voor het gesponsorde programma, zoals Life 4 You, niet de doelgroep van RTL en haar adverteerders, dan hebben ze compleet maling aan je. Sterker nog, heel schofterig jagen ze je je eigen kamer uit. Want het programma wordt namelijk om 18:00 uur onderbroken voor RTL Nieuws en daarin zit hun gluipstreek.

Waar een fatsoenlijke zender, jazeker die van de publieksomroep, je waarschuwt even weg te kijken en het geluid af te zetten, omdat de voetbaluitslagen volgen, brengen die RTL hufters het van het ene op het ander moment ´pats´ vol in beeld.

Kennelijk om je het spanningsplezier bij Studiosport, van de concurrerende zender, te ontnemen. Eigenlijk zou je de RTL adverteerders, van rond dit sabotagemoment, moeten boycotten.

Nog steeds ben ik er niet uit voor welke zorgverzekering ik het aankomend jaar kies. Ik meende het juiste criterium tot kiezen te hebben gevonden. Het moet geen commercieel bedrijf zijn, want daar gaan ze alleen maar voor de poen. Nee, een zorgverzekeraar zonder winstoogmerk, want die zijn er uiteindelijk alleen maar voor de klant…., dacht ik. Door geen winst te maken, zijn er kennelijk ook geen zorgen òm het geld , met het risico dat de poen er met scheppen uitgaat. Dit bedacht ik, bij het zien van de grote premieverschillen tussen ondermeer CZ en Univé, beiden zorgverzekeraars zonder winstoogmerk.

Ik zoek nog wel even verder. Het vinden van de juiste zorgverzekeraar is op zich al een hele zorg.

Bedrijven geven jaarlijks een vermogen uit aan marktonderzoek, om zo er achter te kunnen komen of zij wel doen wat de consument van hen verlangt. Wat is het dan raar dat er op heel veel sites geen klacht of kritiek valt te uiten. Stom, want goedkoper èn directer kan het contact met de consument niet zijn.

Door een voorval van vandaag, neem ik de site van Albert Hein als voorbeeld. Wij kochten bij AH de verse tomaten/crèmesoep. Een van de speciale producten uit de vershoek, waar wij dan ook hoge verwachtingen van hadden. Helaas, het was niet te eten!

Nooit meer zullen wij ons er toe laten verleiden om ‘vers’ van Albert Hein te kopen, waar Appie natuurlijk helemaal nooit achter zal komen. Anders zou het zijn als de grootgrutter ons daar de kans voor zou geven. Zo bijvoorbeeld: “Op de pagina ‘’WAT VINDT U ER VAN? vermelden zij wat die dag (of week) vers te koop is, met als verzoek: Wilt u ons een (school)cijfer geven voor onze tomaten/crèmesoep (rolmenu van de versproducten), met als het kan, graag ook een korte motivatie. Onze koks zullen er blij mee zijn.

Of aanpak van vergelijkbare strekking. Over marktinformatie gesproken?! Een beetje marketeer weet dit voorbeeld ongetwijfeld naar eigen product/bedrijf te vertalen.

Ik heb het graag gedaan!

Nu we richting oliebollen gaan kan ik concluderen dat wij ‘de crisis’ behoorlijk hebben doorstaan. We leven er nog steeds goed van. Dat neemt niet weg dat ik mij, tijdens m’n pismomenten, toch enigszins zorgen maak over de toekomst. Van de week kreeg ik namelijk het bericht dat een bevriende onderneming, omwille van bezuinigings- maatregelen, heeft moeten besluiten voor 2011 geen kalender meer cadeau te zullen doen.

Nog maar 22 dagen, dan heeft op m’n WC-muur zich een haakje ontbloot (zie rood vierkantje rechts op de foto), waardoor de dagen van het nieuwe jaar er niet meer op terug te vinden zijn. En dat is slikken. Toch ga ik achter deze gebeurtenis geen verklaring zoeken en heb ik nog steeds alle vertrouwen in het nieuwe jaar.

Neemt niet weg dat ik het ten zeerste waardeer, als er nu vanuit het bedrijfsleven een aanbod komt, waarmee mijn haakje z’n functie in 2011 kan blijven vervullen.