Poptempel ter dood veroordeeld.

Niets heeft het te maken met mijn dagbladleven van 35 jaar, want in de vrolijke vut ben ik al lang gewend dagelijks het maar met één krant te moeten doen. Dan wel een beetje geholpen met de lightversies op Internet. Dat neemt niet weg dat ik heel snel ben te verleiden om een los exemplaar van een krant te kopen, zeker als ze daarbij iets extra’s hebben te bieden.

Enkele weken geleden kocht ik nog zaterdags het AD. Voor mij een hele stap, want ik verwijt die krant nog steeds dat ze een paar mooie dagbladtitels om zeep hebben geholpen. Zoals de Haagsche Courant, ooit de krant voor regio Den Haag, met de grootste parlementaire redactie van Dagblad Nederland. Ook een krant waar ik groot mee ben geworden. Maar ja, die zaterdag kreeg je gratis de nieuwste CD van Trijntje Oosterhuis. Voor mij genoeg reden om van mijn principe nooit meer een AD af te stappen.

Vandaag maakte Trouw ook die verleidingsdans, met een gratis CD Fiets & Wandel. Als fanatiek wandelaar voor mij aanleiding om die krant van Chgggristelijke huize weer eens te lezen. Op zich een pracht krant, maar het ging mij toch meer om die DVD. En daarin stelde Trouw erg teleur. Helemaal thuis in die materie deden zij geloven dat er mooie fiets- en wandelroutes op die DVD stonden. Mooi niet. Het is niets meer dan een EO-achtige registratie van interviews over een aantal mooie gebieden in het land. Een intro van 12 DVD’s, die je voor 5 tientjes kunt kopen.

Niet bepaald een geloofwaardige actie van Dagblad Trouw.

Ruim een jaar geleden stapte ik voor gas en electra over naar de Nederlandse Energie Maatschappij (NEM), waarmee ik inderdaad honderden guldens bezuinigde. Eind vorig jaar werd ik door de NEM benaderd met de mededeling dat ik als goede klant nog eens honderden euro’s voordeel kon behalen, als ik mijn aflopende contract voor 3 tot 5 jaar zou verlengen. En dat maakte mij argwanend. “Bedankt voor de tip, ik zal het eens bekijken” “Maar…” “Nee, niet nu zo even over de telefoon. Ik zal het rustig via internet bekijken.” “Mag ik u binnenkort er over terugbellen?” “Oké, over een week dan maar,” ging ik op zijn verzoek in, zodat ik mijzelf er toe verplichtte vooral er toch naar te kijken.

Bij de vergelijkingssites werd natuurlijk om het verbruik gevraagd. Oeps, die had ik niet. Zelfs niet netjes per post gekregen, zoals ik dat jaarlijks van de NUON gewend was. Dan maar een mailtje naar de NEM met het verzoek hiervan opgave te doen. Niets op gehoord.

Na een week belde die callcentermeneer weer, met opnieuw de vraag of ik mij voor langere tijd wilde vastleggen, “want dat scheelt u lekker veel geld, meneer Kroon.” Ik legde hem uit dat ik het niet heb kunnen beoordelen, omdat de Nederlandse Energie Maatschappij mij geen verbruiksoverzicht had gestuurd en dat zij niet op mijn mailverzoek hadden gereageerd. Ook “mijn energie” op hun site viel niet te raadplegen. Natuurlijk ging die belmeneer daar achteraan. Dus, ook niets meer van gehoord.

Misschien ben ik het voordeligst uit met de Nederlandse Energie Maatschappij, maar dat wil ik wel zelf kunnen beoordelen. Dus als ik als klant de NEM een vraag stel, verlang ik wel een antwoord. Daarom.....

Het kijkerstrekkende programma is weer gemaakt en de gedupeerden mogen het buiten beeld dan weer verder uitzoeken. En eigenlijk is dat meedogenloos. Tuurlijk, nadat de oplichtingaffaire op tv is geweest, is de kans groter dat er (alsnog) actie wordt ondernomen. Het is geen uitzondering dat, om welke onzinnige reden dan ook, er geen aangiftes gedaan konden worden. En dat moet anders kunnen.

Justitie zou met een Oplichterspolitie moeten komen. Omwille van de kosten, misschien deels in plaats van de Dierenpolitie. Laten zij die oplichters maar opsporen, speuren naar de achterover gedrukte kapitalen en goederen om dit verbeurd te verklaren. Voor de moeite zou er 25% van de opbrengst ten goede van de Oplichterspolitie moeten komen, waarmee op voorhand al wordt meegewerkt aan bezuinigingen die er mogelijk nog staan aan te komen.

Om nog meer poen uit die oplichterspraktijken te kunnen halen, zouden de oplichters voor moeten komen bij een tv-rechtbank. De tv-rechten van deze “normale” rechtbank moeten dan natuurlijk worden verkocht. Voor ons nog meer kijkplezier, oplichters maken minder kans hun praktijken voort te zetten en wie weet werkt het zelfs preventief.

De campagne voor de Provinciale Staten Verkiezingen (2 maart) is van start gegaan. Maandagavond vindt de eerste politieke debatten plaats, die op Nederland 2 (20:55 u.) worden uitgezonden. Nou heb ik niet zoveel met de provincie, wat misschien voornamelijk komt door de baas van dit instituut, de Commissaris van de Koningin. De toenmalige Commissaris van Friesland, Hans Wiegel, bevestigde destijds, wat al jaren werd veronderstel: “Het is gewoon een erebaantje. Een luizenbaantje dan wel van € 125.000,= per jaar. Met zulke opvreters heb ik dus niets.

Toch zal ik gaan stemmen, want de uitslag is belangrijk voor de nieuwe samenstelling van de Eerste Kamer. De grote vraag is natuurlijk hoe de huidige regering- en gedoogpartij het er van af zullen brengen. Blijft de VVD winnen en zit de CDA nog steeds in de hoek waar de klappen vallen. Met hoeveel zetels komt de PVV de 1^e Kamer binnen? Wilders zal dit keer niet zo zeker van zijn zaak zijn. Want maar liefst 60% van zijn stemmers zullen niet naar het stemhokje gaan.

Omdat het voor de Eerste Kamer een indirecte verkiezing is, lijkt het mij nou leuk om de boel eens een keer, uit protest tegen de samenwerking met de PVV, volledig te frustreren. Laten we nou één keer met z’n allen op de SGP stemmen! Moet je kijken wat er dan gebeurd….

Er zijn nooit voldoende SGP-Gggrrristenen om in elke Provincie voor 100% zitting te nemen. Laat staan dat zij gezamenlijk 75 leden voor de Eerste Kamer weten te kiezen. Wie weet gaan zij dan, voor het eerst in hun geschiedenis, een beroep doen op de Gggrrristelijke vrouwen van de Bijbelbelt.

Geweldig toch dat dit keer niet (alleen) de geloofwaardigheid van de politieke partijen, maar (ook) die van de kiezers ter discussie zal staan.

Na mijn pijnlijke leergeld een paar weken geleden betaald te hebben zorgde ik, bij het vervolgbezoek bij mijn tandarts, waarbij eindelijk de gouden kroon zou worden geplaatst, er voor dat niet nog eens pijnlijk mijn mond open moest. Mijn lippen waren er dit keer klaar voor.

Vorige keer overviel mij een onverwachts bijverschijnsel bij het wijd open doen van mijn mond. In mijn winterlippenzaten namelijk vervelende kloofjes, die met het lipoprekken verre van aangename pijnscheuten gaven. Wie verwacht nou…., dat je ‘s winters voorafgaande aan tandartsbezoek, je lippen in een soort voorspel aangenaam moet behandelen. Nota bene met vaseline…

Dit is dan ook niet het moment dat je jouw fantasie de vrije loop moet laten, want het gaat nog steeds over een voorspel vóór in plaats van met de tandarts. Twee dagen voor de bekkentrekker mijn mond in ging, smeerde ik voor het slapen gaan mijn lippen in met Purol vaseline. Eigenlijk een ongekend wondermiddel, want na één keer waren mijn lippen al kloofvrij. De herhaling was alleen nog maar om m´n lippen nog meer souplesse te geven.

Zover wil ik niet gaan, maar ik zou bijna genoten hebbenvan mijn bezoek aan de tandarts. En dat nog eens met goud beloond.

-o-o-o-

 n.b.: Eerdere tandartsperikelen lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/botjebijbotje.htm

Nu de Partij van de Arbeid (PvdA) 65 jaar oud is geworden, is het een goed moment om dit instituut met pensioen te sturen. Niet zonder te melden dat deze socialistische partij in al die jaren heel veel goeds heeft voortgebracht. Maar, op z’n minst de uitstraling van deze politieke partij, is totaal versleten. Daar heeft topbestuurder Job Cohen, als politiek leider, geen verandering in kunnen brengen. Eerder heeft hij de slijtageplekken van de partij verder blootgelegd.

Laat de Partij van de Arbeid zich omkatten, misschien wel onder de naam Partij van de Redelijkheid (PvdR), waar de SP, Groen Links en hopelijk ook D66 zich bij gaan aansluiten. Dat moet wel een dijk van een partij worden, een serieus tegenwicht voor de asociale verrechtsing, zeker als Jolande Sap, Emile Roemer of Alexander Pechtold de politiek leider gaat worden.

We waren wel meer in dat restaurantje geweest, heel erg lekker eten, goed betaalbaar, fijne sfeer en gezellige bediening. Alleen, de laatste keer was het ietsje anders wat de bediening betreft. Nog steeds goed en attent, maar vormelijk. Veel vormelijker. Door die kelner kreeg ik een flashback van jaren geleden. Een gebeurtenis die destijds zeker dagboekwaardig was. Toen hield ik echter geen voorvallenboek bij, zodat ik mijn herinnering nu alsnog kan neerschrijven.

Via de krant was ik in contact gekomen met een vrij exclusieve club van restaurants, waarmee we misschien wel wilden samenwerken, om de lezers van de krant van leuke eetaanbiedingen te kunnen laten profiteren. Die gedachte was genoeg om daarover met elkaar van gedachten te wisselen. Hiervoor had ik een afspraak met de voorzitter van deze club van horecanen.

Om mijn eigen genoegens niet uit het oog te verliezen, sprak ik af in het restaurant van de voorzitter vooraf te lunchen, wat van het eten een zakenlunch werd, wat declarabel was. De voorzitter zou ik dan direct na de lunch ontmoeten.

Ik stapte een pracht zaak binnen, sfeervol, maar ook een beetje chic. Het viel mij tegen dat ik de enige gast was. Maar oké, de menukaart zag er goed uit en de wijnkaart verleidelijk. Ik liet mij van alles lekker smaken. Jammer dat ik meer volk en daardoor gezelligheid moest ontberen. Ook de kelner was niet bepaald een vrolijk type. Correct, maar uiterst vormelijk. Het werd tijd om af te rekenen.

Na aan mijn financiële verplichtingen te hebben voldaan, noemde ik mijn naam en zei dat ik een afspraak met de eigenaar had; voorzitter van de horecaclub. “Dat is mij bekend, meneer.” Ik weet nog hoe attent ik het vond dat mijn gesprekspartner ’zijn personeel’ over mijn komst had geïnformeerd. Met “een ogenblikje meneer,” ging de kelner ’naar achteren.’

Niet veel later schudde de voorzitter mij, even vormelijk als de kelner, mij de hand. Logisch, want het wàs de hand van diezelfde kelner. Bij die constatering wist ik mijn binnenpret ook professioneel binnen te houden. Ik gaf, net als hij, geen krimp. Ook het gesprek is heel vormelijk gebleven, omdat ik al direct wist dat wij dit restaurant, omwille van de gezelligheid, dit de lezeres niet aan moesten doen.

Het blijft een grote ergernis, als je via een website contact met een bedrijf wilt opnemen. Zij weten jou wel te vinden, maar zodra je (lastige) vragen wilt stellen, kan je ze niet anders dan met het invullen van een formulier bereiken. Of erger nog, via hun digitale hulp, een soort robotmannetje. Ook Bol.com bedient zich van zo’n onsympathiek, niets wetend digitaal robotmannetje, wat antwoorden geeft op niet gestelde vragen.

Vandaag wilde ik voor de i-Pad van mijn vrouw een i-book bestellen. Via i-Tunes kwam ik alleen op oude, Engelse boeken uit. Dus op naar Bol.com en ja, die hebben een ruim assortiment. Een testje voor drie knaken leek mij wel genoeg, waardoor mijn keuze viel op “Haar naam was Sarah.” Het leek allemaal zo simpel, uhh, nou ja het afgeven van de gegevens van je creditkaart dan. Met een paar klikken was mijn € 7,50 aan Bol.com overgeschreven. Bepaald niet het gelijk oversteken principe.

Maar oké, nog een paar klikken en Sarah zou mijn computer binnenglijden. Het lijkt goed te gaan, want naast een pictogrammetje van het boek staat “direct downloaden”, dus: klik. Dan nog even: Naar uw download. Lijkt me dubbelop, maar goed: klik. “Download”: klik! Maar dan gebeuren er hele rare dingen. Er moet een filetje URLLINK.ACSM worden geopend, alleen wordt die optie niet geboden. Het is kiezen tussen opslaan en zoeken. Beide mogelijkheden geprobeerd en verder dan een wirwar van aanbiedingen, om tegen betaling het register van mijn PC te schonen, kwam ik niet. Wat ik ook probeerde, het betaalde i-book viel niet te downloaden. Weg poen?! Ja, dag!

Dan is het weer de website afspeuren, om uiteindelijk bij “klantenservice” uit te komen. Nou ja, bij Billie Bol, de computerpop. Wat een diep trieste dienstverlening. (zie hieronder een deel van de chat).

Dan kan je ook nog telefonisch contact opnemen, maar dan wel tegen 15 cent per minuut. Principieel weiger ik te betalen voor de wanprestaties van de leverancier zelf.

Nou had ik op het desbetreffende, niet te openen file’tje, gezien dat e.boekhuis.nl daarvan de eigenaar is, dus op naar www.boekhuis.nl. Dat bleek dan weer een digitaal distributiecentrum te zijn van de boekuitgevers. Neemt niet weg dat zij per omgaande reageerden op mijn vraag. Weliswaar met het doorgestuurd hebben van mijn vraag naar klantenservice@bol.com. In ieder geval heb ik zo tenminste wel een e-mailadres van de digitale winkel van Bol. Maar het boek, lijkt een verhaal op zich te worden.

  Een georganiseerde wandeltocht kan
heel spannend zijn. (zie pijl)

En dat was nog maar de eerste hindernis...

Nu het toeristenseizoen steeds dichterbij komt, komen er toch weer Scheveningse herinneringen bij mij boven. Mijn ouders beheerden namelijk ooit een hotel, direct aan de boulevard. Een toplocatie, maar wel een zwaar verwaarloosde accommodatie. Dat lag niet aan mijn ouders.

Zij waren voor de gasten eerder een toegevoegde waarde voor het slechte vakantieonderkomen. Oké, het kwam wel eens voor dat mijn vader een jonge jenever, met een heel klein scheutje citroenjenever voor de kleur, aan een Duitser verkocht, als een echt Hollandse Oude Jenever. Onbedoeld kennelijk een geweldig receptuur, want onze oosterbuur heeft gedurende zijn korte verblijf ruim een fles ouwe speciaal pikaan gemaakt. De klant werd dus niet getild, maar gewoon op zijn wenken bediend.

En dat kon van de eigenaar van het hotel niet worden gezegd. Alleen al door gebrek aan groot onderhoud aan het pand, terwijl wel het volle pond volgens Scheveningse normen door de gasten betaald moest worden. Gewoon misdadig. Maar ja, die ´heer´ van W. was ook een onbehouwen hork, modder vet, die zich met allerlei duistere zaken bezighield. Was eigenaar van een nachtclub en had ook nog een keten van slijterijen, waarvan ik overigens een chauffeur kende, waarop de term dief (zijn baas) en diefjesmaat erg goed van toepassing was.

Waar het de bedoeling was om het lege fust van filialen naar het centrale magazijn te brengen, nam hij de lege flessen wel in, maar bracht ze gedoceerd naar de concurrent om het weekend al stappend en vrijgevig door te komen. Een ander staaltje van zijn diefjes en diefjesmaat beschreef ik al eerder (“Heen met de auto, terug met de brom.“) in mijn kroondomein.

Na een paar jaar runnen van het hotel, waren mijn ouders de loze beloften, “het achterstallig onderhoud aan te pakken,” van W helemaal zat. Niet veel later nadat zij waren gestopt, werd van W. voor belastingfraude opgepakt. Scheveningen mocht de Belastingdienst dankbaar zijn. Het hotel kwam onder de hamer, daardoor in goede handen en werd volwaardig opgeknapt.

De keren dat wij in Scheveningen zijn, kunnen wij het niet nalaten om nog even langs de Zeekant te lopen. Aankomende week gaan we naar de Nederlandse film Sonny Boy, met opnames aan diezelfde Scheveningse Zeekant. Die verfilmde gebeurtenissen zullen echter van een geheel andere orde zijn.

-o-o-o-

n.b. Meer over dit onderwerp lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/wapenembargo.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/extradekenvoordekok.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/heenmetdeauto.htm

Van harte heb ik recent een petitie ondertekend, waarin de overheid wordt verzocht de Postcodeloterij te verbieden. Over deze loterijterreur schreef ik ook al in mijn kroondomein, met de ludieke oproep via de te openen website www.loterijterreur.nl deelnemers en/of niet-deelnemers van de Postcodeloterij te registreren. Ik geef toe dat de petitie een veel beter middel is ter bestrijding van die ergerlijke loterij.

Kennelijk vindt men dat bij de Postcodeloterij ook en voelen zij de hete adem tot een verbod al in hun nek. Om die teloorgang voor te zijn, hebben zij nu al met de Vriendenloterij een opvolger voor de Postcodeloterij ontwikkeld, inclusief een spellenprogramma op tv. Ook bij deze opfokloterij hanteren zij het geraffineerde systeem, waarbij niet deelnemen op z’n minst een schuldgevoel oproept.

Wat dat betreft vind ik toch dat we op irritante wijze door loterijhouders worden aangesproken. Ook Dayzers, het dochtertje van de Staatsloterij, weet van wanten: Dayzers, als je speelt om te winnen.

En het klopt, letterlijk gesproken dan. Ooit liet ik mij tot deelname verleiden en ben te laks met het opzeggen van deelname. In die tussentijd heb ik al heel wat prijzen mogen incasseren. Een paar weken geleden nog, zat ik in de prijzen! Heel praktisch heb ik daar geen omkijken naar. Want, ook nu weer werd de buit, met GEFELICITEERD U HEEFT GEWONNEN, automatisch op mijn bankrekening bijgeschreven.

Dayzers schreef het neer, precies zoals de loterijbobo’s er over denken: GEFELICITEERD, U HEEFT EEN KNAAK GEWONNEN. “Wat heb je dan nog te klagen?!”

-o-o-o-

N.b.: Lees in mijn kroondomein meer over loterijterreur:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/loterijterreur.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/opkrassen.htm

Uitgelokt door onze regering staat er een actie op stapel van het onderwijspersoneel, wat mogelijk zelfs op een staking kan uitdraaien. Ik begrijp de actiebehoefte, maar zie minder in staken. Ben daar eigenlijk principieel tegen, wat misschien ook voort komt uit een ervaring van weleer.

Toen mijn politieke voorkeur nog volledig afhankelijk was van mijn carrière, inderdaad de VVD, werd ik door een Headhunter het socialistische dagblad Het Vrije Volk binnengeloodst. Daar was ik de eerste vreemde eend in de bijt. Mijn afwijkende mening was in mijn goed functioneren geen enkel probleem. Ook het contact met mijn collega’s had daar totaal niet onder te lijden. Het tegendeel is waar, die vriendschappelijke collegialiteit ben ik nadien niet meer tegen gekomen. Alleen daarom al, blijf ik als Hagenees Rotterdam een warm hart toedragen, maar dit ter zijde.

De krant kwam drie dagen niet uit. Ik kwam drie dagen niet aan de krant. Maar omdat mijn werkzaamheden voornamelijk buiten de deur plaatsvonden, hoefde ik mijzelf niet te verloochenen en bleef ik normaal aan het werk. Nadat alles weer normaal op gang was gekomen was de sfeer weer als vanouds. Het Unheimische gevoel van een staking ben ik echter nooit vergeten.

Zou suiker vandaag worden ontdekt, zou het direct als dodelijk gif worden verboden. Toch krijgen we per persoon, via heel veel voedingswaar, gemiddeld zo’n 38 kilo suiker per jaar naar binnen. Niet voor niets wordt er al jaren een strijd geleverd om het gebruik van suiker drastisch terug te dringen. Suiker is een van de grote boosdoeners van de hart- en vaatziekten. Je wordt er dik van en het jaagt de bloeddruk op.

Met Light producten, zoals Cola Light, wordt enigszins het overmatige suikergebruik bestreden. Hoe kan het dan gebeuren dat de Suiker Unie heel asociaal als noviteit met een schenkpak suiker is gekomen?! Kennelijk is het hen een rotzorg dat de consument weer meer van dit witte gif naar binnenkrijgt. Als er maar rijkelijk wordt gestrooid. In een aantal tv-commercials showen ze dan ook hoe je (veel te) scheutig met dit goedje om moet gaan. Dit Uniegif gaat toch zeker wel verboden worden?!  

Het tv programma Opsporing Verzocht gaat steeds meer op een driekwartier lange tv-commercial voor de PVV lijken. Met de Provinciale Statenverkiezingen van 2 maart a.s. in het vooruitzicht, zou daardoor dat programma eigenlijk tot die tijd van de buis af moeten. Òf de programmamakers moeten daders van een bepaalde signatuur de aankomende maand buiten het programma houden. Maar ja, valt er dan nog wel een volwaardig programma te maken?!