Niet mijn feestje.

Oeps, niet gedaan, dus dan maar als den donder de NS gebeld. Nou Liesbeth, want zo heette die stem, was me ontzettend ter wille. Na haar “ogenblikje, dan kijk ik het even voor u na”, kwam het verlossende woord “Nee hoor meneer Kroon, u hoeft helemaal niets te doen. Het abonnement is per vervaldatum stopgezet.” “Oh, gelukkig juffrouw, enne is het saldo van die kaart overgeboekt naar mijn abonnement?” “Dat lijkt mij niet meneer, maar ik kijk ook dat nog even voor u na, nog een ogenblikje alstublieft”. Vrij snel was Liesbeth terug aan de lijn. “Bedankt voor het wachten meneer Kroon, er staat geen saldo meer op die kaart”. “Mooi, dus ik kan ‘m weggooien?” “Ja hoor, kan ik u verder nog van dienst zijn?” Liesbeth had mij naar tevredenheid geholpen, waarvoor ik haar natuurlijk van harte dankte.

Niets ten nadele van Liesbeth, maar door mijn gezond wantrouwen jegens de NS, liet ik toch het laatste woord aan de NS-kaartautomaat, waar ik toch moest zijn voor een onnodige transactie ten behoeve van mijn eigen abonnement. Ik hield de kaart voor de kaartlezer en zonder “ogenblikje alstublieft tegen € 0,10 per minuut en bedankt voor het wachten”, kreeg ik onmiddellijk het echte saldo op het scherm. Saldo: € 31,82 (!) “En Liesbeth zij dat het saldo nul was”, mompelde ik grimmig richting de automaat, die nu niet het lef had mij te vragen of tie mij nog verder van dienst kon zijn…. Mijn ongewenste gang naar het Centraal Station was onvermijdelijk.

Een van de twee dames achter het glas was mij direct ter wille. “Zal ik die € 31,82 op uw saldo bijschrijven?” “Graag mevrouw”, antwoordde ik verbaasd. Raar dat zij dit zo maar kon doen, zonder dat ik mij moest legitimeren?!, maar ik genoot van haar kordate optreden. Eventjes maar, want één vraag verder zat de NS-pet weer strak op haar hoofd. “Nee meneer, ik kan het automatisch opladen hier niet stopzetten. Dat moet u via Internet doen.” Voor dat ik daar hoogst verontwaardigd, vooral venijnig op kon reageren werd sissend van de andere zijde achter het glas corrigerend opgetreden. “Oh, dat wist ik niet, dat kon toch nooit, nou meneer u heeft mazzel, hier vandaan kan ik het toch voor u regelen”. “Mazzel zegt u, terwijl Liesbeth Ennes mij bijna € 31,82 liet weggooien?! Wat is het is toch een zooitje bij de NS?!” Besmuikt kreeg ik daarin verrassend genoeg gelijk. Een halfuur en achter mij een ellen lange rij minder vrolijke gezichten later, had ik de door de NS gemaakte fouten recht laten zetten. Maar natuurlijk, er zijn ergere dingen.

Mij overkomt het vreemde gevoel dat ik Truus haar afscheidsviering als generale repetitie wil beschouwen, om het vanavond nog eens over te kunnen doen. Het zo bewust(er) mee te kunnen maken. Deze gedachte overvalt mij, terwijl ik haar afscheids-cd afspeel, met:

- Unchained Melody – The Righteous Brothers
- No Sad Songs For Me – The Walker Brothers
- Dream a Little Dream Of Me – Michael Bublé
- Tes Tendres des Annees – Johnny Halliday
- Thank you for Loving Me – Bon Jovi
- Waarom nou jij – Marco Borsato
- Unforgettable – Natalie Cole
- I Believe – The Righteous Brothers
- Voor altijd – Marco Borsato
- Avé Maria no Morro – De Maskers
- Twilight Time – The Jumping Jewels
- Tonight – The Shadows
- My Happiness – René and his Alligators
- Nivram – The Shadows
- Midnight – The Shadows
- Dear Hunter – The Shadows
- Peace Pipe – The Shadows
- Song for Guy – Elton John
- Ave Maria – Inessa Galante, London Musici & Stephenson

.

Nadat ik 10 september mijn trieste bericht had geblogd, dacht ik verder geen aanleiding, inspiratie of lust te hebben om mijn Knetter nog voort te zetten. Maar ja, Knetter ben ik ooit gestart om dagelijks één gedachte prijs te geven. En gedachten zijn er, vreselijk veel gedachten. In mijn hoofd weggepletterd als de kleren in de linnenkast van een studentenhuis. Het moet hoog nodig geordend worden.

Hoewel ik daar nog helemaal niet mee bezig was, kwam er dat lieve, aansporende berichtje van Willeke op mijn laatste blog binnen. Het was te veel eer, maar tegelijk het laatste duwtje. Ik ga het weer oppakken. Met van alles en nog wat als onderwerp, maar zeker ook nog over mijn Truus. Want, over haar ben ik nog niet uitgeschreven. De laatste maanden schreef ik, in samenspraak met haar, heel wat blogs over haar ziekte. Omzichtig geformuleerde verhalen, bekeken door een roze bril. Goed verstaanders lazen tussen de regels door veel meer dan Truus, door haar optimisme deed. Daarover wil ik nog het nodige van mij afschrijven. Maar ook over haar bijzondere afscheidsviering en de invloed van de virtuele wereld, die de laatste maanden via internet voor Truus was opgebouwd. Nou nog kijken of ik die plannen kan waarmaken.

Nu ik alleen thuis ben, klinken de toetsen op mijn toetsenbord wel heel erg hard. Keihard, zoals het leven nu lijkt te zijn. Het besef van weduwnaar zijn groeit met de dag. De gedachte dat het nu ook voor mij geen enkele zin meer heeft, heb ik inmiddels verworpen. Truus heeft mij toch niet voor niets op hoog niveau in het (ons) huishouden geschoold. Steeds meer plannen komen er in mij op. Allereerst pak ik het sporten en wandelen weer op, wat de laatste weken door de intensieve zorg voor Truus er niet meer van kwam. Woensdag daarin al een try-outje gedaan met een 15 kilometertocht in Stede Broec. Na 10 kilometer voelde ik wel dat de vanzelfsprekendheid van afstandswandelen mijn kuiten had verlaten. Het zal daardoor nog een hele dobber worden, om zaterdag 26 km. van Dam tot Dam (Amsterdam/Zaandam) te lopen. Ik zal effe door de pijn heen moeten, doorzetten en het beschouwen als de start van de tweede episode in mijn leven.

Ik heb nog wel even te recupereren. Naar mate de ziekte van Truus meer bezit van haar nam, haar aan het slopen was, werd de zorg voor haar intensiever. Waarbij ik door een geweldige huisarts en de meiden van de Zorg (Evean) fantastisch werd bijgestaan. Tot aan haar allerlaatste nacht heeft Truus ’s nachts niemand van de zorg in huis willen hebben, terwijl haar hulpbehoefte steeds groter werd. Soms tot vijf keer in een nacht hielp ik haar met wat drinken, een plasje doen of even haar kussens herschikken. De laatste week per oproep dan toch door de Nachtzorg bijgestaan.

Na mijn meissie’s overlijden voelde ik pas wat voor een wissel dat op mij had getrokken. De eerste nachten viel de slaap niet te vatten, wat van lieverlee wat beter werd. Maar, heel gek, had ik tot gisternacht nog steeds dat ik om 4:00 uur klaar wakker was. Het tijdstip dat Truus mij ’s nachts veelal nodig had. Er even uit dan maar, om rond 6:00 uur een restslaapje te pakken. Vannacht werd mij een rustperiode van 0:00 tot 8:00 uur gegund. Weliswaar met een wees-nou-eens-een-vent-pilletje, (Oxazepam). Nog even en dan kan ik weer zonder.

Truus als zitzak.

Eerder schreef ik het al eens, bij ons thuis is er sprake van twee kampen. Lotta trekt heel erg naar Truus en Morro daarentegen voornamelijk naar mij. Hoewel, de laatste tijd raakt Truus steeds meer bij Morro in de gratie. Zeker nu zij zo ziek is. Meerdere keren heeft hij al bij haar op bed gelegen.

Door haar gebrek aan mensenkennis, dat zal toch wel ?!, ben ik bij Lotta nog steeds niet door de selectie gekomen. Het lijkt eerder op gedogen. Want ja, het baasje geeft tegenwoordig het eten. Het is ’t diertje eigenlijk niet kwalijk te nemen. Uiteindelijk kwam zij als niet te plaatsen poesje bij Stichting Zwerfdier vandaan. Schuw als zij was, was zij toch direct de beste maatjes met Truus.

Het poesenmadammeke ging in de loop der tijd steeds hogere eisen stellen. Het liefst had zij dat Truus van ’s ochtends tot ’s avonds op de bank zat, zodat zij lekker op schoot kon zitten. Truus was een ware zitzak voor haar kat geworden. Regelmatig kwam het op de dag voor dat Lotta indringend begon te miauwen, waarmee zij Truus de bank op wilde krijgen.

Haar zitzak ligt nu alleen nog maar in bed en daar begrijpt Lotta helemaal niets van. Dan komt in het poezenbrein niet de gedachte op: “Als de berg niet naar Mohammed komt, zal Mohammed wel naar de berg moeten”. Ook weer niet zo gek, als je bedenkt dat katten in de Arabische landen over het algemeen geen leven hebben.

Lotta eist haar zitzak op en dat maakt ze kenbaar door onaangenaam lang jankend te miauwen, waarmee ze ons behoorlijk op onze zenuwen werkt. Vandaag lukte het mij haar voor een behoorlijke tijd de tuin in te bonjouren. Vanavond ging ze weer los, om uiteindelijk toch bij Truus in de buurt, in de gang te gaan liggen slapen.

Het arme diertje begrijpt er niets van. Nee...., wij wel zeker?!

n.b. Eerder over Truus:
http://knetter.bloggertje.nl/note/26794/dan-maar-van-één-god-los.html

Lotta nam ook wel eens bescheiden bezit van Truus.

n.b.: Meer over de komaf van Lotta lees je in mijn Kroondomein:
http://www.kroondomein.com/poespas/stichtingpoezen.htm

Door Truus haar huidige situatie, ben ik zo langzamerhand toch voorstander van democratisering van de hemel. Tenminste, als daar het domicilie van God zich bevind. Om het zo niet allemaal nog alleen aan onze Schepper over te laten. Daarvoor lijkt mij het aardse van deze tijd te ingewikkeld geworden.

Dan denk ik niet dat er, als een soort hulpsinterklazen, Bijgoden moeten komen. Nee, gewoon een Godencollectief, die gezamenlijk in een Godenraad over ons mensen zal beschikken. Eigenlijk terug in de tijd. Heel ver terug in de tijd, tot aan de Germaanse tijd aan toe. Wodan, Oppergod en baas van het Walhalla, zal dan samen met onze God ons lot moeten bestieren. Samen hebben zij dan de macht om Donar, de donderaar, van bovenaf mijn Truus met zijn bliksemschicht alsnog, maar dan hemels, te laten bestralen.

Want dat is nodig, echt heel hard nodig. Truus redt het niet met alleen de hulp van ons Opperwezen. Laten alle Goden zich alsjeblieft verzamelen. Onmachtig als we zijn, zullen wij kaarsjes, veel kaarsjes blijven branden. Langs de moderne, digitale weg zullen wij Truus per mail of Facebook blijven steunen. Ook al weten we dat haar wereldje steeds kleiner wordt en haar i-Pad niet of nauwelijks meer opengaat. Laten we desnoods teruggrijpen naar het bijna ouderwetse middel van een kaart per post. Geen mogelijkheid tot support zal ons te veel zijn.

Mijn meissie knokt voor haar leven. Zij geeft letterlijk alles! Houdt zich aan elke strohalm vast. Is nog steeds, ondanks dat ze vreselijk veel heeft te verduren, tijdens haar heldere momenten (versus het dutten) erg opgewekt. Zijn verdient de steun van àlle Goden aller tijden en zeker van ons allemaal.

Met vergelijkbare problemen, waarbij de uiterste houdbaarheid(fop)datum ook nog eens een rol speelt, had men in de Food sector te maken, waardoor uiteindelijk de voedselbanken zijn ontstaan. Een doorslaand succes.

Dan wordt het toch de hoogste tijd dat er ook een medicijnbank ontstaat! Niks weggooien van (vaak dure) medicijnen, maar inzamelen bij de medicijnbank. Langs die weg zullen de zalfjes, poedertjes en pilletjes een nieuwe bestemming moeten krijgen. Bijvoorbeeld, langs gecontroleerde weg, in zieken- en/of verzorgingshuizen. Of misschien wel richting de derde wereld.

Misschien pijnlijk voor de farmaceutische industrie, maar ja, wij hebben van die multinationals al genoeg moeten slikken.

Er was ooit een tijd dat over het algemeen werd aangenomen dat chauffeurs die met een hoed op in de auto zaten, een heel slechte rijstijl hadden. In ieder geval ben ik de bevestiging in de praktijk heel wat keren tegengekomen. De hoedjesrijders reden nog slechter dan de chauffeurs van zo’n Daffodil. Waar ik overigens via Dagblad Het Vrije Volk ook in heb gereden. (Lees: heb moeten rijden) Twee maanden zelfs zo’n gemeen kanariegele, waar Freek de Jonge in zijn conferences de draak mee stak. Gevolgd door een beige Daf 66, inmiddels door het Zweedse autoconcern geadopteerd, zodat ie Volvo 66 mocht heten. Maar was toch eigenlijk niet meer dan een Daf met Volvo bumpers.

Ik beschouwde mijzelf dan ook als de uitzondering op de regel. Maar over het algemeen werd er in een Daf erg slecht auto gereden. In overtreffende trap was het de hoed dragende Daf-rijder. Die combinatie was fnuikend in het verkeer. En nog, nu de Daf uit het straatbeeld is verdwenen, is het voor de hoed dragende autorijder altijd uitkijken geblazen.

Maar heden ten dage kan het nog veel erger. Nu is de hoed met zijn truttig autorijden niet de belangrijkste risicofactor meer in het verkeer. Het is nu petje. Veel jonger dan hoedje, maar ook veel gevaarlijker in het verkeer. Geen truttig maar met asociaal rijgedrag. Petje, vaak rijdend in een VW Golf, liefst zwart, trapt het gaspedaal zo ver mogelijk in, kleeft bumper, haalt rechts in, heeft lak aan vele verkeersregels en heeft zijn middelvinger regelmatig tegen de voorruit aan. Natuurlijk wil ik niet generaliseren, daarom: petje af voor de uitzonderingen op deze regel.

Omdat ik mij gisteren voor Truus verzekerd wist van goede zorg van onze lieve buurvrouw, kon ik weer even genieten van de mooie natuur in de Noord-Hollandse polders en de eeuwen oude dorpjes. Om mijn genot nog verder te optimaliseren, nam ik na afloop van die wandeltocht een heerlijke biefstuk met champignons. Een lekkernij die thuis niet valt te consumeren, doordat Truus niet meer tegen de baklucht kan.

Mijn dankbaarheid van dat moment maakte mij echter niet minder kritisch en kon ik het niet nalaten corrigerend op te treden. Ik zat aan de bar van het fraai ingerichte Café Restaurant, waar een viertal aardige serveersters af en aan liepen om het volle terras te bedienen. Hun onderlinge grappen en grollen was voor mij een extra vermaak. Op een gegeven moment kwam er een kelner van rond de 35 jaar achter de bar staan en dolde even hard met de dames mee. Mij, normaal toch de gerespecteerde gast, zag hij niet staan, uhh zitten.

Op het moment dat hij recht tegenover mij iets moest pakken, mij nog steeds voor lucht hield, stelde ik hem de vraag: “Jij bent hier zeker de baas?” “Nee hoor”. “Oh…, dat dacht ik zo, van een kelner mag je namelijk verwachten dat hij zijn gasten aan de bar netjes groet”. “Uhh, sorry meneer, ik was zeker even in gedachten.” Alleen al omwille van zijn carrièreverloop, hoop ik van harte dat die gedachten de rest van de dag met mijn kritische opmerking waren vervuld.

Het lichtpuntje boven Maria brandt voor mijn Truus.

Het is zeker niet onder het motto niet goedschiks dan kwaadschiks, maar meer mijn schreeuw om aandacht voor mijn vrouw. Want, in het bedevaartsoord Onze Lieve Vrouw ter Nood brandde ik een speciale kaars op een speciale plek voor Truus. (blog 9.5.) Samen met haar herhaalden we het in een ander bedevaartsplaatsje boven Schagen, in de Mariakapel de Keins (blog 23.6.) Tijdens een kakdorpenwandeltocht liet ik het uitnodigende gebaar van een openstaande deur van een kerk in Aerdenhout niet aan mij voorbij gaan. Mijn kaarsje liet ik niet in de massa verdwijnen (blog 10.7), maar eiste alle aandacht op, direct binnen het gezichtsveld van de Heilige Maria.

Geen enkele actie heeft maar enigszins geholpen of heeft maar iets aan verlichting gebracht. Het gaat inmiddels zo verdomde slecht met Truus, dat ik dan toch maar een stapje verder ga. Dit keer in een kerk in het dorpje Graft de Rijp. Niks kaarsje in de massa. Ook geen plekje binnen het gezichtsveld van Maria. Nee, een kaarsje boven het hoofd van de Heilige Maagd. Symbolisch gesproken zet ik zo een prijs op het hoofd van Maria. Een hoofdprijs…., mijn eigen Truus. Wat zou ik die prijs graag willen incasseren.

Eerder heb ik het al eens onthuld, ik had een echte Archie Bunkermentaliteit. Voor mij lag het rollenpatroon van man en vrouw zo vast als een huis. Truus heeft mij ooit een Beertender cadeau gedaan, die diende als ANWB wegwijzer naar de keuken. Toen nòg gingen alle arbeidsintensieve taken die zich in de keuken afspeelden aan mij voorbij. Laat staan de verdere huishoudelijke taken, zoals het huis doorwerken, waar ik eerder over schreef. Maar, er zijn verzachtende omstandigheden. Die Archie Bunkermentaliteit heeft heel erg met mijn generatie te maken. De periode van voor de emancipatie. Conservatief als ik was, hield ik die traditie graag in stand. Ooit geholpen door mijn moeder, wat bijna naadloos na mijn huwelijk door Truus werd overgenomen. Haar zorgzaamheid hield het oude volledig in stand. Tja, dan zit vernieuwingen van je doen, laten en denken er niet in.

Dat is nu anders. Daar moest verd… Truus wel ziek voor worden. Van lieverlee nam ik haar huishoudelijke taken over en werk ik nu ook maandags het hele huis door. Natuurlijk nog steeds onder haar supervisie. In die zin is meneer Bunker volledig onder mijn hersenpan verdwenen. Ik vind het zelfs stom dat ik nooit op het spoor van samen het huishouden doen ben gekomen. Maar ja, de zorgzame Truus was daarin geen inspirator.

Dat brengt mij natuurlijk op de huidige situatie van Truus. Over haar ben ik minder in mijn blog gaan schrijven, simpel omdat er niets ‘bijzonders’ valt te melden. Tenminste, niets wat wij zinvol vinden om digitaal te delen. Truus heeft het al moeilijk genoeg om steeds meer uit handen te moeten geven. Steeds minder zelf te kunnen. Het was voor haar een hele stap om onze slaapkamer te verlaten, ondanks dat ze nu riant en comfortabel in een elektrisch bed op de patio ligt, waar zij bij warm(er) weer het dak open kan doen.

Zij ligt dan wel in het meest centrale punt van ons huis, maar door haar teruglopende mobiliteit is ze daarover soms heel verdrietig. De pijnstillende medicatie doet haar tegen d’r zin in regelmatig indutten. Haar belangrijkste afleiding is de TV aan haar voeteneinde. Bezoek is veelal te vermoeiend, vraagt (te) veel energie. Daardoor is ze toch maar het liefste onder ons.

Nog steeds geniet ze van de kaarten die regelmatig de brievenbus in glijden. Haar geliefde
i-Pad opent zij inmiddels veel minder frequent, is nog wel blij met de digitale reacties, maar heeft nu helemaal de puf niet meer om er op te reageren.

Ondanks dat zij huizen hoog opzag tegen de thuiszorg, is ze nu erg blij dat zij haar dagelijks komen verzorgen. Van: “ik heb niet graag vreemden over de vloer,” kijkt ze nu met plezier uit naar de aangename momenten van die zorg. Vanaf aankomende week krijgt ze regelmatig een fysiotherapeut aan bed, die haar pijnlijke stijve nek komt masseren. Heel dankbaar is ze dat er zoveel zorg aan haar wordt besteed en zou het bestaan, had ze zonder enige twijfel voorzitter van de fanclub van onze huisarts willen worden.

Truus is nog steeds heel erg strijdvaardig. Geeft de moed geen enkel moment op en blijft onverminderd opgewekt. Wat is ze toch ijzersterk. Daar kan ik echt niet aan tippen. Om haar maar enigszins bij te kunnen houden, moet ik zo af en toe een‘nou effe niet janken-pilletje’ slikken. Dan is het toch eigenlijk beschamend dat, vanuit mijn Bunkertijdperk, nog steeds alleen mijn naam op de voordeur staat.

Gisteravond keek ik naar SOS Verbouwing op RTL4, waar ondermeer in de Bollenstreek twee dakkapellen in levensgevaarlijke situatie verkeerden. Nota bene ondanks dat een bouwkundige van Vereniging Eigen Huis het betreffende huis, bij aankoop van de huidige eigenaren, visueel had geïnspecteerd. Om kort te gaan, de medewerker van “Eigen Huis” had, door over alle gebreken heen te kijken, gigantisch geblunderd.

Vanzelfsprekend werd Eigen Huis ter verantwoording geroepen. Twee dames van die club. “…zonder camera…” wilden eerst het dossier grondig doornemen en de betreffende bouwkundige aanhoren. Volgens mij een truc om de tv makers de deur uit te werken. Heel voorspelbaar kwamen zij nadien met een schriftelijke verklaring. En natuurlijk, de Vereniging Eigen Huis trof geen enkele blaam. Schandalig!

Het deed mij terugdenken aan een vergelijkbare ervaring die ik, toen als voorzitter van een Vereniging van Eigenaren van 55 woningen, met deze consumentenclub had opgedaan. Bij ons ging het toen om kozijnen. Hun advies was niet vervangen, maar repareren. Na veel geld daar aan te hebben besteed, bleek dat het toch beter was geweest als toen direct zou zijn vervangen. Ook toen gaf Vereniging Eigen Huis de gemaakte fouten niet ruiterlijk toe.

Ondanks dat er veel geld over de balk was gegooid, werd ons dit als bestuur door de mede-eigenaren niet kwalijk genomen. Maar toch is mij mijn gelatenheid van toen altijd bij gebleven. Het bestuur dacht geen enkel risico te nemen door het inschakelen van de professionals van Vereniging Eigen Huis. Het werd echter niets meer dan er door gedekt zijn. Noodzakelijk, maar nooit onze bedoeling geweest.

Van kinds af aan heeft brood bij ons thuis altijd een betekenisvolle rol gehad. Bij ons kwam absoluut het voorverpakte brood van Hus niet op tafel. De keren dat ik TipTop, want zo heette het, bij mijn vriendje at, hoopte ik maar dat het niet vers uit de verpakking kwam. Want dan was het, sorry Chris, nog enigszins te eten. In huize Kroon werd TipTop als klapkauwgom bestempeld. Ons brood, dubbelhardgebakken melkplaat, kwam van de warme bakker.

Omdat de warme bakker de laatste jaren niet meer in onze directe omgeving te vinden is, zijn wij veroordeeld tot het (afbak)brood van de supermarkt. Het enige wat wij dan bij onze super (C 1000) op 30 meter afstand van ons huis kochten, omdat het van Albert Heijn absoluut niet was te pruimen.

Tot voor kort. Albert Heijn introduceerde een stevig donker meergranen brood. Werkelijk om van te smullen. Geen moment mijmerde ik nog naar die goeie ouwe tijd van de warme bakker. Waarna opnieuw het noodlot toe sloeg. Nou ja, relatief gesproken natuurlijk. Het stevig donker meegranen brood lag niet meer in de broodmanden. Oké, dan maar één keertje die pech, om de volgende supershop weer het lekkerste brood te scoren.

Opnieuw helaas. De afbakjuffrouw zag dat ik zoekende was, dus heel klantgericht sprak zij mij aan. “Kan ik u helpen meneer?” “Uhh, ik zoek dat lekker donkere bruin. De vorige keer kon ik het ook al niet vinden”. “Klopt meneer, er is iets met het deeg aan de hand, waardoor het brood niet lekker afbakt. Dat is inmiddels ruim een week zo”. “Dat vind ik knap vervelend, want eigenlijk vind ik de rest van jullie brood niet te eten”. “Tja, sorry meneer, we hebben veel mensen die erg teleurgesteld zijn. Wij hopen ook dat het probleem nu snel is opgelost. Dit brood, het was lichter bruin, is ook lekker hoor meneer. Als u wilt zal ik het even voor u snijden. Oké, doe er dan maar twee,” respondeerde ik licht gelaten.

De afbakjuf wist met haar napraatje ( After Sale noemen ze dat marketing technisch) mijn teleurstelling goed weg te poetsen. Té goed misschien, want achteraf bleek dat ik die twee broden ter waarde van € 4,18 niet had ingescand, wat tijdens de steekproefcontrole op het afrekenplein bleek. Apart van een ieder die klaarblijkelijk geen fouten hadden gemaakt, werd nu mijn gehele boodschappenkar opnieuw gescand. Met extra aandacht, ook van mijn ‘collega-inkopers’ mocht ik de verschuldigde € 39,96 van bon 99269404 bij de controlepost afrekenen. Met de wetenschap dat, door deze lullige fout, ik de eerst aankomende keer weer een algehele controle mag verwachten.

Het onaangename shoppinggevoel, voor een tweede keer mijn favoriete brood niet aan te treffen, wist de afbakjuffrouw handig bij mij weg te halen, maar kreeg ik op het afrekenplein dubbel en dwars terug. Oké, ik was iets vergeten, maar werd afgeleid. Albert Heijn bleef een week lang in gebreken. Desalniettemin mocht ik op het strafbankje plaatsnemen.

Weet je wat familie grootgrutter, als jullie niet bij machte zijn om leveringproblemen snel op te lossen, zoals dit keer met het stevig donker meegranen brood, schrijf dat dan duidelijk neer op een mededelingenbord. Voorkom daarmee dat ik door een allervriendelijkste afbakjuffrouw wordt afgeleid. (Komt waarschijnlijk ook doordat ik thuis heel wat zorgen heb, wat u niet kunt weten natuurlijk. Maar ik zal daar binnen uw klantenkring de enige niet in zijn.)

Om mij volledig op het werk, wat eigenlijk de caissière had moeten doen, te kunnen concentreren, is het misschien beter dat uw personeel mij niet meer ongevraagd aanspreekt. Wat mij betreft mag dat best kenbaar worden gemaakt op de AH-boodschappenkar. Niet met:

Maar met: Niet spreken met de inkoper.

O ja, door een vergissing zat ik op het strafbankje. Wat mij betreft mag Albert Heijn nu er op plaatsnemen. Want, ondanks dat de filiaalhouder (winkelnr. 1315641) heeft toegezegd dat er ook weer Amstelvaatjes voor de Beertender komen (“Ik heb die vraag al meer gekregen”), is dit er nooit van gekomen; Is de stuifvrije kattenbakvulling meestal uitverkocht; Heb ik meerdere malen een rotte sinaasappel in het netje aangetroffen en heb ik 2x een liter Boerenland melk geschift weg kunnen gooien, terwijl de uiterste datum nog niet was verstreken.

Nee, coulant als ik ben, heb ik daar nooit een punt van gemaakt. Nu Albert Heijn nog.