Geen werk.

Ondanks, of juist doordat, er tegenwoordig zo veel mogelijkheden zijn, is onderling communiceren
voornamelijk mechanisch geworden.

Ze zullen toch wel A. Kroon en T. Nijman bedoelen?!

Toch hecht ik veel waarde aan het (pure) geloof. Vooral de symboliek daar omheen spreekt mij erg aan. Daardoor heb ik in de loop der jaren van de meeste geloven een beeldje of symbool in huis gehaald. Met het Christuskruisje, het protestante- en orthodoxe kruisje, met Shiva, Maria, oppergod Zeus, de Menorah, Boeddah, de lachende monnik Budai, Ganesha, iconen en het Christen visje denk ik te willen uitdrukken dat de geloofsrichting er niet toe doet. Dat geloof voor mij vooral bezinning is.

Mijn beeldentuin wist ik maar niet te completeren met de Islam. Het fraaie beeldje van Derwisj, het Turkse Soefisme van de orthodoxe Islam, dekt natuurlijk de lading niet. Tot afgelopen zondag op de oosterse markt. In een religieuze stand van de Islam kwam ik een soort icoon tegen, met daarop voor mij een onleesbare Arabische tekst:

Ik informeerde bij de koopman wat er op stond: “Allah.” Geweldig, Allah, hiermee kan ik mijn collectie completeren. Na dit mooie plankje te hebben gekocht, ging ik toch een beetje twijfelen. Meende ik ooit gelezen te hebben dat de Islam symbolen en het uitschrijven van de naam Allah verbieden?!. Heeft die verkoper mij gefopt? Heeft hij, om in multireligieuze termen te blijven, mij een Islamitische Jodenstreek geleverd?!

Het zou een mooie grap zijn. Ik geloven dat er Allah op de icoon staat, terwijl er in werkelijkheid staat geschreven: “Welkom in het huis van een viezerik.”

Nee, zo slecht zal mijn medemens niet zijn. Toch zal ik heel kritisch letten op de reactie van Hassan, als hij weer even een kopje thee komt drinken.

-o-o-o-

n.b.: Lees meer over mijn multireligieuze gedachten in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/Diaka.htm

Zoals uit recente publicaties blijkt, zijn het de Polen, Bulgaren en Roemenen die in ons land steeds meer misdrijven plegen, zoals autokraken, skimmen, winkeldiefstallen, woninginbraken en zakkenrollen. Vreemd genoeg vaak de kleine criminaliteit genoemd. Hiermee steken zij de Marokanen zo langzamerhand behoorlijk naar de kroon, wat overigens door mij niet als een woordspeling is bedoeld.

Geert Wilders zal met zijn PVV hierdoor toch een ander liedje moeten gaan zingen, want de nieuwe criminelen zijn geen moslims, maar gelovige katholieken en orthodoxen, vergelijkbaar met de leer van de katholieke kerk.

Maar ja, het is wel waar dat de Moelanders (uit Midden- en Oost-Europa) bovengemiddeld in ons land de criminaliteit in gaan. Minister Opstelten doe daar wat aan! Pak ze aan en donder ze het land uit. School onze Animal Cops om tot Ratten Politie en blijf dat tuig op hun huid zitten. De goedwillende immigranten hebben zo dan niet meer dat slechte imago aan hun kont hangen en krijgen zo in ons land een veel betere kans.

Of gaan we heel Nederlands de buitenlandse criminelen een handje helpen, door ook voor hun een verzamelplaats voor zakkenrollers te creëren. Dan zie ik met grote vrezen al bij de paal van het zakkenrollersverzamelpunt ook ‘de oproep’ in het Marokaans, Pools, Bulgaars en Roemeens verschijnen.

zakkenrollersverzamelpunt.

Misschien heb ik het wel te pas en te onpas gezegd, dat George Kooymans, ja die van de Golden Earing, een jeugdvriendje van mij is. Dat we in dezelfde klas zaten en hij op mijn dertiende verjaardag op zijn gitaar muziek van The Shadows speelde. Was Peter de Ronde, toen de oorringen nog met een s werd geschreven, met de hit Please Go nationale bekendheid kregen, mijn directe buurjongen. Leerde ik van Peter Vink, ja zeker die van Q65 (The Life I Live) Stratego spelen. Heb ik in die tijd een blauwe maandag verkering gehad met de zus van (ben effe haar naam kwijt) Jan van Leeuwarden, de “Sophietje” Johnny Lion van The Jumping Jewels. Maakte ik met hotviolist Frans Poptie regelmatig toertochten op de fiets.

Nou was het in die tijd geen kunst een bekende Nederlander te kennen. Den Haag stond destijds bol van bekende muzikanten. Was ’s Gravenhage het Volendam van de jaren zestig.

Raar toch dat het tegenkomen van een Bekende Nederlander altijd onderwerp van gesprek is. Dat iedereen er altijd maar mee op de foto wil. Het boeiend is als je zelf zo’n BN’ er kent. Het lijkt er op dat het imponeert op je Curricula Vitae (CV), een document waar ik door mijn leeftijd geen geld meer mee kan maken.

Zou er nog waarde aan mijn CV toegekend kunnen worden, heb ik nu toch wel weer een leuke bijzonderheid te melden. Na 25 jaar in Alkmaar te wonen ken ik uit eigen omgeving een BN’er, nou ja een BA’er (Bekende Alkmaarder), die door mensen vanuit de hele wereld wordt gefotografeerd. Echt, ik ken hoogstpersoonlijk De ijzervreter. Heb zelfs bij hem thuis wel eens een biertje gedronken en een paar weken terug was hij nog bij mij thuis. Wie kan dat zeggen ?!

Thierry, met de ijzervreter als officiële bijnaam, is kaasdrager van het Blauweveem. Staat gedurende de beroemde kaasmarktdagen in Alkmaar, met zijn (noodzakelijkerwijs) rare loopje voor en achter de berrie, wekelijks in de belangstelling. Is ontelbare malen gedigitaliseerd. Misschien moet ik toch ook eens met hem op de foto gaan?!

Gisteren meende ik mijn groene stroomstoring bij de vaatwasser in relatie te kunnen brengen tot het bovennatuurlijke. In relatie tot mijn Truus. Maar ik geloof nooit dat zij door middel van een soort schoktherapie zo mijn aandacht heeft willen trekken. Tenminste….

Zou ik daarin toch een beetje geloven, is het zeker en vast dat mijn meissie vandaag opnieuw een poging deed. Nu veel meer in lijn van haar karakter.

Er kwam namelijk vandaag heel regelmatig een jong musje op de rand van de tuinbank zitten, koekeloerde steeds naar binnen en fladderde in een soort fysieke mantra bij herhaling pal voor het raam omhoog. Alsof zij naar binnen wilde. Dat lijkt dan veel meer op een signaal van mijn overleden vrouw.

Truus, altijd gek op dieren geweest, genoot van alle vogeltjes in haar tuin en heeft meerdere malen gezegd, dat zij het zo ontzettend jammer vond, dat er nauwelijks nog musjes in de tuin komen. En dan ineens is daar dat musje…..

Van harte hoop ik dat dit vogeltje deze zomer mijn tuin blijft bezoeken. Heb ik toch een beetje het gevoel in direct contact met mijn lieve Truus te staan.

Rood omkaderd fladdert het musje omhoog.

de föhn en bedlampje

De laatste tijd heb ik materieel gezien ook de wind tegen. Dingen die kapot gaan die je niet zo maar even vervangt. Zoals de Grohe keuken mengkraan. Gelukkig werd het dure binnenwerk, op de valreep van 5 jaar garantie, gratis vervangen. Daarvoor moest ik wel die rare voorrijkosten betalen. Maar ja, het kan maar weer gemaakt zijn, want gedurende de tijd van de kapotte kraan, een monteur is er nooit binnen een week, is het een hoop gehannes.

Zo ook nu met de Bauknecht vaatwasser. Weekje wachten op de monteur, die dan constateerde dat de motor moest worden vervangen. Ook nu gelukkig weer alleen op basis van voorrijkosten. De motor moest worden besteld, dus weer een weekje wachten. Zijn tweede bezoek bleek ook niet helemaal afdoende te zijn. Motor was vervangen, maar het euvel niet verholpen. “Aha, het verwarmingselement lekt, daarvan heb ik wel een nieuwe in de wagen.” Probleem nog niet opgelost. Er moest nog iets worden vervangen, wat ook direct kon gebeuren. De vaatwasser wilde nog steeds zijn werk niet doen.

Na van alles te hebben nagemeten bleek de dubbele contactdoos kapot te zijn(?). Een stopcontact kapot? “Ja meneer, waarschijnlijk door sluiting.” “Maar de lampjes op de vaatwasser doen het toch gewoon, dan moet er toch ook stroom zijn?!””Dat zou je inderdaad denken, maar kijk maar eens op mijn metertje, de stroom zakt gewoon weg.”

De stekker van de boiler en dat zit allemaal onder de keuken weggewerkt, werd er uitgetrokken om daar de stekker van de vaatwasser in te steken. Verrek ja, de wasautomaat ging nu wel aan de slag. “Daar moet een elektricien bij komen.”Het was inmiddels vier uur, de monteur had drie uur nodig in plaats van het verwachte kwartiertje, zie dan nog maar eens de stroommeneer er bij te halen. Het onderstel van de keuken moest maar gewoon open blijven liggen en de stekkers van vaatwasser en boiler dan maar steeds voor gebruik omwisselen. Wat een gedoe allemaal.

De elektricien begreep niets van mijn verhaal en leek ook de opvatting te hebben stroom is stroom. Hij adviseerde mij op een andere manier de vermeende stroomstoring nog eens te checken, met een strijkbout of zo. Dat werd een föhn, ook een apparaat wat warm wordt. Dat ding deed helemaal niets. Toen er even een oud bedlampje bijgezet en verrek, die ging wel branden. Dan moet die föhn het toch zeker ook doen. Schakelaartje aan…. en toen gebeurde er toch wel vreemde dingen. Er werd door die föhn geen warme lucht geblazen, maar hij schakelde de lamp uit. Toeval? Uit die föhn, licht aan. Aan die föhn, licht uit…. Alsof het spookte.

Zou ik nu het medium Derek Oglivy moeten bezoeken, zodat hij even aan mijn Truus kan vragen of zij achter deze stroommysterie zit?!  Nee, ga ik niet doen. Stel je nou toch eens voor dat zij vindt dat ik wat minder de vaatwasser moet gebruiken. Dat effe met de hand afwassen ook zo is gebeurd en dat dàt veel beter is voor het milieu.

Niet dat Truus zich postuum niet met mijn huishouden mag bemoeien. Dat mag ze natuurlijk wel. Maar dan hoor ik dat wel graag rechtstreeks van haar en niet via Derek, dekinderfluisteraar. Graag krijg ik dan ook nog wat huishoudelijke tips en kan ik zo ook weer eens genoeglijk met mijn meissie praten. Ik geloof dat ik doordraaf…

Dat aan-en-uit-licht heeft natuurlijk niets met mijn Truus te maken. Wel geloof ik dat zij mijn beschermengeltje is. Zij over mij waakt. Ik zag het zelf, toen ik langs een beeld kwam waar een kroontje in bescherming wordt genomen. Laat mij dan maar denken dat ik dat kroontje ben.

Het beschermde kroontje.

Het doet je ècht goed om uitvoerig met een lotgenoot te hebben gesproken. Fantastisch zoals we uren lang geestelijk heel intiem hebben kunnen zijn. De gegidste stadswandeling, met een tsunami aan jaartallen, was minder. Tot dat ene moment dat de Haagse Brabantse en ik voor onze overleden partners een kaarsje gingen branden.

Het telefoongesprek met de Brabantse Haagse, zoals in mijn blog van eergisteren aangekondigd, verliep ontzettend leuk en heeft uren geduurd. Ook doordat we beiden het gevoel hadden hiermee een beetje thuis te komen. Het is die Haagse tongval en die Haagse directes, waardoor we extra lol hadden. Natuurlijk ook omdat ik aan haar een gesprekspartner heb, die als ervaringsdeskundige precies weet wat voor kloterige afvinktijd ik momenteel beleef.

Vandaag had ik zo’n afvinkmoment, want tijdens een wandeltocht kwam ik over de Zaanse Schans, waar ik precies een jaar geleden ook was met mijn Truus en familie uit Zuid-Afrika. Door de heel prettige ontvangst in de middelste molen hebben we, ja ik nu alleen nog, een aangename herinnering overgehouden aan de leuke weetjes die ons werden verteld, over de molen en het hele gebied rond de Zaan. En dat, doordat we daar effe een bakkie koffie gingen doen. ’t Was slikken om weer langs die molen te lopen.

Ik heb nog ruim vijf maanden te gaan, en daarin liggen juist de vreselijkste herinneringen omsloten, voordat alles de eerste keer weer is langs geweest. Naar zeggen doet het tweede jaar ietsje minder pijn.

Dan is het lekker om daarover met de Brabantse Haagse te kunnen praten, want morgen (zondag) hebben we een date. Een automatisch gevolg van ons telefoongesprek. We hebben een bijzondere afspraak kunnen maken. Geen gelul over een rode roos in de revers, of omschrijving van de kleding waarmee we daar en daar zitten. Nee, heel ludiek treffen wij elkaar tijdens een stadswandeling met gids in Tilburg. Kunnen we gedurende twee uur eigenlijk alleen maar vriendelijk naar elkaar knikken, waarbij we de interessante verhalen over het centrum van Tilburg zullen opslurpen.

Na die tijd mogen wij iets voor ons zelf gaan doen. Ongetwijfeld weten we het dan nòg leuker te maken. Ik hoop van harte dat zij op haar foto lijkt.

Waarom win ik altijd alleen maar prijzen met
een loterij waaraan ik helemaal niet deelneem?!

Al eerder schreef ik het, je tweede leven op gang krijgen valt niet mee. Natuurlijk is er allereerst het grote verdriet over het verlies van mijn Truus. Iets wat ik eigenlijk vreselijk heb onderschat. Ik meende twee maandjes na haar overlijden al aan mijn nieuwe leven te kunnen beginnen. Fout natuurlijk. Daarbij komt dan ook nog dat de te identieke karakters van mijn mogelijk nieuwe relatie botsten, waardoor de kans op slagen verdween. Misschien ook, doordat ik die nieuwe kans te snel wilde pakken. Stapsgewijs, in plaats van te looppassen, had de nieuwe relatie een betere kans gegeven.

Toch ben ik weer op zoek gegaan. Ik moet wel, want dit is ècht geen leven. Gisteren zocht ik het zonnetje op, door lekker ergens op het terras te gaan zitten. Heerlijk geluncht, dat wel, maar totaal geen aanspraak gehad. Jankend kwam ik thuis, met nog de mazzel dat ik een zonnebril droeg, die mijn tranen achter de coulisse hield.

Nou had ik het vorige weekend al weer gezellig geluncht met een leuke date. Heel plezierig, want het klikte heel goed. Die mevrouw lijkt een verrijking van mijn leven te zijn, maar vooralsnog uitsluitend van vriendschappelijke aard. Zo’n vriendschap wil ik zeker koesteren.

Toch denk ik veel meer dagen van mijn tweede leven met iemand in te willen vullen. Dan moet ik daar maar verder naar zoeken. Ook zo wat, want wie weet zal het op termijn met ‘de date’ zich wel naar mijn en onze verlangens verder ontwikkelen. Zou ik daar op moeten wachten? Daar geduld voor op moeten brengen? Ik heb eigenlijk geen idee.

Wel weet ik niet dagelijks meer alleen te willen zijn. Daar kan ik mijn vrienden, allemaal koppels, voor mijn gevoel niet mee lastig vallen, ondanks dat ik bij hen altijd welkom ben. Mijn bloedgabbertje is al een aantal jaren dood. Met mijn eerste vriendje, het mannetje waarmee ik als kleuter voor het eerst buiten speelde, heb ik jofel genoeg nog steeds contact, maar woont te ver bij mij weg. Dan zijn er natuurlijk ook intimi die je zwaar hebben teleurgesteld,waarmee je een extra portie verdriet wordt toebedeeld. Het zij zo.

Gelukkig heb ik nog wel een harstikkevriendin die ruim dertig jaar van mijn geschiedenis heeft mee kunnen schrijven. Met haar doe ik regelmatig leuke dingen, hebben we ongekend veel plezier, maar ook zij woont niet naast de deur. En, blijft het een vriendin wier liefdevolle vriendschap ik koester. Platonisch dus, voor de ‘niet-verstaander’.

Op mijn leeftijd is het ook niet simpel nieuwe vrienden, volledig aangepast aan je huidige situatie, te maken. Eigenlijk ben je automatisch op de datingsites aangewezen. En dat is echt een verrot moeilijke weg te gaan. Hoewel ik het niet heb uitgeprobeerd, zoek ik geen contact met een man. Allereerst omdat het tegen mijn geaardheid is, maar ook omdat ik mij niet kan voorstellen dat uit zo’n contact er een echte vriend kan komen. Ik denk dat de kans op een eerste klik zich daarbij niet kan ontwikkelen. Gelijke interesses, en dat kent echt z’n grenzen, is niet voldoende. Bij die ‘afvallers’ horen trouwens ook de vrouwen die geen foto bij hun profiel zetten. Ook dan mis je een eerste klik.

Vandaar dat het contact met een vrouw (met foto) leggen een stuk simpeler is. Absoluut geen garantie voor een verder succes, verre van, maar wel met de eerste klik. Het begin van mogelijk iets meer. Maar het maakt het tegelijk weer zo gecompliceerd. In hoeverre is het moreel aanvaardbaar om tegelijkertijd met meerdere vrouwen contact te hebben, waarbij nog niet is uitgekristalliseerd of het voor vriendschap is, of voor meer?! Ik kan het echt niet zeggen. Ook weet ik niet of ik in mijn zoektocht naar intimi onnodig verdriet ga doen. Ik wil het niet, maar gebeurd het dan ook niet?!

Het moment dat ik de afgelopen weekend een afspraakje had, kwam er een heel sympathiek berichtje binnen van iemand wiens profiel mij heel erg aansprak. Wat moet je dan in hemelsnaam?! Ik heb haar gemaild en verteld dat ik een date had die ik een kans wilde geven. Dat werd op prijs gesteld. Maar wat nu? De zondagdate kan evenzogoed vriendschap blijven. Kan ik dan toch al een verder contact leggen met degene die mij daar, net te laat, toe had uitgenodigd. Wat is er mis met het uitbreiden van je (vrouwelijke) vriendenkring? Ik weet het bij God niet.

Vandaag kreeg ik via de datingsite een beetje venijnig berichtje “dat het valt te begrijpen dat je geen belangstelling hebt voor iemand die positief op je profiel reageert, maar dat het wel zo fatsoenlijk is dat je op z’n minst even laat weten geen interesse te hebben. Zij had gelijk, alleen was het niet zo dat ik geen interesse had. Haar profiel en foto spraken mij juist erg aan, alleen was het een beetje te ver uit de buurt. Twijfelaar als ik ben wist ik daardoor nog niet te reageren. Toen ik alsnog direct op haar vermanende berichtje wilde reageren, zag ik dat zij ‘On Line’ was, waarna er een chat tussen ons ontstond.

Dan blijkt zij, in Brabant wonende, een Haagse te zijn. Haar man ruim een jaar geleden door die tyfus kanker verloren te hebben. Het werd een heel aangename chat. Zij heeft een ruim jaar later dus alles al eens herbeleefd, alles ‘een jaar later’ al kunnen afvinken en wist daardoor precies in welke fase ik mij bevind. Alleen ervaringsdeskundigen kunnen begrijpen hoe gelukkig ik mij voelde zo’n contact bij toeval te hebben.

In ieder geval klikte het op vele fronten, zullen wij daardoor het weekend telefonisch contact hebben. Met plezier kijk ik daar naar uit. Maar dan blijft die vertwijfeling, kan ik dan toch alle contacten die op mijn weg kwamen en nog komen blijven onderhouden? Ik denk het wel. Met mijn beste bedoelingen.

Waar het feest voor ons kustbewoners nog maar net is begonnen, loopt het aangename seizoen voor de honden op het einde. Nog even dan mogen zij op de dag niet meer ongelijnd op het strand komen. En dat vind ik echt jammer. Ik vind het namelijk heerlijk om te zien hoe al die honden, van elk soort of ras, zich gezamenlijk met allerlei hondenspelletjes weten te vermaken. Of hoe zij fanatiek tijdens een onemanshow steeds in het schuim van de golven bijten. Ze willen graag lol maken.

Ook zijn er heel wat honden, die het als hun serieuze plicht zien het baasje te vermaken, met het ophalen van de weggegooide bal. Daarvoor moeten ze heden ten dage zelfs veel verder hollen, doordat de bal met een variant van de slinger wordt weggezwiept. Maar dat doe je als hond graag, als ‘t baasje het maar naar z’n zin heeft.

Vandaag keek ik weer met plezier naar dat samenspel tussen hond en baas. Door die observatie zag ik ook dat het een hond ook wel eens te veel kan zijn. Ik zag een baasje de ene na de andere bal ver weg slingeren, waar zijn hond dan maar weer achteraan moest jagen. Eén keer pal langs mij, waarbij ik meende die hond te horen brommen: “Wel verdomme nog aan toe….” Het was inderdaad de laatste keer dat hij achter de bal aanjoeg. De volgende slinger was het ’t baasje zelf die de bal moest ophalen, terwijl zijn hond het hevig hijgend gadesloeg.

Dit soort tafereeltjes moet ik een half jaartje missen. Jammer, zeker voor die honden. Mijn aandacht weet ik de aankomende tijd ongetwijfeld op een andere manier te vermaken.

Het rugzakhondje.

Het is heel erg jammer dat de wandelsport wordt ondergewaardeerd. Echt een verkeerd imago heeft. Oké, de wandelvierdaagse in Nijmegen kan er mee door, maar die wordt dan ook flink opgepoetst door het internationale karakter en vooral door de stoere pelotons militairen. Trouwens daar gaat het uitsluitend om de prestatie. Vier dagen uurtje of vier je mandje uit om er minimaal 30 achter je kuiten te krijgen. Niet over de mooie bospaden die de omgeving van Nijmegen rijk is. Nee, gewoon over het asfalt. Daar kan ik niet warm voor lopen.

Nee, ik heb het over die uitgepijlde dagtochten van 10 tot 25 kilometer. Dat valt dan niet onder zo’n prestatieloop, maar een prestatie blijft het. Ook als het niet in marstempo gaat. Aan die eendagstochten doen toch altijd wel een paar honderd mensen mee. Maar, heel veel vrouwen, vaak rond de 70% en doorgaans met grijzen hoedjes. Minimaal 50+ dus.

Oké, wandelaars hebben niet die sportieve outfit van bijvoorbeeld de tourfietsers, wat de wandelsport daar ongetwijfeld minder sexy door maakt. Ik geef toe dat de deelneemsters van beachvolleybal er aantrekkelijker uit zien en dat ik graag zou hebben dat er meer, liefst van zulke, jongeren aan die tochten deel nemen. Maar om nou de wandelsport weg te zetten voor een sport voor simpele zielen, mij recent nog eens als verweer genoemd, om niet sportief bezig te zijn, gaat mij toch veel te ver. Het is inderdaad een ouderen sport, maar dan wel door alle lagen van de sociale klassen heen.

In alle opzichten verdient de wandelsport een beter imago. Maar ja, ik vind het dan wel jammer dat bij de startplaats in Winterswijk een groot bord hing, waarop werd uitgelegd op welke wijze de tocht was uitgezet.

De uitleg.

Dat is dan wel een moment dat ik er inderdaad niet bij zou willen horen. Daarin was ik niet alleen. Een hondje leek zelfs zo’n ‘domme tippel’ te vertikken en trok zich terug in de rugzak van zijn baas.

Menukaart uit 1920

In het weekend heb ik heerlijk in een Belgisch restaurant gegeten, waar zij met een wisselende kaart werken. Niets bijzonders, want veel restaurant doen dit. Maar ik vind het raar, dat nagenoeg geen enkel restaurant dan een e-mailtje stuurt, met de mededeling dat de kaart, bijvoorbeeld bij het begin van een nieuw seizoen, weer is aangepast.

Waarom verleiden zij mij niet op die manier weer hun restaurant te bezoeken? Ook die Belgen lieten het na, want naar mijn e-mailadres hebben zij niet gevraagd.

Broertje (7) en zusje (9) liepen pappa en mamma vooruit de trein in. Toen het mannetje wilde gaan zitten zei zijn zus:“nee joh, loop nou meer naar boven”. Waarmee zij bedoelde dat hij verder de coupé in moest lopen. Ik had daar plezier in. Dacht er aan hoe ik zelf op verkeerde momenten ietsboven noem. Wie weet is het bij mij als klein mannetje ook zo begonnen en werd ik daarin onvoldoende gecorrigeerd.

Vandaar dat ik het eigenlijk met Julia, de naam die haar broertje gebruikte, volledig eens ben. Bordeaux ligt volgens mijn miskende theorie boven Parijs. Je komt eerst door de Franse hoofdstad, mijn onderkant en zuiden, om vervolgens in Bordeaux dus het noorden uit te komen.

Ik zie het als het betreden van een huis. De begane grond is echt niet boven, dus ook het noorden niet. Dan is de etage, je tweede bestemming, ook onder of wel het zuiden niet. Nee, je begint beneden (het zuiden) en gaat naar boven (het noorden).  

Wat raar dat alleen Julia en ik dat begrijpen.

n.b. Eerder schreef ik een treinervaring neer, toen van kleine Olaf, zie: 
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/extradekenvoordekok.htm

Dat Thaise blog schreef ik eigenlijk alleen maar door mijn ergernis over die ouwe kerels, met die jonge Thaise mokkeltjes, die je met een bepaalde regelmaat hand-in-hand in de stad, op de boulevard of wherever tegenkomt. Zo’n man maakt met een klein beetje poen misbruik van zo’n jonge vrouw. De Thaise laat het zich welgevallen om veel van dat beetje geld aan haar familie op te sturen, zodat zij daar een iets beter leven kunnen leiden. Walgelijk…, van die vent dan.

Zó desperaat zit mijn leven niet in elkaar. Alleen wil mijn tweede leven maar moeilijk op gang komen. Ik weet mijn draai nog niet te vinden. “Geef het tijd….” een advies wat ik voor ogen probeer te houden, maar wat ik in het dagelijkse leven moeilijk in praktijk weet te brengen.

Dat herinrichten van je leven is een kunst op zich. Waar begin je, hoe pak je dat aan en hoe kan je het behaalde resultaat je reguliere leventje in loodsen. Het vraagt bijna om een marketingtechnische aanpak.

Zo wetenschappelijk gaat het natuurlijk niet gebeuren. Ik moet gewoon doen wat ik denk te moeten doen. Daarbij m’n neus stoten, fouten maken, tegen muren aan lopen en af en toe het niet meer weten. Maar ooit zal mijn tweede leven zeker nog leuk gaan worden.

Ik moet er niet aan denken dat ik, zoals een kat, zeven levens zal hebben.

Laten zij die zeven levens maar hebben.

De Schipholtaxi staat hopelijk klaar.

Ik heb een paar dagen niet kunnen bloggen. Dat komt omdat ik in het hotel in een buitenwijk van Bangkok maar af en toe bereik heb op Internet. Bij de balie, wat tevens de bar is, heb ik mij daar al over beklaagd, maar met bijna een geniepige glimlach werd mij in gebrekkig Engels verteld dat in heel Thailand het vaak moeilijk is om op internet te komen. Aardig genoeg schoof de man mij onder zijn betoog een biertje toe.

“Het is beter om eerst je e-mail in Word te schrijven, dan kan j’m altijd later met knippen en plakken doormailen. Scheelt je een hoop ergernis”. De man aan de andere kant van de bar had ik nog niet eerder opgemerkt en hij verraste mij nog eens extra door me in mijn landstaal aan te spreken. Als vreemde eend in de Thaise bijt ben ik toen even naast hem aan de bar gaan zitten.

Uit zijn breedvoerige verhaal maakte ik op dat hij een echte Thailandganger is, hij normaal in het Westlandse Poeldijk woont, altijd alleen is gebleven, maar hier veel vriendinnen heeft opgedaan. Nadat hij zijn tuinderij op z’n zestigste had verkocht, logeert hij minstens twee keer per jaar in dit hotel. “Weet je, ik heb hier zoveel vriendinnen gemaakt, dat ik best bij hun thuis kan slapen. Maar ja, ik wil me gewoon niet binden. Vrijheid, blijheid” En ze meenemen naar Nederland doe ik helemaal niet, ga op mijn leeftijd toch niet voor gek lopen, met zo’n Thai-Thai poppetje aan m’n arm”.

Nu had hij een gevoelige snaar geraakt. Want ondanks dat ik mij, met het boeken van deze reis, had voorgehouden er een echte culturele vakantie van te maken, keek ik stilletjes toch naar een leuk vrouwtje uit. Maar ja, thuis met zo’n Thais mokkeltje aan m’n arm?!”

“Maar iedereen moet doen waar ie zin in heeft, hoor”, haalde de Poeldijker mij uit m’n overpeinzing. “Als je een leuk vrouwtje zoekt, vanavond heb ik hier een afspraak met een paar vriendinnen. Gewoon gezellig wat drinken, je weet hoe dat gaat”, liet hij ‘het meer dan dat’ met een vette knipoog blijken. “Ik zal wel kijken, ik ga eerst even die stadstour maken”, hing ik toch nog de in het land geïnteresseerde toerist uit. “Je bent altijd welkom”, riep hij mij nog na.

Die avond was ik nieuwsgierig genoeg om even naar de bar te lopen en ja hoor, Paul, want zo heet die gepensioneerde tomatenkweker, was daar al omringd met leuk, jong vrouwenvolk. Direct toen hij me in het vizier kreeg, wenkte hij mij. Een voor een werden de vrouwtjes aan mij voorgesteld en ik moet zeggen, de ontvangst was allerhartelijkst. De verpozing van die avond kende een steeds verder oplopende gezelligheid. Op een gegeven moment kwam ik aan de praat met twee vrouwen, één van een jaar of 28, de ander een heel stuk ouder. Dat bleek haar moeder te zijn. Yindee, zoals zij van 28 heet, toonde veel belangstelling voor mijn afkomst. Zij was de oudste van acht kinderen, had een aantal baantjes in de horeca gehad, maar had de laatste maanden geen werk meer. Bij een volgend drankje, waarop ik de twee dames trakteerde, kreeg ik als dank een lichte streling over mijn bovenbeen. Yindee, wat geluk of welkom betekent, kwam wat dichterbij mij staan, leek een meer omfloerste stem te krijgen. De verdere conversatie ging steeds meer richting het samen terug gaan naar Nederland. Want zij vond mij zo leuk. Toen zij haar moeder dat in haar landstaal vertelde, denk ik dan, knikte mam heftig met een niet te vergeten glimlach op haar gezicht.

Mijn Poeldijkse vriend had inmiddels stilletjes de bar verlaten, waarbij ik vermoed dat de rest van het gezelschap met hem was meegegaan, voor datgene zijn vette knipoog mij deed geloven. Nu ik alleen met die op zich wel leuke dames was overgebleven, voelde ik mij toch wat ongemakkelijk. Ik begon wat te geeuwen, vertelde dat het toch een hele reis was vanuit Holland en dat ik naar mijn bedje verlangde. Yindee beantwoorde dit met een iets meer dan licht fysiek contact. “Ik kan wel alleen naar huis hoor”, verduidelijkte moeder verder de situatie. O jee, deze directheid, een kenmerk die een Hagenaar altijd wordt toegedicht, deed zelfs mij schrikken. Ik wilde het, in ieder geval de eerste dagen van mijn vakantie, toch eerst maar bij mijn culturele ontdekkingen van onschuldige aard houden. De Thaise had zichtbaar meer enthousiasme van mij verwacht, maar rekende de volgende dag zeker op een herkansing.

Na een vlotte Thaise conversatie tussen moeder en dochter, nodigde Yindee mij uit om morgen tegen de avond naar hun huis te komen. “Ik wil je ook wel hier van het hotel opkomen halen hoor… Moeder knikte, met wederom een ontwapende glimlach, uitnodigend. “Ik weet nog niet wat ik morgen op het programma heb staan. Want het is immers een georganiseerde reis met een aantal excursies,” hield ik met het leugentje voor bestwil de boot nog even af. “Ik kom morgen wel naar het hotel, dan zien we wel”, nam Yindee afscheid, niet zonder mij een welterustenkus te geven, die mij bijna deed besluiten haar toch op mijn kamer uit te nodigen.

Gelukkig was ik sterk genoeg. Voor dit moment tenminste. Zodra ik morgenavond weer op internet weet te komen, zal ik mijn verhaal vervolgen. Schijnt de zon nu al in Nederland?

Het blijft voor een Hagenees leuk, een wandeltocht door een stukje Den Haag. Vandaag was het de Scheveningse bostocht, deels door bekakt Den Haag. Dan denk je zó’n Hagenaar op een foutje te kunnen betrappen en dat maakt zo’n tocht extra leuk.

Mij viel een lantarenpaalreclame op van een wijnhandelaar. Ik vond het leuk bedacht, zo’n winkel nou eens niet wijnhuis, maar wijndealer te noemen. Daar zou ik graag mijn wijnen kopen. Toen ik goed keek zag ik echter een wel heel grove spelfout in die reclame staan. Jemig, wat een blunder. Het leek mij ineens een Jacobse en van Es-handel in inferieure wijnen. Effe een kiekje van gemaakt, zodat ik vanavond weer invulling aan mijn blog kan geven.

Alvorens het verhaal neer te schrijven even mijn aanvullende informatie gegoogeld. Naar bleek, was het míjn blunder. Het had niets te maken met een dealer van wijnen. De naam Wijndaeler verwijst naar de Wijndaelerweg en is een woonzorgcentrum voor ouderen van Humanitas. Weg verhaal….

Maar Den Haag is zó leuk, dat er binnen de korstmogelijke tijd zich wel weer iets aandient. Jammer dat het koffiehuis wat ik passeerde op zaterdag gesloten is. Want daar liggen de verhalen voor het oprapen. Lezers dezes, niet uit Den Haag komende, raad ik van harte aan eens een bakkie in een Haags koffiehuis te doen. Echt, je wordt gek van geluk. Is de ambtenarenstad te ver uit de route, kan je nog altijd de DVD bekijken: “Het gelijk van de koffietent”, van Harrie Jekkers. Inderdaad, die meneer van “O, o, Den Haag, mooie stad achter de duinen”.

In een betere buurt van Den Haag, randje Loosduinen, reed een stel van ruim veertig jaar oud, die deze zaterdag hadden gereserveerd om eens lekker terug de tijd in te fietsen. Vooral het vrouwtje wees alle kanten op, waarbij zij kennelijk (ik kon het niet horen) haar man vertelde waar zij tot haar twaalfde had gewoond, waar de bakker zat en de groenteboer, met wiens zoon zij nog verkering had. Haar man knikte af en toe, waarbij haar enthousiasme nou niet direct op hem was overgeslagen. Tot op de Aronskelkweg. “Krèg nâh de tering, dat is mèn âhwe schaul”. Omdat hij mijn moedertaal sprak begreep ik dat hij het Dalton Lyceum bedoelde, het prachtige pand wat ik zojuist passeerde. Geinig, dat was ook de school van Koot & Bie.