De afwikkeling van mijn wandelschoenen.

Soms word ik er toch gallisch van, hoe al je clicken op internet nauwlettend worden gevolgd. Zodra je maar even interesse in een bepaald product hebt, wordt je beeldscherm met soortgelijke aanbiedingen gebombardeerd. Nou ja, als ze zich een keertje roeren met de melding dat zij daarvoor ook een aantrekkelijk aanbod hebben, kan ik dat nog billijken. Maar internetwinkel Zalando maakt het wel heel erg bont.

Ruim een maand geleden besloot ik nieuw ondergoed aan te schaffen. Iets wat mijn Truus altijd tot haar taak rekende. Tot dan lag het ‘nieuwe’ gewoon in mijn kast. Nu moet ik dus zelf in actie komen. Tja, dan moet je op zoek naar een ondergoedwinkel en dat deed ik dan ook, via internet. Weken geleden heb ik in ‘een gewone winkel’ uiteindelijk succesvol aankopen gedaan.

Langs die weg lukte het Zalando niet om mij te volgen en kennelijk leven zij in de veronderstelling dat ik nog steeds niet ben geslaagd. Dat ik in een versleten hemd sta. Want, ik kan geen site openen of Zalando toont dagelijks mij weer een waslijst onderbroeken. Rot toch op Zalando, jullie zijn nog erger dan de Jehova’s getuigen.

Nu Diederik Samsom zich, tijdens de coalitieonderhandelingen, steeds meer door Mark Rutte laat overrulen, ga ik zo langzamerhand toch een heel ander standpunt krijgen. Je zou kunnen zeggen dat ik aan het verkleuren ben. Want, het is toch in en intriest dat belangrijke speerpunten tijdens de verkiezingen van de PvdA, zoals het begrotingskort wat zelfs (sterk onderbouwd) boven de 3% mocht uitkomen en de BTW verhoging met 2% absoluut geen doorgang mocht vinden, volledig over boord zijn gepletterd. Diederik is het zelfs niet gelukt om de 2,7% naar de, voor Europa acceptabele, 3% te tillen.

Na heel veel jaar van overtuigd sociaal denken en doen, ik heb nota bene voor het socialistische Dagblad Het Vrije Volk gewerkt, word ik door een slecht onderhandelaar het rode nest uitgedreven. Tenzij….

Jazeker tenzij, want Diederik Samsom kan met één ding bij mij nog zijn cover ophouden en van mijn loyaliteit verzekerd blijven. Als wij omwille van de Europese eenheid Griekenland (nogmaals), maar nu ook Spanje, financieel zullen ondersteunen, zou het heel terecht zijn dat de Nederlandse belastingbetalers daar direct iets van terugzien.

Heel simpel, laat ons in Nederland geen € 1,90 voor een liter Euro 95 benzine betalen, maar gun ons dan ook de benzineprijs van Griekenland (€ 1,76) of beter nog die van Spanje, € 1,49 per liter. Het heel veel jaren te veel betaalde kwartje van Kok nu teruggeven, zou mij al tot tevredenheid stemmen.

Simpel toch Diederik, ik ben al tevreden als wij terugkrijgen wat we al heel veel eerder terug hadden moeten krijgen. Zal blijken dat je toch kunt onderhandelen???

De bank, ooit “TOT NUT VAN HET ALGEMEEN.” Nu niet meer dan roversholen.
Hoe heeft het zover kunnen komen?!

Zo’n 70 jaar geleden werden de advertenties bij ons ook gecensureerd. Dat is dus héél lang geleden en de censuur was héél subtiel. Ik bedoel maar.

Van de zomer haalde ik het al een keertje aan, de Nederlandse taal, vooral de spreekwoorden en gezegden, worden steeds meer verbasterd. Mijn aanleiding van toen was datgene ik op een terrasje hoorde zeggen, dat het wel een speld op een gloeiende plaat was.

Deze ouwe koe, het werd inderdaad door een vrouw uitgesproken, haal ik uit de sloot, nadat ik ook Meneer Van Dale op een verbastering betrapte. In zijn boeken, die nooit verfilmd zullen gaan worden, trof ik onder ‘veranderlijk’ aan: “Niets is zo veranderlijk als een mens.”
Mooi fout!

Als ervaringsdeskundige weet ik dat dit moet zijn: “Niets verandert er meer dan voor een mens.”

Zal mij benieuwen of Meneer van Dale dit bij zijn volgende editie heeft aangepast.

Vanochtend werd ik wakker met gedroomde woorden van mijn Truus, die zij in haar laatste dagen van haar leven één keer heeft uitgesproken: “Je moet niet verdrietig zijn hoor.”Deze woorden van haar kon ik effe niet in ere houden. Ik moest er behoorlijk hevig van janken. Mijn beestjes, altijd in afwachting op bed, kwamen zoals elke dag kopjes gevend mij ook deze dag begroeten en dat hielp. Een beetje.

Niet bepaald een standaard manier van het beginnen van de dag. Al snel wist ik mij toch te vermannen, wat ook heel erg nodig was, omdat ik vandaag niet alleen ‘het huis moest doorwerken,’ maar ook mijn werk(hobby)kamer inclusief boekenkast moest herinrichten. Ik schreef het al op Facebook, ik heb mij vandaag echt de touwtering gewerkt.

Na eenmaal een simpele maaltijd klaar te hebben gemaakt, daar toch van te hebben genoten, ben ik achter m’n PC gaan zitten. Nog steeds met de woorden van mijn meissie als een mantra terug binnen mijn hersens: “Je moet niet verdrietig zijn hoor.” Een godvergetense eenzaamheid bleef aan mij hangen. Misschien ook wel doordat ik met mijn (wandel)maatje dit weekend niet aan het lopen ben geweest. Mijn verdere gedachten daarover laat ik even voor wat het is. Voor wat het voor mij is.

Het afwerken van mijn To Do-lijstje heeft mij een beetje van mijn verdriet afgehouden. Aan het einde van mijn werkdag overheerste zelfs een gevoel van een grote tevredenheid over datgene wat ik vandaag, in alle eenzaamheid, toch maar even had geflikt. Na het eten, zonder zin te hebben in m’n TV, ben ik weer even achter mijn PC gekropen. Ook doordat relatienet.nl mij had aangeboden om twee weken gratis op hun datingsite, als full member, te gaan kijken. Zo’n digitale snoepwinkel trekt natuurlijk. De laatste dagen had ik een aantal ‘interesses’ getoond, zelfs berichtjes gestuurd. Ik kwam niet door de selectie van de ‘zoekende’ dames. Nul response dus.

Het zou me een rotzorg zijn. Tenminste, als ik mij maar goed realiseer dat het hebben van een maatje, zoals ik die heb, veel meer waard is dan welke digitale toenadering dan ook. Zo is het. Maar desalniettemin click ik nog eens een dame met vervaagde foto aan, met het verzoek haar foto zichtbaar te maken. Uiteindelijk is mijn profiel ook inclusief foto volledig openbaar. Die ‘wazige foto mevrouw’ had ik aangeklikt omdat zij On Line was, mijn leeftijd had en ook weduwe is. Ervaringsdeskundige, waarvan je mag verwachten dat er sowieso een digitale klik is. Mij leek er genoeg redenen te zijn om eens contact met elkaar te hebben.

Nou daarin had ik mij mooi vergist. Orichidee1946 toonde totaal geen empathie voor het feit dat een leeftijdsgenoot van haar evenzogoed weduwnaar is. Zij was zeker niet van plan haar vage foto’s voor mij zichtbaar te maken, want Alkmaar is gewoon veel te ver weg en op voorhand wist zij al te bedenken dat ‘onze profielen’ niet matchen.

Op basis van afstand had ik het nog niet bekeken, dus bezocht ik nogmaals haar profiel. Haar omschrijving was net als haar foto, bij nader inzien, wel heel erg vaag.’Renkum’ en ‘christelijk’ sprongen er uit. Overigens voor mij nog niet direct reden tot afwijzen. Maar door haar voorbarige afwijzing zag ik meer de relatie tussen haar vage foto, wat erg aan de boerka doet denken, en haar profielschets. Kennelijk is Orichidee1946 zwaar gereformeerd. Nou dat kan nooit lachen worden.

Misschien moeten we vandaag maar allemaal op de SGP stemmen. Sorry, Diederik, maar het is wel eens goed dat het wantrouwen van het Nederlandse volk in de politiek eens luid en duidelijk over het voetlicht komt. Stel je nou eens voor, met z’n allen bezorgen wij Lijst 9, Staatkundig Gereformeerde Partij, de 75 zetels in de Tweede Kamer. Reken maar dat we daarmee Kees van der Staaij behoorlijk in verlegenheid brengen. Want na Jan Willem Benschop uit Lopik houdt het met de kandidatenlijst bij 30 op.

Waar halen zij dan nog 45 Kamerleden vandaan die ook op z’n minst kunnen lezen en schrijven?! Die moeten dan wel onder hun vrouwenvolk worden gezocht. Geinig toch, de SGP gaat een parlement en regering vormen, waarin zij zelf ook nog eens ongeveer de helft aan vrouwelijke ministers en staatssecretarissen moeten leveren. Een betere heropvoeding, of liever gezegd, inburgering van de Gereformeerden valt er toch niet te bedenken?!

Natuurlijk moeten wij Minster-President Kees dan ook tegemoet komen, door het Haagse Binnenhof te sluiten. De regering en Tweede Kamer verhuizen we naar de dorpskerk van Staphorst, het centrum van de gereformeerde macht. Voor de gekozen SGP-moeders ook ideaal om dicht bij huis, maar wel buiten de deur, te kunnen werken. Tegelijk een mooie bezuinigingspost, want niemand van de regering of Tweede Kamer moet dan nog op kosten van de gemeenschap (vergeef mij het woord Ome Kees) dure appartementen of hotelkamers in Den Haag huren.

Ook de teruglopende aandacht van de media, ze kunnen (mogen) immers geen Live verslag meer doen, werkt kostenbesparend en verlost ons van verdere Ouwehoer-tv. Door de Algemene Plaatselijke Verordening van de Gemeente Staphorst, dat het verboden is iemand op straat te fotograferen zonder diens toestemming (ja zeker, anno 2012), blijven de fotografen ook weg. Wat een Win-Win situatie voor heel Nederland. En zal Staphorst er blij mee zijn?

Ongetwijfeld, want sinds de SGP in 1980, als ‘gedoogpartij’ Kabinet van Agt aan de macht heeft mogen snuffelen, hanteren zij nog steeds vol trots de slogan: “Staphorst, een prima variant.”

Gisteren was het precies een jaar geleden dat mijn Truus overleed en eerlijk gezegd deed deze dag mij niet zoveel. De paar weken daarvoor hadden emotioneel gezien veel meer impact. Steeds moest ik toen aan vorig jaar denken, toen mijn meissie almaar zieker werd, steeds minder kon en zienderogen de dood werd ingejaagd. Daardoor was gisteren min of meer een bevrijdingsdag.

Truus haar sterfdag zal voor mij nooit echt memorabel worden. Ik blijf gewoon te pas en te onpas aan haar denken. Hopelijk dan wel veel minder aan haar lijdensweg, maar aan de vele mooie en lollige momenten die we samen 47 jaar hebben gehad. Onze voor- en tegenspoed. Haar geboortedag de 13^e juli, die maar 62 jaar haar verjaardag mocht zijn, zal voor mij altijd dé dag zijn en blijven.

Dus was het gisteren ‘gewoon’ mijn wandeldag. Ik had daarvoor wel eerst een leuk speeltje aangeschaft, een GPS-logger. Een gadget die je alleen maar bij je moet dragen, waaraan onderweg niets valt te zien, niets anders dan twee knipperlichtjes. De lol komt pas achteraf. Eenmaal het kleine kastje, van 4 x 4 centimeter in m’n computer geprikt, kreeg ik heel wonderbaarlijk de gelopen wandeltocht via Google Earth in beeld. De 25 kilometer rond Medemblik bleek 26 kilometer en 166 meter te zijn geweest, die we met een gemiddelde snelheid van 5,6 km/p.u. hadden afgelegd. Belangrijke informatie?! Welnee, gewoon leuk.

Na nog eens goed naar de route te hebben gekeken, leek de sterfdag van mijn vrouw mij kennelijk toch meer te doen dan ikzelf wil doen geloven. Ik zag in de route namelijk een kruis afgebeeld. In spirituele zin de kruisweg van mijn Truus. Zal dat toeval zijn?

-o-o-o-

n.b.: Truus haar In Memoriam staat natuurlijk in mijn Kroondomein: www.kroondomein.com

Deze mevrouw, vertegenwoordigster van de ‘Vrouwen Helpdesk,’ een initiatief van het Ministerie van Veiligheid en Justitie, zag ik vanavond te gast bij tv-programma Kassa. Ik vond het heel raar dat zij ten dele d’r (haar)gordijntje gesloten hield. Dat deed mij terugdenken aan de moment-voorzitter van de Tweede Kamer, mevrouw Neppérus van de VVD. Als je dit in relatie brengt met de verborgen waarheden van Mark Rutte, lijkt dit in woord en beeld exemplarisch voor deze democratische partij.

Vreemde uitspraak van premier Rutte. Alsof er geen wachtlijsten in de zorg bestaan. Laat ik het voorbeeld van mijn meissie van vorig jaar maar niet aanhalen (hoewel…., het valt altijd nog op m’n site na te lezen: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/mijntruus.html). Bij mij zijn er ruim acht maanden voorbij gegaan, alvorens er een medisch onderzoek werd afgerond. Ruim acht maanden voor vier consulten. Heb ik dan niet tussentijds op wachtlijsten gestaan?!

Al was het vandaag 30 graden, m’n wandelschoenen hadden zich vandaag toch een uitje beloofd. Dus dan er toch maar op uit. In Zaandijk, inclusief de Zaanse Schans, was er een traditioneel mooie tocht. Om ook nog eens twee braderieën te trotseren, koos ik niet voor de 26, maar voor de 17 kilometer.

Heel geruststellend was de start vanaf het Evean Zorgcentrum, een organisatie die ik, door hun begeleiding tijdens het ziek(sterf)bed van mijn Truus, ontzettend hoog heb zitten. Die wereldwijven vergeet ik mijn leven niet. Maar dit ter zijde, want er moest worden gelopen.

Eenmaal terug op de Zaanse Schans, met pak weg nog drie kilometer te gaan, liet ik mijn schoenteugels, niet met mijn veters te verwarren, vieren. Zoals iedereen slenterde ik langs de braderiekraampjes. De kraam met olijke ‘poppenkastpoppen’, waar ik echt iets mee heb, moest ik natuurlijk even bewonderen. Een leuk typie kwam toen glimlachend op mij af, wist dat ik niet direct haar doelgroep was, maar vond het leuk genoeg mij te vertellen dat de pop, die zij in haar hand had, door de kunstenares van haar evenbeeld was gemaakt. Door de gelijkenis werd ik daarvan overtuigd. Waarbij ik, naar haar genoegen, vroeg wie uiteindelijk de oudste was. Met plezier wilde zij die overtuiging door mij laten digitaliseren. Zulke ongedwongen contacten brengen absoluut de sjeu aan een dag.

Mijn twee halve litertjes water waren op en ik smachtte naar een biertje. Geen punt, ik was pal bij Koog aan de Zaan, effe de brug over, en de flappentapper van ABN AMRO zou mij naar behoefte bevredigen, dacht ik.

Niet te geloven, terwijl pal voor die bankdeur een braderie gaande was, stond er ongegeneerd op het scherm van de geldautomaat, dat zij ‘buiten dienst’ was. Met geen enkele remplaçant in de directe omgeving. Opnieuw zo’n bankblunder eerste klas, terwijl er in directe omgeving door kleine zelfstandigen geld kan worden verdiend, stagneert de omzet omdat er niet effe geld kan worden getapt. Als ik die organisatie was, zou ik bij die bankboeven van de ABN/AMRO een fikse claim neerleggen.

Mijn laven op de gezellige dijk moest ik maar even uitstellen. Ik had gelukkig nog wel genoeg poen om voor € 5,= een jaren zestig muziek DVDtje van The Locomotions te scoren. Met een droge bek moest ik dan nog wel effe op m’n tanden bijten, in de hoop onderweg nog een flappentapper tegen te komen. Mooi niet!

Eenmaal terug in het Evean Zorgcentrum werd ik verrast met ‘het café’ dat zij binnen dit complex hebben. Met mijn acht simpele eurootjes nog in de pocket, kon ik mij toch naar genoegen laven. Voor een biertje, van de tap, vroegen zij maar 1 euro 35. Onder het genot van zo’n biertje vraag ik mij dan af, waarom elders een biertje € 2,20 moet kosten?! Daarover fantaserend kom ik tot de conclusie dat er ergens tussen de schakel van brouwerij en tapwinkel onaangenaam winst wordt gemaakt. Misschien wel door de brouwerij zelf.

Dat brengt mij dan weer op de gedachte dat Evean veel meer kroegen moet hebben. Daaraan dan een goede sociale betekenis moet weten te geven, als het ware een sociaal format in Real Life. Dan mag die € 1,35 best een paar dubbeltjes om hoog, als die extra’s dan maar aan die organisatie wordt gedoneerd en Evean niet alleen een zorgcentrum, maar ook een preventief zorgcentrum gaat worden. Voor die gedachte loop ik graag het vuur uit m’n sloffen. Nou ja, sloffen, wel mooi op m’n Han Wag’s.

VVD wil fors bezuinigen op de Publieke Omroep, op kunst en cultuur. Gisteren nog eens op TV uitgelegd door VVD-kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert. Ja, die met dat leuke snuitje. Maar datzelfde ‘schatje’ zat nog maar kort geleden in het Europarlement haar zakken te vullen. Daar ging, op onze kosten, maandelijks zo’n € 17.782,= in haar knip. Ja zeker, per maand. In oud geld ruim 39.000 gulden?!!! Effe die rekensom: € 6.200,= netto salaris per maand; Als ze dan, wat normaal hun werk moet zijn, de goedheid hebben om de vergaderingen bij te wonen, wordt dat extra beloond met € 304,= per dag, wat bij 40 weken oploopt tot
€ 3.040,= per maand. Onkostenvergoeding € 4.299,= exclusief reiskosten van (maximaal) € 4.243,= Totaal het grove schandaal van € 17.782,= per maand?! Een ziekelijke graaicultuur waar, niet bepaald mijn vriend Wilders, zich erg kwaad om maakt. Logisch, er zitten in Brussel 736 leden hun zakken te vullen, wat de gemeenschap ruim 13 miljoen euro kost.

Dan hoorde ik ook nog eens dat én de pensioenpremie omhoog dreigt te gaan én dat het maandelijkse pensioen in bedrag terug zal gaan. Dit, omdat “Europa” (Brussel dus) vindt dat er een reservebuffer bij de pensioenen opgebouwd moet worden.

Let wel Brussel vindt….. Nederland heeft de beste pensioenvoorziening van de hele wereld. Geen land kan daar aan tippen. Maar dan toch willen de € 17.782.= per maand-dieven ons hun, tijdens dure declarabele lunches, bedachte spelregels opleggen. Ik kots van Wilders, en wil niet zo maar uit de Eurolanden stappen. Maar als ze die Brusselse graaiers in hun denkbeelden geen halt toeroepen, vind ik ook dat we, kost wat kost, er uit moeten stappen.

Sowieso voor mij een zorg minder.

Achter de PC heeft de VVV ons er toe verleid om van drie aparte wandeltochten één grote tocht van 21,5 kilometer in en om Spaarnwoude te maken. En dat was absoluut naadje. Niet omwillen van de € 1,50 downloadkosten, maar gewoon omdat die mensen van de VVV er helemaal geen verstand van hebben hoe je een wandeltocht duidelijk kunt omschrijven.

Je mag toch verwachten, al zijn het er drie aan elkaar verbonden, dat de route in een goeie volgorde is neergeschreven. Mooi niet. Om die hele tocht te kunnen lopen, dien je dossierkennis te hebben. Van dossier route 1, dossier route 2 en dossier route 3. Heb je dat niet, dan ben je permanent het wandeldossier aan het doorbladeren. Misschien dat een fenomeen in dossierkennis als Bram Moszkowicz, met of zonder zijn Eva Jinek, de tocht succesvol zou kunnen lopen. Wij niet, wij liepen er 5 uur en 40 minuten over en gezien onze wandelmoyenne zal ‘onze tocht’ heel ruim boven de 25 kilometer geweest zijn. Dat liepen we wel aan één stuk door. Met alleen maar ‘even rusten’ op het moment dat de brug open stond.

Maar dan kwam toch het moment dat we, na gedane wandelzaken, ons konden laven. Wij zaten op het terras recht tegenover de kroeg. Op het moment dat het dienstertje ons het vaasje bier kwam brengen, daarvoor het dienblad vrij hoog hield, zag ik niet eens hoe mooi zij was. Ik zag slechts twee Amsteltjes ‘als tieten’ op mij af komen.

We hadden met z’n allen er alle reden toe om nog maar tot aan een paar weken geleden collectief chagrijnig te zijn. De zomerse dagen wilden maar niet, waarover we nog steeds niet in een juichstemming zijn. De WK voetbal was Neerlands grootste voetbalafgang aller tijden. De Tour de France leek door de Nederlandse renners alleen nog maar met zijwieltjes aan de fiets gereden te kunnen worden en ook de Olympische Spelen leek voor Nederland op een deceptie uit te lopen.

Maar dan toch….. In Olympische zin keerde het tij, op een 13^e plek in de ranking met 20 medailles als een pracht eindresultaat. Zes maal goud en zilver en acht bronzen medailles. Over een maand is er in ons land opnieuw een belangrijke strijd gestreden. Die van de verkiezingen, waarbij Europa/JA en Europa/NEE bij sommige partijen een belangrijke inzet is. Zonder het door economisch inzicht goed te kunnen beoordelen, wel betreur dat we ooit in een Verenigde Europa zijn getuind, geloof ik zo langzamerhand dat er geen weg terug meer is.

Dat bracht mij er toe, om ook eens in Olympische zin naar de Eurolanden te kijken. Dan is Nederland geen 13^e, de Verenigde Staten en China niet de één en twee van de landen met de meest gescoorde gouden, zilveren en bronzen medailles. Nee de Eurolanden, met Nederland incluis, zijn dan ver uit de besten van de hele wereld:

Sorry Geert Wilders, maar het lijkt er op dat er nog alle hoop is voor onze Eurolanden.

Deze week heb ik een klapper gemaakt. Vanaf september win ik namelijk de rest van mijn hele leven maar liefst € 47, 25 per maand. Maand in, maand uit. Dat geluk overkomt mij doordat ik ben gestopt met het automatisch meespelen met de Staatsloterij en Dayzers.

-o-o-o-

n.b.: Lees voor de gein meer over een loterij in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/loterijterreur.htm

Gisteravond naar het altijd boeiende programma Herrie in de keuken” van Herman den Blijker gekeken. Dit keer ging het over een Italiaans restaurant waar niets Italiaans aan was. Het aantal gerechten op de menukaart overtrof die van de Chinees uit de jaren zestig. Het interieur van de zaak was al niet beter. Kortom, Herman had een behoorlijke klus te klaren.

De tent werd volledig verbouwd, terwijl de eigenaren met Herman naar een toprestaurant in het Italiaanse Verona waren afgereisd. Daar proefden ze wat echt Italiaans eten is. Mariëlle Kool, de vrouw van de baas, kwam daardoor zo in de culinaire moed dat zij zich door Herman liet verleiden voor het eerst van haar leven ook eens een glas rode wijn te proeven.

Stijf van de moraal kwamen zij terug naar hun compleet verbouwde restaurant in het Zeeuwse Westkapelle. Vanaf nu gingen zij met Valentino’s Pizza en Pasta het geheel anders doen. Na de enthousiaste reacties op de proeverij kon Herman den Blijker de zaak met een gerust hart aan de familie Kool overlaten. Overigens niet voordat hen ook een volledig nieuwe website was gepresenteerd.

Herman kwam na een paar weken nog een keertje terug en zag tot zijn vreugde dat de noodlijdende Valentino’s van weleer door hem met succes nieuw leven is ingeblazen.

Het tv-programma heeft mij doen watertanden. Daardoor kwam het spontaan in mij op om, gedurende deze vakantieperiode, eens naar Westkapelle af te reizen, om mijn papillen een culinair genoegen te doen. Nu al wilde ik omwille van mijn voorpret de menukaart inzien, waarvoor ik de website raadpleegde. Uhh, poogde te raadplegen.

De site was niet bereikbaar. Na wat speurwerk bleek mij dat deze aflevering van Herrie in de keuken een herhaling was van 7 december 2010. Da’s lekker, heb ik naar een successtory zitten kijken die achteraf misschien niet eens een successtory blijkt te zijn. Leuk voor de hoofdrolspelers om zich in goede tijden terug te zien.

Daarom pleit ik er voor om aansluitend op zulke herhalingen van tv-programma’s nog eens, in dit geval bijna 20 maanden na dato, bij het restaurant voor een actuele update langs te gaan.

-o-o-o-

n.b.: Achteraf is mij gebleken dat Valentino’s nog wel actief is op Facebook. Dan is er dus echt sprake van een successtory. Neemt niet weg dat ik bij programmaherhaling toch een actuele update wil blijven bepleiten.

Door de slechte prestaties van de Nederlandse wielrenners in de Tour, vind ik de nabeschouwingen veel minder interessant geworden. Pech voor Mart Smeets, want zijn journalistiek erg goede programma De Avondetappe heb ik daardoor weggezapt, om naar het kolderieke programma Tour du Jour te kijken. Mijn ergernis, ook over die ‘Njáhá Genee’, kan ik zo een beetje weglachen.