Berichten van 19 april 2010 tot 25 april 2010

De gedetineerden in Nederland hebben het zo vreselijk goed, dat tijdens hun weekendverlof (ja zeker!), er door jaloerse crimineeltjes in de gevangenis van Hoorn is ingebroken, om de luxe bezittingen zoals plasmaschermen te stelen. Zullen die boeven er voor verzekerd zijn?

n.b. Omdat dit verhaal over "wantoestanden in de gevangenis" erg aansluit bij de e-mail die ik vandaag ontving, heb ik de tekst hiervan speciaal voor de lezers van Knetter in mijn Kroondomein gepubliceerd:
www.kroondomein.com/kroniek/hardewaarheid.html

Het kan medisch gesproken een scholcomplex zijn, waar ik mee ben behept. In ieder geval ben ik een fanatiek visliefhebber. Niet een die met zo’n dobberstok aan het water gaat zitten, maar een pure verorberaar. Daarom prijs ik mij ook zo gelukkig dat ik dicht aan de kust woon.

Hoewel…, daar ligt ook mijn frustratie. Want ik vind het nog steeds te dol dat de Noordzeevis langs de kust nauwelijks zichtbaar is. Moet je in Frankrijk komen. Daar loop je op de boulevard te likkenbaarden, van al de vis die bij de restaurants op ijs staat uitgestald. Vis te kust en te keur. Langs de Nederlandse kust is het al een prestatie als je een restaurant vindt waar je bijvoorbeeld een hele schol kunt eten. Zou je niet beter weten, denk je dat de schol als filetjes uit zee worden gevist.

Vandaag leek ik geluk te hebben. Het was aan de prijs (€ 17,50), maar oké een hele schol, met wat frietjes en een frummeltje wilde sla. Dat moest genieten worden. Mooi niet, wat mij werd voorgeschoteld was veel erger dan een scholfilet. Of liever gezegd, precies het tegenovergestelde. De schol werd inclusief kop uitgeserveerd(!)  Het witte visvlees was veel te kort gebakken, was daardoor nog “blubberig” en het leek mij zelfs dat de schol niet van alle ingewanden was verschoond. Nog nooit is een schol mij zo dramatisch voorgeschoteld.

Het was vanzelfsprekend geweest als ik die blubbervis naar de keuken had terug gestuurd. Dat heb ik niet gedaan. Een kok, die meent zó een schol te moeten bereiden, lijkt mij niet open te staan voor tips, over de juiste bereiding. Vandaar dat ik die discussie dan maar uit de weg ben gegaan en ach, de lieve (ik denk Franse) serveerster kon er ook niets aan doen.

Ik had het overigens niet over een schol eten in Verweggiestan. Nee, in Bergen aan Zee. Nu was ik het, maar het kan niet anders dan dat morgen de restauranthouder achter het net vist.

n.b.: Meer viservaring aan de Nederlandse kust:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/slechtevangst.html

M’n kater vond het altijd erg leuk om water uit de kraan te drinken. Maar, gek op nieuwe spelletjes, heeft hij nu het bureaudrinken bedacht. Hiervoor verwacht hij van mij dat ik wat water op mijn bureau uitschenk, waarna Morro kan gaan slobberen. Inmiddels is dit een dagelijks ritueel geworden.

n.b. Meer Poespas lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/poespasoud.htm

Het is weer maandag, de dag dat Nederland vergadert. En daar had ik een broertje dood aan. Hans Ferrée, een wijs reclameman, had een mooie definitie voor die tomeloze werkbesprekingen. Hij noemde dit: “demonstratief niets doen.” Menig vergadertijger, die moeiteloos met Ferrée’s begrip kan wedijveren, heeft bij mij de revue gepasseerd. Vaak waren het niet de meest vakbekwame functionarissen, die graag lang en vooral saai aan het woord waren, in de rondvraag je onaangenaam bleven verrassen en als eerste hun agenda trokken om een vervolgvergadering in te plannen. Op mijn credo “niet lullen, maar poetsen” werd op zo’n eerste dag van de week vaak een aanslag gedaan.

Maar, dankzij de gemeenteraad van Beilen, is er hoop voor de toekomst. Zij hebben de remedie tegen het oeverloos gezever bedacht; de statafel. Omwille van de raadsvergadering wordt er niet meer comfortabel aangeschoven, maar plaatsgenomen achter de statafel. Wat een geweldig initiatief, want uit onderzoek is namelijk gebleken dat het vergaderen in Nederland per jaar 30 miljard euro (!) kost. Statafelvergaderen brengt dat terug tot 20 miljard. Binnen de muren van de vergaderzaal kan dus jaarlijks 10 miljard worden bespaard.

Het woord is (even) aan u!