Berichten van 21 februari 2011 tot 27 februari 2011

Vandaag moet ik maar even over mijn toetsenbord hollen, om toch nog iets weg te knetteren. Het heeft mij aan tijd ontbroken, doordat ik mij vermaakte met mijn eerste vriendje. Als dit een verkeerde gedachte bij de lezer oproept, komt dit doordat de vrouwen menen patent te hebben op dat eerste vriendje. Mooi niet, want wij mannen hebben ook ooit een eerste vriendje gehad. Waar wij dan wel héél anders mee omgingen. Wij verkenden niet elkaar, maar de grote (boze) wereld om ons heen.

Ik heb het dan ook over mijn kleutertijd, mijn eerste moment van buitenspelen en het contact met die kleuter van een paar huizen verderop. Samen doorliepen wij op straat het proces van het groter groeien, om uiteindelijk ieder zijn weegs te gaan. En dat veertig jaar lang.

Al Googelend brengt Internet je dan weer tot elkaar, om met plezier te ervaren dat je allebei, gedurende je arbeidzame leven, op een heel prettige manier van de straat werd gehouden, om in de vrolijke vut elkaar vandaag er over te kunnen verhalen. Vanzelfsprekend doorspekt met de onvermijdelijke anekdotes.

Het is heel leuk te ervaren, dat je eerste vriendje compleet buiten beeld, je echte vriendje is gebleven.

Wat is het toch irritant dat je iemand kent, maar niet meer weet waarvan. Momenteel heb ik dat als er een tv-commercial langskomt van een of ander haarverfmiddel, wat door een drogist wordt aangeprezen. In welke commercial heb ik die vent, misschien zelfs in diezelfde pullover, tijden geleden eerder gezien? Het leek mij die sukkel die in de Rollo-commercial een mep kreeg van een olifantenslurf. Omdat die tv-commercial misschien wel 20 jaar oud is, leek het mij raar dat “de drogist” ogenschijnlijk geen jaartje ouder was geworden. Na een speurtocht op internet, bleek mij dat hij de “olifant-sukkel” niet was. Er wel enigszins op leek.

Steeds als het haarverfmiddel, met drogist, langs komt, pieker ik mij weer suf waar ik die vent dan wel van ken. Ik bedoel, van welke tv-commercial. Van die repeterende vraag wil ik af. Ik heb niets met die vent, dus wil ik hem ook uit mijn gedachten bannen. Maar om ‘m te kunnen deleten heb ik, als soort wachtwoord, antwoord op mijn vraag nodig: “Van welke tv-commercial kan ik de drogist nog meer kennen?” Graag doe ik een beroep op “Eerste Hulp Bij Geheugenstoornis.” En daar mag elke lezer zich bij aangesproken voelen.

Met zo’n plaatje moet je toch niet aan de griezelige denkbeelden van Wilders denken. Deze mooie, blijmoedige vrouw heeft gewoon recht op haar hoofddoekje. Het staat haar prachtig, heel vrouwelijk en lijkt in niets op onderdrukken van de vrouw.