Wie het weet mag het zeggen.

Onverwachts kwam ik op Internet een illustratie tegen, die ik ooit heb laten maken. Dit plaatje helpt mij om de misvatting te weerleggen, dat een tekstschrijver òf liedjes òf reclameteksten schrijft. In het verleden heb ik regelmatig dit misverstand uit de weg geholpen. Nu, tijdens mijn vrolijke vut, is dat niet meer zo nodig. Toch kan ik het niet nalaten…, dus dan nog maar één keertje, maar dan digitaal.

Mijn betrokkenheid heeft minder met mijn dagbladverleden, maar alles met mijn opleiding tot copywriter te maken. Een Amerikaanse term die foutief tot tekstschrijver wordt vertaald. Copywriting is veel meer omvattend. Op het gevaar af dat het op zelfverheerlijking gaat lijken, zal ik hier uit eigen ervaring putten, waaruit meer recht aan de copywriter wordt gedaan.

Met de bedoeling ooit mijn eigen reclamebureau te beginnen, deed ik als opstart ’s avonds klussen in die richting. Dan kon het ook gebeuren dat ik een simpele opdracht kreeg tot (het laten) drukken van een adreswijziging voor een hondenpension. Deze kaart zou worden gestuurd zodra er telefonisch een reservering werd gedaan.

Misschien wel met het motief méér omzet uit die opdracht te krijgen, stelde ik de opdrachtgever voor om van de adreswijziging een vakantiekaart uit het hondenvakantieland te maken, gericht aan de hond van…., met de honden uit het vakantieland als afzender. Naar mij bleek, is deze verhuiskaart nog steeds in gebruik. Inmiddels bijna 25 jaar, bedacht door een tekstschrijver.

---

Steeds meer Amsterdammers lezen het kroondomein.
www.kroondomein.com

....

Niets heeft het te maken met mijn dagbladleven van 35 jaar, want in de vrolijke vut ben ik al lang gewend dagelijks het maar met één krant te moeten doen. Dan wel een beetje geholpen met de lightversies op Internet. Dat neemt niet weg dat ik heel snel ben te verleiden om een los exemplaar van een krant te kopen, zeker als ze daarbij iets extra’s hebben te bieden.

Enkele weken geleden kocht ik nog zaterdags het AD. Voor mij een hele stap, want ik verwijt die krant nog steeds dat ze een paar mooie dagbladtitels om zeep hebben geholpen. Zoals de Haagsche Courant, ooit de krant voor regio Den Haag, met de grootste parlementaire redactie van Dagblad Nederland. Ook een krant waar ik groot mee ben geworden. Maar ja, die zaterdag kreeg je gratis de nieuwste CD van Trijntje Oosterhuis. Voor mij genoeg reden om van mijn principe nooit meer een AD af te stappen.

Vandaag maakte Trouw ook die verleidingsdans, met een gratis CD Fiets & Wandel. Als fanatiek wandelaar voor mij aanleiding om die krant van Chgggristelijke huize weer eens te lezen. Op zich een pracht krant, maar het ging mij toch meer om die DVD. En daarin stelde Trouw erg teleur. Helemaal thuis in die materie deden zij geloven dat er mooie fiets- en wandelroutes op die DVD stonden. Mooi niet. Het is niets meer dan een EO-achtige registratie van interviews over een aantal mooie gebieden in het land. Een intro van 12 DVD’s, die je voor 5 tientjes kunt kopen.

Niet bepaald een geloofwaardige actie van Dagblad Trouw.

Ruim een jaar geleden stapte ik voor gas en electra over naar de Nederlandse Energie Maatschappij (NEM), waarmee ik inderdaad honderden guldens bezuinigde. Eind vorig jaar werd ik door de NEM benaderd met de mededeling dat ik als goede klant nog eens honderden euro’s voordeel kon behalen, als ik mijn aflopende contract voor 3 tot 5 jaar zou verlengen. En dat maakte mij argwanend. “Bedankt voor de tip, ik zal het eens bekijken” “Maar…” “Nee, niet nu zo even over de telefoon. Ik zal het rustig via internet bekijken.” “Mag ik u binnenkort er over terugbellen?” “Oké, over een week dan maar,” ging ik op zijn verzoek in, zodat ik mijzelf er toe verplichtte vooral er toch naar te kijken.

Bij de vergelijkingssites werd natuurlijk om het verbruik gevraagd. Oeps, die had ik niet. Zelfs niet netjes per post gekregen, zoals ik dat jaarlijks van de NUON gewend was. Dan maar een mailtje naar de NEM met het verzoek hiervan opgave te doen. Niets op gehoord.

Na een week belde die callcentermeneer weer, met opnieuw de vraag of ik mij voor langere tijd wilde vastleggen, “want dat scheelt u lekker veel geld, meneer Kroon.” Ik legde hem uit dat ik het niet heb kunnen beoordelen, omdat de Nederlandse Energie Maatschappij mij geen verbruiksoverzicht had gestuurd en dat zij niet op mijn mailverzoek hadden gereageerd. Ook “mijn energie” op hun site viel niet te raadplegen. Natuurlijk ging die belmeneer daar achteraan. Dus, ook niets meer van gehoord.

Misschien ben ik het voordeligst uit met de Nederlandse Energie Maatschappij, maar dat wil ik wel zelf kunnen beoordelen. Dus als ik als klant de NEM een vraag stel, verlang ik wel een antwoord. Daarom.....

Het kijkerstrekkende programma is weer gemaakt en de gedupeerden mogen het buiten beeld dan weer verder uitzoeken. En eigenlijk is dat meedogenloos. Tuurlijk, nadat de oplichtingaffaire op tv is geweest, is de kans groter dat er (alsnog) actie wordt ondernomen. Het is geen uitzondering dat, om welke onzinnige reden dan ook, er geen aangiftes gedaan konden worden. En dat moet anders kunnen.

Justitie zou met een Oplichterspolitie moeten komen. Omwille van de kosten, misschien deels in plaats van de Dierenpolitie. Laten zij die oplichters maar opsporen, speuren naar de achterover gedrukte kapitalen en goederen om dit verbeurd te verklaren. Voor de moeite zou er 25% van de opbrengst ten goede van de Oplichterspolitie moeten komen, waarmee op voorhand al wordt meegewerkt aan bezuinigingen die er mogelijk nog staan aan te komen.

Om nog meer poen uit die oplichterspraktijken te kunnen halen, zouden de oplichters voor moeten komen bij een tv-rechtbank. De tv-rechten van deze “normale” rechtbank moeten dan natuurlijk worden verkocht. Voor ons nog meer kijkplezier, oplichters maken minder kans hun praktijken voort te zetten en wie weet werkt het zelfs preventief.

De campagne voor de Provinciale Staten Verkiezingen (2 maart) is van start gegaan. Maandagavond vindt de eerste politieke debatten plaats, die op Nederland 2 (20:55 u.) worden uitgezonden. Nou heb ik niet zoveel met de provincie, wat misschien voornamelijk komt door de baas van dit instituut, de Commissaris van de Koningin. De toenmalige Commissaris van Friesland, Hans Wiegel, bevestigde destijds, wat al jaren werd veronderstel: “Het is gewoon een erebaantje. Een luizenbaantje dan wel van € 125.000,= per jaar. Met zulke opvreters heb ik dus niets.

Toch zal ik gaan stemmen, want de uitslag is belangrijk voor de nieuwe samenstelling van de Eerste Kamer. De grote vraag is natuurlijk hoe de huidige regering- en gedoogpartij het er van af zullen brengen. Blijft de VVD winnen en zit de CDA nog steeds in de hoek waar de klappen vallen. Met hoeveel zetels komt de PVV de 1^e Kamer binnen? Wilders zal dit keer niet zo zeker van zijn zaak zijn. Want maar liefst 60% van zijn stemmers zullen niet naar het stemhokje gaan.

Omdat het voor de Eerste Kamer een indirecte verkiezing is, lijkt het mij nou leuk om de boel eens een keer, uit protest tegen de samenwerking met de PVV, volledig te frustreren. Laten we nou één keer met z’n allen op de SGP stemmen! Moet je kijken wat er dan gebeurd….

Er zijn nooit voldoende SGP-Gggrrristenen om in elke Provincie voor 100% zitting te nemen. Laat staan dat zij gezamenlijk 75 leden voor de Eerste Kamer weten te kiezen. Wie weet gaan zij dan, voor het eerst in hun geschiedenis, een beroep doen op de Gggrrristelijke vrouwen van de Bijbelbelt.

Geweldig toch dat dit keer niet (alleen) de geloofwaardigheid van de politieke partijen, maar (ook) die van de kiezers ter discussie zal staan.

Na mijn pijnlijke leergeld een paar weken geleden betaald te hebben zorgde ik, bij het vervolgbezoek bij mijn tandarts, waarbij eindelijk de gouden kroon zou worden geplaatst, er voor dat niet nog eens pijnlijk mijn mond open moest. Mijn lippen waren er dit keer klaar voor.

Vorige keer overviel mij een onverwachts bijverschijnsel bij het wijd open doen van mijn mond. In mijn winterlippenzaten namelijk vervelende kloofjes, die met het lipoprekken verre van aangename pijnscheuten gaven. Wie verwacht nou…., dat je ‘s winters voorafgaande aan tandartsbezoek, je lippen in een soort voorspel aangenaam moet behandelen. Nota bene met vaseline…

Dit is dan ook niet het moment dat je jouw fantasie de vrije loop moet laten, want het gaat nog steeds over een voorspel vóór in plaats van met de tandarts. Twee dagen voor de bekkentrekker mijn mond in ging, smeerde ik voor het slapen gaan mijn lippen in met Purol vaseline. Eigenlijk een ongekend wondermiddel, want na één keer waren mijn lippen al kloofvrij. De herhaling was alleen nog maar om m´n lippen nog meer souplesse te geven.

Zover wil ik niet gaan, maar ik zou bijna genoten hebbenvan mijn bezoek aan de tandarts. En dat nog eens met goud beloond.

-o-o-o-

 n.b.: Eerdere tandartsperikelen lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/botjebijbotje.htm

Nu de Partij van de Arbeid (PvdA) 65 jaar oud is geworden, is het een goed moment om dit instituut met pensioen te sturen. Niet zonder te melden dat deze socialistische partij in al die jaren heel veel goeds heeft voortgebracht. Maar, op z’n minst de uitstraling van deze politieke partij, is totaal versleten. Daar heeft topbestuurder Job Cohen, als politiek leider, geen verandering in kunnen brengen. Eerder heeft hij de slijtageplekken van de partij verder blootgelegd.

Laat de Partij van de Arbeid zich omkatten, misschien wel onder de naam Partij van de Redelijkheid (PvdR), waar de SP, Groen Links en hopelijk ook D66 zich bij gaan aansluiten. Dat moet wel een dijk van een partij worden, een serieus tegenwicht voor de asociale verrechtsing, zeker als Jolande Sap, Emile Roemer of Alexander Pechtold de politiek leider gaat worden.

We waren wel meer in dat restaurantje geweest, heel erg lekker eten, goed betaalbaar, fijne sfeer en gezellige bediening. Alleen, de laatste keer was het ietsje anders wat de bediening betreft. Nog steeds goed en attent, maar vormelijk. Veel vormelijker. Door die kelner kreeg ik een flashback van jaren geleden. Een gebeurtenis die destijds zeker dagboekwaardig was. Toen hield ik echter geen voorvallenboek bij, zodat ik mijn herinnering nu alsnog kan neerschrijven.

Via de krant was ik in contact gekomen met een vrij exclusieve club van restaurants, waarmee we misschien wel wilden samenwerken, om de lezers van de krant van leuke eetaanbiedingen te kunnen laten profiteren. Die gedachte was genoeg om daarover met elkaar van gedachten te wisselen. Hiervoor had ik een afspraak met de voorzitter van deze club van horecanen.

Om mijn eigen genoegens niet uit het oog te verliezen, sprak ik af in het restaurant van de voorzitter vooraf te lunchen, wat van het eten een zakenlunch werd, wat declarabel was. De voorzitter zou ik dan direct na de lunch ontmoeten.

Ik stapte een pracht zaak binnen, sfeervol, maar ook een beetje chic. Het viel mij tegen dat ik de enige gast was. Maar oké, de menukaart zag er goed uit en de wijnkaart verleidelijk. Ik liet mij van alles lekker smaken. Jammer dat ik meer volk en daardoor gezelligheid moest ontberen. Ook de kelner was niet bepaald een vrolijk type. Correct, maar uiterst vormelijk. Het werd tijd om af te rekenen.

Na aan mijn financiële verplichtingen te hebben voldaan, noemde ik mijn naam en zei dat ik een afspraak met de eigenaar had; voorzitter van de horecaclub. “Dat is mij bekend, meneer.” Ik weet nog hoe attent ik het vond dat mijn gesprekspartner ’zijn personeel’ over mijn komst had geïnformeerd. Met “een ogenblikje meneer,” ging de kelner ’naar achteren.’

Niet veel later schudde de voorzitter mij, even vormelijk als de kelner, mij de hand. Logisch, want het wàs de hand van diezelfde kelner. Bij die constatering wist ik mijn binnenpret ook professioneel binnen te houden. Ik gaf, net als hij, geen krimp. Ook het gesprek is heel vormelijk gebleven, omdat ik al direct wist dat wij dit restaurant, omwille van de gezelligheid, dit de lezeres niet aan moesten doen.

Het blijft een grote ergernis, als je via een website contact met een bedrijf wilt opnemen. Zij weten jou wel te vinden, maar zodra je (lastige) vragen wilt stellen, kan je ze niet anders dan met het invullen van een formulier bereiken. Of erger nog, via hun digitale hulp, een soort robotmannetje. Ook Bol.com bedient zich van zo’n onsympathiek, niets wetend digitaal robotmannetje, wat antwoorden geeft op niet gestelde vragen.

Vandaag wilde ik voor de i-Pad van mijn vrouw een i-book bestellen. Via i-Tunes kwam ik alleen op oude, Engelse boeken uit. Dus op naar Bol.com en ja, die hebben een ruim assortiment. Een testje voor drie knaken leek mij wel genoeg, waardoor mijn keuze viel op “Haar naam was Sarah.” Het leek allemaal zo simpel, uhh, nou ja het afgeven van de gegevens van je creditkaart dan. Met een paar klikken was mijn € 7,50 aan Bol.com overgeschreven. Bepaald niet het gelijk oversteken principe.

Maar oké, nog een paar klikken en Sarah zou mijn computer binnenglijden. Het lijkt goed te gaan, want naast een pictogrammetje van het boek staat “direct downloaden”, dus: klik. Dan nog even: Naar uw download. Lijkt me dubbelop, maar goed: klik. “Download”: klik! Maar dan gebeuren er hele rare dingen. Er moet een filetje URLLINK.ACSM worden geopend, alleen wordt die optie niet geboden. Het is kiezen tussen opslaan en zoeken. Beide mogelijkheden geprobeerd en verder dan een wirwar van aanbiedingen, om tegen betaling het register van mijn PC te schonen, kwam ik niet. Wat ik ook probeerde, het betaalde i-book viel niet te downloaden. Weg poen?! Ja, dag!

Dan is het weer de website afspeuren, om uiteindelijk bij “klantenservice” uit te komen. Nou ja, bij Billie Bol, de computerpop. Wat een diep trieste dienstverlening. (zie hieronder een deel van de chat).

Dan kan je ook nog telefonisch contact opnemen, maar dan wel tegen 15 cent per minuut. Principieel weiger ik te betalen voor de wanprestaties van de leverancier zelf.

Nou had ik op het desbetreffende, niet te openen file’tje, gezien dat e.boekhuis.nl daarvan de eigenaar is, dus op naar www.boekhuis.nl. Dat bleek dan weer een digitaal distributiecentrum te zijn van de boekuitgevers. Neemt niet weg dat zij per omgaande reageerden op mijn vraag. Weliswaar met het doorgestuurd hebben van mijn vraag naar klantenservice@bol.com. In ieder geval heb ik zo tenminste wel een e-mailadres van de digitale winkel van Bol. Maar het boek, lijkt een verhaal op zich te worden.

  Een georganiseerde wandeltocht kan
heel spannend zijn. (zie pijl)

En dat was nog maar de eerste hindernis...